advertisement

เสือสั่งฟ้า ตอนที่ 19

บทประพันธ์ เพชรน้ำหนึ่ง จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง7 โดย ดาวเหนือ
29 ต.ค. 2554 22:59

บนท้องฟ้าที่ริมแม่น้ำ หาญกับยิ่งยศ มีเงาร่างของเสือสีฟ้ากับหนุมานสีแดง กำลังดวลหมัดกันกลางอากาศอย่างดุเดือด

ส่วนที่ริมตลิ่ง เพชรกับกระเต็นแหงนมองลุ้นกันใจระทึก เห็นหาญและยิ่งยศร่วงลงมาจากฟ้าหล่นลงไปในน้ำ ทั้งสองรีบวิ่งไปมองในแม่น้ำหน้าเครียด

หาญดำอยู่ใต้น้ำ ใช้คาถาระเบิดน้ำ เกิดวงอากาศขึ้นครอบตัวเองไว้ พยายามมองหายิ่งยศแต่ไม่เห็นพลันก็คิดถึงคำสั่งเสียของเกศินีที่ฝากลูกไว้ด้วย ทำให้หาญไม่มีสมาธิวงอากาศหายไปฉับพลัน หาญลอยตัวขึ้นมาทันใดนั้น ยิ่งยศโผล่จากข้างหลัง ตาดำสนิท โผนเข้าล็อกคอหาญไว้ทันที

หาญเริ่มหายใจไม่ออก ยิ่งยศใช้อีกมือทะลวงเข้าไปในตัวหาญบีบหัวใจเขาไว้ หาญดิ้นรนทั้งหายใจไม่ออก ทั้งสำลักน้ำ ยิ่งยศหัวเราะสะใจท่ามกลางความเป็นความตายของหาญ

ทันใดนั้น มีแสงนวลสว่างจ้าลอยเข้ามา ยิ่งยศเห็นเป็นพ่อปู่บุญทายืนอยู่ในครอบแก้วใส กำลังมองตนอยู่ ด้วยอานุภาพของพ่อปู่บุญทา เงาดำของภูตผีปีศาจที่ยิ่งยศเสกเข้าตัวไว้พุ่งสลายออกจากร่างเขาทันทีเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของเหล่าภูตผีปีศาจดังกึกก้อง และดวงตาของยิ่งยศก็กลับมาเป็นปกติทันที

ยิ่งยศตกใจมาก ตะลึงมอง พ่อปู่พูดเสียงก้องกังวานว่า

“เอ็งมีวิชา แต่กลับใช้ในทางเสื่อม ปล่อยให้ความโลภครอบงำทำร้ายคนรอบข้าง และถึงกับคิดคดต่อชาติบ้านเมือง ไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดจะคุ้มครองเอ็ง แม้แต่ผีร้ายทั้งหลายก็ไม่เช่นกัน”

ยิ่งยศอึ้ง ใจคอไม่ดีกลัวพ่อปู่ ปล่อยหาญที่ใกล้ตายเต็มที ร่างหาญจมน้ำลงไปเรื่อยๆอย่างไร้แรงพยุงตัว พ่อปู่ยกมือขึ้นเหมือนปางห้ามญาติ แสงเรืองขึ้นจากมือพ่อปู่ ยิ่งยศเห็นดังนั้นยิ่งตกใจ

ooooooo

ด้วยอานุภาพของพ่อปู่ ทำให้หาญ ยิ่งยศ เพชร และกระเต็น กลับไปสู่บรรยากาศการเผชิญหน้ากันที่อีกมุมหนึ่งของริมแม่น้ำ ก่อนที่หาญจะปลุกเสือเผ่นเพื่อเล่นงานยิ่งยศอีกครั้ง พลันหาญก็ชะงักเมื่อเสียงพ่อปู่ดังขึ้นกึกก้อง...

“ว่าตามข้า อหินะโมพุทธายะ อนุภาเวนะ”

เมื่อหาญพนมมือว่าตาม ร่างของยิ่งยศสั่นเทิ้ม จนเขางงว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ที่รอยสักในตัวยิ่งยศมีการขยับเคลื่อนไหว แล้วค่อยๆเลื่อนไหลมารวมกันที่แขน ก่อนจะไหลออกทางนิ้วมือทั้งหมด

“อาคมของข้า...ไม่!” ยิ่งยศตระหนกสุดขีด

ลายสักยันต์และอักษรทั้งหลาย ลอยเข้าสู่ตัวหาญ เกิดแสงเรืองขึ้นวูบหนึ่ง หาญมองตัวเองที่มีพละกำลังมากขึ้นอย่างอัศจรรย์ พึมพำอย่างประหลาดใจ

“คาถามงกุฎแก้ว...เอ็งไม่เหลือวิชาอะไรแล้ว ไอ้ยิ่ง!”

ยิ่งยศหมดสิ้นอิทธิฤทธิ์ทั้งปวง ทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นแรง เพชรกับกระเต็นรีบเข้ามาสมทบกับหาญ

ทันใดนั้น พ่อปู่ปรากฏตัวขึ้นเป็นแสงเรืองๆ หาญกับกระเต็นรีบนั่งลงยกมือไหว้ พ่อปู่พูดกับหาญว่า

“เอ็งคงรู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป วิชาอาคมต้องมีความดีเป็นที่ตั้ง หากชั่วช้าใช้ในทางผิด ย่อมไม่ต่างจากเดรัจฉานวิชา เมื่อตาย ย่อมไม่พ้นอบายภูมิแน่แท้ เอ็งจงจำคำข้าไว้สอนคนรุ่นหลังต่อไป”

หาญ เพชร และกระเต็นก้มกราบ พอเงยหน้าขึ้นอีกที พ่อปู่เลือนหายไปแล้ว แต่แว่วเสียงรถตำรวจเข้ามาแทน...

ooooooo

ที่ริมแม่น้ำอีกมุมหนึ่ง รถตำรวจหลายคันแล่นเข้ามาจอด ดาลินลงจากรถพร้อมกับตำรวจหลายนาย ดาลินเห็นศพเกศินีถึงกับอึ้ง ตำรวจสองนายไปดูศพเกศินี ส่วนที่เหลือเอาปืนจี้ไปที่ยิ่งยศ ซึ่งทรุดหมดสภาพอยู่ตรงนั้น

ดาลินมองหาเพชร เมื่อเจอ เธอวิ่งไปหา เอ่ยอย่างละล่ำละลัก

“เพชรคะ ดาขอโทษที่มาช้าไป”

“ไม่เป็นไรดา ขอบคุณมาก”

หาญหันไปพูดกับยิ่งยศว่า “มอบตัวเสียเถอะไอ้ยิ่ง ฉันก็จะมอบตัวเหมือนกัน เมื่อทำผิดก็ต้องยอมรับผิด นี่ต่างหาก ถึงเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง”

แต่ยิ่งยศไม่ยอมจำนน เขามองตำรวจที่ล้อมเข้ามา คว้าปืนของเกศินีที่หล่นอยู่เล็งไปที่ตำรวจด่ากราด

“พวกแกมันโง่ ฉันใส่ความไอ้หาญ ใส่ความไอ้กระทิง สั่งฆ่าคนอีกไม่รู้เท่าไหร่ ที่สำคัญ ฉันค้าวัตถุโบราณ ค้ายามาตั้งนานแล้วโว้ย เพิ่งจะมาจับฉันได้ตอนนี้ มันก็สายไปแล้ว ฉันผู้การยิ่งยศ ไม่มีวันยอมแพ้ใคร ไม่มีวัน!”

พูดแล้ว ยิ่งยศหันกระบอกปืนจ่อที่ขมับตัวเอง เพชรตกใจร้องห้าม

“อย่านะพ่อ ผมแค่อยากให้พ่อมอบตัว อย่าทำอะไรแบบนั้นนะพ่อ”

ยิ่งยศมองเพชรด้วยความรัก น้ำตาคลอ เพราะลึกๆแล้วเขารักเพชรเหมือนลูกเสมอมา ยิ่งยศมือสั่น สับสนหวาดกลัวกับการที่ต้องตัดสินใจตาย ครั้นจะอยู่ต่อไปก็ทนอัปยศไม่ได้ หาญหว่านล้อมให้ใจเย็นๆ ให้วางปืนเสียก่อน ยิ่งยศไม่วางปืน พูดกับหาญเหมือนสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายว่า

“ไอ้หาญ ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่าง...ฝากเพชรด้วย...”

พูดเสร็จ ยิ่งยศรวบรวมความกล้าเหนี่ยวไกทันที

“พ่อ...” เพชรตะโกนสุดเสียง วิ่งเข้าไปกอดร่างโชกเลือดของยิ่งยศร้องไห้โฮ...

ooooooo

พลับพลึงถูกขังเดี่ยวอยู่ในเรือนจำ ซุ่มฝึก

อาคมเองอย่างมุมานะ คิดทบทวนถึงเหตุการณ์ต่างๆ

ที่ผ่านมา นับตั้งแต่ที่เสือเมฆสอนให้ว่าคาถาเพื่อแก้แค้นแทนชัดและพี่น้องที่ถูกฆ่า รับรู้จากการนั่งสมาธิว่า ชัดถูกหาญฆ่าตาย คิดถึงความแค้นที่ถูกดามพ์ข่มเหง จนกระทั่งสุดท้าย คิดถึงคำพูดของเสือเมฆที่บอกว่า

“ฆ่า! เอ็งต้องฆ่าทุกคนที่ทำลายชีวิตเอ็ง!”

พลันพลับพลึงก็สะดุ้งจากสมาธิ ลืมตา จิตของตัวเองหลุดออกจากกายหยาบ จิตของพลับพลึงหันไปมองกายหยาบของตัวเอง ยิ้มเหมือนคนเสียสติที่ตนสำเร็จวิชา ได้เวลาแก้แค้นแล้ว!

เมื่อผู้คุมเอาอาหารมาให้ โดยการสอดเข้าไปตามช่องใต้ประตู ผู้คุมบอกว่าได้เวลาอาหารแล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เลยก้มดู เห็นร่างพลับพลึงนั่งสมาธิอยู่ ศีรษะพิงกำแพงแน่นิ่ง ผู้คุมรีบไขกุญแจเข้าไปดู ทันใดนั้น ร่างผู้คุมสะดุ้งเฮือก แววตาแข็งกระด้างเหมือนต้องมนต์

ในดวงตาของผู้คุมนั้น เห็นเป็นพลับพลึงยิ้มอยู่ในแววตา เพราะพลับพลึงเข้าสิงร่างของผู้คุมไว้แล้ว

ooooooo

ที่ห้องขังพิเศษเรือนจำชาย ดามพ์ถูกขังอยู่ที่นั่น ดามพ์ถูกขังเดี่ยวร่างกายอยู่ในสภาพทรุดโทรมหนวดเครารกรุงรัง ถูกตีตรวนทั้งที่มือและเท้า

ผู้คุมที่ถูกพลับพลึงเข้าสิง ไขประตูเข้ามาพร้อมถังใส่ของเหลวบางอย่าง ดามพ์รู้สึกตัวหันมองอย่างไม่ไว้ใจ ถามว่า “มีอะไรกับผม”

ผู้คุมไม่ตอบ แต่ยกถังสาดของเหลวใส่เป็นเลือดสีดำคล้ำ ดามพ์ตกใจร้องถาม

“เฮ้ย...อะไรวะเนี่ย” พลางยกขึ้นดม ร้องอย่างขยะแขยง “ประจำเดือน! แกจะทำอะไร!”

ทันใดนั้น ประตูห้องขังปิดเอง เงาของผู้คุมทาบที่บานประตู พริบตานั้น ร่างพลับพลึงก้าวออกจากเงาของผู้คุมแสยะยิ้มให้ดามพ์ที่มองช็อกอยู่ ถามเสียงแทบไม่เป็นภาษาว่า “เธอ...เธอมาได้ไง ต้องการอะไร”

“เอ็งข่มเหงข้า วันนี้ข้าจะให้เอ็งชดใช้ด้วยชีวิต” พลับพลึงก้าวเข้าหาดามพ์ ตาขวาง

ดามพ์พนมมือว่าคาถาทันที แต่ไม่เป็นผล มันถอยหนีด้วยความหวาดกลัว อ้อนวอนเสียงสั่น

“อย่า...อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันขอโทษ  ผู้คุม...ช่วยด้วย” ดามพ์ตะโกนสุดเสียง แต่ผู้คุมยืนนิ่งเหมือนหุ่น พลับพลึงหัวเราะพูดอย่างสะใจว่า

“ไม่มีใครช่วยเอ็งได้หรอก ไปใช้กรรมในนรกเถอะ” สิ้นเสียง พลับพลึงปรี่เข้าหักคอดามพ์กร๊อกเดียวตายคาที่

ooooooo

หาญถูกขังอยู่ที่เรือนจำชาย วันนี้เพชรกับกระเต็นมาเยี่ยม พอหาญออกมา เพชรรีบเข้าไปก้มกราบ หาญ ประคองให้ลุกขึ้น

“ลุงหาญเป็นยังไงบ้าง” กระเต็นถามพลางชูของกินที่ซื้อมาฝากให้ดู “ฉันกับหมวดเพชรซื้อของกินมาให้เพียบเลย”

หาญยิ้มให้กระเต็นอย่างเอ็นดู พูดหยอกว่าตนมาติดคุกนะไม่ใช่มาพักร้อน ทำให้เพชรหน้าเสีย ตำหนิตัวเองว่าเป็นลูกอกตัญญู จับพ่อตัวเองเข้าคุก

“การที่เพชรทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ก็เป็นการกตัญญูต่อพ่อ กตัญญูต่อแผ่นดินแล้ว พ่อเต็มใจที่จะชดใช้บาปกรรมที่ทำไว้”

ทันใดนั้นเองผู้คุมที่ถูกพลับพลึงเข้าสิงร่างก็เปิดประตูเข้ามา ทุกคนหันมองด้วยความแปลกใจ เพชรถามว่า หมดเวลาเยี่ยมแล้วหรือ กระเต็นก็บ่นว่าทำไมหมดเวลาเร็วจัง เพิ่งคุยได้แป๊บเดียวเอง

ผู้คุมไม่ตอบ ยืนนิ่งเหมือนหุ่น หาญเพ่งมอง พูดอย่างรู้ทันว่า

“แสดงตัวออกมาเถอะ ข้ารู้ว่าเป็นเอ็ง พลับพลึง”

พลับพลึงก้าวออกจากร่างผู้คุม ถามเย้ยว่า ยังจำหลานคนนี้ได้อยู่อีกหรือน้าหาญ หาญพูดอย่างปลงแล้วว่า

“ข้ารู้ว่าสักวันเอ็งต้องมาล้างแค้น ข้าพร้อมแล้ว ลงมือเถอะ”

เพชรตกใจ บอกพลับพลึงว่าอย่าทำอะไรนะ เขาสำนึกผิดแล้ว และกำลังรับโทษที่ทำอยู่ พลับพลึงหัวเราะเยาะถามว่า

“รับโทษเหรอ แล้วมันชดใช้ชีวิตลุงเมฆกับไอ้ชัดได้ไหม ชีวิตมันต้องแลกด้วยชีวิต!”

“ถึงเธอฆ่าลุงหาญตาย ก็ไม่ทำให้คนที่เธอรักฟื้นขึ้นมาหรอก อโหสิกรรมต่อกันเสียเถอะ อย่าก่อกรรมต่อกันอีกเลย” กระเต็นหว่านล้อม

แม้พลับพลึงจะเริ่มสับสน แต่ยังมุ่งมั่นไม่ยอม ยืนกรานว่า “น้าหาญต้องตาย!” แล้วกางกรงเล็บสีดำออกพุ่งเข้าหาหาญ เพชรกับกระเต็นรีบรั้งแขนพลับพลึงไว้คนละข้าง

ทันใดนั้น ทุกคนก็หยุดนิ่งด้วยนะจังงังของหาญ

“หยุดเถอะ พ่อขอบใจทั้งเพชรและกระเต็นที่เป็นห่วงพ่อ” หาญเดินเข้าหาทั้งสองคน “แต่พ่อตัดสินใจแล้ว แม้ว่าสิ่งที่พ่อทำไป จะเป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ แต่พ่อก็มีส่วนในการตายของพี่เมฆและไอ้ชัด พ่อต้องรับผิดชอบ”

พูดแล้วหาญว่าคาถาเป่าไปที่พลับพลึง ทำให้พลับพลึงขยับตัวได้ตามปกติ หาญบอกอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

“ลงมือเถอะพลับพลึง ข้าอโหสิให้ในสิ่งที่เอ็งจะทำ”

“เธอยังเรียกพ่อฉันว่าน้าหาญ แสดงว่าเธอยังรักเขาอยู่ เธอฆ่าคนที่เธอรักได้ลงคอเชียวหรือ” เพชรตะโกนขึ้น

พลับพลึงชะงัก ปวดหัวขึ้นกะทันหัน ยกมือกุมหัวยืนเคว้งคว้างไปมาเพราะสับสนเมื่อนึกถึงบุญคุณของหาญกับการตายของคนที่ตนรัก แผดเสียงออกมาอย่างกดดันเจ็บปวด “อ๊ากกกก” แล้วกระอักเลือดออกมาทรุดลงกับพื้น หาญรีบเข้าประคอง ถามอย่างเป็นห่วงว่าเป็นอะไร แล้วรีบจับชีพจรของพลับพลึง

“ธาตุแตก! นี่เอ็งฝึกอาคมตามลำพังรึ เอ็งไม่รู้รึไงว่าวิชาพวกนี้ต้องมีครู”

พลับพลึงในสภาพอ่อนแรง หายใจรวยรินบอกหาญอย่างรู้สึกผิดว่า

“ฉันมัวแต่หมกมุ่นอยู่ในไฟแค้น จนทำอะไรโง่ๆออกไป น้าหาญ ยกโทษให้ฉันด้วยนะ” พูดแล้วมองออกไปในที่ว่างเปล่า พูดอย่างมีความสุขว่า “ฉันจะไปหาไอ้ชัด ไปอยู่กับพี่น้องของเรา” พูดจบพลับพลึงยิ้มบางๆก่อนสิ้นใจ

ทุกคนเสียใจ หาญกอดร่างพลับพลึงร้องไห้ เพชรกับกระเต็นหลุดจากอาคมนะจังงังรีบเข้าไปหา มองหาญที่กอดร่างพลับพลึงร้องไห้อยู่ด้วยความเศร้าใจ

ครู่หนึ่งร่างพลับพลึงค่อยๆสลายไป ทำให้กายหยาบของพลับพลึงที่นั่งสมาธิอยู่ในห้องขังมีเลือดไหลออกจากปาก ไม่นานร่างนั้นก็ล้มแน่นิ่งอยู่กับพื้น...

ooooooo

หลังจากยิ่งยศตาย ชิดใจก็หมดที่พึ่ง สภาพทรุดโทรม ค่าตัวตก ทำได้แค่เป็นโสเภณีราคาถูก แทนการเป็นคุณนายผู้การที่ทะเยอทะยานจะไขว่คว้า

เมื่อทุกอย่างลงเอยแล้ว วันนี้เพชรพากระเต็นที่เขาบังคับให้ใส่กระโปรงและรองเท้าส้นสูงไปไหว้กระดูกของเกศินีกับยิ่งยศที่อยู่ใกล้กัน

เพชรจุดธูปยกมือไหว้ เอ่ยขออโหสิ “กรรมอันใดที่เราเคยก่อร่วมกันมาและผมเคยล่วงเกินไว้ ขออโหสิกรรมต่อกันนะครับ...พ่อ”

เมื่อเพชรปักธูปที่หน้ารูปยิ่งยศ กระเต็นถามว่าคิดยังไงถึงเอาอัฐิคนคนนั้นมาไว้ใกล้กับแม่เขา

“จะยังไง เขาก็คือพ่อของฉันคนหนึ่ง คนที่เคยเลี้ยงดูฉันมา ฉันคิดว่าแม่เกศก็คงเห็นด้วยกับฉัน”

“ก็จริงนะ บาปส่วนบาป บุญก็ส่วนบุญ งั้นนายถอยไปซิ ฉันจะขออโหสิกรรมบ้าง ฉันก็ไม่อยากให้มีเวรมีกรรมติดกันไปถึงชาติหน้าหรอก”

พอเพชรหลีกทางให้ กระเต็นจะเดินเข้าไปไหว้ ปรากฏว่ารองเท้าส้นสูงพลิกเซล้มลง ดีที่เพชรประคองไว้ทัน เลยกลายเป็นกอดกัน กระเต็นทำเสียงดุดันกลบเกลื่อนความเขิน โทษว่าเพราะเพชรบังคับตนนุ่งกระโปรงและใส่รองเท้าส้นสูงเลยเป็นแบบนี้

เพชรพูดขำๆ แซวๆว่าก็สวยดีนี่เหมือนจับลิงมา

นุ่งกระโปรง กระเต็นยิ่งเขินเลยทุบเพชร ย้อนเอาว่าตัวเองก็หน้าเหมือนนกฮูกเหมือนกันนั่นแหละ

ทั้งสองหยอกเย้ากันหัวเราะอย่างเบิกบานใจ คนหนึ่งจะทุบแก้เขิน อีกคนจับมือไว้เลยยื้อกันไปมา

ที่อีกมุมหนึ่ง ดาลินมาไหว้อัฐิพ่อเหมือนกัน เธอเห็นทั้งสองหยอกเย้ากันก็มองอย่างครุ่นคิด พอดีเพชรกับกระเต็นหันมาเห็นเลยรีบปล่อยมือหยุดหยอกกัน กระเต็นหลบตา

ดาลินอย่างรู้สึกผิดในใจ

ดาลินยิ้มให้บางๆ เมื่อเดินมาคุยกันที่ท่าน้ำวัด ดาลินแสดงความยินดีกับเพชรที่ล้างมลทินให้พ่อได้สำเร็จ และตัวเองก็กลับมารับราชการเหมือนเดิมแล้ว

“ขอบคุณครับ ผมเองก็ยังไม่ได้ขอบคุณคุณดาเลยที่เชื่อใจผม พาตำรวจไปวันนั้น ลำบากคุณดาแย่”

ดาลินบอกว่าตนแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น ออกจะช้าไปด้วยที่ปล่อยให้เขาต่อสู้กับพวกนั้นตามลำพังอยู่ตั้งนาน พูดถึงอดีตแล้วเธอก็ตีบตื้นจนพูดไม่ออก เพชรบอกเธอไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของเธอ

เพชรจะเข้าไปโอบกอด ถูกเธอดันเอาไว้บอกว่าตนไม่ใช่คุณหนูดาลินคนเดิมอีกแล้ว ตนเหมือนเพชรที่มีตำหนิไปแล้ว เพชรกอดดาลินไว้ด้วยความสงสาร เธอสารภาพว่ายังรักเขาเหมือนเดิม ถามว่าแล้วตัวเขาเองเคยถามใจตัวเองบ้างหรือเปล่า

“ผมขอยืนยันผมจะแต่งงานกับคุณดาเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” ดาลินถามว่าทั้งๆที่ตนมีลูกของคนชั่วอยู่ในท้องหรือ ทำให้เพชรนิ่งไปอึดใจก่อนตอบว่า “ครับ...”

ดาลินชมว่าเขาเป็นคนดี ตนรักคนไม่ผิดเลย แต่คนอย่างตนไม่ต้องการความสงสารจากใคร บอกเพชรว่าไม่ต้องห่วงตน เพราะว่าพ่อทิ้งสมบัติไว้มากพอที่ตนจะอยู่ได้อย่างสบาย รวมทั้งต้องเลี้ยงเด็กอีกคนหนึ่งตามลำพัง แล้วตัดสินใจบอกเพชรว่า

“ช่วงเวลาที่คับขันที่สุด ลำบากที่สุดในชีวิตของเพชร คนที่อยู่เคียงข้างเพชรตลอดคือใคร เพชรน่าจะรู้ดี ไปตามหาหัวใจตัวเองดีกว่าค่ะ” ดาลินยิ้มให้เพชรทั้งน้ำตา แล้วจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

กระเต็นกลับไปที่บึงกร่างแล้วปลูกบ้านหลังใหม่ ตั้งตนเป็นคนทรง ได้รับความนับถือจากชาวบึงกร่างไม่น้อย มีเจ้าจุกคู่หูเก่ามาช่วยดูแล บริการ จัดคิว และเก็บค่าหมากพลูไปตามประสา

เพชรมาที่สำนักทรงพูดข่มขู่ตามเคยว่า สงสัยที่นี่จะมีการต้นตุ๋นหลอกลวงประชาชน กระเต็นชะงักกึก ทำเป็นไม่รู้จัก ด่าว่าเพชรลบหลู่เจ้าแม่ เพชรหัวเราะบอกว่าตนไม่เคยกลัวเจ้าพ่อหรือเจ้าแม่ที่ไหน ตนกลัวแต่คนดีเท่านั้น พูดดักอย่างรู้ทันกันว่า

“ฉันอยากรู้เหมือนกัน ถ้าเจ้าแม่โดนจับจะสามารถสะเดาะกลอนออกมาได้ไหม” แล้วหันไปพูดกับชาวบ้านว่าจะให้โอกาสชาวบ้านให้กลับไปเสีย แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินอย่าเชื่อเจ้าแม่ที่ไหนอีก ตนจะถือว่าชาวบ้านไม่มีส่วนกับเรื่องนี้

เจ้าจุกได้ทียกมือไหว้อ้างว่าตนยังเด็กไม่พร้อมจะกินข้าวแดง ยกมือไหว้แล้วแวบหายไปเลย กระเต็นร้องอ้าว เจ้าจุกมาทิ้งกันเสียแล้ว

กระเต็นยังวางท่าไม่ยอมให้เพชรข่มขู่เอาตามใจชอบ ขู่ว่าจะเสกหนังควายเข้าท้อง เท่านั้นเองเพชรก็ร้องโอดโอยทำเป็นเจ็บปวดล้อเลียนตั้งแต่กระเต็นยังไม่ทันทำอะไร

เมื่อขู่เพชรไม่ได้ผล กระเต็นเลยเลิกเก๊ก บอกเขาว่าให้เอาเวลาไปสนใจภรรยาตัวเองดีกว่ามาหาเรื่องตนแบบนี้

เพชรบอกว่าตนยังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีภรรยา และเวลานี้ดาลินก็ไปเมืองนอกแล้วด้วย เพชรหักนิ้วทำหน้าหื่นจ้องกระเต็นตัดบทว่า

“อย่าเสียเวลาชวนคุยนอกเรื่องเลย เจ้าแม่กระเต็นป่ามันต้องเจอกับหมวดเพชรถึงจะสมน้ำสมเนื้อ ด้วยวิชาจูบสยบมาร!”

เพชรพุ่งเข้าไล่ปล้ำกระเต็นจนคว้าตัวไว้ได้ ถามว่า

ยอมแพ้หรือยัง กระเต็นตะโกนว่าตำรวจรังแกประชาชน เพชรพูดอย่างมันเขี้ยวว่าตนไม่ได้รังแกแต่กำลังกำราบเจ้าแม่กระเต็นไม่ให้แผลงฤทธิ์หลอกลวงชาวบ้านต่างหาก และดูท่าต้องอยู่ควบคุมความประพฤติไปตลอดชีวิตเลยทีเดียว

เพราะใจกับใจตรงกัน ผ่านร้อนผ่านหนาวฝ่าภยันตรายมาด้วยกัน  เมื่อต่างเผยความรู้สึกต่อกันจึงไม่ยากที่จะลงเอยกันอย่างหวานชื่น

ooooooo

20 ปีผ่านไป...

หาญพ้นโทษออกมาแล้ว เขาบวชและจะออกธุดงค์ เพชรกับกระเต็น และเจ้าจุกที่โตเป็นหนุ่มแล้ว พากันใส่บาตร เจ้าจุกที่ทำหน้าที่เป็นลูกศิษย์หลวงพ่อ บ่นกระปอด– กระแปดว่า ตนอยากเรียนคาถาอาคมกับหลวงพ่อจะได้ปราบโจรแบบสารวัตรเพชรบ้าง ไม่ทันได้เรียนหลวงพ่อก็จะออกธุดงค์เสียแล้ว

“มา งั้นเข้ามาใกล้ๆ ข้าจะถ่ายทอดสุดยอดของคาถาอาคมทั้งปวงให้เอ็ง” เจ้าจุกตาโต รีบเข้าไปกราบหลวงพ่อแล้วคุกเข่าลงตรงหน้า ยกมือพนมหลับตา หลวงพ่อหาญเอื้อมมือไปเขียนที่หน้าผากจุกด้วยมือเปล่า จุกยิ้มแต้ถามว่า คาถาอะไรหรือทำไมตนถึงไม่รู้สึกอะไรเลย ถามว่า

“หลวงพ่อสักอะไรให้ผมครับ เสือเผ่น หรือมังกรผงาด”

หลวงพ่อหาญส่ายหน้า พูดนิ่งๆเยือกเย็นน่าศรัทธาว่า

“ข้าสักคำว่าความดีให้เอ็งไง ‘ความดีคือเกราะที่จะคุ้มครองคน ไม่ใช่เวทมนตร์ใดๆ’ จำเอาไว้”

เพชร กระเต็น และจุกก้มกราบ หลวงพ่อหาญยิ้มอย่างมีเมตตาก่อนเดินออกไปอย่างสงบสำรวมเยี่ยงคำสอนในพระไตรปิฎกที่ว่า

“บุคคล แม้มีเวทมนตร์ตั้งพัน อาศัยความเป็นพหูสูตนั้น แต่ไม่ประพฤติจรณธรรม พึงพ้นทุกข์ไปไม่ได้เมื่อเป็นเช่นนั้น เราย่อมสำคัญว่า เวททั้งหลายย่อมไม่มีผล การประพฤติสำรวมด้วยดีนั่นแล เป็นความจริงแท้”

ooooooo

–อวสาน–

เสือสั่งฟ้า ตอนที่ 19

อ่านเรื่องย่อ

เสือสั่งฟ้า

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: