นิยาย มหาหิน ตอนต่อไป (5) นิยายไทยรัฐ
วันจันทร์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

มหาหิน ตอนที่ 5


11 ธ.ค. 2560 08:34
36,844 ครั้ง

ละคร นิยาย มหาหิน

มหาหิน ตอนที่ 5

อ่านเรื่องย่อ

มหาหิน

แนว:

แอคชั่น-โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

ชาติ อินทรี

บทโทรทัศน์โดย:

ภูมิแผ่นดิน

กำกับการแสดงโดย:

ทองก้อน ศรีทับทิม

ผลิตโดย:

บริษัท โคลี่เซี่ยม อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ:

จิณณะ นวรัตน์,พิมพ์ปวีณ์ โคกระบินทร์

นอกจากฝนจะได้จดหมายที่แม่ของชาดากับจ่าเหล็กพ่อของหินแอบติดต่อกันมาเก็บไว้แล้ว เธอยังเอาแบงก์ดอลลาร์มาจากห้องทำงานของสมเกียรติด้วย โดยไม่รู้ว่าเป็นของปลอม

เย็นนั้นสมเกียรติได้รับคำสั่งจากท่านตะวันให้ส่งคนไปสังหารหินที่บริเวณสันเขื่อน หินแวะที่นี่กับอ่างและไม่คิดว่าจะมีใครรู้เห็น แต่แล้วเคร่งกับลูกน้องก็โผล่มาเล่นงาน หินถูกยิงหลายนัดตกลงไปในน้ำ ขณะที่อ่างหนีรอดและเข้าใจว่าหินตายเสียแล้ว

หินยังไม่ตายเพราะได้เสื้อเกราะกันกระสุนที่ผู้กำกับพงษ์ให้ไว้ป้องกันตัว แต่อ่างไม่รู้จึงกลับมาพาหล้าออกจากบ้านกลางป่าไปอยู่ที่อื่นเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เมื่อหินกลับมาจึงไม่เจอสองพี่น้อง พบแต่ผู้กำกับพงษ์เจ้านายเก่าของจ่าเหล็ก

ผู้กำกับพงษ์พยายามโน้มน้าวหินให้ร่วมงานกับตำรวจเพื่อขุดรากถอนโคนพวกเสี่ยสมเกียรติและคนชั่วที่บ่อนทำลายชาติ หินลังเลเพราะตัวเองไม่ใช่ตำรวจ แต่เมื่อไตร่ตรองดีแล้วก็ตอบตกลง เพราะคนเราไม่ว่าจะอาชีพไหนก็ทำเพื่อประเทศชาติได้ทั้งนั้น

หลังจากพวกเคร่งคิดว่าหินตายแล้ว พวกมันพากันกลับมาที่ห้างสรรพสินค้าเพราะค่ำนี้มีคนเอาแท่นพิมพ์มาส่งให้เสี่ยสมเกียรติ เกด ทิม และประดับเฝ้าจับตาดูรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ อยากรู้ว่าของในรถบรรทุกคืออะไรจึงปลอมตัวเข้าไป แต่พวกเคร่งไหวตัวเลยเกิดการปะทะกันขึ้น

พวกเกดเกือบเสียท่า ถ้าไม่ได้บุรุษลึกลับใส่หน้ากากและพรางตัวเข้ามาช่วย แต่เหตุการณ์ครั้งนี้กลับทำให้บุรุษลึกลับถูกยิงได้รับบาดเจ็บ...ที่แท้เขาก็คือลมนั่นเอง ลมกระเสือกกระสนหนีไปเจอชาดาที่กำลังขับรถกลับบ้านหลังจากไปส่งฝน

ลมให้ชาดาพาเขาไปที่บ้านท้ายไร่ซึ่งมีอุปกรณ์ทำแผลครบครัน ชาดาเรียนจบพยาบาลจึงทำแผลให้ลมจนปลอดภัยและเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา เสร็จแล้วก็เฝ้าอยู่จนถึงเช้าอีกวัน โดยไม่ได้ติดใจสงสัยว่าลมถูกใครยิง เพราะคิดว่าคนปากเสียอย่างเขาคงมีศัตรูเยอะ

สมเกียรติระมัดระวังมากขึ้นหลังจากเมื่อคืนมีคนสอดรู้สอดเห็นเรื่องแท่นพิมพ์ สั่งเคร่งให้เอาชิ้นส่วนแท่นพิมพ์มาเก็บในห้องใต้ดินภายในห้างสรรพสินค้าเพื่อเตรียมประกอบ เรืองได้เข้ามาด้วย เขาตื่นตาตื่นใจเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่นี่มีห้องใต้ดิน

ชาดาเข้ามาที่ห้างฯ ซื้อของบำรุงร่างกายหลายอย่างเพื่อเอาไปให้ลม แต่ดันมาเจอฝนอยู่ด้วย ฝนไม่เห็นพี่ชายตั้งแต่เมื่อวานจึงแวะมาดูที่บ้านท้ายไร่ เมื่อรู้เห็นว่าเขาถูกยิงก็ซักถามเป็นการใหญ่ แต่ลมตัดบทบอกว่ามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย

ฝนเห็นชาดานำของบำรุงร่างกายมาให้ลมก็อดคิดไม่ได้ว่าสองคนนี้น่าจะมีใจให้กัน จึงเปิดโอกาสให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง

ooooooo

ถึงวันเลือกตั้งนายกเทศมนตรี เรืองชนะขาดลอยได้รับตำแหน่งนี้ไปตามคาด ตกเย็นเรืองจัดงานเลี้ยงฉลองที่บ้านกำนันลอย โดยมีสมเกียรติผู้สนับสนุนหลักมาร่วมงานพร้อมลูกน้องจำนวนไม่น้อย

สมเกียรติแสดงความยินดีกับเรืองและพร้อมสนับสนุนทุกเรื่อง แต่กับกำนันลอยนั้น สมเกียรติไม่คิดจะให้ทำงานอีกต่อไปเพราะระยะหลังมานี้ดูเขาเปลี่ยนไป เหมือนจะถอดใจไม่อยากทำงานผิดกฎหมาย เรืองได้ฟังก็เห็นด้วยกับสมเกียรติเพราะตัวเองอยากเป็นใหญ่อยู่แล้ว

เมื่อเรืองเปิดไฟเขียวขนาดนี้ สมเกียรติสั่งเคร่งกับลูกน้องปลอมตัวให้เหมือนหินมาลอบยิงกำนันลอย และให้ประกาศกลางงานเลี้ยงว่าจอมโจรมหาหินเป็นผู้กระทำ แต่ลมได้ยินที่เรืองคุยกับสมเกียรติก่อนหน้านี้ จึงเข้ามาช่วยพ่อตัวเองไว้ทันเวลา

ขณะเดียวกันหินตัวจริงก็ป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณนี้เพราะต้องการเจอฝน รวมทั้งอ่างที่ทราบข่าวบ้านกำนันลอยมีงานจึงย้อนกลับมาเพื่อล้างแค้น เพราะคิดว่ากำนันอยู่เบื้องหลังที่ทำให้ทรายต้องตายและหล้าเสียสติอยู่ทุกวันนี้

เมื่อหินปรากฏตัวทำให้พวกสมเกียรติรู้ว่าเขายังไม่ตาย อ่างก็เพิ่งรู้ เขาดีใจมากบอกหินว่าฝากหล้าไว้กับเณรหนึ่งที่วัด สมเกียรติทำให้ชาวบ้านที่มางานเลี้ยงตื่นตัวต้องการจับหินให้ได้ไม่ว่าเป็นหรือตาย เพราะจะได้รับเงินสดหนึ่งล้านบาทจากตนทันที

ชาวบ้านลุกฮือตามหาหินจ้าละหวั่น หินกับอ่างต้องหาทางรอดโดยไม่ทำให้ชาวบ้านบาดเจ็บล้มตายเพราะพวกเขาคือผู้บริสุทธิ์แต่ถูกหลอกใช้

นอกจากชาวบ้านแล้วยังมีตำรวจด้วย หินกับอ่างกำลังจะจนมุม โชคดีที่ได้เกด ทิม และประดับเข้ามาจัดฉากสร้างเรื่องช่วยให้สองคนหนีรอดไปได้อีกครั้ง

เรืองหัวเสียหนัก ประกาศต่อหน้าสมเกียรติ ชาดา ลม ฝน และกำนันลอยซึ่งนั่งอยู่ตามมุมต่างๆในบริเวณบ้าน

“ไอ้หิน...เอาไว้ไม่ได้แล้ว มันเหิมเกริมขนาดเข้ามายิงเราถึงในบ้าน”

“ฉันตั้งค่าหัวมันเป็นหนึ่งล้านบาทแล้ว คิดว่ามันคงไม่รอดมือไปได้นานหรอก”

กำนันลอยตั้งข้อสังเกตเหมือนไม่เชื่อว่าหินจะทำจริง “ทำไมมันต้องเอาไอ้อ่างมายิง คนอย่างไอ้หินมันไม่ชอบเอาใครมาเดือดร้อนด้วย”

“แหมพ่อ...คนเรามันเปลี่ยนกันได้” ลมพูดโพล่ง ฝนเห็นด้วยและเชื่อสนิทว่าเป็นหิน

“ใช่ วันนั้นที่ตลาดยังมีเสือโหน่งกับพวกมาช่วยเลย”

“จะเอายังไงกับมันดี ขืนมันยังอยู่ เรามิต้องระวังตัวกันแจเลยหรือ” เรืองบ่นอย่างขัดใจ

สมเกียรติแววตาเจ้าเล่ห์ ทุกอย่างเข้าแผน เขาแกล้งทำเป็นคนดี “เอาน่านายเรือง อีกไม่นานตำรวจกับชาวบ้านก็ต้องจับมันได้ รางวัลล่อใจซะขนาดนี้ ตอนนี้ก็ระวังตัวกันหน่อยก็แล้วกัน”

“ก็ได้ครับ แต่ผมคงจะไม่รอให้มันมาทำฝ่ายเดียวหรอก เสียชื่อนายกเทศมนตรีหมด”

กำนันลอยมองคนโน้นคนนี้อย่างจับสังเกต ในใจยังไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือหิน

ooooooo

เวลาเดียวกันนั้นพวกหินพากันมากราบหลวงพ่อที่ศาลาการเปรียญ...หลวงพ่อได้ข่าว เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงหิน

“เรื่องราวมันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะหินเอ๊ย”

“ครับ แต่ผมไม่ได้เริ่มไม่ได้ก่อมันขึ้นมาเลย พวกมันเอามายัดเยียดให้ผมทั้งนั้น”

“ไอ้พวกเราชาวบ้านมันก็โลภเห็นแก่เงินเห็นแก่อามิสสินจ้าง เขาเอาเงินมาล่อหน่อย ผิดถูกไม่สนใจ กูคว้าได้คว้าไว้ก่อน แบบนี้บ้านเมืองมันไม่ฉิบหายรึ”

“ทำไงได้ล่ะหลวงพ่อ...มันเป็นมาแบบนี้แล้ว” ทิมพูดปลงๆ

“แล้วนี่จะแก้ไขกันยังไง” หลวงพ่อถาม

“คนชั่วจะช้าหรือเร็วมันก็ต้องได้รับกรรมครับ หลวงพ่อครับ ก่อนพ่อผมจะเสีย พ่อได้มาบอกหรือฝากอะไรไว้หรือเปล่า”

หลวงพ่อนึกสักครู่ก่อนส่ายหน้า “โยมเหล็กไม่ได้ฝากอะไรไว้นะ แต่ก่อนจะเสียก็มาบริจาคเงินสร้างซุ้มหน้าบัน ยังมีชื่อโยมเหล็กเขียนติดที่หน้าซุ้มอยู่เลย”

หินผิดหวัง อ่างไปพาหล้าออกมา หล้าเห็นหินก็โผเข้ากอดด้วยความดีใจ พูดรำพึงรำพันว่าหินยังไม่ตาย

“เอาล่ะ อาตมาขอให้โชคดีนะ”

จู่ๆประดับร้อนรนเข้ามาบอกว่าชาวบ้านเต็มไปหมด ได้ยินพูดกันว่ายิงนายหินง่ายกว่าถูกหวย หลวงพ่อจึงให้ทางออกบอกให้ไปทางหลังป่าช้า ตรงนั้นไม่ค่อยมีใครเข้ามา

ooooooo

ดึกแล้ว กำนันลอยนั่งเหม่อมองออกไปนอกบ้าน ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหมาดๆ ลมเดินผ่านมาพร้อมอาวุธครบมือ เตือนพ่อด้วยความเป็นห่วง

“พ่อมานั่งแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นเป้านิ่งหรอก”

“มันจะกล้าย้อนกลับมาก็ต้องยอมมันล่ะ คงต้องแอ่นอกให้มันยิงเพราะถือว่ามันมีความพยายามมาก”

ลมหัวเราะแล้วพูดเป็นนัยๆแบบทีเล่นทีจริง

“กลัวคนที่ย้อนกลับมามันจะไม่ใช่ไอ้หินน่ะสิ”

กำนันชะงักในคำพูดของลูกชาย เพราะมันตรงกับใจเขา “แกว่าไงนะ”

“ฉันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย มันคงไม่ย้อนมาหรอกพ่อ”

“แต่ฝนอยากให้มา ฝนจะยิงนายหินกับมือเลย” ฝนถือปืนเดินเข้ามา

“ให้มันจริงเหอะ กลัวเห็นหน้ามันแล้วก็จะอ่อน ปวกเปียกน่ะสิ”

“ไม่มีทาง ฉันไม่ขี้ขลาดอย่างพี่หรอก พอมีเรื่องกันทำหนีไปหลบซะงั้น นักเลงที่ไหนเขาทำกัน”

“นักเลงลมนี่แหละ ไปดีกว่า ขี้เกียจเถียงด้วย...ฉันไปที่บ้านท้ายไร่นะพ่อ” ลมพูดจบก็เดินออกไปทำเป็นไม่สนใจน้องสาว แต่ในใจครุ่นคิดเพราะรู้เรื่องดีทุกอย่าง...

ขณะเดียวกันที่บ้านกลางป่า หิน อ่าง และหล้า

เพิ่งมาถึงที่นี่ได้สักพัก หินทิ้งตัวนั่งบนแคร่หน้าบ้านด้วยความอ่อนล้า อ่างที่ยังค้างคาใจเข้ามาซักถาม

“พี่หินรอดมาได้ยังไง ฉันเห็นพี่โดนยิงกับตา”

“ฉันใส่เสื้อเกราะ ท่านผู้กำกับพงษ์ให้ไว้”

“ผู้กำกับพงษ์เหรอ”

“เขาเป็นเจ้านายเก่าพ่อฉัน”

“เขามาช่วยเราใช่ไหม”

“ประมาณนั้น แต่แปลกนะ ทำไมท่านต้องถามว่าพ่อทิ้งอะไรไว้บ้างก่อนที่จะตาย”

“มันไปเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะพี่”

“ฉันก็ไม่รู้ บางทีเรื่องที่เกิดกับครอบครัวฉันอาจเกี่ยวกับสิ่งของที่พ่อทิ้งเอาไว้ก็ได้”

“อะไรล่ะพี่”

“เห็นจะมีก็แค่กล่องที่ฝากผู้ใหญ่แสงไว้เท่านั้นแหละ”

“มิน่า พี่ถึงถามหลวงพ่อที่วัดว่าพ่อพี่ทิ้งอะไรไว้ให้หรือเปล่า”

“ใช่...พี่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่พี่ไม่เคยเจอสิ่งของอะไรเลย นอกจากปืนที่พ่อทิ้งไว้ให้”

“จริงสิ มันฆ่าพี่ดินแล้วเผาบ้าน มันอาจจะต้องการแล้วหาไม่เจอ เลยเผาบ้านให้มันรู้แล้วรู้รอดไป”

อ่างตั้งข้อสังเกตขึ้นมา...หินนึกถึงเรื่องนี้แล้วแค้น อยากรู้ว่าใครกันที่ฆ่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ของตน

ooooooo

เกด ทิม และประดับมาประชุมร่วมกับสารวัตรชัชและผู้กำกับพงษ์ด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งนายกเทศมนตรีของเรือง

ทิมแน่ใจว่าคนที่บุกเข้ามายิงกำนันลอยไม่ใช่หิน แต่เป็นตัวปลอม เกิดเสริมว่าการมาของหินตัวจริงดูเปลี่ยนไป เขาสุขุมและใจเย็นขึ้น พงษ์กับชัชฟังแล้วพอใจที่หินยับยั้งชั่งใจเพื่องานใหญ่

“ดีแล้ว อย่างนี้น่าจะมาช่วยงานเราแทนจ่าเหล็กได้”

“จ่าเหล็ก...พ่อเขาน่ะหรือคะ”

“จ่าเหล็กปฏิบัติภารกิจสืบราชการลับให้ผม เราต้องการรู้เบื้องหลังของผู้บงการใหญ่ว่านอกจากเสี่ยสมเกียรติแล้วยังมีใครที่ใหญ่กว่า และพวกมันกำลังทำอะไร ยุทธศาสตร์ของมันอยู่ที่ไหนบ้าง”

“ผมคาดว่าจ่าเหล็กได้มีการร่วมมือกับเมียของเส่ียสมเกียรติที่คิดจะเปิดโปงเรื่องนี้ แต่ความลับมันรั่วไหลเมียเสี่ยสมเกียรติจึงถูกเก็บ และจ่าเหล็กก็ถูกล่อออกมายิงในเวลาไล่เลี่ยกัน ไม่มีใครรู้ว่าจ่าเหล็กเก็บอะไรเอาไว้ หรือซ่อนมันไว้ที่ไหน”

ทิมคิดตามคำบอกเล่าของพงษ์และชัชก็พอจะเข้าใจ “พวกมันเลยเก็บล้างบางทั้งตระกูล”

“ก็น่าจะเป็นแบบนั้น” ว่าแล้วพงษ์หยิบแบงก์ดอลลาร์ส่งให้เกด “นี่คือแบงก์ดอลลาร์ปลอมที่ผู้หวังดีคนหนึ่งส่งมาให้เรา”

“เหมือนมากเลยค่ะท่าน ขนาดเพ่งดูดีๆยังคิดว่าเป็นของจริงเลย”

“ผมเชื่อว่าของใหม่ที่มันกำลังจะตั้งโรงพิมพ์ มันคงจะทำแบบไม่ให้มีตำหนิเลยล่ะ คราวนี้ล่ะได้พังทั้งเอเชีย เผลอๆอาจจะลามไปทั่วโลก ผมอยากให้ทุกคนติดตามภารกิจนี้อย่างเร่งด่วน หาที่พิมพ์ให้เจอ”

ทุกคนรับทราบและพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของผู้กำกับพงษ์...

ด้านเคร่งกับลูกน้องที่ปลอมเป็นหินไปยิงกำนันลอยแต่ไม่สำเร็จ พวกมันกลับมายังชุมโจร บ่นเคียดแค้นบุรุษลึกลับภายใต้หน้ากากที่เข้ามาขัดขวาง อยากรู้เหลือเกินว่าเป็นใคร ฝีมือมันไม่ธรรมดา แล้วทำไมมันต้องคอยช่วยกำนันลอยทุกครั้ง

เมื่อท่านตะวันรู้เรื่องนี้ก็เชื่อว่ากำนันลอยต้องเลี้ยงบุรุษลึกลับคนนี้ไว้ สมเกียรติจึงเข้าใจว่ากำนันลอยกำลังจะลงจากหลังเสือ

“กำนันลอยคิดจะแปรพักตร์จริงๆ แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าไอ้หน้ากากนี้คือใคร”

“ให้ไอ้หินตัวปลอมรีบเก็บกำนันลอยซะ ถ้าใช่คนของกำนันลอยจริง มันจะต้องออกมา แล้วเก็บมันอีกคน หวังว่าคราวนี้คงไม่พลาดแล้วนะสมเกียรติ”

ท่านตะวันเสียงเน้นเข้มดุ สมเกียรติสีหน้าไม่สู้ดี คิดว่าต้องทำตามคำสั่งให้สำเร็จ ดังนั้นในวันนี้เมื่อไปเจอเคร่งในห้างสรรพสินค้า สมเกียรติจึงสั่งงานด่วนให้เก็บกำนันลอย หิน และชายใส่หน้ากากให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์

“ได้ครับ ตอนนี้ชาวบ้านไม่ทำไร่ทำนาแล้ว มุ่งแต่ล่าไอ้หินอย่างเดียว”

“ดี...เท่ากับว่าพวกมันช่วยเราอีกแรง หาเรื่องทำให้ชาวบ้านเกลียดมันเข้าไปอีก”

“ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ผมคิดไว้แล้ว” เคร่งรับปากแข็งขัน

ooooooo

เรืองขับรถเข้ามาจอดในห้างสรรพสินค้าและพบว่าหลานชายมารออยู่ก่อน ลมบอกว่าวันนี้ไม่ได้ไปที่อู่รถเพราะไม่ค่อยมีงาน

“ฉันอยากตามไปช่วยงานอาบ้าง ฉันจะได้เก่งเหมือนอา”

เรืองไม่ได้เอะใจสงสัย เดินไปคุยไปทางโกดังเก็บของ “คนเราน่ะมันต้องไต่เต้า ค่อยเป็นค่อยไป งานน่ะมันเรียนรู้ไม่ได้ภายในวันสองวันหรอก”

“แต่ฉันมันคันไม้คันมือ อยากโชว์ฝีมือบ้าง”

“โชว์ฝีมืออะไร อายังไม่เห็นแกทำอะไรให้เห็นเป็นชิ้นเป็นอันเลย”

“แหม...อาน่ะ ชอบว่าฉันเหมือนพ่ออยู่เรื่อยเลย”

“เอาเถอะ เชื่ออานะ ค่อยๆเรียนรู้ไป เดี๋ยวก็ได้เอง อาอยู่ทั้งคน”

สองอาหลานเดินมาถึงโกดังซึ่งมีคนเฝ้าอยู่หลายคน ลมทำเนียนจะเดินตามเรืองเข้าไปแต่โดนห้ามจนชะงัก

“ลม...แกเข้าไม่ได้ ในนี้เป็นเขตหวงห้าม เสี่ยเขาสั่งเอาไว้”

“แหมอา...ฉันเป็นหลานอานะ ตามมาช่วยงานไม่เห็นเป็นไรเลย”

“ไม่ได้ เสี่ยห้ามเด็ดขาด ไปๆ ไปที่อู่ได้แล้ว”

ลมผิดหวังจำต้องกลับออกมาด้วยความเสียดาย... เมื่อเรืองเข้าไปข้างใน ไม่นานนักก็ไปโผล่ยังห้องใต้ดินที่สมเกียรติกับเคร่งตรวจดูการประกอบแท่นพิมพ์อยู่ก่อน

“คืบหน้าไปมากเลยนี่เสี่ย”

“นี่ยังช้านะเรือง นายใหญ่ให้เร่งวันเร่งคืนเลย”

“เร่งทำไม...แม่พิมพ์ยังไม่ได้เลย” เคร่งสงสัย

“ทางโน้นบอกว่าเสร็จแล้ว พวกฝรั่งที่ทำแม่พิมพ์มันจะนัดเราให้เอาของไปแลก”

เรืองอยากรู้ว่ามันอยากได้อะไรไปแลก สมเกียรติบอกว่ายาเสพติด เคร่งไม่วายสงสัยอีกว่าเราจะไปเอายามาจากไหน

“นายพลเก้ายอดกับจอปากำลังจัดการอยู่ คืนนี้จะไปรับของ”

ได้ฟังคำตอบของสมเกียรติ...เรืองอาสาไปรับให้ แต่สมเกียรติปฏิเสธทันที

“ไม่ต้องถึงมือท่านนายกเทศมนตรีหรอก เรื่องแค่นี้กำนันลอยจัดการได้ ผมฝากไปบอกกำนันด้วยละกัน”

“ได้ครับ” เรืองรับคำโดยดี...สมเกียรติกับเคร่งสบตาอย่างรู้กัน

เวลาเดียวกันนั้นที่กลางป่า ผู้พันจอปากำลังเร่งลูกน้องบรรจุยาเสพติดจำนวนมาก สักครู่นายพลเก้ายอดขับรถเข้ามาจอด นำแผนที่ที่ใช้เป็นจุดนัดพบกับคนของสมเกียรติให้จอปาดู

“นี่มันฝั่งไทย ไหนบอกว่าจะมาเอาที่นี่ ให้เราเอาของข้ามไปเหรอ มันไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือครับ”

“เป็นคำสั่งของท่านตะวัน ท่านไม่ต้องการให้คนที่มาเอาของรู้จักที่นี่”

“ใครมาเอาครับ”

“กำนันลอย รู้จักไหม”

“รู้จักครับ ปลอดภัยแน่นะครับ”

“แน่นอน ทยอยเอาขึ้นรถเดินทางไปได้เลย กว่าจะหมดก็คงได้เวลาพอดี”

จอปารับคำแล้วรีบไปจัดการ

ooooooo

ลมยังไม่ไปไหนไกล เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวโกดัง พอคนเฝ้าเผลอก็ย่องไปถึงทางเข้า แต่ดันเจอเคร่งจู่โจมเข้าใส่ ถามว่าจะทำอะไร?

“ฉันมากับอา ฉันเห็นหายไปนานเลยตามมาดู”

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมายุ่มย่าม อย่าเข้ามาในนี้อีก ออกไป”

ลมแกล้งประจบทำเป็นอยากรู้อยากเห็น “แหมพี่เคร่งก็...มันจะมีความลับอะไรนักหนา ฉันก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนะ มีอะไรบอกมั่งสิ เผื่อผลงานฉันเข้าตาเสี่ย เขาอาจจะเลื่อนชั้นให้ฉันบ้าง”

“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ฉันว่าแกไปทำงานตามหน้าที่แกดีกว่า ฉันกำลังอยากจะไปอู่รถอยู่พอดี”

“ได้ครับพี่...ไปครับ ผมขับรถให้ครับ”ลมทำตัว นอบน้อมเดินไปกับเคร่งด้วยท่าทางประจบประแจง ฝ่ายเรืองพอกลับมาถึงบ้านก็นำกระดาษมายื่นให้กำนันลอย บอกว่าคืนนี้เสี่ยสมเกียรติให้เขาไปรับของตามแผนที่นี้

“ของอะไร”

“ยา...จำนวนมหาศาล”

กำนันลอยสีหน้าหนักใจ อยากรู้ว่าทำไมต้องเป็นตน

“เสี่ยสมเกียรติบอกว่าพี่ชำนาญทางนั้นที่สุด”

กำนันลอยไม่เชื่อ คิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น “มันเป็นเส้นทางที่พี่ใช้ส่งรถไปฝั่งโน้น ฟังนะเรือง ฉันบอกตรงๆว่าไม่อยากยุ่งเรื่องแบบนี้เลย แค่รถเถื่อน ผู้หญิง มันก็หนักพอแล้ว”

“แต่นี่มันเป็นคำสั่งจากท่านตะวันนะพี่”

กำนันลอยชะงัก มองหน้าเรืองแล้วพยักหน้ายอมรับ บอกน้องชายให้เตรียมรถกับคนให้ตนด้วย...ฝนแอบฟังได้ยินชัด รู้สึกเป็นห่วงพ่อขึ้นมาทันที...

เมื่อลมพาเคร่งไปถึงอู่รถ ได้ยินเคร่งสั่งหัวหน้าคนงานให้เตรียมรถกระบะสองคันเอาที่เครื่องแรงๆ หัวหน้าสงสัยถามว่าพี่จะเอาไปแข่งกับใคร

“แข่งกับเวลา”

คำตอบไม่ค่อยเคลียร์ของเคร่งทำให้ลมที่แอบฟังพยายามคิดและตีความ

ooooooo

หิน อ่าง และหล้ายังอาศัยอยู่ที่บ้านกลางป่า เย็นนั้นพวกเขามาล่าสัตว์ไว้เป็นอาหาร แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งลึกเข้าไปทุกที มองข้ามไปลิบๆคือฝั่งประเทศเพื่อนบ้าน

อย่างไม่คาดฝัน พวกหินไปเห็นคณะของนายพลเก้ายอดที่กำลังลำเลียงยาเสพติดจำนวนมากใส่รถ หินค่อนข้างแน่ใจว่ามันเตรียมยาไปส่ง และน่าจะเกี่ยวพันกับเสี่ยสมเกียรติ จึงให้อ่างพาหล้ากลับไปบ้านแล้วขนปืนทั้งหมดมาให้

ทางด้านลมที่ยังติดสอยห้อยตามเคร่งตลอดทั้งวัน เมื่อเคร่งได้รถกระบะเรียบร้อยแล้วก็รีบนัดพบไอ้มืดในร้านกาแฟตรงข้ามธนาคารซึ่งเป็นเป้าหมาย

ลมลอบเข้ามาในร้านโดยที่เคร่งกับมืดไม่ทันสังเกต พยายามเงี่ยหูฟังมันสนทนาแต่ได้ยินไม่ถนัด

“รถจะมาขนเงินตอนสี่โมงเย็นทุกวัน วันไหนเป็นวันสิ้นเดือนจะขนเงินทั้งหมดเข้าคลังในจังหวัดราวๆยี่สิบล้าน”

ไม่ทันไรรถขนเงินวิ่งเข้ามาจอด มีคนคุมรถสี่คน มืดรู้ละเอียดยิบว่าพวกเขาใช้ปืนรุ่นไหน แบ่งหน้าที่กันยังไง และใช้เวลาขนเงินขึ้นรถแค่ห้านาที เพราะฉะนั้นเราต้องเร็วมาก

เคร่งรับรู้ข้อมูลจากมืดด้วยความพอใจ และตัดสินใจได้ในทันที

“เราจะปล้นที่นี่ ใช้เวลา 4 นาทีแล้วรีบเผ่น เรา จะทำในนามไอ้หิน บอกพวกเราเตรียมตัวด้วย อ้ออย่าลืมเรื่องคืนนี้ล่ะ”

มืดพยักหน้ารับ...ลมสังเกตตลอดเวลา แม้ไม่ได้ยินแต่คิดว่ามันต้องปล้นรถขนเงินแน่

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement