ตอนที่ 19

เวลาผ่านไป ดนุยังนั่งฟังเรืองริน ซึ่งมีอาการมึนเมาจับมือเขารำพึงรำพันว่าเธอยังรักเขาอยู่ แม้ ความรู้สึกเธอจะเปลี่ยนไป ดนุพยายามข่มใจชวนเรืองริน "กลับบ้านดีกว่า คุณไม่ไหวแล้ว"

"ใช่ รินไม่ไหวแล้วล่ะ รินไม่ได้รักคุณแล้ว"

ดนุชาวาบไปทั้งตัว พยายามนิ่งไว้ ฟังเรืองรินพร่ำรำพันต่อไป "รินรักคุณนะคะ"

เรืองรินฟุบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเอง ดนุงงกับท่าทีเรืองรินที่เอื้อมมือมาตบไหล่เขาเบาๆเชิงปลอบ "ทำใจซะเถอะนะคะ...อย่าคิดมาก ทำใจ...ทำใจ..."

นิยายืนมองสภาพเรืองรินแล้วสงสารดนุ "แล้วยังจะนั่งให้เค้ารังแกอยู่ได้ ออกมาสิค้าคู้ณ"

พอดีมือถือเรืองรินดังขึ้น ดนุมองที่หน้าจอ เห็นชื่อนล รู้สึกปวดใจแต่คิดได้ว่าควรทำอย่างไร...

ดึกมากแล้วมีคนมาเคาะเรียกหน้าร้าน เรืองยศกะเผลกขาที่เข้าเฝือกมาเปิดประตู คิดว่าเป็นดนุที่ไปรับเรืองรินกลับมา แต่พอเปิดประตูต้องแปลกใจที่เป็นนล นลถามว่าเรืองรินเคยทำงานที่นี่ใช่ไหม เรืองยศยิ่งงง "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"รินคงเข้าใจผมผิด คิดว่าผมไล่เค้าออก"

"อ้าว...แล้วทำไมคุณทำอย่างนั้นล่ะ   ไอ้รินมันตั้งใจ

ทำงานที่บ้านคุณมากเลยนะ"

"รินมาที่นี่รึเปล่าครับ" นลกลับย้อนถาม พลันมือถือดังขึ้นเขาเห็นชื่อเรืองรินจึงรีบรับสาย

"ดีใจเว่อร์..." เรืองยศหมั่นไส้เมื่อเห็นท่าทางดีใจของนล

"ริน! ครับ...คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอครับ...ครับๆผมจะรีบไป"

นลผลุนผลันออกไป เรืองยศกะเผลกตามไม่ทัน "อ้าว! แล้วตกลงยังไงเนี่ย อะไรวะ"

มาถึงรถโฟล์กที่ดัดแปลงเป็นร้านค็อกเทล นลเห็น

เรืองรินนอนฟุบท่อนแขนตัวเองหลับอยู่   มีเจ๊เปรี้ยวคอยดูแล พอเจ๊เปรี้ยวเห็นนลก็ตาค้าง   "โอ...หล่อลากไส้กันทุกคนเลย"

"พี่ใช่มั้ยครับที่โทร.หาผม"

ห่างออกมา ดนุกับนิยาแอบมอง นิยาจะออกมาหานล แต่ดนุรั้งไว้ ทั้งสองยืนมองจนนลเอาเรืองรินขึ้นหลังพาออกไป เจ๊เปรี้ยวโบกไม้โบกมือให้แล้วหันมาเก็บของปิดร้าน

"เลิกขายเว้ย เลิกๆ ไปเป็นสาวใช้มันมั่งดีกว่า"...

ดนุยืนมองเรืองรินกับนลอย่างห่วงใย นิยาน้ำตารื้น จับมือดนุมากุมไว้ สบตาเขาอย่างให้กำลังใจ...สองคนเดินหงอยๆบนสะพาน ดนุหยุดยืนมองออกไปในแม่น้ำ ก่อนจะพูดออกมา

"มันคงถึงเวลาที่ผมต้องตัดใจจากรินเค้าแล้วจริงๆ"

นิยากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เสมองไปทางอื่น ดนุหันมาเห็น "คุณนิยา..."

"เป็นความผิดของนิเองค่ะ นิน่าจะห้ามไม่ให้คุณยายจ้างรินซะตั้งแต่แรก" นิยาสะอื้น

ดนุจับไหล่นิยาให้หันมาพูดปลอบโยน   "มันไม่ใช่

ความผิดของคุณนิยาเลยครับ ไม่เอาครับ อย่าร้องไห้"

"ถ้ายังงั้นรับปากกับนิได้มั้ยคะว่าคุณดนุจะไม่เลิกกับยัยริน   ไม่อย่างนั้นนิคงจะรู้สึกผิดไปจนวันตาย   ที่ทำให้คุณสองคนแตกแยกกัน" นิยามองดนุทั้งน้ำตา

ดนุมองนิยาด้วยความสับสน

ooooooo

โขยกเขยกอยู่บนหลังนล เรืองรินรู้สึกคลื่นไส้กับจังหวะการเดินของนล  เสียงนลพูดว่าอีกเดี๋ยวก็ถึง  แต่
เธอรู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆจนพะอืดพะอมทนไม่ไหว   งึมงำบอกให้ปล่อยเธอลง

นลหันมาเอ็ด "พูดยังจะไม่ไหว หึ อยากจะลงเดินเองเนี่ยนะ อยู่เฉยๆใกล้ถึงรถแล้ว"

"ปล่อย..." เรืองรินจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

"บอกให้อยู่เฉยๆ" นลยังเอ็ด

เรืองรินกระโจนลงจากหลังนล ทำให้ทั้งสองล้มกลิ้งบนผืนหญ้า นลโวยว่าเธอทำบ้าอะไร แต่เรืองรินรีบลุกไปชะโงกหน้าอีกทางเพื่ออาเจียนเต็มแรง นลถึงกับอ้าปากค้าง...จนเวลาผ่านไป นลหิ้วปีกเรืองรินให้ลุกขึ้น แต่เธอกลับล้มลงนอน นลจึงต้องปล่อยให้เธอนอนหนุนขาเขาดูดาว อ้อแอ้ไปตามเรื่อง... เรืองรินพร่ำเพ้อว่าดาวสวย

"รินขอโทษนะคะพ่อ...แม่...ที่รินทำตามคำพูดไม่ได้"

นลได้ยินแล้วรู้สึกผิดที่เขาไล่เธอออก เขาเรียกให้เธอลุกขึ้นกลับบ้าน เรืองรินกลับเข้าใจผิด "เลิกไล่รินซะทีได้มั้ยคะ ยังไงรินก็กลับบ้านรินอยู่แล้วล่ะค่ะ"

"กลับบ้านเรา" นลตั้งใจพูดกับเรืองรินอย่างจริงใจ

เรืองรินช้อนตามองนล ทำหน้าจะซึ้งแต่แล้วกลับเห็นเขามีสองหน้าก็ร้องลั่น นลตกใจหันมองซ้ายขวา เรืองรินเปลี่ยนเป็นหัวเราะก๊าก "คุณนลน่ะแหละ มีสองหัว ฮ่าๆๆๆ"

"เลิกเล่นไร้สาระได้แล้ว กลับบ้าน" นลเหลืออด

"เชื่อก็กลัวอะดิ...รินไม่มีวันกลับไปให้คุณทำร้ายจิตใจอีกแล้ว เชอะ!" เรืองรินพูดจบลุกขึ้นวิ่งหนีไปดื้อๆ
นลตกใจเพราะเรืองรินไม่เคยเถียง มองเธออย่างเหลือเชื่อก่อนจะวิ่งตามเธอไปและร้องเรียกให้เธอหยุด...เรืองริน กลับวิ่งร้องโวยวายเข้าไปหายาม   "ช่วยด้วยพี่   คนบ้า   คนบ้าวิ่งตามหนู"

ยามกระชับกระบองในมือ กางแขนกั้นนลไว้ เรืองรินมองนลน้ำตาคลออย่างสะใจ...จากนั้น   เรืองรินก็กลับมาเคาะประตูเรียกเรืองยศให้เปิดประตู เรืองยศโขยกเขยกอย่างหงุดหงิดมาเปิดประตู "ได้ยินแล้ว โอย...กี่รอบแล้ววะนี่"

พอเปิดประตูไม่พบใคร ก็แปลกใจว่าเรืองรินหายไปไหน พลันต้องสะดุ้ง เมื่อมีมือมากอดขาข้างที่ไม่ได้เข้าเฝือก "เฮ้ย! แกไปไหนมา รู้มั้ยเค้าตามหากันให้ทั่ว"

เรืองรินชูมือให้เรืองยศฉุด พลันนลเดินเข้ามาดึงเรืองรินให้ลุก   เรืองยศเห็นหน้านลเต็มไปด้วยเหงื่อ   และดูท่าจะมีอารมณ์โกรธ  สั่งให้เรืองรินกลับบ้าน

"วันนี้ให้รินนอนที่นี่เถอะครับ" เรืองยศบอกนล

"ไม่เหมาะหรอกครับ" นลมองเรืองยศอย่างไม่ไว้ใจ และดึงจะให้เรืองรินกลับ

เรืองรินคว้าขอบประตูไว้พูดอ้อแอ้ "พี่น้องเค้าจะอยู่ด้วยกัน คุณเกี่ยวไรด้วย"

"พี่น้องเหรอ!" นลประหลาดใจ

"ก็ใช่น่ะสิ รินกับพี่ยศน่ะเป็น..."

เรืองยศรีบปิดปากเรืองริน ชิงพูด "เป็นพี่น้องกันครับ พ่อแม่รินฝากฝังมันไว้กับผม คุณนลไม่ต้องห่วงนะครับ ผมดูแลมันได้"

"ยังไงก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ผมว่าไม่เหมาะ"

"เถียงกันไปนะ" เรืองรินพูดขัดแล้วอ้าปากหาวเดินเข้าร้านไป

"เดี๋ยวริน เธอจะค้างที่นี่ไม่ได้นะ" นลเดินตามเรืองรินเข้าไปอย่างห่วงๆ

เรืองยศมองตามเหวอๆ "เฮ้ย! คุณนั่นล่ะค้างที่นี่ไม่ได้"

เรืองยศประคองเรืองรินเข้าบ้าน นลตามมาดึงตัวเรืองรินไปอย่างหวงๆ "ไหวยังไง ขาคุณก็เดินไม่ถนัด มานี่ครับ ผมประคองรินเอง"

เรืองรินสะบัดตัวออก เดินโซเซเอง "เดินเองก็ได้ไม่ต้องแย่งกั๊น หึๆ"

"เคยได้ยินที่เค้าว่า ผู้หญิงน่ะ อย่าให้เมา...มั้ยครับ" เรืองยศถามนลอย่างเอือมๆ

นลยิ้มๆ พลันสายตามองไปเห็นรูปหมู่ พ่อแม่ลูกของครับครัวเรืองยศ เรืองรินเห็นสายตาของนลรีบอธิบายว่า "รูปครอบครัวสุขสันต์น่ะค่ะ...อุ๊บ อะไรเล่า"

เรืองยศปิดปากเรืองรินอีกเฉไฉไปว่า "อ้าว ฉันก็คิดว่าแกจะอ้วก ไปเข้านอนเร็ว"

เรืองยศประคองกึ่งลากเรืองริน แต่เธอเห็นนลหยิบภาพคู่เธอกับเรืองยศ จึงตะโกนว่า

"นั่นรูปสองศรีพี่น้องค้า เอิ๊กๆๆ" เรืองรินโดนเรืองยศอุดปากอีกแล้วดึงตัวไป

นลมองสองคนอย่างสงสัย ก่อนจะรีบตามเข้าบ้านไปด้วย...เรืองรินเข้าไปในห้องน้ำซึ่งอยู่ในห้องนอนเรืองยศ นลยืนรออย่างห่วงๆหน้าประตูกับเรืองยศ

"ปล่อยมันเข้าห้องน้ำไปเถอะครับ ไอ้รินมันไม่เป็นไรหรอก" เรืองยศบอกนล

ไม่ทันไร เสียงเรืองรินอาเจียนโอ้กอ้าก นลยิ่งหน้าเสียด้วยความเป็นห่วง เรืองยศเดินเก็บของในห้องแล้วออกตัวกับนลก่อนว่า ห้องคนโสดก็เป็นแบบนี้ นลยิ้มๆทั้งแหยงๆ แต่ก็พูดได้ว่าไม่เป็นไรเขานอนได้

เรืองยศเอาผ้ามาปูหน้าห้อง พร้อมกับพูดไปเรื่อยว่า ถ้าขาเขาไม่เจ็บ คงรับรองนลได้ดีกว่านี้ นลยิ้มๆถามหยั่งเชิง "แล้วปกติรินเค้าไม่ช่วยดูแลเรื่องห้องหับให้คุณหรอกเหรอครับ"

"มันจะมาทำอะไรให้พ้ม จะเรียกมันว่าแม่อยู่แล้วเนี่ย"

เรืองรินเกาะประตูห้องน้ำถามว่านินทาอะไรเธอ พูดจบก็เดินดิ่งลงนอนที่ที่เรืองยศปูให้นล "อ้าวเฮ้ย! นี่มันที่นอนคุณนลเค้า" เรืองรินหลับปุ๋ยไปแล้ว

เรืองยศถือเสื้อผ้าเข้ามา "เอ่อ รบกวนคุณนลด้านโน้นก่อนครับ ผมจะเปลี่ยนเสื้อให้ริน"

"หา...ไม่ดีหรอก คุณยศนั่นล่ะเชิญทางโน้น ผมเปลี่ยนให้รินเอง"

เฮ้ย! แต่ผมเป็นพี่ชายมันนะ"

"ไม่ใช่พี่แท้ๆ" นลแย้ง

เรืองยศยุ่งยากใจสุด "เอาล่ะๆ อย่างนั้นก็ปล่อยมันนอนเหม็นอ้วกไปละกัน สมน้ำหน้าแกยัยริน"

ooooooo

กลางดึก เป็ดย่องมาดูว่านลเข้านอนเรียบร้อยหรือยัง แต่กลับไม่พบนล จึงนั่งรอในห้องจนผล็อยหลับฟุบหน้าข้างเตียง...เวลาผ่านไป รมณีย่องเข้ามา เพราะเห็นประตูห้องแง้มอยู่

"ทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้คะเนี่ย นลคะ" รมณีประคองให้นอนบนเตียง

เป็ดพลิกตัวหันหลังให้รมณีอย่างงัวเงีย รมณียังเข้าใจว่าเป็นนลจึงก้มลงหอมแก้ม เป็ดพลิกตัวกลับมามอง "ว้าย! คุณรมณี"

รมณีก็ตกใจ ไม่คิดว่าเป็นเป็ด โวยวายว่าเป็ดมาทำอะไรในนี้ "แล้วนี่คุณนลไปไหน?"

"ก็ไปตามหายัยรินน่ะสิครับ"

"หืม...นังคนใช้เจ้าปัญหา..." รมณีสบถแล้วไล่เป็ดให้กลับออกไป...

ทั้งนลและเรืองยศต่างนอนมองเพดานเพราะนอนไม่หลับ นลจึงถามว่านอนไม่หลับหรือ เรืองยศบอกว่าเขาคงชินกับการนอนคนเดียว ว่าแล้วเรืองยศก็ถามนลตรงๆ "คุณชอบยัยรินเหรอ"

นลตั้งตัวแทบไม่ทัน เรืองยศถามอีก "แล้วแฟนคุณนลล่ะครับ ไหนจะคุณกิ่งกานต์อีก"

"คุณนี่รู้เรื่องผมเยอะจังนะครับ ครับ...ผมชอบริน" นลถอนใจก่อนจะยอมรับ

นลรอว่าเรืองยศจะว่าอะไรต่อ เห็นเงียบไปจึงหันไปมอง เรืองยศนอนอ้าปากหวอหลับไปแล้ว นลบ่น "บ๊องพอกับยัยรินเลย...บอกเป็นพี่น้องกันจริงๆก็เชื่อนะเนี่ย เฮ้อ..."

หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ไม่ทันไร นลต้องสะดุ้งเพราะเสียงกรนของเรืองยศ นลลุกขึ้นนั่งมองอย่างแหยงๆแล้วคว้าหมอนไปนอนใกล้เรืองริน...เวลาผ่านไป เรืองรินพลิกตัวไปมาแล้วกลิ้งมาฟาดมือบนตัวนลผัวะแถมละเมอ "ไอ้พี่บ้า ฮ่ะๆ...ฮ่ะๆ..."

นลมองเรืองริน เธอละเมออีกว่า "รินรักพี่ยศนะ..."

เรืองรินซุกหน้าที่อกนลเหมือนเด็กๆเพราะคิดว่าเป็นเรืองยศ  นลจึงกอดตอบและลูบผมเธอเบาๆพร้อมพึมพำ  "รักเหมือนกัน..."

เช้าวันรุ่งขึ้น เรืองยศตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจ พลันต้องเบิ่งตาโพลง เมื่อเห็นนลกับเรืองรินนอนกอดกันกลม "คุณนล! ไอ้ริน!"

นลตกใจรีบผละออกจากเรืองริน "ผม...ผมไม่ได้ทำอะไรนะ"

เรืองรินตื่นขึ้นมา ลุกนั่งมองเรืองยศกับนลงงๆ "ทำไมมาอยู่ที่นี่กันหมดเลยล่ะ..."

ooooooo

รู้ตัวว่าผิดที่พูดรุนแรงไล่เธอออกจากงาน นลจึงต้องเดินตามง้อเรืองรินที่ทำโน่นทำนี่ในร้านไม่ยอมสนใจเขา "จะให้บอกสักกี่ครั้งว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะไล่เธอ"

"แต่ก็ไม่เห็นขอโทษนี่" เรืองรินต้องการคำขอโทษ

นลยังแย้งว่าเขาไม่ได้ทำผิด เรืองรินงอนเดินหนี นลร้อง "โอย...ขอโทษก็ได้ กลับบ้านนะ"

"ทำไมรินต้องทำตามคำสั่งคุณนลด้วย"

"ก็เพื่อพ่อกับแม่เธอไง เธออยากเห็นพ่อแม่ลำบากเพราะเธอตกงานเหรอ"

เรืองรินตาลุกวาว เหลือบมองเรืองยศก่อนจะขอร้องนลอย่าพูดให้เรืองยศได้ยิน นลได้ทียิ้มอย่างเป็นต่อ "เอ่อ...คุณยศครับ คือผมมีเรื่องจะ..."

เรืองยศละสายตาจากงานหันมาถามนลว่ามีอะไร เรืองริน รีบตอบแทนว่าไม่มีอะไร นลแกล้งพูดต่อ "คือเรื่องงานของ..."

เรืองรินถลึงตาให้นลหยุด นลยิ้มอย่างผู้ชนะ เรืองยศทำหน้างงมองสองคนไปมา...นลขับรถพาเรืองรินกลับ ขณะที่อยู่ในรถทั้งสองคุยกัน เรืองรินชี้ที่ตัวเอง "รินเนี่ยนะคะ พูดว่ารินไม่มีทางไป แล้วก็ขอให้คุณนลรับกลับเข้าทำงาน ฮ่ะๆๆโอ๊ย ขำ"

"มันน่าขำตรงไหน"

"จะโกหกอะไรก็ให้มันเนียนกว่านี้หน่อยค่ะ"

"เอาเป็นว่าฉันรู้ว่าเธอกำลังลำบากก็แล้วกันน่ะ กลับมาทำงานที่บ้านฉันนะ...เพื่อครอบครัวเธอไง" นลเห็นเรืองรินนิ่งเฉยจึงย้ำ "เพื่อพ่อกับแม่ เพื่อตัวเธอ...อ้ะ งั้นเพื่อฉันก็ได้ กลับมานะ" ...นลสบตาเรืองรินอย่างจริงจัง

เห็นเรืองรินนั่งรถกลับมากับนล อ่อนดีใจร้องบอกเป็ด เป็ดรีบเอามือปิดปากอ่อนกลัวคนในบ้านออกมา รถจอดแล้ว แต่เรืองรินกับนลยังนั่งคุยกันอยู่ในรถ อ่อนกับเป็ดเอาหูแนบกระจกหน้าต่างเบาะหลังแอบฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เรืองรินพูดอย่างไว้ตัวว่าที่เธอกลับมาใช่ว่าเธอไม่มีทางไป นลยิ้มดีใจ "ตกลงเธอไม่ไปไหนแล้วนะ"

เรืองรินรับปาก นลรีบบอก "แล้วจำที่ฉันเคยบอกว่าฉันมีงานสำคัญให้เธอทำได้มั้ย ฉันจัดโต๊ะทำงานให้เธอที่ดราก้อนมอลล์เก้อมาสองวันแล้ว"

เรืองรินประหลาดใจ นลรีบบอกว่าเขาอยากเห็นเธอมีอนาคตที่ดี เรืองรินสบตานลอย่างขอบคุณ แล้วรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง จึงถามนลว่ารู้สึกบ้างไหม ทั้งสองหันไปมองหน้าต่างเบาะหลังแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นอ่อนกับเป็ดหน้ายู่แปะกระจกอยู่

ooooooo

ทั้งดนุและนิยาดีใจหลังจากรู้ว่าเรืองรินปลอด-ภัยแล้ว ทั้งสองต่างจะมาบอกข่าวกันและกัน สองคนเดินมาชนกันอย่างจัง ดนุประคองนิยาไว้ในอ้อมแขน นิยาเงยหน้ามองดนุและบอกว่าเธอกำลังเดินหาเขาอยู่พอดี ดนุหัวเราะขำๆ "ผมก็กำลังจะไปหาคุณนิยา"

ทั้งสองนั่งคุยกันในห้องทำงานด้วยสีหน้าโล่งใจ "พอเด็กที่บ้านโทร.บอกนิว่ายัยรินกลับมาแล้ว นิก็รีบไปหาคุณเลย"

"อย่างน้อยรินกับคุณนลไม่มีปัญหากันแล้ว แค่นี้ผมก็สบายใจแล้วล่ะ อะไรก็ได้ แค่ขออย่าให้รินกลับไปมีสภาพเหมือนเมื่อคืนอีกเลย"

"ถ้ายัยรินรู้ว่าคุณรักเค้าขนาดนี้คงดีใจนะคะ"

ดนุถอนใจแรงๆแล้วยิ้มให้นิยา พอดีกนกวรรณเข้ามาขัดจังหวะ "หาตัวตั้งนานอยู่นี่เอง"

"คุณแม่มีธุระอะไรกับนิเหรอคะ"

"ไม่ใช่ลูกจ้ะ คุณดนุจะไปถึงงานกี่โมงคะ"

ดนุได้แต่เอ่อ...นิยารีบพูดแทนว่า "คุณดนุเค้ายังไม่ได้บอกเลยนะคะว่าจะไปร่วมงานเย็นนี้น่ะค่ะคุณแม่"

"อ้าว..."

ดนุรู้สึกผิดรีบตอบกนกวรรณว่าเขาจะไปถึงก่อนงานเริ่ม เผื่อมีอะไรให้เขาช่วย กนกวรรณยิ้มออกมาได้ ค้อนนิยาที่ชอบพูดให้เธอเสียใจ แล้วนึกได้ถามวันเดือนปีเกิดของดนุ

ดนุงง กนกวรรณรีบบอกว่า "วันนี้อาจารย์คงจะมาร่วมงานด้วย เผื่อฉันจะเช็กดวงให้ไง"

นิยามองแม่อย่างจับผิดและรู้ทัน...ในขณะที่อาจารย์คงกำลังหาทางออกจากบ้าน โดยไม่ให้กิ่งกานต์รู้ แต่แล้วพอดูเวลาก็รอช้าไม่ได้แล้ว "เดี๋ยวได้สายจนได้ ไม่สนแล้วเว้ย"

อาจารย์คงรีบวิ่งไปแต่งตัวหล่อเนี้ยบออกมา แล้วโกหกกิ่งกานต์ว่าไปหาหมอ กิ่งกานต์งง แต่แล้วเธอนั่งทับการ์ดเชิญ จึงหยิบมาอ่าน "ปาร์ตี้ณีกับนล...พ่อ...อ๊ายๆๆพ่อนะพ่อ อ๊ายๆๆ"

กิ่งกานต์ควานหามือถือมากดหาเรืองยศ "นายซักแห้ง นายต้องช่วยช้าน..."

ooooooo

งานเลี้ยงจัดขึ้นที่บ้าน กนกวรรณเอาดวงของดนุให้อาจารย์คงดูว่าดวงเป็นคู่กับนิยาหรือไม่ อาจารย์คงตรวจดูแล้วบอกว่าทั้งสองเหมาะเหม็งกันมาก กนกวรรณจึงคิดจะเปิดตัวคู่นี้ในงานคืนนี้ด้วย...แต่พอตรวจดวงของรมณี   อาจารย์คงบอกว่าเป็นดวงกาลกิณีจะนำความเดือดร้อนมาให้ครอบครัว

รมณีในชุดเซ็กซี่ได้ยินรีบเข้ามานั่งเบียดอาจารย์คงหวังทำให้สมาธิแตก อาจารย์คงตาค้างทำนายผิดถูก กลายเป็นชมว่ารมณีก็ดวงดีเหมาะสมกับนล กนกวรรณพอใจมาก...ในขณะที่เรืองรินแต่งชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านฝรั่งเหมือนอ่อน กับเป็ด คอยเตรียมอาหารการกินและเสิร์ฟน้ำภายในงาน มีศักดิ์ชัยเป็นแขกร่วมงานอยู่ด้วย บรรยากาศในงานไม่เครียดอย่างที่นลกับนิยากังวล

งานเริ่มอย่างเป็นทางการ อาจารย์คงกับกนกวรรณรับหน้าที่พิธีกร กนกวรรณกล่าว

"ดิฉันขอเท้าความแสดงความเสียใจที่ทำให้ทุกคนผิดหวังในงานแต่งงานของนลกับ รมณีที่ล่มมาแล้ว บัดนี้ดิฉันขอประกาศว่า รมณีได้กลับคืนสู่ตำแหน่งว่าที่สะใภ้บ้านรัศมิมานดังเดิมแล้ว"

แขกในงานปรบมือต้อนรับรมณีที่ก้าวไปยืนข้างกนกวรรณ ศักดิ์ชัยหันมากระซิบชมรมณีให้นลรู้สึกปลื้ม รมณีกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน กนกวรรณพูดเสริมขอเชิญทุกคนมาร่วมงานแต่งงานของทั้งคู่อีกครั้งที่กำลังจะมี ขึ้นในอีกไม่ช้า...

ดนุถือช่อดอกไม้เข้ามาในงาน นิยาเข้าไปต้อนรับ เขามอบช่อดอกไม้ให้รมณี กนกวรรณยิ้มอย่างพอใจถือโอกาสมัดมือชก พูดคุยกับแขกในงานว่า

"คุณดนุเป็นอีกคนหนึ่งที่ดิฉันภูมิใจและไว้ใจให้ดูแลนิยาลูกสาวอีกคนของดิฉัน"

ทั้งดนุและนิยายืนอึ้ง  เรืองรินสะเทือนใจหลบออกจากงานไปหาที่นั่งเงียบๆคนเดียว  ศักดิ์ชัยเห็นรีบถือเครื่องดื่มเข้ามานั่งเป็นเพื่อนคุยหวังถามเรื่องเอกสาร ที่ให้หา  เรืองรินจำต้องพูดคุยด้วย ศักดิ์ชัยชวนเรืองรินดื่ม เธอปฏิเสธ แต่พูดคุยกันไปก็เผลอหยิบขึ้นมาดื่ม เรืองรินรู้สึกกรึ่มๆเริ่มคุยสนุกสนานขึ้น รมณีตามออกมาเห็นเกิดความหึงหวง เข้ามาเรียกให้ศักดิ์ชัยกลับเข้าไปในงาน แต่เขาไม่ยอมไปแถมไล่ให้เธอกลับเข้าไปคนเดียว

รมณีน้อยใจเข้ามาดื่มเหล้าในงานด้วยความแค้นจนรู้สึกเมา ในงานเริ่มบรรเลงเพลงโรแมนติกให้คู่รักออกมาเต้นรำกัน กนกวรรณจัดแจงจับคู่ดนุกับนิยาให้ออกไปเต้นรำ และไปจูงรมณีมาเต้นรำกับนล...เรืองรินเข้ามายืนมองทั้งสองคู่อย่างหงอยเหงา ศักดิ์ชัยเข้ามาจับมือเรืองรินออกไปเต้นรำ  แต่ด้วยความมึนๆ

ศักดิ์ชัยเต้นท่าตลกๆจนเรืองรินขำ รมณียิ่งหึงลมออกหูทนไม่ได้เลยโน้มคอนลลงมาจูบอย่างดื่มด่ำประชดศักดิ์ชัย แขกฮือฮากันทั้งงาน

กิ่งกานต์ควงเรืองยศเข้ามา เห็นภาพนลกับรมณีเข้าอย่างจัง เรืองรินยืนตะลึง ทำท่าจะเดินหนี ศักดิ์ชัยถือโอกาสดึงเรืองรินเข้ามากอดบ้าง ดนุโมโหปรี่เข้าชกหน้าศักดิ์ชัย พอรมณีเห็นศักดิ์ชัยโดนชกก็ลืมตัวตรงเข้าไปตบหน้าดนุ  เรืองรินไม่พอใจเข้าไปผลักรมณีจนหงายหลังที่มาทำร้ายดนุ กนกวรรณโกรธจึงเข้าไปตบหน้าเรืองริน

"แกมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายหนูณี"

เรืองยศเห็นน้องสาวโดนตบก็เข้าไปดึงกนกวรรณออกห่าง อาจารย์คงนึกว่าเรืองยศทำร้ายกนกวรรณ แถมเห็นเรืองยศเป็นคู่อริตัวแสบอยู่แล้ว จึงกระโจนเข้าไปชกต่อยเรืองยศจนเกิดความชุลมุนวุ่นวายไปหมด...เผอิญยายชื่น แอบกลับมาไม่ได้บอกใคร เห็นมีเรื่องในบ้านก็เข้ามาหยุดความวุ่นวายไว้ได้

"ก็เพราะเธอไม่ควรที่จะให้ข่าวแบบนั้นน่ะสิ รู้ไหมว่ามันทำให้ตัวเธอเองเสียชื่อ แล้วอนาคตการเป็นนักร้องของเธอก็จะไม่เหลือ"

"จะเสียชื่อหรือเสียอนาคตอะไรน้ำตาลไม่สนใจแล้วล่ะค่ะ น้ำตาลสนแค่เรื่องเงินอย่างเดียวเท่านั้น"

"แต่ถ้าเธอทำอะไรรวบรัดตัดตอนแบบนี้ เธอจะไม่เหลืออะไรเลยนะ เชื่อครูสิ"

"ไม่ค่ะ น้ำตาลเชื่อตัวเองมากกว่า เมื่อไหร่ที่น้ำตาลมีเงิน ชื่อเสียงกับอนาคตมันก็กลับมาหาน้ำตาลเองแหละค่ะ"

"แล้วถ้าพี่ใหญ่ไม่เล่นตามเกมที่น้ำตาลคิดล่ะ น้ำตาลจะทำยังไง จะหาใครมาเป็นพ่อของเด็กอีก แค่นี้ประชาชนก็สับสนกับสิ่งที่น้ำตาลพูดจะแย่อยู่แล้ว"

"น้ำตาลจะมีเงินหรือไม่มีเงินมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับประชาชน มันขึ้นอยู่กับคุณบรมต่างหาก แล้วอีกอย่าง ข้อตกลงและเงื่อนไขต่างๆมันอยู่ที่น้ำตาล ยังไงซะคุณบรมก็ต้องยอมอยู่วันยันค่ำ"

"แต่เธอก็จะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะเอานะ"

"จะไปแคร์อะไรคะ คนไทยลืมง่ายจะตาย ครูไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เอาเวลาอันมีค่าของครูกลับไปสอนเด็กร้องเพลงจะดีกว่านะคะ"

บัวสะอึกอึ้งไปกับคำพูดมาดมั่นถือดีของน้ำตาล  ที่นับวันดูเหมือนจะไม่เชื่อฟังเธออีกแล้ว...

บรรณ บุริม บัว แยกตัวไปพักที่บ้านของพวกตนที่อยู่ห่างออกไปจากบ้านของเบนพอสมควร สามพี่น้องจึงไม่รู้ว่าบีตามมาบังคับขู่เข็ญน้ำตาลเพื่อให้ได้คำตอบว่าใคร เป็นคนถ่ายคลิปเขา น้ำตาลดิ้นรนไม่ยอมบอก เบนกับกิดาการได้ยินเสียงรีบวิ่งขึ้นมาบนห้อง แต่น้ำตาลกลัวปืนที่บีแอบจี้ที่เอว จึงบอก ทั้งคู่ว่าเธอขอตกลงกับบีสองต่อสอง

ยามนี้  น้ำตาลตระหนักว่าทุกอย่างจวนตัวแล้ว  จึงยอมบอกบีว่าครูบัวเป็นคนถ่ายคลิป  บีอึ้งเมื่อรู้ว่าเป็นอาของตัวเอง แต่ก็ยังไม่วางใจน้ำตาล ถามย้ำว่าเธอโกหกฉันหรือเปล่า

"ฉันพูดความจริง ครูบัวเป็นคนถ่ายทั้งหมด เขาเก็บไว้ ในมือถือ อยากได้ก็ไปเอาสิ ครูบัวก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน"

"มันมาที่นี่ด้วยเหรอ"

"มากันหมดนั่นแหละ พี่บุ พี่บรรณ ก็มาด้วย แน่จริงก็ไปเอาสิ"

"มันทำกับหลานตัวเองได้ลงคอ ฉันอยากจะกระทืบมันให้ตายคาตีนจริงๆ ถึงไปเอาคลิปมาได้ แต่มันก็อาจจะมีก๊อบปี้ เก็บไว้ที่อื่นอีก"

"ไม่มีหรอก ครูบัวไม่กล้าก๊อบปี้เพราะกลัวหลุดไปอยู่ ในมือคนอื่น แต่คลิปนั่นมันคืออนาคตของนาย มันก็คงต้องแลกกับอนาคตของฉันเหมือนกัน"

"หมายความว่าไง"

"เราแลกกัน ฉันขโมยคลิปที่ครูบัวถ่ายมาให้นาย นายต้องแต่งงานกับฉัน"

"พูดบ้าๆ ฉันกำลังจะออกอัลบั้มนะ จะมาแต่งงานกับเธอให้เสียเครดิตได้ยังไง"

"ทำไมจะไม่ได้ ก็ในเมื่อลูกในท้องน้ำตาลมันก็ลูกบีนั่นแหละ"

"น้ำตาล...เธอลองคิดดูดีๆนะ ถ้าฉันแต่งกับเธอ ประชาชนก็ต้องคิดว่าเราร่วมมือกันหลอกลวง เธอเองจะกลายเป็นคนโกหกส่วนฉันก็จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่มีความรับผิดชอบ ถ้าแต่งกันไปเราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง ไม่มีใครยอมรับเราหรอก เธอต้องแต่งกับอาเบนถึงจะถูก เธอถึงจะได้คะแนนสงสารจากประชาชน"

"แต่ฉันพูดไปแล้วนี่ว่าพี่เบนไม่ใช่พ่อของเด็ก  และอีกอย่างพี่เบนกับพี่ดาเขารักกัน"

"ทำไมต้องไปแคร์คนอื่นด้วย เขารักกัน เธอก็แย่งมาได้นี่ ฉันดูออกนะว่าเธอก็ชอบๆอาเบนเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ยอมอยู่บ้านเขานานขนาดนี้หรอก"

"ฉันไม่อยากทำร้ายพี่ดา พี่ดาดีกับฉันมาก"

"งั้นก็ตามใจ ความจริงเรื่องคลิปนั่นฉันจัดการเองก็ได้ เธออยากรอให้นักข่าวมาขุดคุ้ยก็แล้วแต่นะ ถึงเวลานั้นก็จะไม่มี ใครเหลียวแลเธออีก"

น้ำตาลอึ้งๆ แล้วตัดสินใจเรียกบีที่กำลังจะกลับออกไป

"เดี๋ยว...ฉันต้องทำไงล่ะ"

"แค่เธอร่วมมือกับฉันก็พอ" บียิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผน

หลังจากนั้นไม่นาน สองคนก็กลับลงมาข้างล่าง บอกเบนกับกิดาการว่าเราตกลงกันได้แล้ว บีจะออกอัลบั้มเหมือนเดิม พอน้ำตาลคลอดเมื่อไหร่ บีก็จะจดทะเบียนรับเด็กในท้องน้ำตาลเป็น ลูก...กิดาการกับเบนอึ้ง คิดไม่ถึงว่าเรื่องจะลงเอยง่ายดายแบบนี้

"ระหว่างนี้บีคงต้องฝากน้ำตาลไว้กับอาเบนก่อน เลยตามเลยไปสักพักนะอาเบน บีไหว้ละ ขอบีออกอัลบั้มก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากัน"

"น้ำตาลเหนื่อยค่ะ ไม่อยากรบรากับใครอีกแล้ว ไม่แน่... น้ำตาลอาจบินไปอยู่กับแม่ก็ได้  แต่ระหว่างนี้น้ำตาลขออยู่กับพี่เบนพี่ดาไปก่อน"

"แล้วน้ำตาลจะบอกกับคุณบรมยังไงล่ะ"

"น้ำตาลกะว่าจะยังไม่บอกอะไรคุณบรม จะรอจนกว่าคลอดลูกแล้วจดทะเบียนเสร็จค่อยบอกทีเดียว ถึงตอนนั้นคุณบรม ก็ไม่มีสิทธิ์มาบงการอะไรใครทั้งนั้น"

"ดีเหมือนกัน ตกลงกันได้อย่างนี้ ผมกับคุณดาจะได้ ไม่เป็นเหยื่อของใครอีก"

"สบายใจได้ฮะอาเบน บีกับน้ำตาลไม่ทำให้ใครเดือดร้อนอีกแล้ว เราสองคนยังเด็ก ทำผิดพลาดไปก็เป็นเรื่องปกติ"

"ถ้าบีคิดได้อาก็ดีใจ"

"เอ่อ...อาเบนครับ  ยังไงวันนี้ผมขอค้างที่นี่ด้วยคนนะครับ"

"ได้สิ ตามสบายเลยนะบี"

บีสมใจ หันไปยิ้มกับน้ำตาลด้วยสายตาที่รู้กันเฉพาะสองคน...ขณะเดียวกันนั้น บรมเพิ่งกลับเข้าบ้าน เมื่อไม่เจอบีจึงรีบโทร.หา พอรู้ว่าบีนอนค้างที่บ้านไร่ก็ซักว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงต้องค้าง บีบอกว่าตนตกลงกับน้ำตาลได้แล้ว บรมถามพรวดว่าตกลงอะไรกัน?

"ก็ไม่มีอะไรมาก เราคุยแบบแฟร์ๆฮะป๋า บีขอให้น้ำตาลเก็บตัวอยู่ที่บ้านไร่  หยุดให้ข่าวทุกอย่าง  อยู่ในความดูแลของอาเบนไปเหมือนเดิม  จนกว่าบีจะออกอัลบั้มแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน"

"เรื่องอื่น? หมายถึงเรื่องอะไร"

"ก็เรื่องที่น้ำตาลตกลงกับป๋านั่นแหละ น้ำตาลบอกว่าไว้จะไปตกลงกับป๋าอีกที"

"ทำไมมันถึงยอมง่ายขนาดนั้น"

"โธ่...ง่ายนิดเดียว เราวัยเดียวกันคุยกันง่ายไม่มีอะไร แล้วป๋า แค่นี้ก่อนนะฮะ บีง่วงแล้ว ไว้พรุ่งนี้คุยกัน" บีแกล้งหาว แล้ววางสายทันที...บรมสีหน้ายังสงสัยใคร่รู้ แล้วพอเช้าวันใหม่ บรมก็อดรนทนไม่ไหว ขอร้องอัญชลีนั่งรถไปบ้านไร่ด้วยกัน เพราะเขากลัวบีจะก่อเรื่องอะไรขึ้นอีก

ooooooo

ที่บ้านไร่ของเบน บีตื่นแต่เช้าแล้วมุ่งหน้าไปบ้านพักของบัว ส่วนน้ำตาลวางแผนให้กิดาการกับบุริม มาเจอกัน แล้วใส่ร้ายกิดาการให้เบนฟังว่า พี่ดาเป็นคนช่วยเธอวางแผนทั้งหมด ที่ผ่านมาเธอไม่อยากหลอกเขาเลย แต่เพราะพี่ดาขอร้องให้เธอทำ

"น้ำตาลพูดอะไรออกมาน่ะ รู้ตัวไหม" เบนโกรธจะเดินหนี น้ำตาลแกล้งร้องไห้เสียใจ

"น้ำตาลบอกแล้วว่าพี่เบนต้องไม่เชื่อน้ำตาล น้ำตาลพูดจริงๆนะคะ พี่ดาคอยวางแผนให้น้ำตาลทั้งหมดว่าต้องทำอะไร ตอนนี้น้ำตาลเหนื่อย ไม่อยากสู้รบปรบมือกับใครอีกแล้ว แต่ ไม่รู้จะหนีไปจากพี่ดาได้ยังไง"

"ไม่จริง คุณดาไม่ใช่คนแบบนั้นแน่"

"พี่เบนไม่สงสัยเลยเหรอคะ ว่าเด็กอย่างน้ำตาลวางแผน ซับซ้อนแบบนี้ได้ยังไง แล้วทำไมจู่ๆพี่ดาก็เปลี่ยนใจมารักกับพี่เบน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พี่ดาก็คบอยู่กับพี่บุ พี่ดาทำทั้งหมดเพื่อบีบคุณบรมให้ทำตามข้อเสนอ น้ำตาลเองก็ผิดที่เชื่อพี่ดา ทั้งที่ไม่อยากทำเพราะแค่ออกอัลบั้มน้ำตาลก็พอกินพอใช้อยู่แล้ว พอน้ำตาลเหนื่อย  อยากหยุด  ยอมถอยให้คุณบรม  พี่ดาถึงได้ร้อนใจมาใกล้ชิดกับพี่เบนเพื่อให้เป็นข่าวกดดันคุณบรมไงคะ ตอนนี้พี่เบนกำลังถูกพี่ดาหลอกใช้อยู่ รู้ไว้ซะด้วย ถ้าพี่เบนไม่เชื่อ น้ำตาลก็ดูโน่นสิคะ"

น้ำตาลชี้ไปทางหน้าต่าง เบนมองตามก็เห็นกิดาการอยู่กับบุริมสองต่อสอง กำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารอย่างชิดใกล้ สนิทสนม เบนจ้องตาไม่กะพริบเมื่อเห็นท่าที

กิดาการห่วงใยบุริม แล้วทันใดเบนก็เดินลิ่วออกไปสตาร์ตรถขับพรืดออกไปอย่างรับไม่ได้ กิดาการแปลกใจว่าเบนไปไหน แล้วทำไมต้องรีบร้อนนัก พอมาถามน้ำตาลก็ได้คำตอบว่า พี่เบนออกไปซื้อเครื่องปรุงทำอาหาร

บรรณออกจากบ้านพักมาที่บ้านเบนก่อนบีจะไปถึงเล็กน้อย บัวจึงตกอยู่ในอันตรายเพราะอยู่กับบีตามลำพัง บีใช้ ปืนขู่บัวจะเอาคลิปที่บัวถ่ายไว้ บัวตกใจกลัวแต่ก็เฉไฉว่าคลิปอะไร เธอไม่รู้เรื่อง

"โกหก นังน้ำตาลมันรับสารภาพมาหมดแล้วว่าแกเป็นคนถ่ายคลิปนั่นแล้วเก็บไว้ในมือถือ อยู่ไหน เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

บัวเหงื่อแตกมองหาทางหนี ชี้มือไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วบัวก็ฉวยโอกาสฟาดกระเป๋าสะพายใส่บีก่อนจะวิ่งหนีออกมาจากบ้าน...

เบนขับรถด้วยความเร็วออกจากไร่แล้วเกือบจะชนกับรถบรมที่ขับสวนมา พอเห็นว่าเป็นเบน บรมก็เจรจาขอความช่วยเหลือให้เบนจดทะเบียนกับน้ำตาล แต่เบนไม่ยินยอม บรมจึงเฉลยว่าน้ำตาลต้องการหุ้นเพลินเรคคอร์ดจากเขา ถ้าเบนไม่ช่วย เพลินเรคคอร์ดก็อาจจะต้องตกไปอยู่ในมือของคนนอกตระกูล เบนถึงกับตะลึงที่น้ำตาลสร้างเรื่องโกหกเขาได้ขนาดนี้ จึงย้อนกลับไปที่บ้านไร่ทันที

น้ำตาลสะดุ้งเฮือกร้อนตัวเมื่อเห็นเบนกลับมา และท่าทางเบนดูโมโหมากด้วย

"คุณดา...น้ำตาลบอกว่าคุณไม่ได้รักผม คุณรักพี่บุ คุณวางแผนทุกอย่างเพื่อบีบให้พี่ใหญ่ทำตามข้อเสนอของคุณ มันไม่จริงใช่ไหม"

กิดาการมองน้ำตาลด้วยน้ำตาคลอๆ คิดไม่ถึงว่าน้ำตาลจะพูดแบบนี้ บุริมกับบรรณที่ยืนอยู่ด้วยก็ได้แต่อึ้ง

"น้ำตาล...พี่เป็นพี่ของน้ำตาลหรือเปล่า ทำไมน้ำตาลทำกับพี่แบบนี้"

"ผมโง่เองที่ไปหลงเชื่อน้ำตาลอีก เลิกโกหกได้แล้วน้ำตาล...พูดความจริงสักทีเถอะ"

"น้ำตาลไม่ได้โกหกนะคะ พี่บุ พี่บรรณ พี่เชื่อน้ำตาลนะคะ" น้ำตาลยังทู่ซี้เอาตัวรอด แต่แล้วเมื่อบรมขับรถเข้ามาจอด น้ำตาลตกใจจะลุกหนี เบนจึงจับตัวไว้ให้นั่งอยู่กับที่

"ผมเล่าให้เบนฟังหมดแล้ว กับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำ กับผมและนายบี" บรมเสียงดังฟังชัดจนน้ำตาลหน้าซีดเผือด

"แล้วเรื่องที่น้ำตาลตกลงกับบีล่ะ มันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นใช่ไหม" กิดาการคาดคั้น น้ำตาลอัดอั้นกับสายตาทุกคนที่จับจ้องมองมาที่เธอ

"น้ำตาลไม่ได้อยากโกหก น้ำตาลต้องทำเพราะบีมีปืน เขาขู่จะฆ่าน้ำตาลกับลูกถ้าไม่ทำตามที่เขาบอก น้ำตาลไม่ได้อยากทำจริงๆนะคะ...น้ำตาลขอโทษค่ะ พี่ดา พี่เบน"

ทุกคนตกใจที่ได้ยินว่าบีมีปืน บรมถามหาบีอยู่ที่ไหน น้ำตาลอึกๆอักๆว่าบีรู้ว่าครูบัวเป็นคนถ่ายคลิปนั้น บีก็เลยเอาปืนไปด้วยเพื่อบังคับให้ครูบัวเอาคลิปให้เขา

ขณะนั้น บัววิ่งกระเสือกกระสนหนีบีออกไปทางลำธาร บีตามไม่ลดละแล้วขู่จะฆ่าบัวทิ้ง ถ้าไม่เอาคลิปมาให้เขาทำลาย แต่คนอื่นๆตามมาทัน บัวจึงสารภาพว่าที่เธอถ่ายคลิปบีแล้วเอาไปให้น้ำตาลเพื่อจัดการบรมนั้น เพราะแค้นบรมที่เคยข่มขืนตน ทุกคนตะลึงกับความจริงจากปากบัว อัญชลีรับไม่ได้กับความเลวของบรม เธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่ก่อนจะผลุนผลันออกไป ส่วนบีก็ด่าทอบรมว่าเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง เป็นต้นเหตุทำให้เขาเป็นแบบนี้ ด่าเสร็จบีก็หนีกลับกรุงเทพฯไปทันที ทิ้งให้บรมร้องไห้ ราวกับคนเสียสติ ปวดร้าวเหมือนหัวใจสลายอยู่ท่ามกลางสายตาสะใจของบัวและบรรณ

ooooooo