advertisement

มนต์รักแม่น้ำมูล ตอนที่ 3

บทประพันธ์ พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย คฑาหัสต์ บุษปะเทศ/ปณิตา ปฏิการ
20 มิ.ย. 2554 15:04

แคน​ไม่​รอ​ช้า​กระโดด​ถีบ​ยอด​อก​ศรี​ไพร​เซ​ไป​กระแทก​ตู้​ร้าน​ขาย​กาแฟ​ข้างๆข้าวของ​แตก​กระจาย ชาว​บ้าน​ที่​อยู่​ใน​ร้าน​ตกใจ​ส่งเสียง​ร้อง​วี้ด​ว้าย​ลั่น ตา​มา​พ่อ​ของ​แคน​กำลัง​ซื้อ​โอเลี้ยง หัน​ขวับ​ไป​มอง เห็น​ไอ้​ดำ​กับ​ไอ้​ขาว​ช่วย​กัน​จับ​ตัว​แคน​ไว้ ก่อน​จะ​ถูก​เขา​ซัด​หน้า​หงาย ตา​มา​ทิ้ง​ถุง​โอเลี้ยง วิ่ง​เข้าไป​หา

หมอลำ​หนุ่ม​โกรธ​จัด ตรง​เข้า​กระชาก​คอเสื้อ​ศรี​ไพร​ให้​ลุก​ขึ้น ศรี​ไพร​เห็น​ชาว​บ้าน​เริ่ม​เข้า​มา​มุง​ดู ทำ​เป็น​ไม่​สู้ ปล่อย​ให้​แคน​ทำร้าย​ฝ่าย​เดียว ตา​มา​แหวก​ฝูง​ไทย​มุง​เข้า​มา​ถาม​ลูก​ชาย​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“มัน​ส่ง​คน​ไป​เผา​บ้าน​แม่​ครู​คำ​แป​ง มัน​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​ครู​คอย​ช่วยเหลือ​ฉัน มัน​เล่น​งาน​ฉัน​ไม่ได้​ก็​เลย​หัน​ไป​เล่น​งาน​แม่​ครู​แทน”

ดำ​ให้​แคน​เอา​หลักฐาน​มาแสดง ​ไม่​ใช่​กล่าวหา​กัน​ลอยๆ​แบบ​นี้ แคน​ถึง​กับ​อึ้ง ศรี​ไพร​สบ​โอกาส กล่าวหา​แคน​ใส่ร้าย​ตน​เพราะ​ต้องการ​กำจัด​คู่แข่ง​ให้​พ้น​ทาง​เพื่อ​จะ​ได้​ครอบครอง​คำ​หล้า  แคน​ฉุน​ขาด​คว้า​ขวด​น้ำ​หวาน​ตี​กับขอบโต๊ะ​แตก​เป็น​ปากฉลาม แล้ว​ดัน​ตัว​ศรี​ไพร​กระแทก​ผนัง เงื้อ​มือ​จะ​แทง​ให้​สม​แค้นตา​มา​พุ่ง​เข้าไป​ปราม​ลูก​ชาย​ให้​มี​สติ ขืน​ทำ​อะไร​บุ่ม​บ่า​ม​มี​สิทธิ์​ติด​คุก​หัว​โต แคน​ชะงัก ศรี​ไพร​กระซิบ​ยั่ว​แคน

“ถ้า​ฉัน​รอด​ไป​ได้ พ่อ​แก​ตาย​แน่”

แคน​โมโห​เงื้อ​มือ​จะ​แทง​ศรี​ไพร​อีก แต่​คำ​หล้า​เข้า​ดึง​มือ​ไว้​ทัน ช่วย​กัน​เขา​ออก​มา ขณะ​ที่​ดำ​กับ​ขาว​ดึง​ลูกพี่​ตัว​เอง​

ถอย​ห่าง แคน​ฮึดฮัด​จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง​ศรี​ไพร​ให้​ได้ ชาว​บ้าน​เห็น​พฤติกรรม​ของ​แคน​แล้ว​รับ​ไม่ค่อย​ได้ พา​กัน​วิพากษ์วิจารณ์​ต่างๆนานา บาง​คน​ไม่​ชอบใจ​ถึง​ขนาด​ออกปาก​จะ​ไม่​ฟัง​เพลง​ที่​แคน​ร้อง​อีก​ต่อ​ไป แคน​พยายาม​จะ​อธิบาย​ให้​ชาว​บ้าน​เข้าใจ แต่​คำ​หล้า​ดึง​แขน​เขา​ไว้ แคน​สะบัด​มือ​ออก​อย่าง​ไม่​สบอารมณ์

“ขืน​พี่​ใช้​อารมณ์​อย่าง​นี้ ทำ​อะไร​ก็​เข้า​ทาง​พวก​มัน​หมด...อย่า​ลืม​สิ​ว่า​ครั้ง​นี้​พวก​มัน​วาง​แผน​มา​ดี ทำ​ที​เป็น​เข้า​มา​ขอโทษ​พวก​เรา​  แต่​ลับหลัง​ก็​ส่ง​คน​ไป​เผา​บ้าน​แม่​ครู แล้ว​สร้าง​สถานการณ์​ให้​พี่​ดูเหมือน​เป็น​คน​เลว​ใน​สายตา​ทุก​คน ถ้า​พี่​ไม่​อยาก​ให้​แผน​ของ​พวก​มัน​สำเร็จ​ก็​อย่า​ไป​เล่น​ตาม​เกม​พวก​มัน”

แคน​ยัง​ฮึดฮัด แต่​ก็​ยอม​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​คำ​หล้า...

แผนการ​ของ​ศรี​ไพร​ได้​ผล แม้แต่​เถ้าแก่​เส็ง​ยัง​หลง​เชื่อ​ว่า​แคน​เป็น​ฝ่าย​มา​หาเรื่อง​เขา​ก่อน ดำ​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​กับ​เถ้าแก่​เส็ง แนะ​ลูกพี่​ให้​หยุด​แผน​พิฆาต​แคน​ไว้​ก่อน ศรี​ไพร​ปฏิเสธ​เสียงแข็ง

“ไม่...โบราณ​ว่า​ไว้​จะ​ตี​เหล็ก​ต้อง​ตี​ตอน​ร้อน ชาว​บ้าน​เริ่ม​ไม่​พอใจ​มัน​แล้ว ต่อ​ไป​ฉัน​จะ​ทำให้​มัน​กลาย​เป็น​หมาหัวเน่า​ใน​สายตา​ของ​ทุก​คน ถึง​ตอน​นั้น​มัน​ก็​เหมือน​ลูกไก่​ใน​กำมือ​ฉัน​จะ​บีบ​ก็​ตาย​จะ​คลาย​ก็​รอด”

ooooooo

ขณะ​ครู​ตะวัน​กำลัง​คุย​กับ​คำ​แป​ง​ถึง​ความ​คืบ​หน้า​คดี​ลอบ​เผา​บ้าน​ของ​เธอ เขียว​ชาว​บ้าน​ที่​คอย​สืบ​เรื่อง​เรือ​ดูด​ทราย​ให้​ครู​ตะวัน วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​รายงาน มี​เรือ​ออก​มา​ดูด​ทราย​นอก​เขต​สัมปทาน​อีก​แล้ว พิณ​หัน​มา​ฟัง​ด้วย​ความ​สนใจ ครู่​ต่อ​มา ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​มา​ซุ่ม​อยู่​แถวริม​ฝั่ง​ดู​เรือ​ดูด​ทราย​ลำ​ใหญ่​กลาง​แม่น้ำ​มูล

“ไอ้​เรือ​พวก​นี้​ชอบ​มา​ดูด​ทราย​นอก​เขต​สัมปทาน ทำให้​ตลิ่ง​พัง ปลา​ไม่​มี​ที่​วางไข่ พวก​ชาว​บ้าน​ก็​เลย​รวม​ตัว​กัน​จับ​พวก​มัน​มา​ลงโทษ”

พิณ​เข้าใจ​แล้ว​ทำไม​ครู​ตะวัน​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​ถึง​ได้​เป็น​เดือด​เป็น​แค้น​กับ​เรื่อง​นี้​นัก จังหวะ​นั้น เขียว​เข้า​มา​รายงาน​ครู​ตะวัน​ทุก​อย่าง​พร้อม​แล้ว...

ท่ามกลาง​ความ​มืด เรือ​หางยาว​ของ​ครู​ตะวัน​และพวก​ ชาว​บ้าน​จำนวน 4 ลำ แล่น​ออก​จาก​ที่​ซ่อน​เตรียม​ปิด​ทาง ไม่​ให้​เรือ​ดูด​ทราย​หนี คน​ขับ​เรือ​ดูด​ทราย​รู้ตัว​ก่อน สั่ง​ลูกน้อง​ปิด​หัว​ดูด​ทราย แล้ว​เร่ง​เครื่อง​หนี พวก​ครู​ตะวัน​ไล่​ตาม พิณ ​ซึ่ง​เป็น​คน​ขับ​เรือ​ลำ​ที่​ครู​ตะวัน​นั่ง เร่ง​เครื่อง​นำ​หน้า​ลำ​อื่น ทันใด นั้น มี​เรือ​หางยาว​ของ​พวก​ดูด​ทราย​อีก​สอง​ลำ​แล่นส​วน​เข้า​มา​ยิง​เปิด​ทาง​ให้​เรือ​ดูด​ทราย​หนี พวก​ครู​ตะวัน​ต่าง​หลบกระสุน​ กัน​วุ่นวาย

ชาว​บ้าน​ระดม​ยิง​โต้ตอบ ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​ได้​รับ​บาดเจ็บ พวก​ชาว​บ้าน​สู้​ไม่​ถอย​ต้องการ​จะ​จับ​คน​เลวๆพวก​นี้​ให้​ได้ พิณ​ตะโกน​บอก​เขียว​ยิง​คุ้มกัน​ให้​ด้วย แล้ว​เร่ง​เครื่อง​ประกบ​ข้าง​เรือ​ดูด​ทราย ครู​ตะวัน​สลับ​ที่มา​เป็น​คน​ขับ​เรือ​แทน​พิณ พอได้​จังหวะ พิณ​โดด​ขึ้น​เรือ​ดูด​ทราย ถีบ​ลูกเรือ​กระเด็น​ตก​น้ำ แล้ว​พุ่ง​เข้าหา​คน​ขับ​ซึ่ง​ชัก​ปืน​ยิง​สกัด​เขา​ไว้ พิณ​ดีด​ตัว​หลบ​ยิง​สวน​กลับ คน​ขับ​เรือ​เห็น​ท่า​ไม่​ดี กระโดด​หนี​ลง​น้ำ เรือ​หางยาว​คุ้มกัน​แล่น​เข้า​มา​รับ​คน​ขับ​เรือ​ดูด​ทราย​หนี​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด ครู​ตะวัน​เร่ง​เครื่อง​ตาม​แต่​ไม่ทัน

ooooooo

เถ้าแก่​เส็ง​โกรธ​มาก​ที่​เรือ​ดูด​ทราย​มูลค่า​หลาย​ล้าน​บาท​ถูก​พวก​ชาว​บ้าน​ยึด​ไป ทั้ง​ถีบ​ทั้ง​ตบ​คน​ขับ​เรือ​กับ​พวก​ลูกเรือ​ที่​ทำ​งาน​พลาด คน​ขับ​เรือ​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​กลุ่ม​ออก​หน้า​แทน​ลูกน้อง​รับ​อาสา​จะ​ไป​เอา​เรือ​คืนให้

“ตอน​นี้​มัน​ไม่​ใช่​แค่​เรื่อง​เรือ ถ้า​พวก​มัน​รู้​ว่า​อั๊​วอ​ยู่​เบื้องหลัง​เรื่อง​ทั้งหมด พวก​เรา​ได้​บรรลัย​กัน​หมด​แน่”

ศรี​ไพร​ซึ่ง​นั่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย รับ​เป็น​ธุระ​เรื่อง​นี้​เอง เถ้าแก่​เส็​ง ม​อง​หน้า​ลูก​ชาย​อย่าง​ไม่ค่อย​จะ​เชื่อถือ​คำ​พูด​นัก ​แต่​ศรี​ไพร​ยืนยัน​จะ​เอา​เรือ​กลับ​มา​ให้​ได้...

ที่​ท่าเรือ​ริม​แม่น้ำ​มูล ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​ตรวจค้น​เรือดูด​ทราย​ทุก​ซอก​ทุก​มุม​เพื่อ​หา​หลักฐาน​สาว​ไป​ถึง​ตัวการ​ใหญ่  เขียว​ค้น​เจอ​ใบ​ทะเบียน​เรือเอา​มา​ให้​ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​ดู ครูตะวัน นึก​ไว้​ไม่​มี​ผิด​เถ้าแก่​เส็ง​คือ​ผู้​ชักใย​อยู่​เบื้องหลัง รวบรวมหลักฐาน​ ทั้งหมดเตรียม​จะ​ไป​แจ้งความแต่​ตำรวจ 2 นาย​โผล่​เข้า​มาเสีย​ก่อน

“เรา​ได้​รับ​แจ้ง​ว่า​มี​เรือ​หาย​และ​สงสัย​ว่า​จะ​อยู่​ที่​นี่ ขอ​อนุญาต​ตรวจค้น​ด้วย​ครับ”

ผู้​กอง​เจ้าของ​คดี​สั่ง​ให้​ลูกน้อง​ตรวจค้น​เรือ สัก​พัก ลูกน้อง​กลับ​มา​รายงาน​ว่า​ทะเบียน​กับ​รูปพรรณ​ของ​เรือ​ตรง​กับ​ที่​เถ้าแก่​เส็ง​แจ้งความ​ไว้​ว่า​ถูก​ลูกน้อง​เก่า​ขโมย​ไป คดี​พลิก​ทันที​จาก​ที่​เถ้าแก่​เส็ง​จะ​ตกเป็น​ผู้ต้องหา​คดี​ลักลอบ​ดูด​ทราย เขา​กลาย​เป็น​เจ้าทุกข์​คดี​เรือ​หาย​ด้วย​ความ​เจ้าเล่ห์​ของ​ศรี​ไพร แถม​พา​แพะรับบาป​มา​ให้​ตำรวจ​เสร็จ​สรรพ พิณ​จำ​ได้​แม่น ชาย​คน​นี้​ไม่​ใช่​คน​ขับ​เรือ​ที่​เขา​เห็น แต่​ศรี​ไพร​เถียง​ทำไม​จะ​ไม่​ใช่​คน​เดียวกัน

“ใน​เมื่อ​มัน​เป็น​ลูกน้อง​เก่า​ที่​พ่อ​ฉัน​เพิ่ง​ไล่​ออก​ไป แล้ว​มัน​ก็​เป็น​คน​สารภาพ​ความ​จริง​ทั้งหมด​กับ​ผู้​กอง”

พิณ​อ้า​ปาก​จะ​เถียง ​แต่​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​ครู​ตะวัน​ขยิบ​ตา​ให้​เป็น​เชิง​ไม่​ให้​เขา​ถาม​เซ้าซี้​อะไร​อีก ผู้​กอง​บอก​ใช่​คน​นี้​ก็​ว่า​ตาม​นั้น พิณ​เข้าใจ​แล้ว แต่​ไม่​ยอม​แพ้ เข้าไป​ยืน​ประจันหน้า​กับ​ศรี​ไพร​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว

“อย่าง​นั้น​ก็​แสดง​ว่า...ต่อ​ไป​นี้​จะ​ไม่​มี​ลูกน้อง​เถ้าแก่​เส็ง​เข้า​มา​ดูด​ทราย​แถว​นี้​อีก​แล้ว​ใช่​ไหม”

ooooooo

หลังจาก​เหตุการณ์​เมื่อ​คืน พิณ​เตือน​ครู​ตะวัน​กับ​เขียว​ให้​ระวัง​ตัว​ไว้ ถึง​ตอน​นี้​พวก​เถ้าแก่​เส็ง​จะ​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​ผลีผลาม แต่​คน​อย่าง​เถ้าแก่​กับ​ลูก​ชาย​ไม่​ยอม​หยุด​แค่​นี้​แน่ ระหว่าง​นั้น บุรุษไปรษณีย์​เอา​จดหมาย​มา​ส่ง​ให้​พิณ พอ​เห็น​ชื่อ​เดือน​ตรง​มุม​ผู้​ฝาก​บน​ซอง​จดหมาย พิณ​รีบ​แกะ​อ่าน​ด้วย​ความ​ดีใจ

ใน​จดหมาย​เขียน​ว่า “วัน​ที่​ฉัน​มา​กรุงเทพฯ ฉัน​รู้สึก​เหมือนว่า​ตัว​เอง​กำลัง​ถูก​ทอดทิ้ง แต่​พอ​รู้​ว่า​พี่​กลับ​ไป​หา​ฉัน... ฉัน​ก็ดี​ใจ แต่​ก็​อด​เสียใจ​ไม่ได้​ที่​ทำให้​พี่​ไม่ได้​เป็น​ครู”

พิณ​อ่าน​จดหมาย​ต่อ​จน​จบ ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​สุข ทั้ง​สอง​คน​เขียน​จดหมาย​หา​กัน​เป็น​ประจำ เดือน​มัก​จะ​ระบาย​ให้​ฟัง​ว่า​คิดถึง​บ้าน​มาก​แค่​ไหน คิดถึง​อาหาร​ฝีมือ​แม่​ของ​เธอ และ​บ่น​อยาก​กิน​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​มาก พิณ​เอง​ก็​คิดถึง​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​ฝีมือ​เดือน​เหมือน​กัน แต่​ไม่​รู้​จะ​มี​โอกาส​ได้​กิน​อีก​เมื่อ​ไหร่

เดือน​นึก​สนุก​เลย​ส่ง​ตำ​รา​ทำ​แกง​ผักหวาน​มา​ให้​พิณ บอก​รายละเอียด​การ​ทำ​ทุก​ขั้น​ตอน พิณ​ลงมือ​ทำ​ตาม​สูตร​ที่​เดือน​ให้​มา ผล​ปรากฏ​ว่า​รสชาติ​อร่อย​เหมือน​ที่​เดือน​เคย​ทำให้​กิน​ไม่​มี​ผิดเพี้ยน ชาย​หนุ่ม​ถึง​กับ​น้ำตา​คลอ คิดถึง​เจ้าของ​สูตร​อาหาร​ใจ​จะ​ขาด เดือน​เอง​ก็​คิดถึง​เขา​มาก​เช่น​กัน...

ด้วย​ความ​ที่​อยาก​กิน​แกง​ผักหวาน​มาก เดือน​ลงมือ​ทำ​กิน​เอง​ที่​บ้าน​ของ​แสวง อัญชลี​ไม่​เคย​กิน​เมนู​นี้​มา​ก่อน แต่​พอได้​ลิ้ม​ลอง​ถึง​กับ​ออกปาก​ชม​ว่า​อร่อย​มาก ถาม​ว่า​แกง​อะไร

“แกง​ผักหวาน​ค่ะ ความ​จริง​ถ้า​จะ​ให้​อร่อย​ต้อง​ใส่​ไข่​มดแดง​ด้วย แต่​เดือน​หาไม่​ได้​ก็​เลย​ใส่​เห็ด​แทน”

“อร่อย​อย่าง​นี้​ผม​ว่า​น่า​จะ​ให้​หนู​เดือน​เป็น​คน​ทำ​กับข้าว​ให้​พวก​เรา​กิน​ทุก​วัน...ดี​ไหม​จ๊ะ​หนู​เดือน” แสวง​ส่ง​ตาหวาน​ให้​เดือน​โดย​ไม่​คิด​อะไร อัญชลี​ตี​มือ​สามี​เป็น​เชิง​กระเซ้า

“นี่​น้อยๆหน่อย​คุณ ทำ​ตาหวาน​เยิ้ม​จน​จะ​หก​ลง​ถ้วย​แกง​แล้ว”

แสวง​หัวเราะ “ผม​ไม่ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​สัก​หน่อย”

อัญชลี​เห็น​เดือน​หน้า​เศร้า เข้าใจ​ไป​เอง​ว่า​หญิง​สาว​อึดอัด​ใจ แต่​ที่จริง​แล้ว เดือน​เห็น​แกง​ผักหวาน​ก็​อด​คิดถึง​บ้าน​ไม่ได้ ยิ่ง​ใกล้​วัน​สงกรานต์​ยิ่ง​อยาก​กลับ​ไป​ทำบุญ อยาก​ไป​เยี่ยม​พ่อ​กับ​แม่ ขอ​อนุญาต​อัญชลี​กลับ​บ้าน อัญชลี​หัน​ไป​ขอ​ความ​เห็น​จาก​แสวง
“ผม​ไม่​มี​ปัญหา​หรอก...ว่า​แต่​หนู​เดือน​ไป​ลา​งาน​กับ​เจ้า​สุด​เขต​หรือ​ยัง” แสวง​ยิ้ม​ให้​เดือน​อย่าง​เอ็นดู

ooooooo
ที่​ค่าย​เพลง จี.มิวสิค สุด​เขต​มี​เวลา​ว่าง​ช่วงหยุด​สงกรานต์ 3 วัน โทร.​ชวน​แม่​ไป​พักผ่อน​ที่​หัว​หิน มาลัย​สั่ง​ให้​ลูก​ชวน​เดือน​ไป​ด้วย ไป​กัน​หลาย​คน​จะ​ได้สนุก สุด​เขต​ไม่​เข้าใจ​ทำไม​แม่​ต้อง​ชวน​ผู้หญิง​คน​นั้น​ไป​ด้วย

“ก็​หนู​เดือน​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เพื่อน​เก่า​แม่​แล้ว​ก็​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ของ​ลูก อีกอย่าง...หนู​เดือน​เพิ่ง​มา​จาก​ต่าง​จังหวัด​ก็​น่า​จะ​พา​ไป​เปิดหูเปิดตา​ที่​อื่น​บ้าง ขืน​ปล่อย​ให้​ทำ​งาน​กับ​ลูก​ทุก​วัน มี​หวัง​หนู​เดือน​ประสาท​เสีย​ซะ​เปล่าๆ” มาลัย​พูด​พลาง​หัวเราะ​อารมณ์​ดี

“คุณ​แม่​พูด​เหมือนกับ​ผม​เป็น​เจ้านาย​ที่​ใช้​ไม่ได้”

“ลูก​พูด​เอง​นะ​แม่​ไม่ได้​พูด...เอาเป็นว่า​แม่​อยาก​ให้​หนู​เดือน​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​ชวน​เธอ​มา​ล่ะ” มาลัย​วาง​สาย

“...นี่​ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​คุณ​แม่ อย่า​หวัง​เลย​ว่า​ฉัน​จะ​ชวน​เธอ​ไป” สุด​เขต​บ่น​กับ​ตัว​เอง​จบ​หัน​กลับ​มาเห็น​เดือน​ยืน​อยู่ ถึง​กับ​สะดุ้ง​โหยง​ต่อว่า​มา​ยืน​เงียบๆทำไม​ไม่​ให้​ซุ่ม​ให้​เสียง​ตกใจ​หมด เดือน​มอง​อย่าง​หมั่นไส้

“ตัว​ใหญ่​อย่าง​กับ​ยักษ์​ ทำ​เป็น​ขวัญอ่อน​เหมือน​เด็กๆไป​ได้...ฉัน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​คุณ”

สุด​เขต​ก็​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​เดือน​เช่น​กัน ใน​ฐานะ​ที่​เดือน​เป็น​ผู้หญิง เขา​จึง​ให้​เธอ​พูด​ก่อน เดือน​ขอ​ลา​หยุด​ช่วง​สงกรานต์​จะ​กลับ​ไป​เยี่ยม​บ้าน ที​แรก​สุด​เขต​ไม่​ยอม​ให้​ลา แต่​ฟัง​เสียง​รบเร้า​ของ​เดือน​แล้ว​ชัก​ใจอ่อน

“นี่​เธอ​คิดถึง​บ้าน​จริงๆหรือ”

“ถ้า​คุณ​เคย​จาก​บ้าน​ไป​ที่ไหน​ไกลๆคุณ​คง​จะ​ไม่​ถาม​ฉัน​อย่าง​นี้”

สุด​เขต​หน้า​เศร้า​เสียง​อ่อย “ฉัน​ถูก​ส่ง​ไป​เรียน​เมืองนอก​ตั้งแต่​เด็กๆทำไม​ฉัน​จะ​ไม่​รู้...งั้น​จะ​ไป​กี่​วัน”

ไหนๆเจ้านาย​จะ​ให้​ลา​ทั้งที​เดือน​ขอ​หยุด 5 วันรวด สุด​เขต​โวย​ลั่น​ไม่​ยอม ให้​ลา​ได้​แค่ 2 วัน​เท่านั้น และยังห้าม ​ลา​ตรง​กับ​วัน​ที่​เขา​หยุด เดือน​อ้า​ปาก​จะ​ค้าน ชาย​หนุ่มชิง​ถาม​ตัดบท จะ​เอา​หรือ​ไม่​เอา

“เอา​ก็ได้ ว่า​แต่​เมื่อกี้​บอก​มี​เรื่อง​อะไร​จะ​คุย​กับ​ฉัน”

“ตอน​นี้​ไม่​มี​แล้ว” สุด​เขต​แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์ พึมพำ​เบาๆ “มัดมือชก​สนุก​กว่า”

หญิง​สาว​ได้ยิน​ไม่​ถนัด เมื่อกี้​เขา​พูด​อะไร สุด​เขตชี้​หน้า​เดือน บอก​กฎ​ข้อ​ที่ 2 ของ​การ​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัวของ​เขา​คือ ​ห้าม​ถาม​เซ้าซี้​น่า​รำคาญ เดือน​ขัดใจ แต่​ทำ​อะไรไม่ได้...

เดือน​รีบ​เขียน​จด​หมา​ยบอก​ข่าว​ดี​นี้​ให้​พิณ​รู้ แต่​จดหมาย​ของ​เธอ​กลับ​ไม่​ถึง​มือ​พิณ ขุนทอง​รับ​จดหมาย​ของ​เดือน​จาก​ไปรษณีย์​แล้ว​เอา​ไป​วาง​ไว้​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​พิณ ทอง​สา​เห็น​ชื่อ​เดือน​ที่​มุม​ผู้​ฝาก​แอบ​เอา​จดหมาย​ไป​เปิด​อ่าน​แถว​มุม​ลับตา​คน พอ​หัน​มา​มอง​อีก​ทาง​หนึ่ง​ต้อง​ตกใจ​หน้าซีด​เมื่อ​เห็น​คำ​หล้า​ยืน​ถือ​ตะกร้า​ใส่​ผัก​มอง​อยู่ ทอง​สา​รีบ​เอา​จดหมาย​ซ่อน​ไว้​ด้าน​หลัง ถาม​เสียงแข็ง​มอง​อะไรคำหล้า ​ไม่​ตอบ​เอาแต่​จ้อง​หน้า

ทอง​สา​โวยวาย​กลบ​เก​ลื่อน “เรื่อง​วัน​ก่อน​ฉัน​ยัง​ไม่ได้​คิด​บัญชี”

“วัน​นี้​ฉัน​อารมณ์​ดี ​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง” คำ​หล้า​พูด​จบ​ผละ​จาก​ไป​ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร ทอง​สา​ค้อน​ขวับ รีบ​คลี่​จดหมาย​ออก​อ่าน...ด้าน​คำ​หล้า​เอา​ตะกร้า​ผัก​ที่​แม่​ฝาก​มา​ให้​ขุนทอง​แล้ว​ทำท่า​จะ​กลับ พิณ​เดิน​เข้า​มา​พอดี คำ​หล้า​ไม่​อยาก​พูด​กับ​คน​หลาย​ใจ​รีบ​เดิน​หนี พิณ​เดิน​ตาม​พยายาม​อธิบาย​เรื่อง​ของ​เขา​กับ​ทอง​สา หญิง​สาว​ไม่​อยาก​ฟัง ไล่​พิณ​กลับ​ไป​หา​ทอง​สา​ผู้หญิง​ที่​เขา​ต้อง​รับผิดชอบ

“เธอ​ก็​รู้​ว่า​พี่​รัก​เดือน​แค่​ไหน พี่​ไม่​มี​วัน​ทรยศ​หักหลัง​ความ​รัก​ที่​เดือน​มี​ต่อ​พี่​แน่”

“สงกรานต์​นี้​เดือน​จะ​กลับ​มา พี่​ไป​อธิบาย​กับ​เดือน​เอง​แล้วกัน” คำ​หล้า​พูด​แล้ว​สะบัด​หน้า​หนี

“ว่า​ไง​นะ สงกรานต์​นี้​เดือน​จะ​กลับ​มา” พิณ​ทั้ง​ตื่นเต้น​ ทั้ง​ดีใจ คำ​หล้า​แปลก​ใจ​ที่​พิณ​ไม่ได้​รับ​จดหมาย​แจ้ง​ข่าว​นี้​จาก​เดือน พิณ​เอะใจ​รีบ​กลับ​มา​ที่​ห้อง​พัก​ครู ค้น​หา​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​ตัว​เอง​แต่​ไม่​เจอ​จดหมาย เขา​เหลือบ​เห็น​ขุนทองเดิน​ อยู่​หน้า​ห้อง เรียก​มา​ถาม​เรื่อง​จดหมาย ขุนทอง​ไม่​ตอบกลับ​ ชี้​ไม้​ชี้​มือ​เป็น​เชิง​ว่า​อยู่​บน​โต๊ะ แล้ว​เข้า​มา​ช่วย​หา แต่​ไม่เจอ ขุนทอง​นึกขึ้นได้​ รีบ​เขียน​ใส่​สมุด​ฉีก​ที่​คล้อง​คอ แล้ว​ส่ง​ให้​พิณ​อ่าน

“ทอง​สา​มา​นี่” พิณ​ตา​วาว​โรจน์

ooooooo

พอ​ทอง​สา​รู้​ว่า​เดือน​จะ​กลับ​มา​วัน​สงกรานต์​ที่​จะ​ถึง​นี้ จัดการ​ฉีก​จดหมาย​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ ระหว่าง​นั้น มีเสียง​เรียก​ชื่อ​เธอ​จาก​ด้าน​หลัง ทอง​สา​สะดุ้ง​เฮือก หัน​ไป​เห็น​พิณ คำ​หล้า​กับ​ขุนทอง​เดิน​ตรง​มา​หา ก้ม​มอง​เศษ​จดหมาย​ใน​มือ​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี จะ​ยัด​ใส่​อก​เสื้อ​ก็​ยัด​ไม่​เข้า

“ทอง​สา​เห็น​จดหมาย​ของ​พี่​ไหม”

เสียง​พิณ​ใกล้​เข้า​มา​ทุกที ทอง​สา​จวนตัว​ตัดสินใจ​ยัด​เศษ​จดหมาย​ใส่​ปาก คำ​หล้า​หมั่นไส้​ที่​ทอง​สา​ไม่​ยอม​ตอบ​คำ​ถาม กระชาก​แขน​ให้​หัน​มา​แล้ว​ถาม​ซ้ำ​อีก​ครั้ง ทอง​สา​ทำ​เสียง​อู้อี้ โบก​มือ​เป็นทำนอง​ไม่​เห็น

“มัน​โกหก​พี่​พิณ เมื่อกี้​ฉัน​ยัง​เห็น​มัน​ยืน​อ่าน​อยู่​เลย” คำ​หล้า​หัน​ไป​ทาง​ทอง​สา “...ฉัน​รู้​ว่า​แก​เป็น​คน​เอา​ไป...เอา​ไป​ซ่อน​ไว้​ไหน...เอา​คืน​มา​เดี๋ยวนี้” คำ​หล้า​ค้น​ตัว​ทอง​สา​ให้​ควั่ก ทอง​สา​เคี้ยว​จดหมาย​ใน​ปาก​รีบ​กลืน

คำ​หล้า​ชัก​สงสัย จับ​ปาก​ทอง​สา​ง้าง​ออก พิณ​กับ​ขุนทอง​รีบ​เข้าไป​ห้าม แต่​ไม่ทัน คำ​หล้า​ล้วง​คอ​ทอง​สา​จน​อ้วก​ออก​มา​เป็น​เศษ​จดหมาย​เต็ม​ไป​หมด ทอง​สา​ถึง​กับ​หน้า​ถอดสี พิณ​ตำหนิ​เธอ​อย่าง​แรง​ที่​ทำ​แบบ​นี้​ ทอง​สา​อ้าง​ทำ​ไป​เพราะ​รัก​เขา​ไม่​อยาก​เห็น​เขา​เป็น​ของ​คน​อื่น พิณ​เคย​บอก​แล้ว​เรื่อง​ของ​เธอ​กับ​เขา​เป็น​ไป​ไม่ได้​ เขา​รัก​เดือน​คน​เดียว ทอง​สา​ไม่​พอใจ​ทวง​ถาม​สัญญา​ที่​พิณ​เคย​พูด​ไว้​จะ​ให้​ผู้ใหญ่​ไป​ผูก​ข้อ​มือ​เธอ

“พี่​ไม่​เคย​พูด​อย่าง​นั้น​นะ​ทอง​สา พี่บอก​ว่า​จะ​รับผิดชอบ​ก็​คือ​พี่​จะ​พูด​ความ​จริง​กับ​ทุก​คน​ว่า​คืน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น เรา​ต่าง​รู้​กัน​อยู่​แก่​ใจ​ว่า​คืน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น อย่า​หลอก​ตัว​เอง อย่า​โกหก​คน​อื่น​อีก​เลย​ทอง​สา”

พิณ​เดิน​หนี​อย่าง​ไม่​สบอารมณ์ ทอง​สา​ไม่​ยอม​ทิ้ง​กัน​ง่ายๆ จะ​วิ่ง​ตาม​​​ คำ​หล้า​ขวาง​หน้า​ไว้ ถ้า​สิ่ง​ที่​พี่​พิณ​พูด​เมื่อกี้​ยัง​ไม่​เข้า​หู​ทอง​สา​เดี๋ยว​เธอ​จะ​ช่วย แล้ว​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​บ้องหู ทอง​สา​ร้อง​กรี๊ดๆ ชี้​หน้า​จะ​เอาเรื่อง คำ​หล้า​ขยับ​เข้าหา​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว นาง​มาร​ร้าย

เลย​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ถอย...

หลังจาก​แผน​ทำให้​ชาว​บ้าน​ไม่​ชอบใจ​แคน​สำเร็จ​ด้วย​ดี ศรี​ไพร​เริ่ม​แผน​สอง​ทันที เขา​กับ​สมุน​คู่ใจ​เอา​ขนม​ปัง​ปี๊บ​ราคา​ถูก​ไป​เป็น​ของกำนัล​แทน​คำ​ขอบใจ​ที่​ตา​มา​ช่วย​เขา​ไว้​จาก​แคน​เมื่อ​วัน​ก่อน แล้ว​พูด​ใส่ร้าย​ป้ายสี​คำ​หล้า หา​ว่า​คอย​
ปั่น​หู​แคน​จน​เกิด​เรื่อง​ลุกลาม​ใหญ่​โต ยาย​มี​ได้ยิน​เข้า กระแทก​กระด้ง​ฟัดข้าว​ไม่​พอใจ

“ผู้ชาย​อะไร​วะ พอ​ถูก​ผู้หญิง​ทิ้ง​แล้ว ยัง​มี​หน้า​มา​พูดจา​สาด​โคลน​ใส่​เขา​อีก”

“ป้า​มี​จะ​เชื่อ​หรือ​ไม่​เชื่อ​ที่​ฉัน​พูด​ก็ได้ แต่​ความ​จริง​ก็​คือ​คำ​หล้า​มัน​เป็น​ของ​ฉัน​แล้ว แต่​พอ​มัน​เห็น​ว่า​ไอ้​แคน​ทำท่า​จะ​ดัง มัน​ก็​เลย​ตีจาก​ฉัน”

“นั่นปะไร ฉัน​ว่า​แล้ว ​อยู่ดีๆอี​คำ​หล้า​มัน​จะ​ทิ้ง​ลูก​เศรษฐี​อย่าง​พ่อ​ศรี​ไพร​มา​เอา​ลูก​ชาย​เรา​ทำไม”

ตา​มา​เชื่อ​สนิท​ใจ แต่​ยาย​มี​ไม่​เชื่อ ศรี​ไพร​ยัก​ไหล่​อย่าง​ไม่​ยี่หระ ใคร​ไม่​เชื่อ​ก็ตาม​ใจ ถ้า​วัน​ไหน​แคน​เสียคน​เมื่อ​ไหร่​อย่า​หา​ว่า​เขา​ไม่​เตือน​ก็​แล้วกัน จาก​นั้นศรี​ไพร​เดิน​ตาม​แผน​สาม ตรง​ไป​บ้าน​คำ​หล้า​พูด​ให้ร้าย​แคน​ให้​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​พ่อ​แม่​ของ​คำ​หล้า​ฟัง​ว่า​เป็น​คน​จับจด ไม่​ทำ​มา​หากิน ​เอาแต่​ร้อง​รำ​ทำ​เพลง​ไป​วันๆ

“งาน​สวน​งาน​ไร่​ก็​ไม่​เคย​จับ ถ้า​คำ​หล้า​แต่งงาน​กับ​มัน​ จะ​เป็น​อย่างไร ไม่​ต้อง​ทำ​งาน​หา​เลี้ยง​มัน​หรือ”

ยาย​สา​กับ​ตา​สี​ไม่​เชื่อ​ว่า​แคน​จะ​เป็น​คน​แบบ​นั้น ศรี​ไพร ​แล้วแต่​สอง​ผัว​เมีย​จะ​คิด เขา​แค่​มา​เตือน​เอา​ไว้​แล้ว​ขอตัว​กลับ...ระหว่าง​ทาง​กลับ​ร้าน​คาราโอเกะ ไอ้​ขาว​ยกนิ้ว​หัว​แม่​โป้ง​ ให้​เจ้านาย​พร้อม​กัน​สอง​ข้าง

“แหม​ แผน​แอ๊บแบ๊ว นกสองหัว ตีสองหน้า ​ลิ้น​สอง​แฉก​ยุ​ให้​พวก​มัน​ตี​กันเอง​ของ​ตั่ว​เฮีย​นี่​แจ๋ว​จริงๆ...ว่าแต่​พวก​มัน​จะ​เชื่อ​ที่​ตั่ว​เฮีย​พูด​หรือ”

“ถ้า​คราว​นี้​ไม่​สำเร็จ คราว​ต่อ​ไป​ก็​ต้อง​เอา​ให้​หนัก​ขึ้น” ศรี​ไพร​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์

ooooooo

ศรี​ไพร​ไม่​ต้อง​ถึง​คราว​หน้า ตา​มา​เชื่อ​คำ​ยุแหย่​ของ​เขา ด่า​คำ​หล้า​เสียๆหายๆ และ​ยัง​กล่าวหา​เธอ​ได้เสีย​กับ​ศรี​ไพร​มา​แล้ว คำ​หล้า​น้ำตา​คลอ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​เป็น​เรื่อง​จริง  ตา​มา​ไม่​เชื่อ

“หน้าด้าน ฉัน​รู้ความ​จริง​จาก​พ่อ​ศรี​ไพร​หมด​แล้ว แก​คิด​จะ​จับ​ไอ้​แคน ฉัน​ไม่​ต้องการ​ผู้หญิง​สกปรก​อย่าง​แก​มา​เป็น​ลูกสะใภ้...ไป...ออก​ไป​จาก​บ้าน​ฉัน​ได้​แล้ว” ตา​มา​ยก​ขัน​น้ำ​สำหรับ​ล้างมือ​สาด​หน้า​คำ​หล้า
แคน​กับ​ยาย​มี​ตะลึง คำ​หล้า​อาย​แทบ​แทรก​แผ่นดิน ทน​อยู่​ต่อ​ไม่​ไหว ผลุนผลัน​ออก​ไป  แคน​ต่อว่า​พ่อ​ที่​ทำ​เกิน​เหตุ​แล้ว​วิ่ง​ตาม​คำ​หล้า​ทัน​ที่​หน้า​บ้าน ฉุด​มือ​เธอ​ไว้​ขอร้อง​อย่า​เพิ่ง​ไป

“พ่อ​พี่​ด่า​ฉันขนาด​นี้ ยัง​จะ​ให้​ฉัน​หน้า​ทน​อยู่​ที่​นี่​อีก​หรือ” คำ​หล้า​สะบัด​มือ​แคน​ออกวิ่ง​ร้องไห้​กลับ​ไป แคน​ได้​แต่​มองตาม​หญิง​คน​รัก ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี

ครู่​ต่อ​มา คำ​หล้า​กลับ​ถึง​บ้าน​ด้วย​น้ำตา​นอง​หน้า ตา​สี​เห็น​สภาพ​ลูก คาดคั้น​ให้​บอก​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น พอ​รู้​ว่า​ลูก​โดน​ตา​มา​เล่น​งาน ตา​สีต​รง​ลิ่ว​ไป​บ้าน​แคน คำ​หล้า​กับ​ยาย​สา​วิ่ง​ตาม​มา​ติดๆ พยายาม​จะ​ห้าม​ตา​สี​แต่​ไม่​สำเร็จ ตา​
มา​กับ​ตา​สี​ทะเลาะ​กัน​อุตลุด​ถึง​ขั้น​วางมวย ลูก​เมีย​ของ​แต่ละ​ฝ่าย​ต้อง​ช่วย​กัน​แยก​คน​ของ​ตน​ออก

“มัน​ด่า​แก​ขนาด​นี้​มา​ห้าม​ฉัน​ทำไม  ฉัน​จะ​เอา​เลือด​หัว

มัน​ออก” ตา​สี​โวยวาย​ใส่​คำ​หล้า

“ก็​ลูก​สาว​แก​มัน​หน้าด้าน  แน่​จริง​ก็​เข้า​มา​เลย...คิด​ว่าฉัน​กลัว​หรือ​ไง​วะ”

“แล้ว​แก​คิด​ว่า​ฉัน​อยาก​ได้​คน​ไม่​เป็น​โล้​เป็น​พาย ​วันๆ

เอาแต่​ร้อง​รำ​ทำ​เพลง   หนัก​ไม่​เอา​เบา​ไม่​สู้​อย่าง​ลูก​ชาย​แก​มา​เป็น​ลูกเขย​หรือ​ไง...คำ​หล้า...ฉัน​ขอ​สั่ง​ห้าม​แก ต่อ​ไป​นี้​เลิก​ติดต่อ​กับ​มัน​เด็ดขาด...ไป...กลับ​บ้าน”

ตา​สี​ฉุด​มือ​ลูก​สาว​ออก​ไป​ด้วย​ความ​โมโห แคน​จะ​ตาม ตา​มา​ดึง​มือ​ไว้ ขู่​ว่า​ถ้า​ตาม​นัง​ผู้หญิง​สกปรก​นั่น​ไป​ก็​ไม่​ต้อง​กลับ​มา​บ้าน​นี้​อีก แคน​หนักใจไม่​รู้​จะ​แก้​ปัญหา​นี้​อย่างไร

ooooooo

ทอง​สาย​อม​เสีย​พิณ​ให้​ผู้หญิง​อื่นไม่ได้ ใช้​ไม้ตาย​ขั้น​สุดท้าย เอาเรื่อง​พิณ​ไป​ฟ้อง​พ่อ แล้ว​แกล้ง​ร้องไห้​ฟูมฟาย​ปาน​จะ​ขาดใจ​ตาย เถ้าแก่​เส็ง​เอะอะ​ลั่น ทำไม​เพิ่ง​มา​บอก​ตอน​นี้

“ตอน​นั้น​พี่​พิณ​บอก​จะ​รับผิดชอบ แต่​สุดท้าย​ก็​ไม่ อั๊​วอ​ยาก​ตายๆๆ” ทอง​สา​ร้องไห้​ตี​อก​ชก​ตัว

“เรื่อง​เก่า​ยัง​ไม่ได้​สะสาง   ดี...อั๊ว​จะ​ได้​ปิดบัญชี​ลื้อ​ซะ​ทีเดียว​เลย​ไอ้​ครู​พิณ”

เถ้าแก่​เส็ง​ตา​วาว​อย่าง​เคียดแค้น   จาก​นั้น ​เถ้าแก่​เส็ง อ่อน​ทา​กับ​สมุน​มือดี​อีก​คน​ออก​ตาม​ล่า​ตัว​พิณ​ให้​ควั่ก พอ​รู้​ว่า​ชาย​หนุ่​ม

อ​ยู่​ที่​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล ทั้ง​สาม​คน​เจ้านาย​ลูกน้อง บ่ายหน้า​ไป​ที่​นั่น​ทันที...

บรรยากาศ​บริเวณ​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​คึกคัก เสียง​ดนตรี​ดัง​กระหึ่ม บัว​ผัน​กับ​แก๊ง​นาง​ไห​เซิ้ง​อยู่​บน​เวที​อย่างสนุกสนาน ชาว​บ้าน​ที่มา​ดู​การ​แสดง​เซิ้ง​ตามอย่าง​เมามัน หนุ่ม​สาว​อีก​ส่วน​หนึ่ง​เล่น​น้ำสงกรานต์​อยู่​แถว​ริม​แม่น้ำ​
มูล เถ้าแก่​เส็ง อ่อน​ทา ​และ​สมุน​มา​ถึง​บริเวณ​งาน ซะ​เ​ง้อ​มอง​หา​พิณ​แต่​ไม่​เจอ...

ที่​ด้าน​หลัง​เวที พิณ​แต่งตัว​หล่อ​เป็น​พิเศษ เข้า​มา​บอก​คำ​แป​ง​ว่า​วัน​นี้​ขอ​กลับ​ก่อน คำ​หล้า​บอก​เดือน​จะ​กลับ​มา​ถึง​เย็น​วัน​นี้ เขา​กะ​จะ​ไป​รอ​เธอ​ที่​บ้าน คำ​แป​งอ​ด​ดีใจ​ไป​กับ​พิณ​ไม่ได้​ที่​จะ​ได้​เจอ​หญิง​คน​รัก บอก​ให้​รีบ​ไป​เดี๋ยว​จะ​ไม่ทัน​นัด พิณ​พยัก​หน้า เดิน​ออก​มา​อย่าง​อารมณ์​ดี แต่​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​เถ้าแก่​เส็ง​ถือ​ปืน​เล็ง​มายัง​ตน

“ลื้อ​ข่มเหง​ลูก​สาว​อั๊ว อย่าง​นี้​มัน​หยาม​กัน​ชัดๆ...จับ​มัน คน​อย่าง​มัน​มี​กฎหมาย​เท่านั้น​ที่​จะ​จัดการ​ได้”

อ่อน​ทา​กับ​สมุน​เข้า​มา​ช่วย​กัน​ล็อก​ตัว​พิณ​ ซึ่ง​พยายาม​จะ​เล่า​ความ​จริง​ให้​เถ้าแก่​เส็ง​ฟัง ทอง​สาเก​รง​ความ​ลับ​จะ​แตก​รีบ​เข้า​มา​ขัดจังหวะ ขอร้อง​พ่อ​อย่า​ทำให้​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ พูดจา​กัน​ดีๆก็ได้

“มัน​ทำ​กับ​ลื้อ​ขนาด​นี้ ลื้อ​จะ​ให้​อั๊ว​พูด​ดี​กับ​มัน​อีก​หรือ”

“แล้ว​เตี่ย​ไม่​คิด​หรือ ถ้า​เรื่อง​บานปลาย​ใหญ่​โต​แล้ว​อั๊ว​จะ​เอาหน้า​ไป​ไว้​ที่ไหน เตี่ย​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​ฉัน​กับ​พี่​พิณ แค่​นี้​ก็​ไม่​มี​ใคร​ต้อง​เสียหาย”

เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​มี​ทาง​ญาติ​ดี​กับ​คน​ที่​ตั้งตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​ตน​เด็ดขาด ทอง​สา​ไม่​พอใจ ถ้า​พ่อ​ไม่​ช่วย เธอ​ขู่​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​ให้​ดู แล้ว​วิ่ง​ลุย​ลง​ไป​ใน​แม่น้ำ เถ้าแก่​เส็ง​วิ่ง​ตาม อ่อน​ทา​เห็น​เจ้านาย​หมด​แรง​จะ​จม​น้ำ​รีบ​โดด​ลง​ไป​ช่วย สมุน​เกรง​อ่อน​ทา​จะ


เป็น​อะไร​ไป โดด​ตาม​ลง​ไป​อีก​คน ไม่​มี​ใคร​สนใจ​ทอง​สา

หญิง​สาว​เกิด​สำลัก​น้ำ​ทำท่า​จะ​ตาย​จริง ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ลั่น พิณ​กระโดด​ลง​ไป​ช่วย​ไว้​ได้​ทัน ​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​บน​ฝั่ง สมุน​ทั้ง​สอง​ช่วย​กัน​หิ้วปีก​เถ้าแก่​เส็ง​ตาม​มา​ข้าง​หลัง เถ้าแก่​เส็ง​รีบ​เข้าไป​ดู​ลูก​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง คน​ที่มา​เล่น​น้ำ​สงกรานต์​เข้า​มา​มุง​ดู​เหตุการณ์​กัน​เต็ม​พรืด

“ทำไม​ลื้อ​คิดสั้น​อย่าง​นี้​อา​หมวย...ทำไม...เพราะ​ลื้อ​คน​เดียว​ไอ้​พิณ” เถ้า​แก่​เส็ง​แค้น​ใจ​มาก​ชัก​ปืน​จ่อ​หัว​พิณ ทอง​สา​ตกใจ​รีบ​เข้าไป​แย่ง​ปืน ร้อง​ห้าม​ไม่​ให้​พ่อ​ทำ​อะไร​พิณ เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​ยอม​จะ​ฆ่า​พิณ​ให้​ได้

ทอง​สา​กลัว​พิณ​จะ​เป็น​อันตราย​รีบ​สารภาพ “พี่​พิณ​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด เรื่อง​ทั้งหมด​ฉัน​โกหก ​ฉัน​เป็น​คน​แต่ง

เรื่อง​ขึ้น​มา​เอง ฉัน​อยาก​แต่งงาน​กับ​พี่​พิณ​ก็​เลย​แต่ง​เรื่อง​ทั้งหมด​ขึ้น​มา ไม่​คิด​ว่า​เรื่อง​มัน​จะ​บานปลาย​ขนาด​นี้”

“โธ่​เว้ย...ทำไม​อั๊ว​มี​แต่​ลูก​ไม่ได้​เรื่อง วันๆก็​หา​แต่​เรื่อง​ปวด​หัว​มา​ให้ แล้ว​นี่​อั๊ว​จะ​เอาหน้า​ไป​ไว้​ไหน” เถ้าแก่​เส็ง เดิน​จาก​ไป​อย่าง​สุด​เซ็ง...

ครู่​ต่อ​มา พิณ​พา​ทอง​สา​มา​หลัง​เวที เห็น​เธอ​ตัว​เปียก​​ม่อ​ลอก​ม่อ​แลก เกรง​จะ​ไม่สบาย​รีบ​หา​ผ้า​ขนหนู​มา​ให้​เช็ด​ตัว

ทอง​สา​รับ​ผ้า​ขนหนู​มา​อย่าง​ตื้นตันใจ ขนาด​เธอ​ทำ​ไม่​ดี​กับ​เขา แต่​เขา​ยัง​มี​แก่​ใจ​เป็น​ห่วง​เป็น​ใย​ ทอง​สา​ซาบซึ้ง​ใจ​มาก โผ​กอด​พิณ

“ฉัน​ขอโทษ...ฉัน​ทำ​ทั้งหมด​เพราะ​รัก​พี่​จริงๆนะ​พี่​พิณ”

“เรื่อง​ความ​รัก​บางที​ก็​เข้าใจ​ยาก พี่​ไม่​โกรธ​หรอก” พิณ​ดัน​ตัว​ทอง​สา​ออก “อ้อ...เกือบ​ลืม​ไป​พี่​มี​นัด...พี่​ต้อง​รีบ​ไป อย่า​คิดมาก​นะ”

“ชอบ​ให้​อ้อน​ก็​ไม่​บอก​ตั้งแต่​แรก” ทอง​สา​หรี่​ตา​มอง​ตาม​พิณ​ที่​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​มี​ความ​หวัง

ขณะ​เดียวกัน ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​สุด​เขต เดือน สะพายกระเป๋า ถือ​สมุด​คิว​เตรียม​จะ​กลับ​บ้าน ดู​นาฬิกา​ข้อ​มือ​อย่าง​ร้อน​ใจเกรง​จะ​ไป​ไม่ทัน​นัด​พิณ พอ​หัน​มา​เห็น​สุด​เขต​กลับ​จากถ่าย​ที​เซอร์​เปิด​ตัว​อัลบั้ม​ใหม่​ของ​ตัว​เอง เดือน​ยิ้ม​ออก ใน​เมื่อเขา​เสร็จ​งาน​แล้ว​เธอ​ขอ​กลับ​ก่อน จอง​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​ไว้​เดี๋ยว​ไป​ไม่ทัน

“ฉัน​ก็​ลืม​ไป​ว่า​วัน​นี้​เธอ​ขอ​ลาก​ลับ​บ้าน...งั้น​ไป​ตาม​พี่​บิ๋ม​มา ฉัน​จะให้​ทำ​งาน​แทน​เธอ​ระหว่าง​ที่​เธอ​ไม่​อยู่”

เดือน​ดีใจ​รีบ​วาง​กระเป๋า​สะพาย​และ​สมุด​คิว​งาน​ลง​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน แล้ว​วิ่ง​ปรู๊ด​ออก​ไป สุด​เขต​เห็น​จดหมาย​ฉบับ​หนึ่งวาง​คั่น​ไว้​ใน​สมุด​คิว   เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​เห็น​ปลอด​คน ถือ​วิสาสะ​หยิบ​ซอง​จดหมาย​ขึ้น​มา​ดู​เห็น​จ่าหน้า​ซอง​ถึง “พิณ เคียง​มูล” นึก​สงสัยเปิด​จดหมาย​ออก​อ่าน อารมณ์​บูดขึ้น​มา​ทันที

“บอก​ว่า​จะ​กลับ​ไป​หา​พ่อ​แม่ ที่แท้​ก็​นัด​ผู้ชายไว้​นี่เอง” สุด​เขต​ขบ​กราม​แน่น...

สัก​พัก เดือน​กลับ​เข้า​มา​พร้อม​บิ๋ม จะ​ส่ง​ต่อ​สมุด​คิว ให้​แต่​หาไม่​เจอ สุด​เขต​แกล้ง​เอา​สมุด​คิว​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน ลิ้นชัก​โต๊ะ​ตัว​เอง ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​ปล่อย​ให้​เดือน​​หน้า​ดำคร่ำ​เคร่งค้น​หา​ให้​ควั่ก เดือน​ค้น​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​ตัว​เอง​ก็​ไม่​เจอ ถาม​สุด​เขต​เห็น​บ้าง​ไหม เขา​กลับ​ทำ​เป็น​โกรธ ขู่​ว่า​ถ้า​หาสมุด​คิว​ไม่​เจอ จะ​ไม่​ให้​เธอ​กลับ​บ้าน

“แต่​ฉัน​จอง​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​ไว้​แล้ว”

“งั้น​ก็​รีบ​หา​สิ ไม่​มี​สมุด​นั่น​แล้ว​คน​อื่น​จะ​ทำ​งานแทน​เธอ​ได้​อย่างไร”

บิ๋ม​อาสา​จะ​ช่วย​หา แต่​สุด​เขต​ไม่​ยอม ใคร​ทำ​หายคน​นั้น​ต้อง​รับผิดชอบ​เอง ถ้า​เขา​กลับ​มา​แล้ว​เดือนยัง​หาไม่​เจอ​มี​เรื่อง​แน่ สุด​เขต​ทำ​ที​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ทำ​งาน พอ​บิ๋ม​ลับ​สายตา​ไป​แล้ว เขา​ย้อน​กลับ​มา​แง้ม​ประตู​ห้อง​ทำ​งาน​ดู เห็น​เดือน​หน้า​เครียด​ค้น​หา​ไป​ทั่ว​ทุก​ซอก​ทุก​มุม หญิง​สาว​นึกขึ้น​ได้ เหลือ​อีก​ที่​หนึ่ง​ที่​ยัง​ไม่ได้​หา​จึง​เดิน​ไปที่​โต๊ะ​ทำ​งานของ​สุด​เขต กำลัง​จะ​เปิด​ลิ้นชัก​ดู สุด​เขต​เข้า​มา​โวย​ลั่น ไม่​ยอม​ให้​ค้น

“คิด​ว่า​ฉัน​จะ​เอา​สมุด​บ้าๆของ​เธอ​ไป​ทำไม”

“จะ​ไป​รู้​หรือ คน​อย่าง​คุณ​มัน​ปกติ​เหมือน​คน​อื่น​ที่ไหน” เดือน​ว่า​แล้ว​จับ​ลิ้นชัก​โต๊ะ​ดึง

สุด​เขต​รั้ง​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​เปิด ทั้ง​คู่​ยื้อ​กัน​ไป​มา​จน​ลิ้นชัก กระแทก​มือ​สุด​เขต​ถึง​กับ​ร้อง​โอดโอย เดือน​ตกใจ​จับ​มือ​เขา ขึ้น​มาดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ไม่ทัน​เห็น​สมุด​คิว​ใน​ลิ้นชัก​ที่​แง้ม​อยู่ สุด​เขต​มอง​เธอ​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ​แต่​ไม่​ลืม​ใช้​ตัว​ดัน​ลิ้นชัก​ปิด ทันใดนั้น มีเสียง​มือ​ถือ​ของ​สุด​เขต​ดัง​ขึ้น เขา​ลืมตัว​เปิด​ลิ้นชัก​หยิบ​มือ​ถือ​ขึ้น​มา​รับ​สาย

เดือน​เห็น​สมุด​คิว​อยู่​ใน​ลิ้นชัก​โต๊ะ​ก็​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็นไฟ สุด​เขต​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​เดิน​หนี​ไป​ดื้อๆ เดือน​ไม่​ปล่อย​ให้​ลอยนวล​ง่ายๆ เดิน​ตาม​ไป​ต่อว่า ทำไม​ต้อง​ทำ​กับ​เธอ​แบบ​นี้

“ก็​เธอ​โกหก​ฉัน​ก่อน...เธอ​บอก​ว่า​จะ​กลับ​บ้าน​ไป​หา​พ่อ​แม่ แต่​ที่จริง​เธอ​นัดผู้ชาย​ไว้...เธอ​มี​แฟน​แล้วทำไม​ไม่​บอก​ฉัน” สุด​เขต​หึง​เลย​พาล​หาเรื่อง

“ฉัน​จะ​มี​แฟน​หรือ​ไม่​มี​มัน​เกี่ยว​อะไร​กับ​คุณ​ด้วย”

“ทำไม​ฉัน​จะ​ไม่​เกี่ยว ​ก็​ฉัน...” สุด​เขต​อยาก​บอก​รัก​เดือน แต่​ฟอร์ม​จัด​ค้ำคอ เลย​พูด​ไม่​ออก

“ก็​ฉัน​อะไร...คน​ไม่​รู้จัก​เคารพ​ความ​เป็น​ส่วนตัว​ของ​ผู้​อื่น​อย่าง​คุณ​ใคร​อยู่​ด้วย​ก็​ไม่​มี​ความ​สุข...หลีก​ไป​ฉัน​จะ​กลับ​บ้าน” เดือน​ผลัก​เขา​พ้น​ทาง ขยับ​จะ​เดิน​หนี สุด​เขต​ดึง​ข้อ​มือ​เธอ​ไว้

“ไม่...ฉัน​ไม่​ยอม​ให้​เธอ​ไป​ไหน​เด็ดขาด เธอ​ต้อง​อยู่​กับ​ฉัน​ที่​นี่”

เดือน​พยายาม​แกะ​มือ​เขา​ออก “คุณ​มี​สิทธิ​อะไร​มา​ห้าม​ฉัน คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​เจ้าชีวิต​คน​อื่น​หรือ​ไง​ถึง​ได้​ชอบ​บังคับ​ให้​คน​อื่น​ทำ​โน่น​ทำ​นี่ รู้​ไหม​ฉัน​เกลียด​คน​อย่าง​คุณ​ที่สุด...ได้ยิน​ไหม ฉัน​เกลียด​คุณๆ”

สุด​เขต​โกรธ​จัด ลืมตัว​กระชาก​เดือน​เข้า​มา​จูบ​ปาก หญิง​สาว​ตกใจ​ยืน​แข็ง​ทื่อ​เหมือน​ถูก​สาป แฟน​คลับ​ที่มา​ดัก​รอ​ดู​ดารา​อยู่​หน้า​ตึก​ต่าง​หยิบ​กล้อง​ถ่ายรูป​ขึ้น​มา​กด​ชัตเตอร์​รัว​กระหน่ำ เดือน​ได้สติ ผลัก​สุด​เขต​ออก​แล้ว​ฟาด​ฝ่า​มือ​ใส่ แต่​เขา​เอา​แขน​กัน​ไว้ เงื้อ​หมัด​จะ​ต่อย เดือน​ตกใจ​ร้องไห้​โฮ

“คุณ​ก็ดี​แต่​รังแก​ผู้หญิง​ไม่​มี​ทาง​สู้ เอา​สิ...เอาเลย ต่อย​ฉัน​ให้​ตาย​ไป​เลย แล้ว​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก” เดือน​ผลัก​อก​เขา แล้ว​วิ่ง​ร้องไห้​ออก​ไป​อย่าง​ไร้​จุดหมาย วิ่ง​จน​หมด​แรง ทรุด​ตัว​นั่ง​ร้องไห้​ริม​ถนน​ด้วย​ความ​อัดอั้นตันใจ ไม่​แคร์​สายตา​ผู้คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา

ooooooo

ขณะ​เดียวกัน พิณ​จอด​รถ​จักรยาน​พิง​ต้นไม้​หน้า​ปาก​ทาง​เข้า​บ้าน​เดือน เปิด​หม้อ​ดู​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​ที่​บรรจง​ทำ​อย่าง​สุด​ฝีมือ​เพื่อ​หญิง​คน​รัก แต่​รอ​แล้ว​รอ​เล่า​จน​ตะวัน​ลับ​ขอบ​ฟ้า ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​เธอ...

ทันที​ที่​ถึง​บ้าน​แสวง เดือน​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ข้าวของ​ทั้งหมด​ของ​ตัว​เอง​ใส่​กระเป๋า​เดินทาง​ด้วย​น้ำตา​นอง​หน้า ​อัญชลี​กับ​แสวง​เข้า​มา​เห็น แปลก​ใจ​ค่ำ​มืด​ป่านนี้​แล้ว​ทำไม​เดือน​ยัง​ไม่​เดินทาง​อีก และ​ทำไม​ต้อง​เก็บ​ของ​ไป​หมด ทั้งๆที่​จะ​ไป​แค่ 2 วัน เดือน​บอก​ผู้​มี​พระ​คุณ​ทั้ง​สอง​ว่า​จะ​ไม่​กลับ​มา​ที่​นี่​อีก​แล้ว

“หนู​เดือน​ร้องไห้ เกิด​อะไร​ขึ้น มี​ใคร​ทำ​อะไร​หรือ​เปล่า”

“ไม่​มี​ค่ะ แต่​หนู​คิด​ว่า​หนู​คง​ไม่​เหมาะ​กับ​ที่​นี่ ขอบคุณ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​มาก​นะ​คะ​ที่​ดูแล​หนู​เป็น​อย่าง​ดี” เดือน​ยกมือ​ไหว้​ทั้ง​สอง​ท่าน แล้ว​หิ้ว​กระเป๋า​เดินทาง​ออก​จาก​ห้อง แสวง​กับ​อัญชลี​เดิน​ตาม​มา​พูด​ให้​เดือน​ได้คิด

“ป้า​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น แต่​หนู​จำ​ได้​ไหม​ว่า​หนู​มา​อยู่​ที่​นี่​ทำไม...หนู​มา​เรียน​ต่อ มา​หา​งาน​ดีๆทำ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​กลับ​ไป​ดูแล​พ่อ​แม่ แต่​ถ้า​หนู​ยอม​แพ้​เสีย​ตั้งแต่​วัน​นี้ ความ​ตั้งใจ​ของ​หนู​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​สำเร็จ”

“แรกๆมัน​อาจจะ​ลำบาก​หน่อย แต่​ถ้า​หนู​ปรับ​ตัว​ได้ ทุก​อย่าง​ก็​จะ​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก​อีก​ต่อ​ไป เรา​ทุก​คน​กำลัง​เอาใจช่วย​หนู​อยู่​นะ...หนู​เดือน” ความปรารถนา​ดี​ของ​แสวง​กับ​อัญชลี ทำให้​เดือน​ซาบซึ้ง​ใจ​มาก กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่​ปล่อย​โฮ อัญชลี​กอด​เธอ​ไว้​ปลอบ​ใจ

ooooooo

สอง​วัน​ถัด​มา มาลัย​ถือ​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​จ้ำ​พรวด​ตรง​ไป​หา​สุด​เขต​กับ​นพ​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​นพ แล้ว​ยื่น​หนังสือ​เล่ม​นั้น​ให้​นพ​ดู

“เห็น​นี่​หรือ​ยัง​คุณ​นพ น้อง​นักข่าว​บอก​ว่า​สำนัก​พิมพ์​ถึง​กับ​เปลี่ยน​ปก​ใหม่ ก่อน​หน้า​ตี​พิมพ์​แค่​วัน​เดียว”

นพ​มอง​ภาพ​หน้า​ปก แม้​จะ​ไม่​ชัด​มาก​แต่​ก็​พอดู​ออก​ว่า​เป็น​ภาพ​สุด​เขต​กำลัง​จูบ​เดือน “นี่​แก​กับ​หนู​เดือน​นี่ เกิด​อะไร​ขึ้น” นพ​ยื่น​หนังสือ​ให้​ลูก​ชาย​ดู สุด​เขต​ไม่​พอใจ​มาก

“นี่​มัน​ก้าวก่าย​สิทธิ​ส่วน​บุคคล​กัน​ชัดๆ ผม​จะ​ตั้ง​ทนาย​ฟ้อง มัน​ทำให้​ผม​เสียชื่อ​เสียง​มัน​ต้อง​รับผิดชอบ”

“แล้ว​ที่​ลูก​ทำให้​หนู​เดือน​เสียชื่อ​เสียง​ล่ะ ลูก​จะ​ทำ​อย่างไร...บอก​แม่​มา​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น”

สุด​เขต​แก้ตัว​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ แต่​มาลัย​ไม่​เชื่อ ภาพ​โจ่งแจ้ง​ขนาด​นั้น​จะ​เป็น​อุบัติเหตุ​ได้​อย่างไร สุด​เขต​เถียง​ไม่​ออก​ใน​ที่สุด​ก็​ยอม​รับ แต่​ไม่​วาย​โทษ​ว่า​เป็น​ความ​ผิด​ของ​เดือน​ที่มา​ทำ​ปาก​ดี​กับ​เขา​ก่อน

“ตายๆ อก​อี​แป้น​จะ​แตก นี่​ลูก​จูบ​ผู้หญิง​เพราะ​เถียง​ไม่ทัน​เขา​เนี่ย​นะ”

“แก​เป็น​ผู้ชาย​นะ​สุด​เขต ทำ​อะไร​ต้อง​รับผิดชอบ” นพ​ปราม​เสียงแข็ง

“แล้ว​คุณ​พ่อ​จะ​ให้​ผม​ทำ​อย่างไร แต่งงาน​กับ​แม่​นั่น​เหรอ ฝัน​ไป​เถอะ คน​อย่าง​ผม​มี​ตัว​เลือก​เยอะ​แยะ ไม่​มี​วัน​คว้า​แม่​นั่น​มา​เป็น​แฟน​แน่ๆ” สุด​เขต​พูด​จบ เดิน​ออก​จาก​ห้อง​อย่าง​หัวเสีย...

มาลัย​ร้อน​ใจ​มาก เกรง​อัญชลี​กับ​แสวง​จะ​เข้าใจ​ผิด รีบ​ชวน​นพ​ไป​บ้าน​แสวง​ทันที อธิบาย​ความ​จริง​ทุก​อย่าง​ให้​สอง​สามี​ภรรยา​ฟัง แล้ว​ขอโทษ​ทั้ง​คู่​ที่​ดูแล​หนู​เดือน​ไม่​ดี มา​ทำ​งาน​ไม่​ถึง​เดือน​ก็​เจอ​ฤทธิ์​เดช​ลูก​ชาย​ของ​เธอ​เข้าไป​เต็มๆ แสวง​ถึง​บาง​อ้อ ทำไม​วัน​ก่อน​หนู​เดือน​ถึง​ร้องห่มร้องไห้​จะ​ลา​ออก​จาก​งาน​กลับ​บ้านนอก

“ต๊าย...นี่​หนู​เดือน​ถึง​ขั้น​จะ​กลับ​บ้านนอก​เลย​หรือ​คะ”

“แก​คง​จะ​อาย​มาก” อัญชลี​พูด​แล้ว​อด​สงสาร​เดือน​ไม่ได้

“เรื่อง​นี้​คง​จะ​เป็น​ข่าว​ไป​อีก​นาน มา​ช่วย​กัน​คิด​ดี​กว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​ข่าว​นี้​ซา​ไป หนู​เดือน​กับ​สุด​เขต​จะ​ได้​กลับ​ไป​ใช้​ชีวิต​ตาม​ปกติ” นพ​ถอน​ใจ​เหนื่อย​ใจ​กับ​ความ​เอาแต่ใจ​ตัว​เอง​ของ​ลูก​ชาย...

ใน​เวลา​เดียวกัน คำ​หล้า​ส่ง​ผัก​เสร็จ แวะ​แผง​ขาย​หนังสือ​หน้า​ตลาด หยิบ​หนังสือ​เรื่อง​ย่อ​ละคร​ขึ้น​มา​ดู​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​วาง​อยู่​ข้าง​ล่าง จนกระทั่ง​ได้ยิน​เสียง​หญิง​สาว​สอง​คน​คุย​กัน​ถึง​ภาพ​หลุด​ของ​สุด​เขต​นัก​ร้อง​สุด​ฮิต และ​พูด​ถึง​ผู้หญิง​ที่​มี​ภาพ​หลุด​กับ​สุด​เขต​ว่า​ชื่อ​เดือน คำ​หล้า​หัน​มอง​แต่​ไม่​สนใจ​นัก


“ยัย​เดือน​เนี่ย​นะ​จะ​เป็น​ข่าว​กับ​นัก​ร้อง​ดัง​ระดับ​ประเทศ ฉัน​ว่า​ไม่​ใช่​หรอก คน​หน้า​เหมือน​มาก​กว่า”

คำ​หล้า​วาง​หนังสือ​เรื่อง​ย่อ​ละคร​ลง ขยับ​จะ​ออก​ไป​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​สอง​สาว​วาง​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​ลง​บน​หนังสือ​เล่ม​นั้น  คำ​หล้า​ชะงัก  หยิบ​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​ขึ้น​มา​ดู จำ​ได้​ทันที​ รีบ​พลิก​เนื้อ​ใน​อ่าน​เพื่อ​ความ​แน่ใจ ถึง​กับ​ตา​โต ใช่​เดือน​เพื่อน​รัก​ของ​เธอ​จริงๆ

ooooooo

ทอง​สา​ใน​ชุด​สวย​งาม​ทันสมัย เดิน​สีหน้า​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง​ ใน​มือ​มี​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​มา​ถึง​หน้า​บ้าน​คำ​แป​ง โดย​มี​กิ๊บ​กับ​เชอร์​รี่​เดิน​ตาม กิ๊บ​ถาม​ทอง​สา ​จะ​เอา​หนังสือ​เล่ม​นี้​ให้​พิณ​ดู​จริงๆหรือ

“ก็​ใช่​นะ​สิ ถ้า​พี่​พิณ​รู้​ว่า​นัง​เดือน​มี​แฟน​ใหม่​ก็​จะ​ได้​ตัดใจ คราว​นี้​ประตู​สวรรค์​สำหรับ​ฉัน​จะ​ได้​เปิด​ซะ​ที”

จังหวะ​นั้น​มีเสียง​ดัง​ออก​มา​จาก​ใน​บ้าน “ถ้า​จะ​มา​หา​ครู​พิณ​ก็​กลับ​ไป​เลย ครู​พิณ​ไม่​อยู่”

ทอง​สา​หัน​ไป​มอง เห็น​บัว​ผัน​พร้อม​ด้วย​แก๊ง​​นาง​ไห​เดิน​ออก​มา ทอง​สา​เถียง​บัว​ผัน​คอเป็นเอ็น พิณ​จะ​ไม่​อยู่​ได้​อย่างไร​ ใน​เมื่อ​ขุนทอง​บอก​ว่า​อยู่​ที่​นี่ แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ผลัก

บัว​ผัน​ให้​พ้น​ทาง บัว​ผัน​ไม่​ยอม​แพ้​ผลัก​ทอง​สาก​ลับ​อย่าง​แรง จน​เสียหลัก​ล้ม​ลง ​หนังสือ​ใน​มือตก​พื้น ทอง​สา​ลุก​ขึ้น​ได้​ปราด​เข้าไป​ตบ​บัว​ผัน​คว่ำ

สอง​ฝ่าย​เปิดฉาก​ตบ​ตี​กัน​อุตลุด กิ๊บ​สู้​แ​ก็​ง​นาง​ไห​ไม่ได้​ วิ่ง​หนี​ไป​หลบ​ข้าง​โอ่ง​ใส่​น้ำ เห็น​ถัง​ใส่​น้ำ​วาง​อยู่คว้า​เอา​มา​กะ​จะ​สาด​แก๊ง​​นาง​ไห แต่​พลาด​สาด​ถูก​ทอง​สา​เต็มๆ เครื่องสำอาง​ที่​โบ๊ะ​ไว้​ไหล​เยิ้ม กิ๊บ​ขอโทษ​เพื่อน​เป็น​การ​ใหญ่ ทอง​สา​เสียเส้น​เสื้อ​ผ้า​หน้า​ผม​เละ​ขนาด​นี้ เธอ​ไม่​มี​หน้า​ไป​พบ​พิณ ​จำ​ใจ​ต้อง​กลับ​ไป​อย่าง​หัวเสีย พิณ​กำลัง​นั่ง​แต่ง​เพลง​อยู่​ใน​บ้าน​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​ออก​มา​ถาม​บัว​ผัน​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

บัว​ผัน​ตอบ​เสียง​อ่อย “พี่​ทอง​สา​มา​​ ฉัน​เห็น​ครู​ไม่ค่อย สบายใจ​ก็​เลย​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มา​ยุ่ง”

“แต่​ก็​ไม่​น่าถึง​ขั้น​ลง​ไม้​ลงมือ​กัน...แล้ว​นี่​คน​อื่นๆหาย​ไป​ไหน​กัน​หมด ทำไม​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​ห้าม” พิณ​กวาดตามอง​ไป​รอบ​บ้าน​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ เขา​ไม่​รู้​ว่า​คำ​แป​ง คำ​หล้า แคน บุญ​เหลือ​กับ​บุญหลาย​กำลัง​สุมหัว​วิพากษ์วิจารณ์​เรื่อง​ของ​เดือน​กับ​สุด​เขต​ที่​ลง​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​อยู่​ตรง​มุม​ลับตา​หลัง​บ้าน​คำ​แป​ง

“แล้ว​ไอ้​พิณ​รู้​เรื่อง​นี้​หรือ​ยัง” แคน​ถาม​คำ​หล้า​สีหน้าไม่สบาย

“ฉัน​ไม่​กล้า​บอก​หรอก วัน​ก่อน​รอเดือน​เก้อ​ยัง​ซึม​ถึง​วัน​นี้ ถ้า​รู้​เรื่อง​นี้​เข้า​สงสัย​กลาย​เป็นบ้า​แน่ๆ”

“บัก​พิณ​เป็น​คน​คิด​มาก​ไม่​ชอบ​แสดง​ความรู้สึก​ออกมา​ให้​ใคร​เห็น​ ยิ่ง​คิดก็​ยิ่ง​น่า​เป็น​ห่วง” คำ​แป​ง​ถอน​ใจ​หนักใจ คำหล้า​ขอร้อง​ทุก​คน​อย่า​เพิ่ง​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​พี่​พิณ ให้​เธอ​เขียน​จดหมาย​ไป​ถาม​เดือน​ให้​แน่ใจ​ก่อน...

ที่​หน้า​บ้าน​คำ​แป​ง​ หลังจาก​ไล่​บัว​ผัน​กับ​แ​ก็​ง​นาง​ไห​กลับ​ไป​ซ้อม​การ​แสดง​ต่อ พิณ​ขยับ​จะ​เข้าไป​แต่ง​เพลง​ต่อ​เช่นกัน แต่​ต้อง​ชะงักรู้สึก​เหมือน​เหยียบ​อะไร​บาง​อย่าง​เข้า ก้มมอง​พื้น​เห็น​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​วาง​คว่ำ​หน้า​อยู่ พิณ​หยิบ​ขึ้น​มา​เปิด​ดู​โดย​ไม่ทัน​สังเกต​หน้า​ปก เห็น​รายละเอียด​ข่าว​เดือนกับสุด​เขต​ใน​คอลัมน์​ด้าน​ใน เขา​มอง​ผ่าน​ไม่​สนใจ แล้ว​พลิก​กลับ​มา​ดูที​ละ​หน้า​ช้าๆ ขณะ​กำลัง​พลิก​จะ​ถึง​คอลัมน์​ที่​ลง​รายละเอียด​ข่าว​เดือน แคน​กับ​คำ​หล้า​เข้า​มา​เห็น​พอดี คำหล้า​ตกใจ​ถาม​พิณ​รู้​ข่าว​นั่น​แล้ว​หรือ

“ข่าว​อะไร...เดือน​ติดต่อ​กลับ​มา​แล้ว​หรือ” พิณ​ถาม​อย่าง​กระตือรือร้น

“ฉัน​ไม่ได้​หมาย​ถึง​เรื่อง​นั้น ฉัน​หมาย​ถึง...”

แคน​มอง​ออก พิณ​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​ข่าว​ชิ้น​นั้น รีบ​แตะ​แขน​คำ​หล้า​เป็น​เชิง​ไม่​ให้​พูด​อะไร​อีก แล้ว​ชิง​ตอบ​คำ​ถาม​แทน “คำ​หล้า​สงสัย​ว่า​เดือนติด​ต่อ​มา​หา​แก​หรือ​เปล่า”

“ไม่​เลย...ไม่​รู้​ว่า​วัน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น เดือน​ถึง​ไม่​กลับมา”

คำ​หล้า​พยายาม​เบี่ยง​เบน​ความ​สนใจ หา​ทาง​จะ​เอา​หนังสือ​เล่ม​นั้น​ออก​จาก​มือ​พิณ​ให้​ได้ จน​พิณ​ชัก​สงสัย​กำลัง​จะ​ก้ม​มอง​หนังสือ แต่​ตา​สี​โผล่​เข้า​มา​ขัดจังหวะ​เสีย​ก่อน

“ฉัน​นึก​แล้ว​ว่า​แก​ต้อง​หนี​มา​อยู่​นี่...กลับ​บ้าน​เดี๋ยวนี้​คำหล้า” ตา​สีหน้า​ตา​บึ้งตึง​ ฉุด​มือ​คำ​หล้า​ลาก​ออก​จาก​บ้านคำแปง พิณ​กับ​แคน​วิ่ง​ตาม​ แคน​พยายาม​ขอร้อง​ตา​สี​อย่า​ทำ​รุนแรง​กับ​ลูก​ตัว​เอง

“หุบปาก​ไป​เลย จำ​ไม่ได้​หรือ​ว่า​พ่อ​แก​ดูถูกพวกฉัน ขนาดไหน...ไปกลับบ้าน”

ตาสีกระชากข้อมือคำหล้าถู​ลู่​ถู​กัง พิณ​ถาม​แคน​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน แคน​สรุป​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้เพื่อนฟัง​ด้วย​ความเศร้าใจ พิณ​ตบ​บ่า​แคน​เบาๆให้​กำลังใจ ปลอบ​ไม่​ให้​คิดมาก มี​ปัญหา​อะไร​ค่อยๆแก้​กัน​ไป แคน​มั่นใจ ศรีไพร​ต้อง​อยู่​เบื้องหลัง

เรื่อง​นี้ เขา​ต้องหา​ทาง​กระชาก​หน้ากาก​มัน​ออก​มา​ให้​ได้

ooooooo

หลังจาก​คิด​ทบทวน​อยู่​หลาย​รอบ เดือน​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป ลุก​ขึ้น​แต่งตัว​เตรียม​จะ​ไป​ค่าย​เพลง​จี​มิวสิค แสวง​กับ​อัญชลี​ดีใจ​ที่​เห็น​เดือน​จิตใจ​เข้ม​แข็ง​พอ​จะ​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ได้​แล้ว

“เปล่า​ค่ะ...หนู​จะ​ไป​ลา​ออก...ขอโทษ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​ด้วย​นะ​คะที่​ไม่ได้​ปรึกษา​เรื่อง​นี้​ตั้งแต่​แรก แต่​หนู​ตัดสินใจ​แล้ว หนู​จะ​ลา​ออก​ หนู​จะ​ไป​หา​งาน​พิเศษ​ทำ​ที่​อื่น”

“ถ้า​อย่าง​นั้น เดี๋ยว​ลุง​จะ​หา​งาน​ใหม่​ให้”

“ขอบคุณ​มาก​ค่ะ​คุณ​ลุง แต่​หนู​ไม่​อยาก​รบกวน​คุณ​ลุง​อีก​แล้ว ขอโทษ​ด้วย​นะ​คะ​ที่​ทำให้​ทุก​คน​เป็น​ห่วง”

อัญชลี​เข้า​มา​ลูบ​หัว​เดือน​ด้วย​ความ​รัก​ใคร่ ถ้า​เดือน​ทำ​แล้ว​สบายใจ​ก็​ทำได้​เลย...

ตั้งแต่​มี​เรื่อง​กับ​เดือน​วัน​ก่อน สุด​เขต​ไม่สบาย​ใจ​มาก ไม่​มี​สมาธิ​ใน​การ​ทำ​งาน​จน​ครู​สอน​เต้นต้อง​ขอ​ให้​หยุด​ซ้อม  สุด​เขต ​เดิน​เช็ด​เหงื่อ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำ​งาน เห็น​เดือน​เก็บ​ของ​อยู่​ที่​โต๊ะ​ ก็ดี​ใจ พูด​ทักทาย​กับ​เธอ​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น หญิง​สาว​ไม่​ตอบ ไม่​แม้แต่​จะ​ป​ราย​ตา​มอง ​ก้มหน้าก้มตา​เก็บ​จน​เสร็จ​​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​เย็น​ชา สุด​เขต​ใจเสีย ตาม​มา​ง้อ เดือน​ก็​ยัง​ทำ​เฉย บิ๋ม​เดิน​สวน​มา​พอดี

“อย่า​ลืม​เอา​บัตร​พนักงาน​ไป​คืน​ฝ่าย​บุคคล​ด้วย​นะ​คะ​น้อง​เดือน”

เดือน​พยัก​หน้า​รับคำ สุด​เขต​หยุด​กึก​รู้ทัน​ที​ว่า​เดือน​ลา​ออก เขา​รีบ​วิ่ง​ตาม​เธอ​ทัน​ตรง​หน้า​ตึก​จอด​รถ ต่อว่า​เธอ​ที่​ลา​ออก​ไม่​บอกกล่าว​กัน​สัก​คำ คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ใคร​ถึง​กล้า​ทำ​กับ​เขา​แบบ​นี้ เดือน​ไม่​ตอบ สุด​เขต​ฉุน​ขาด กระชาก​เธอ​เข้า​มา​ใกล้  “ถ้า​เธอ​ไม่​ยอม​ปริปาก​พูด​อะไร​สัก​อย่าง ฉัน​ไม่​ยอม​ให้​เธอ​ออก​ไป​ง่ายๆแน่”

เดือน​ยัง​ไม่ทัน​พูด​อะไร กลุ่ม​นักข่าว​และ​พวก​แฟน​คลับ​ที่มา​รอ​อยู่​กรู​กัน​เข้า​มา​รุมล้อม พวก​นักข่าว​ยิง​คำ​ถาม​เป็น​ชุด ​เสียง​เซ็งแซ่​ไป​หมด คำ​ถาม​ส่วน​ใหญ่​จะ​ถาม​เรื่อง​ความ​สัมพันธ์​ ของ​สุด​เขต​กับ​เดือน

“เดี๋ยว​ครับ​ใจเย็นๆครับ เรื่อง​นี้​ผม​จะ​เปิด​แถลงข่าว​ทีหลัง” สุด​เขต​พยายาม​ดึง​เดือน​ออก​มา

แฟน​คลับ​คน​หนึ่ง​โพล่ง​ขึ้น “ทำไม​ต้อง​รอ​แถลงข่าว พี่​เขต​ก็​ตอบ​ไป​เลย​สิ​คะ​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​จริง”

“เรา​รู้​ว่า​ผู้หญิง​คน​นี้​ก็​แค่​อยาก​ดัง ก็​เลย​หา​ทาง​จับ​พี่​เขต” แฟน​คลับ​อีก​คน​หนึ่ง​โจมตี​เดือน​ซึ่งๆหน้า

เดือน​กลัว​ตัว​สั่น​ไม่​เคย​เจอ​แบบ​นี้​มา​ก่อน “ไม่​จริง...ฉัน​ไม่​เคย​คิด​อย่าง​นั้น”

“ไม่​ต้อง​มา​โกหก ​ฉัน​เห็น​หน้า​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ผู้หญิง​อย่าง​เธอ​ไม่​มี​ยางอาย​ถึง​ได้​กล้า​จูบ​ผู้ชาย​ใน​ที่​สาธารณะ”

กลุ่ม​แฟน​คลับ​ไม่​พอใจ​รุมล้อม​เดือน​ไว้​และ​เริ่ม​ด่าทอ ขณะ​ที่​แฟน​คลับ​บาง​ส่วน​โห่​ไล่ เหตุการณ์​ชัก​บานปลาย บาง​คน​เข้ามา​จิก​ผม​ตบ​ตี​เดือน​ด้วย​ความ​แค้น ส่วน​พวก​นักข่าว​พา​กัน​เก็บ​ช็อต​เด็ด​จน​วุ่นวาย​ไป​หมด

“อย่า​ครับ อย่า...เดือน​ไม่​ใช่​คน​อย่าง​นั้น  ผม​ไม่​ดี​เอง​ทั้งหมด​เป็น​อุบัติเหตุ” สุด​เขต​ดึง​เดือน​มาก​อด​ไว้​เพื่อ​ปกป้อง​จาก​การ​ถูก​ทำร้าย กลับ​ยิ่ง​ทำให้​แฟน​คลับ​บ้า​คลั่ง นัก​ร้อง​หนุ่ม​ตัดสินใจ​ตะโกน​สุดเสียง

“ผม​ขอร้อง...อย่า​ทำร้าย​เธอ เธอ​เป็น​คน​ที่​ผม​รัก เธอ​เป็น​แฟน​ผม”

ได้​ผล​แฟน​คลับ​ถึง​กับ​หยุด​กึก นักข่าว​ถาม​นัก​ร้อง​หนุ่ม​ให้​แน่ใจ​เมื่อกี้​พูด​อะไร สุด​เขต​ย้ำ​ช้าๆแต่​หนักแน่น

“เดือน​เป็น​คน​ที่​ผม​รัก...เธอ​เป็น​แฟน​ผม”

ooooooo

มนต์รักแม่น้ำมูล ตอนที่ 3

อ่านเรื่องย่อ

มนต์รักแม่น้ำมูล

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: