advertisement

รหัสทรชน ตอนที่ 6

บทประพันธ์ คณิตยา จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย วิลักษณา
17 มี.ค. 2554 10:13

วันนี้ ขณะที่ชานนท์กำลังฝึกเด็กอยู่ที่ค่ายสมิงสานั้น นัทมนอยู่ที่บ้านมัสยาเลี่ยงไปที่หลังบ้านมองซ้ายมองขวาเห็นปลอดคนจึงโทร.หาชานนท์ถามว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก เพราะตั้งแต่เจอกันคราวก่อนก็ไม่ได้เจอกันเลย ชานนท์บอกว่าวันนี้ไม่ว่าง นัดอาทิตย์เย็นก็แล้วกันเพราะตนจะเข้ากรุงเทพฯ

นัทมนดีใจมาก แต่พอหันมาเห็นเขมิกายืนมองอยู่ เขมิกาถามว่าคุยกับใครหรือ นัทมนปดหน้าตาเฉยว่าคุยกับเพื่อน เขมิกามองอย่างรู้ทัน พอนัทมนเข้าบ้านไปเท่านั้น เธอก็โทร.ถึงชานนท์ทันที

"พี่นนท์หรือคะ เข็มจะโทร.มาคอนเฟิร์มว่าบ่ายนี้เจอกัน นะคะ"

"จ้ะ" ชานนท์ตอบรับปิดโทรศัพท์แล้วยิ้มกับตัวเอง

เที่ยงแล้ว พวกมัสยากำลังกินส้มตำไก่ย่างกันอยู่ เขมิกาแต่งตัวสวยลงมา นัทมนชวนกินส้มตำกัน เขมิกาปฏิเสธ เลยถูกมัสยากับอัยราดักคอว่าแต่งตัวสวยจะไปไหน หรือว่ามีนัดกับผู้ชาย

"มีก็ดีสิ ฉันจะไปทำผม อ้อ เย็นนี้ไม่ต้องรอกินข้าวนะ ทำผมเสร็จจะไปช็อปปิ้งซะหน่อย ไปล่ะ"

พอเขมิกาออกไปแล้ว นัทมนเปรยๆว่าพักนี้เข็มทำตัวแปลกๆว่าไหม มัสยาถามว่าแปลกยังไง นัทมนบอกว่าทำลับๆล่อๆ อัยราถามว่าเรื่องผู้ชายหรือเปล่า นัทมนไม่แน่ใจ แต่เข็มเองเคยบอกว่ามีกิ๊ก แต่พอมัสยาถามว่าเป็นใคร นัทมนบอกว่า "มันไม่ยอมบอก"

"แกน่าจะบอกก่อน จะได้สะกดรอยตามไปดู" อัยราบ่น

"เอาไว้ให้มันกลับมาก่อน ฉันจะล้วงความลับมันเอง" มัสยาบอกเพื่อนๆแล้วชวนกินส้มตำไก่ย่างต่อ

เวลาเดียวกัน  สิงหากำลังเดินอยู่ในทำเนียบ  ก็ได้รับโทรศัพท์จากธาวีว่าเจอชานนท์มารับผู้หญิง ตนกับหมวดเม่นกำลังตามมันอยู่

"โอเค นายตามมันไปเรื่อยๆ แล้วโทร.รายงานฉันเป็นระยะ เดี๋ยวฉันจะตามไปสมทบ" สิงหาสั่งการแล้วเดินไปอย่างเร็ว

ส่วนธาวีพอวางสายจากสิงหาก็ขับรถตามรถชานนท์ไป หมวดเม่นถามว่าคิดว่าชานนท์จะพาผู้หญิงไปไหน ธาวีตอบโดยไม่ต้องคิดว่า "จะไปไหน นอกจากโรงแรม" ว่าแล้วเลี้ยวรถเข้าซอยตามไป

พอเข้าโรงแรมเปิดห้องเรียบร้อย ทั้งชานนท์และเขมิกาก็โผเข้าหากันอย่างโหยหา แต่ขณะชานนท์กำลังซุกไซ้ติดลม เขมิกาก็ดันตัวออกถามว่าระหว่างตนกับนัทมนเขารักใครมากกว่ากัน

ชานนท์พยายามตัดบทถามว่าจะรู้ไปทำไม เขมิกาก็ยังตื๊อจะรู้ให้ได้ เขาเลยรำคาญดุว่า

"พี่ว่าเราอย่าพูดถึงคนอื่นเลยดีกว่า มันทำให้เสียอารมณ์"

เขมิกายอมตามเคย

ทั้งสองหารู้ไม่ว่า สิงหา ธาวี และหมวดเม่น กำลังวางแผนกันอยู่แถวทางเดินหน้าห้องในโรงแรม สิงหาให้ธาวี อ้อมไปด้านหลัง คุมพื้นที่ด้านหลังไว้อย่าให้หนีไปได้ ธาวีถามว่าถ้ามันสู้จับตายไหม

"ยัง เราต้องการตัวมันมาสอบเพื่อขยายผล" สิงหาบอก แล้วเรียกหมวดเม่น "เม่น เดี๋ยวนายไปเคาะประตูบอกมันว่ารถมันเกิดไฟลุก ให้รีบไปดูรถหน่อย"

สั่งการแล้วสิงหากระชากปืนออก อย่างพร้อมปฏิบัติการทันที

ooooooo

หมวดเม่นไปเคาะประตูห้องร้องบอกว่าตนเป็นบ๋อย ไฟไหม้รถขอให้ช่วยไปดูรถหน่อย

ทั้งชานนท์และเขมิกาสงสัยว่าอยู่ๆทำไมไฟจึงไหม้รถได้ มันยังไงๆอยู่ ชานนท์สั่งเขมิกาให้เตรียมพร้อมไว้ถ้ามีอะไรให้โดดออกไปข้างหลังเลย

ส่วนสิงหาก็บอกหมวดเม่นให้เร่งข้างในอีก ถ้ามันแง้มประตูก็ให้ชาร์จเข้าไปเลย หมวดเม่นจึงเคาะประตูอีก

ชานนท์บอกให้เขมิกาออกข้างหลังเลยแล้วตนจะตามไป แต่พอเขมิกาดึงม่านหน้าต่างดู เห็นธาวีอยู่ข้างล่าง เรียกชานนท์ มาดู ชานนท์เห็นธาวีถือปืนอยู่ บอกเขมิกาว่ามันเป็นตำรวจ

"มันรู้ได้ไง" เขมิกาเริ่มตกใจ

"ฟังให้ดีนะ ฉันนับถึงสาม เธอจัดการยิงไอ้คนข้างล่างแล้วหนีไปให้ได้ เราแยกกันตรงนี้เข้าใจรึยัง"

พอเขมิกาพยักหน้า ชานนท์ยกนิ้วนับ 1-2-3 เขมิกายิงใส่ธาวีทันที โชคดีที่ธาวีหลบทัน

สิงหากับหมวดเม่นได้ยินเสียงปืน บอกกันว่ามันรู้ตัวแล้ว สิงหาสั่งให้พังประตูเข้าไปเลย พอหมวดเม่นกระโดดถีบประตู ชานนท์ก็ยิงสวนออกมา

ยิงกันอยู่พักเดียว เขมิกาก็กระโดดออกระเบียงหลังไป ส่วนชานนท์ก็กระโดดออกระเบียงหลังเช่นกัน แต่ถูกสิงหาไล่ยิงไปติดๆร้องตะโกนให้หยุด ชานนท์หยุดหันมายิงใส่ พอสิงหาหลบชานนท์ก็ฉวยโอกาสนั้นกระโดดลงข้างล่าง ทะลุหลังคาโรงเก็บของลงมาในห้อง

ธาวีเห็นชานนท์กระโดดลงมาในโรงเก็บของจึงวิ่งเข้าไป ต่างยิงต่อสู้กัน ส่วนสิงหาก็กระโดดตามลงมา เห็นชานนท์กำลังวิ่งหนี สิงหาตะโกน

"หยุดนะมึง!" ชานนท์ยิงใส่ หมวดเม่นวิ่งมาจากอีกทางเข้าช่วยสกัดสั่งให้ชานนท์หยุดนี่คือตำรวจ ชานนท์วิ่งหลบไปอีกทาง สิงหารีบตามเจอธาวีกำลังวิ่งมา สิงหาร้องสั่ง

"ธาวีไปทางซ้าย เม่นไปทางขวา ฉันจะตามมันไปเอง"

ในที่สุด ชานนท์ก็ถูกตำรวจทั้งสามล้อมกรอบเข้าจับเป็นได้ สิงหาสั่งให้เอาตัวไปสอบทันที

เขมิกาเห็นชานนท์ถูกจับ จะยิงสิงหาช่วยชานนท์แต่ ไม่กล้ากลัวยิงพลาด ลดปืนลงอย่างหัวเสีย

ooooooo

เมื่อเอาตัวชานนท์ไปที่ห้องสอบสวน ชานนท์ถูกใส่กุญแจมือ ด้านซ้ายและขวามีผู้กองธาวีและหมวดเม่นยืนขนาบ  สูงขึ้นไปมีกล้องถ่ายวีดิโอตั้งอยู่  สิงหาเริ่มสอบสวน...

สิงหาเริ่มด้วยการหว่านล้อมว่าถ้าให้ความร่วมมือเราจะช่วยโทษจากหนักให้เป็น เบา แล้วถามว่า หัวหน้าสมิงสาเป็นใคร ชานนท์ตอบทันทีว่า "ผมไม่รู้"

เจอผู้ร้ายปากแข็งเข้า สิงหากับธาวีและหมวดเม่นเหลือบมองหน้ากัน แล้วหมวดเม่นก็ลุกไปปิดสวิตช์กล้องวีดิโอ

การสอบสวนเปลี่ยนรูปแบบไปทันที แต่ไม่ว่าจะถูกกระทำอย่างไร ชานนท์ก็ยืนกรานคำเดียวว่าไม่รู้ ผลคือฟุบแน่นิ่งไปกับโต๊ะ

ooooooo

หลายชั่วโมงผ่านไป ที่ค่ายสมิงสาก็มีการตามหาชานนท์กันให้วุ่น เมื่อไม่เจอตัวติดต่อทางโทรศัพท์ก็ไม่ได้ ศตายุโทร.มาถามมัสยาว่าเห็นชานนท์บ้างไหม พอรู้ว่าไม่ได้มาที่บ้านมัสยา ศตายุบ่น

"มันหายหัวไปไหน ฉันติดต่อมันตั้งหลายชั่วโมงแล้ว มันไม่โทร.กลับด้วย"

มัสยาให้รอเดี๋ยวแล้วหันไปถามนัทกับไอซ์ว่าใครรู้บ้างว่าชานนท์หายไปไหน ทั้งสองไม่มีใครรู้ มัสยาจึงแจ้งศตายุ เขาฝากไว้ว่าถ้าใครเจอก็บอกให้ติดต่อกลับหาตนด้วย

พอมัสยาวางหู เขมิกาก็เปิดประตูเข้ามาในสภาพเนื้อตัวมอมแมมท่าทางตื่นตระหนก อัยราถามว่าเป็นอะไร มัสยาก็สงสัยว่าหนีใครมาตำรวจตามมาหรือ นัทมนดักคอว่ามีเรื่องอะไรทำไมเนื้อตัวมอมแมม ไหนบอกว่าไปทำผม

เขมิกาอึกอักอยู่นาน จนมัสยาถามว่าเจอชานนท์บ้างไหม เขมิกาจึงโพล่งออกมาว่า

"พี่นนท์ถูกตำรวจจับ"

"หา!!" สามสาวร้องพร้อมกัน นัทมนถามว่าถูกจับที่ไหน เขมิกาอึกอักอีก จนนัทมนต้องคาดคั้น เขมิกาจึงบอกว่าที่โรงแรมปทุม

ในที่สุดเขมิกาก็ต้องยอมรับว่าไปนอนกับชานนท์ที่โรงแรม ทำเอาทุกคนเครียดไปหมด

อัยราเสนอว่าเราต้องบอกหัวหน้าขืนปิดไว้หัวหน้ามารู้ทีหลังเราจะซวยกันหมด เขมิกาตกใจขอร้องเพื่อนๆว่าขืนบอกหัวหน้าตนตายแน่ นัทมนพูดอย่างสะใจว่าช่วยไม่ได้อยากหาเรื่องเอง

"ถ้าแกบอก ฉันก็จะบอกหัวหน้าเหมือนกันว่าแกก็มีอะไรกับพี่นนท์" เขมิกาขู่กลับ

คนที่ทั้งงงและตกใจมากคือมัสยานั่นเอง อัยราคาดคั้นนัทมนให้พูดความจริงมา สุดท้ายนัทมนก็ยอมรับว่าตนมีอะไรกับชานนท์จริงๆ

"บ้าหรือ พวกแกสองคนบ้ากันใหญ่แล้ว ทำไงดีมัส ถ้าขืนบอกหัวหน้า หัวหน้าต้องฆ่ามันสองคนแน่" อัยราร้อนใจ มัสยาก็ยังคิดไม่ออก จนเขมิกาเสนอขึ้นว่าตนจะไปช่วยชานนท์เอง

"มัส ฉันว่ามีแกคนเดียวนะที่จะช่วยพี่นนท์ได้" อัยราเสนอ

"ช่วยยังไง" มัสยายังมองไม่เห็นทาง

ooooooo

ธาวีกับหมวดเม่นทำหน้าที่ "เค้น" และ "รีด" เอาข้อมูลจากชานนท์   แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีเล็ดออกมาแม้แต่น้อย ชานนท์หมดสติไปหลายรอบจนธาวีบอกหมวดเม่นให้พอก่อนเดี๋ยวมันตาย

เมื่อแผนหนึ่งไม่ได้ผล ธาวีกับหมวดเม่นใช้แผนสอง สิงหาเห็นด้วยบอกว่ามีอะไรให้โทร.หาตนได้ตลอดคืน

แผนขั้นสองที่ธาวีกับหมวดเม่นใช้ ทำให้ชานนท์เกร็งไปทั้งตัวเสียงร้องโหยหวนดังออกมาเป็นระยะตลอดทั้งคืน...

จนกระทั่งเช้า โทรศัพท์มือถือของสิงหาดังขึ้น เขาแปลกใจและดีใจระคนกัน เมื่อเป็นสายจากมัสยา น้ำเสียงเธอแจ่มใสมาตามสายว่า

"คือ...พอดีวันนี้ฉันว่างก็เลยอยากถามว่าคุณยังอยากนัดกินข้าวกับฉันอยู่รึ เปล่า" พอสิงหาบอกว่าอยาก เธอนัด "งั้นเดี๋ยวเที่ยงเจอกันดีไหมคะ"

"เที่ยงนี้ผมไม่ว่างครับ ขอเป็นพรุ่งนี้ได้ไหมครับ"

มัสยาเลียบเคียงถามว่ามีงานสำคัญหรือ เขาตอบสั้นๆแค่ "ครับ" มัสยาบ่นเสียดายแล้วนัดเช้านี้แวะมาดื่มกาแฟที่บ้านก่อนไปทำงานดีไหม

"อืมม...ถ้างั้นก็ได้ครับ งั้นเก้าโมงผมไปถึงนะครับ" สิงหาปิดโทรศัพท์ยิ้มดีใจ ถามตัวเองว่า "นี่เราไม่ได้ฝันไปนะเนี่ย"

ส่วนมัสยาพอปิดโทรศัพท์ก็บ่นกับอัยราว่าตนไม่ชอบทำแบบนี้เลย เชื่อว่าตนทำไม่ได้

"แกต้องทำได้ เพราะตอนนี้ชีวิตพี่นนท์กับองค์กรเราขึ้นอยู่กับแกนะ" อัยราเสียงแข็งจริงจังแล้วส่งเครื่องติดตามตัวขนาดเล็กให้ "เอา...นี่เครื่องติดตามตัว แกพยายามใส่ไปในตัวเขาให้ได้"

มัสยาถามว่าถ้าเขาจับได้ล่ะ อัยราจ้องหน้าบอกว่า "แก ต้องทำให้เขาจับไม่ได้" แล้ววางเครื่องติดตามตัวใส่มือมัสยามองลุ้นแกมบังคับ มัสยามองหน้าเพื่อนๆ ทุกคนพยักหน้าลุ้นเต็มที่

ooooooo

สิงหาในมาดหล่อประคองดอกไม้ช่องามไปที่บ้านมัสยา บอกว่าเอาดอกไม้มาฝาก มัสยาเชิญเข้าบ้าน สิงหาถามว่าไอซ์กับเพื่อนๆไม่อยู่หรือ มัสยาบอกว่าไปว่ายน้ำแถวนี้ ถามว่าจะดื่มกาแฟดำหรือใส่นมดี

"ขอกาแฟดำดีกว่าครับ น้ำตาลช้อนนึง" สิงหาบอกแล้วนั่งดูมัสยาลุกไปชงกาแฟ เมื่อเธอชงกาแฟเสร็จเอามาให้ เขารับไปจิบ ปากจิบกาแฟแต่ตามองมัสยาจนเธอประหม่าหวั่นไหว "ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะชวนผมกินข้าว"

มัสยาพูดแก้เกี้ยวว่าพอดีวันนี้ตนว่างเลยให้โอกาสแต่ถ้าเขาไม่อยากได้ก็แล้วไป

น้ำเสียงงอนๆนั้นทำให้สิงหารีบจับมือเธอไว้บอกว่าที่วันนั้นตนบอกเธอนั้น ตนพูดจริง มัสยาชะงักเล่นแง่ว่าจะให้เชื่อได้ยังไง เขาอาจจะพูดแบบนี้กับคนอื่นก็ได้ ทำทีหันหลังให้แต่แอบมองเครื่องติดตามตัวในมืออย่างคิดหาวิธี

สิงหาจู่โจมจับไหล่มัสยาพลิกเธอหันกลับมา มัสยาตั้งสติแต่ทำทีเป็นตกอยู่ในภวังค์ สิงหาพูดเสียงหล่อนุ่มนวลว่า "ผมจะพิสูจน์ให้คุณดูว่าผมพูดจริง" พลางโน้มหน้าเข้าจูบ

มัสยาชะงักต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างหนักแต่พอนึกถึงคำพูดของอัยรา ที่ว่า "ตอนนี้ชีวิตพี่นนท์กับองค์กรเราขึ้นอยู่กับแกนะ" มัสยาก็ยิ้มหวานให้อย่างรอสัมผัสจากเขา

ขณะที่มัสยาทำเป็นเคลิ้มรอรสสัมผัสนั่นเอง มือเธอที่โอบหลังเขาอยู่ก็ติดเครื่องติดตามตัวที่ปกเสื้อเขาอย่างแนบเนียนจนสิงหาไม่รู้ตัว พอติดเครื่องสำเร็จ เธอดันตัวออกมาบอกว่าเขาควรกลับได้แล้ว

สิงหางงมากถามว่าเธอโกรธหรือ รีบขอโทษแก้ตัวว่าตนเพียงแต่อยากให้เธอรู้ว่ารักเธอเท่านั้น มัสยาไม่เออออห่อหมกด้วยบอกให้เขากลับไปเสียเพราะเดี๋ยวเพื่อนๆก็จะกลับมาแล้ว สิงหาพยายามนัดพรุ่งนี้ทานข้าวกัน เธอเล่นตัวว่า

"คุณโทร.มาอีกทีแล้วกัน"

พอสิงหาเดินออกไป เธอมองตาม เขายังหันมายิ้มให้อีกครั้งก่อนเดินไปที่รถ มัสยาเช็ดปากตัวเองอย่างรังเกียจ พูดอย่างรับไม่ได้ "ทำไมต้องเป็นเราด้วยวะ"

ooooooo

สิงหาออกจากบ้านไปไม่ทันไร ก็ได้รับโทรศัพท์ จากธาวีบอกว่าชานนท์ยังปากแข็งอยู่ เขาบอกให้รอเดี๋ยว อีกสักพักตนจะไปถึงแล้ว

ที่ปกเสื้อด้านหลังของสิงหา เครื่องติดตามตัวกำลังส่งสัญญาณกะพริบวิบๆวับๆ

อัยราขับรถตามมาห่างๆ มัสยา นัทมน และเขมิกา นั่งมองจอคอมพิวเตอร์เห็นแผนที่จีพีเอสขึ้นโชว์มีจุดสีแดงกะพริบวิ่งไปตามเส้นทาง อัยราขับรถไปตามสัญญาณแต่ก็อดถามไม่ได้ว่ามัสยาติดเครื่องติดตามตัวให้สิงหาได้ยังไง ดักคอว่าหรือยอมให้เขาจูบ

"บ้า แกคิดอะไรสกปรก อยู่ๆฉันจะให้เขาจูบได้ไง" มัสยาทำเสียงขึงขังแต่ใจเต้นรัว

"ฉันก็อำแกเล่น คนอย่างแกหรือจะยอมให้ผู้ชายจูบ"

อัยราพูดขำๆ ถูกมัสยาแอบค้อนเคืองๆ

สี่สาวตามรถของสิงหาไปจนถึงเซฟเฮาส์ที่กักขัง

ชานนท์ไว้ ปรึกษากันว่าจะทำยังไง บุกเข้าไปเลยไหม อัยราห้ามไว้เพราะขืนบุกเข้าไปตอนนี้ไม่ได้ตัวชานนท์แน่ แล้ววางแผนว่าให้นัทมนกับเขมิกาไปเฝ้าข้างล่าง ตนจะขับรถวนดูรอบๆตึกก่อนแล้วไปเจอกันด้านหลัง

นัทมนกับเขมิการับปาก แล้วสี่สาวที่อำพรางใบหน้าด้วยแว่นและหมวก ก็แยกย้ายกันไปทำงาน

ooooooo

ในห้องสอบสวนที่เซฟเฮาส์ ชานนท์ในสภาพบอบช้ำอิดโรยแต่เขายังเข้มแข็งมั่นคง บอกพวกสิงหาว่าให้ฆ่าตนเลยเพราะถึงยังไงตนก็ไม่มีวันบอกอะไรอยู่แล้ว ธาวีชักปืนออกมาถามสิงหาว่าจะเก็บเลยไหม

สิงหาบอกว่าคืนนี้ค่อยจัดการเสร็จแล้วให้เอาไปเผาป่นกระดูกเสียอย่าให้เหลือหลักฐาน

"แกอย่ามาขู่ให้ยากเลย คนอย่างฉันไม่กลัวตายหรอก" ชานนท์ไม่สะทกสะท้าน จ้องสิงหาเขม็ง สิงหาจ้องหน้าชานนท์ ไม่ทำอะไรแล้วหันหลังเดินออกไป

เมื่อพากันออกไปข้างนอกแล้ว ตำรวจทั้งสามปรึกษากัน ธาวีถามว่าจะให้เก็บจริงๆเลยไหม

"ยัง ถ้ามันไม่พูด เราก็ต้องเอาตัวมันล่อให้พวกมันออกมาช่วย นายสองคนบอกให้สายของเราปล่อยข่าวออกไปว่าเราได้ตัวไอ้ชานนท์แล้ว จัดกำลังเฝ้ามันไว้ให้ดี ไอ้ชานนท์มันไม่ธรรมดา"

ผู้กองธาวีกับหมวดเม่นรับคำสั่งหนักแน่น โดยหารู้ไม่ว่าพวกตนช้ากว่าฝ่ายตรงข้ามไปหลายก้าวแล้ว!

ทันทีที่ตำรวจทั้งสามเดินออกจากเซฟเฮาส์ พวกมัสยาก็ส่งสัญญาณเตรียมลงมือกันทันที มัสยาสั่งไอซ์กับนัทมนไปเตรียมตัวรอข้างล่าง พอได้สัญญาณจากตนก็บุกเข้าไปเลย

เมื่อทุกอย่างพร้อม สี่สมิงสาก็ปฏิบัติการพร้อมกัน ทุกคนเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ โดยเฉพาะมัสยาที่จะเข้าไปชิงตัวชานนท์ โหนสลิงเข้าไปในตึก ที่เหลือยิงสกัดตำรวจที่เฝ้าอยู่ที่นั่น

เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว ตำรวจที่เฝ้าอยู่ด้านล่างกด ว. แจ้ง ธาวีว่าเราถูกโจมตี มีคนร้ายบุกเข้ามา สิงหาได้ยินเสียงปืนวกรถกลับทันที

สิงหาขับรถกลับมาถึงหน้าเซฟเฮาส์เจอรถของสมิงสาที่นัทมนเป็นคนขับสวนออกไป สิงหาปาดรถขวางทันที

แต่สี่สมิงสาเตรียมการมาอย่างดีแล้ว แผนการพร้อม อาวุธพร้อม โดยเฉพาะจิตใจที่พร้อมยอมตายเพื่อชิงตัวชานนท์ ทำให้พวกเธอใช้จรวดถล่มพวกสิงหาจนฝุ่นควันฟุ้งไปหมด แล้วขับรถพุ่งออกไปอย่างเร็ว

กว่าพวกสิงหา ธาวี และหมวดเม่นจะตั้งหลักได้ พวกสมิงสาก็ขับรถไปไม่เห็นฝุ่นแล้ว ยังโชคดีที่ทั้งสามคนปลอดภัย แต่ปัญหาหนักหน่วงที่ตามมาก็คือ พวกสมิงสารู้ได้อย่างไรว่ากักตัวชานนท์อยู่ที่นี่ เดาว่าหรือเกลือเป็นหนอน แต่ก็เป็นไปไม่ได้เพราะตำรวจที่เฝ้าตายหมดทุกคน

"แล้วมันรู้ได้ยังไง" สิงหาพึมพำ คิดหนัก

ooooooo

ชานนท์ถูกเอาตัวไปพักรักษาที่บังกะโลริมน้ำแห่งหนึ่ง มัสยาเห็นว่าที่นี่น่าจะปลอดภัย อัยราเห็นด้วยเสนอให้ชานนท์พักที่นี่สักสองวันคงจะดีขึ้น

เขมิกาเอายาแก้ปวดให้ชานนท์กิน นัทมนมองอย่างหมั่นไส้แล้วเดินออกไป มัสยาถามว่าชานนท์เป็นอย่างไรบ้าง นัทมนบอกว่าหลับไปแล้ว อัยราเสนอให้เขมิกากับนัทมนเฝ้าชานนท์ที่นี่ สองสาวต่างบอกว่าตนเฝ้าคนเดียวก็ได้ พยายามกีดกันอีกฝ่ายออกไป มัสยาตัดสินว่า

"ไม่ต้องเถียงกัน อยู่ด้วยกันนี่แหละ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันได้ ฉันกับไอซ์จะกลับไปก่อน มีอะไรก็โทร.แล้วกัน"

พอมัสยากับอัยราออกไปแล้ว เขมิกาทำท่าจะพูดอะไร ถูกนัทมนดักคอว่า

"อย่าพูดอะไรตอนนี้เลย รอให้พี่นนท์ดีขึ้น ให้เขาเป็นคนตัดสินใจว่าเขาจะเลือกใคร"

"ก็ดีเหมือนกัน" เขมิกาตอบสะบัดๆแล้วสองสาวก็เดินแยกกันไป

พอขับรถออกมา มัสยาก็โทรศัพท์รายงานศตายุว่าพวกตนเจอชานนท์แล้ว เขาถูกตำรวจจับไป ส่วนรายละเอียดตนไม่ทราบ เอาไว้ให้ชานนท์หายดีแล้วค่อยเล่าให้หัวหน้าฟังเองดีกว่า

รับรายงานจากมัสยาแล้ว ศตายุพึมพำ "ไอ้ชานนท์มันไปทำท่าไหนวะถึงโดนตำรวจจับได้"

ส่วนมัสยากับอัยราต่างวิตกกันว่า หัวหน้ารู้แล้วจะว่าอย่างไร มัสยาพูดถึงเรื่องในอดีตว่าหลายคนที่ผ่านมา ใครที่ไม่ทำตามกฎก็ต้องตายทุกคน

"ถ้างั้นนัทกับเข็มก็ต้องตายหรือ" อัยราถาม มัสยาพยักหน้าแล้วทั้งสองก็ถอนใจหนักด้วยความเป็นห่วงเขมิกากับนัทมน

ooooooo

เมื่อเรื่องแดงขึ้นมา  ผู้การจีระวุธถือโอกาสเล่นงานสิงหา หาว่าไม่รายงานเรื่องชานนท์ให้ตนรู้ สิงหาอ้างว่ากำลังอยู่ในขั้นตอนสอบสวนอยู่ว่าใครคือหัวหน้า สมิงสา และขบวนการของมันอยู่ที่ไหน มีใครให้ความร่วมมือกับมันบ้าง

จีระวุธถามอย่างระแวงว่าแล้วเป็นอย่างไร สิงหาบอกว่ามันไม่ยอมบอก

"หมายความว่าคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสมิงสาเลย" จีระวุธถามละเอียด พอสิงหาบอกว่าไม่รู้เลย จีระวุธถอนใจยาวอย่างโล่งใจ แต่ก็ยังกระหนาบสิงหาว่า "แต่ถึงยังไงผมต้องเอาผิดคุณในฐานะที่ไม่รายงานให้รายละเอียดต่อผู้บังคับบัญชา"

ธาวีกับหมวดเม่นลอบสบตากันอย่างรู้สถานการณ์ จีระวุธยังคาดโทษเอาผิดสิงหาต่ออีกว่า

"คุณรู้ไหมว่าคนของเราตายไปกี่คน ผมจะให้คณะกรรมการสอบสวนทางวินัยเอาผิดคุณ"

ผู้กองธาวีพยายามช่วยสิงหาชี้แจงก็ถูกตะคอกให้ หุบปาก ทั้งธาวีและหมวดเม่นถูกผู้การจีระวุธขู่ว่าจะให้ติดคุกกันหัวโตทีเดียว ว่าแล้วเดินหน้าบึ้งออกไป

ธาวีบอกว่าผู้การพยายามหาเรื่องพวกเรา หมวดเม่นเห็นด้วยว่าแบบนี้กลั่นแกล้งกันชัดๆ

"เอาล่ะ พวกนายไม่ต้องเอะอะไป เรื่องนี้ฉันจัดการเอง" สิงหาตัดบท

จากนั้น สิงหาเข้าพบนายกฯปฐวีรายงานรายละเอียดทั้งหมดให้ฟัง นายกฯบอกว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวจะโทร.บอกท่านผู้บัญชาการว่าเป็นคำสั่งของตน ที่ให้สิงหาจัดการเรื่องนี้แล้วถามว่าได้อะไรจากชานนท์บ้างหรือเปล่า

"มันไม่ยอมพูดอะไรเลยครับ แต่ท่านไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะต้องหาตัวพวกมันให้เจอและจับตัวมาลงโทษในไม่ช้านี้" สิงหาพูดอย่างมุ่งมั่น

แต่พอสิงหาออกจากห้องนายกฯก็เจอจีระวุธจ้องหน้าอยู่ตรงประตูพอดี พูดประชดว่าไม่ยักรู้ว่าเขามีแบ็กเป็นนายกฯ แต่อย่าคิดว่าตนจะทำอะไรไม่ได้

"ท่านเองก็อย่าคิดนะครับว่าผมจะยอมให้ท่านทำฝ่ายเดียว ถ้าอะไรไม่ถูกต้องผมไม่มีวันยอมแน่"

"ปากดีนักนะไอ้สิง แกกล้าพูดอย่างนี้กับท่านผู้การหรือ" อยุตต์สะอึกออกมาปราม

"แกก็อีกคนอยุตต์ ถ้าแกล้ำเส้นฉันเมื่อไหร่ละก็ แกได้เจอดีแน่" สิงหาสวนไปทันที

อยุตต์ทำท่าจะสะอึกเข้าใส่อีก ถูกผู้การจีระวุธห้ามไว้ เตือนว่าจะทำอะไรคิดเสียก่อน นี่มันทำเนียบนายกฯ พออยุตต์ ขอโทษ จีระวุธพูดอย่างอาฆาต "ไอ้สิงหา สักวันแกต้องเจอดีแน่"

ooooooo

เช้าวันนี้นราธิปโทร.ไปชวนอัยราไปเที่ยวบางปูกัน   พอมัสยารู้   ถามอัยราว่าชอบนราธิปจริงๆหรือ

อัยราตอบเลี่ยงๆว่าเขาดีกับตน   ครั้นมัสยาเตือนว่าพวกเราไม่มีสิทธิ์รักใคร อัยราบอกว่าตนก็แค่ไปเที่ยวกินข้าวแก้เหงา ทำให้หัวใจสดชื่นเท่านั้นเอง รับรองกับมัสยาว่าจะไม่ทำให้เธอเดือดร้อนเหมือนเขมิกากับ ชานนท์หรอก

เมื่ออัยรารับรองแข็งขันเช่นนั้น มัสยาไม่พูดอะไร พอดีจามขึ้นมาด้วยเลยได้แต่มองอัยราที่แต่งตัวสวยเดินออกไป

นราธิปมาถึงพอดี เขาถามมัสยาว่าไม่ไปด้วยกันหรือ เธอบอกว่าเป็นหวัด อวยพรให้นราธิปกับอัยราเที่ยวกันให้สนุกแล้วตัวเองก็เดินเข้าบ้าน

ครู่เดียวเท่านั้น สิงหาก็โทร.มาถามว่าไม่สบายหรือมัสยาถามอย่างแปลกใจว่าทำไมเขารู้ สิงหาบอกว่านราธิปบอก ถามว่าจะไปหาหมอไหมตนจะมารับ มัสยาปฏิเสธว่าไม่เป็นไรตนกินยาแล้ว

"ดื่มน้ำเยอะๆนะครับ" สิงหาพูดอย่างเป็นห่วง

"ค่ะ" มัสยารับคำรู้สึกอึ้งในความเป็นห่วงเป็นใยของสิงหา แต่เผลอใจได้นิดเดียวก็เตือนตัวเองว่า "ไม่...เราไม่มีสิทธิ์รักใคร"

ooooooo

นราธิปพาอัยราไปกินอาหารที่ร้านริมทะเลแถวบางปู กินอาหารไปดูนกนางนวลบินร่อนจิกปลาไป นราธิปดูแลเธออย่างดี ช่วยแกะปูให้กิน แค่นั้นอัยราก็ซึ้งใจแล้ว แต่เมื่อรู้ว่าเขากินอาหารทะเลไม่ได้เพราะแพ้ อัยราก็ยิ่งซึ้งใจ ที่เขาพาเธอมาในบรรยากาศดีๆ และดูแลเธออย่างนี้เพราะอยากเห็นเธอมีความสุข พูดให้สะเทือนใจว่า

"ผมเห็นคุณทานผมก็มีความสุขแล้ว"

"คุณนี่น่ารักจริงๆ" อัยรามองหน้านราธิปอย่างซึ้งใจ เขาถามอย่างดีใจว่าพูดจริงหรือ อัยราเล่าว่า "จริงสิคะ ฉันเป็นลูกกำพร้า ตั้งแต่ฉันจำความได้ ไม่มีใครดูแลเอาใจใส่ฉันจริงๆหรอกค่ะ"

เมื่อนราธิปถามถึงพ่อแม่บุญธรรม อัยราบอกว่าก็แค่ให้ที่อยู่ที่เรียน พูดอย่างซึ้งใจว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่แกะปูให้ตนกิน

"ถ้างั้นคุณก็ไม่ควรปฏิเสธอะไรผมอีกต่อไปแล้ว เพราะจากนี้ไป ผมจะเป็นคนคอยดูแลคุณเอง"

ความอบอุ่นที่ได้รับจากนราธิป ทำให้อัยราเปิดใจให้เขา ทั้งคู่กินอาหารกันอย่างสนิทสนมมีความสุขและวันนี้ อัยราก็ได้รับรอยจูบที่อบอุ่นและการโอบเอวเดินด้วยกันอย่างปกป้องจาก นราธิป...

ooooooo

ส่วนมัสยาอยู่ที่บ้าน ขณะกำลังพักผ่อนสิงหาก็มากดออดเรียก เขาซื้อรังนกร้อนๆมาฝากบอกให้ดื่มเสียพลางจะแกะให้ มัสยารีบบอกว่าตนทำเองได้ สิงหายังซื้ออาหารมากินด้วยกัน ขออนุญาตกินที่นี่ได้ไหมเสร็จแล้วก็จะไป มัสยาลังเลอยู่นิดหนึ่งจนเขาอ้อน "นะครับ" เธอจึงอนุญาต

ระหว่างที่สิงหาไปจัดอาหารที่ครัวนั้น มัสยามองเขาจากข้างหลัง เตือนตัวเองว่า

"ฉันมีหน้าที่ต้องฆ่าเขาให้ได้"

แม้มัสยาจะเห็นถึงน้ำใจของสิงหาแต่หน้าที่สำคัญกว่า เธอยกปืนเก็บเสียงเล็งหมายจะเด็ดชีวิตสิงหาที่กำลังจัดอาหารเพื่อให้เธอกิน แต่พอดีสิงหาหันมาเธอจึงรีบซ่อนปืนไว้ข้างหลัง เอาปืนซุกไว้หลังหมอนอิงที่โต๊ะรับแขก ชวนพูดคุยกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน

สิงหากินอาหารเสร็จเก็บจานชามไปล้างคว่ำไว้เรียบร้อย หันมาอีกทีมัสยาหลับไปแล้ว เขาจึงมาหยิบผ้ามาคลุมให้ นั่งอ่านหนังสือเฝ้าอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมัสยาตื่น เธอตกใจเมื่อเห็นเขายังอยู่

"ผมเห็นคุณหลับ ก็เลยเป็นห่วงกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรมาก ผมก็เลยนั่งดูคุณ" พูดแล้วชมว่า "ขนาดคุณนอนหลับก็ยังสวย" มัสยาตัดบทว่าเขาควรกลับได้แล้ว สิงหาจึงจำต้องกลับไปอย่างอาลัยอาวรณ์

พอขับรถออกมา สิงหาก็นึกแปลกใจกับท่าทีห่างเหินของมัสยาในวันนี้ ส่วนมัสยากลับมาหยิบปืนเก็บเสียงขึ้นมายิงใส่หมอนระบายความรู้สึกที่กดดันจน หมดแม็กแล้วนั่งน้ำตาไหล

ooooooo

ที่บังกะโล เขมิกาและนัทมนเฝ้าดูแลชานนท์อยู่ สองสาวต่างแย่งกันใกล้ชิดชานนท์ ต่างด่าอีกฝ่ายหาว่ามาแย่งชานนท์ไปจากตน ทะเลาะกันต่อหน้าชานนท์ จนเขาตบหน้าทั้งสองคน ตวาดใส่

"เธอสองคนเลิกพูดเรื่องบ้านี่เสียที ถ้าหัวหน้ารู้เรื่องนี้ละก็ เราสามคนต้องตายกันหมดรู้รึเปล่า แล้วจำใส่หัวไว้นะจากวันนี้ไป เราสามคนไม่เคยมีอะไรกัน"

ทั้งเขมิกาและนัทมนต่างตะลึงอึ้ง   ถามว่าทำไมพูดอย่างนี้ ชานนท์ชักปืนออกมาจ่อทั้งสองถามว่า

"หรือแกสองคนอยากตาย ฉันยิงหัวพวกแกเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าแกสองคนอยากมีชีวิตอยู่ ลืมเรื่องนี้เสียเข้าใจรึเปล่า" เห็นสองสาวนิ่ง ต่างไม่ยอมเสียเปรียบอีกฝ่าย ชานนท์ตะคอก "ฉันถามว่าเข้าใจรึเปล่า"

ทั้งสองจึงจำต้องพยักหน้า พอชานนท์เดินออกไปก็ทะเลาะกันต่อ ต่างโทษว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายทำให้เรื่องเป็นแบบนี้

เมื่อชานนท์ไปพบศตายุที่ค่ายสมิงสา ถูกศตายุถามว่าไปทำอะไรที่โรงแรมตำรวจถึงจับได้ ชานนท์โกหกว่าตนถูกสายหลอก มันบอกว่าจะเอาแผนที่เส้นทางที่รถขนเงินจะผ่านมาให้ แต่ตำรวจซ้อนแผนวางกำลังดักจับตน

ศตายุถามว่าแล้วเขาบอกอะไรไปบ้าง ชานนท์พูดอย่างอหังการว่าหัวหน้าก็รู้ว่าคนอย่างตนยอมตายเพื่อองค์กรเราอยู่แล้ว เสนอศตายุว่า

"แต่ผมว่าเราต้องรีบจัดการไอ้สิงหานะครับ เพราะตอนนี้มันกำลังตามสืบเรื่องสมิงสา"

"ปล่อยให้มันสืบไป สืบไปจนวันตายมันก็ไม่มีวันรู้หรอกว่าฉันคือใคร" ศตายุผยองสุดขีด

ooooooo

เมื่อเขมิกากับนัทมนกลับมาอยู่บ้านแล้ว อัยราเสนอให้ทั้งสองคนควรตัดใจจากชานนท์เสีย เพราะถ้าขืนดื้อรั้นต่อไปจะไม่มีใครช่วยพวกเธอได้เลย เขมิกาพูดอย่างผิดหวังว่าไม่นึกว่าชานนท์จะเห็นแก่ตัวตัดตนทิ้งได้ นัทมนพูดอย่างเห็นธาตุแท้ผู้ชายว่า มันเลวเหมือนกันหมด

"ฉันว่าแกสองคนควรจะจับมือกันได้แล้วนะ อย่างน้อยเราก็เป็นเพื่อนกัน" มัสยาไกล่เกลี่ย

นัทมนไม่ยอม ด่าเขมิกาว่าถ้าเป็นเพื่อนกันคงไม่แทงข้างหลังกันแบบนี้ เขมิกาเสียงอ่อยๆว่า ใครจะไปรู้ว่าไปแอบได้เสียกันก่อน แล้วทั้งเขมิกาและนัทมนก็เดินออกไปคนละทาง

มัสยามองหน้าอัยราพึมพำอย่างเหนื่อยใจว่า

"เฮ้อ...ไม่น่าเล้ย แค่ผู้ชายคนเดียว..."

ooooooo

รหัสทรชน ตอนที่ 6

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement