ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 8 นิยายไทยรัฐ
วันอาทิตย์ที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 8


24 ต.ค. 2560 17:28
1,526,606 ครั้ง

ละคร นิยาย ชาติพยัคฆ์

ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 8

อ่านเรื่องย่อ

ชาติพยัคฆ์

แนว:

พีเรียด-แอคชั่น-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ

บทโทรทัศน์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช

กำกับการแสดงโดย:

โชติรัตน์รักษ์เริ่มวงษ์

ผลิตโดย:

บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

จรณโสรัตน์,นิษฐา จิรยั่งยืน


กล้าดีใจมาก ได้เจอคุณหนูคนสวยอีกครั้ง แต่คำถามเย็นชาและท่าทีหมางเมินของเธอ ก็ทำให้เขาเจ็บหนึบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก พลอยเองก็แทบข่มความรู้สึกห่วงหาไว้ไม่ไหว สุดท้ายเลยได้โพล่งออกไปตามใจคิด

“นายกล้าฟังคำพูดฉันให้ดี พาบัวกับตาสังข์ไปจากพระนครเสียเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ภัยจะมาถึง”

“กระผมยังตกปากรับคำมิได้ขอรับ เพราะว่ายังมีธุระสำคัญต้องสะสางให้ได้เสียก่อน”

“ธุระใหญ่โตอะไรนักหนา ถึงต้องพาคนอื่นมาเดือดร้อนวุ่นวายกันหมด เมื่อวันก่อนถึงเลือดเนื้อกันก็เพราะนาย”

“แต่กระผมไม่มีความผิดแล้วนะขอรับ กระผมได้รับการงดโทษจนหมดสิ้น ไม่จำเป็นต้องหลบหน้าผู้ใด”

“งั้นเหรอ...ถ้างั้นนายก็คือผู้บริสุทธิ์สินะ ไม่มีความผิดอะไรที่เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉัน”

อดีตทาสหนุ่มหน้าเสีย เรื่องในอดีตยังฝังใจไม่เคยลืม แต่ภาระเรื่องแม่ก็นิ่งนอนใจไม่ได้เช่นกัน

“ไอ้กล้าไม่เคยลืมขอรับ ว่ายังมีบาปติดตัวในข้อนี้ สักวันไอ้กล้าจะต้องชดใช้ให้จงได้”

“อย่าหวังเลยนายกล้า เพราะจะไม่มีการชดใช้ใดๆ ที่สาสมไปกว่าการเห็นคนอย่างนายดับดิ้นไปต่อหน้าฉัน!”

คำพูดตัดรอนของเธอ ทำให้กล้าถึงกับพูดไม่ออก พลอยเลยถือโอกาสรวบรัดตัดความ

“ไปจากพระนครซะ ฉันไม่อยากเห็นบัวหรือตาสังข์ต้องมาประสบเคราะห์เพราะตัวอับโชคอย่างนาย”

“จริงหรือขอรับ ที่คุณพลอยชังไอ้กล้าถึงเพียงนี้ จนไม่อยากเห็นไอ้กล้ามีชีวิตอีกต่อไป”

ถึงคราวที่พลอยต้องอึ้งบ้าง และระหว่างที่บรรยากาศกำลังมึนตึง บัวก็ทะเล่อทะล่ามาแจ้งข่าวร้าย ว่าพวกโชติมาถึงหน้าวัดแล้ว ให้ทั้งสองรีบหลบก่อน พลอยอาสาจะรับหน้าแทน แต่กล้าซึ่งกำลังน้อยใจ ไม่ยอม

“ถ้าคุณพลอยต้องการให้ไอ้กล้าตายจริง ไอ้กล้าจะขอตายด้วยน้ำมือคุณโชติ ต่อหน้าคุณพลอยตรงนี้ขอรับ”

จบคำก็สบตาวัดใจ พลอยอัดอั้นจนทนไม่ไหว น้ำตาไหลพราก พรั่งพรูความเก็บกด

“ฉันไม่เคยต้องการแบบนั้น หนีไปเถอะนายกล้า ฉันขอร้องล่ะ”

กล้าถึงกับถอนใจยาว เมื่อเห็นว่าแท้จริงพลอยยังเมตตาตนเหมือนเดิม และด้วยความเป็นห่วง กลัวเธอต้องลำบากปกป้องเขากับบัว เลยตัดสินใจพาสองสาวไปหลบหลังวัด จังหวะเดียวกับที่พวกโชติผละจากเอียด ซึ่งรับหน้าที่ถ่วงเวลามาถึงบริเวณหลังวัดพอดี

พลอยกับบัวเบียดอกกล้าคนละข้าง ก่อนที่อดีตบ่าวสาวจะคิดแผนล่อง่ายๆ ด้วยการขว้างเศษหินใกล้ตัวไปอีกทาง พวกโชติหันไปตามเสียง แล้วพลันก็เห็นเงาบางอย่างจากทางหางตา!

ooooooo

โชติแกล้งทำท่าจะกลับ เพราะตามหาตัวพวกกล้า ไม่พบ อดีตทาสหนุ่มตามแผนลวงไม่ทัน เลยพาสองสาวออกจากที่ซ่อน และตัดสินใจสารภาพความจริงกับพลอย ว่าอยากอยู่พระนครต่อเพราะต้องตามหาแม่แท้ๆให้พบ

พลอยเข้าใจดี และขอตัวกลับพร้อมเอียด โดยมีอาเฉียงลากรถไปส่งเหมือนเดิม บัวมองตามสายตาละห้อยของกล้า แล้วอดแซวไม่ได้ ก่อนจะต้องหน้าซีดเผือดกันทั้งสองคน เมื่อพวกโชติโผล่มาจากอีกทาง!

กล้ากับบัวถูกพวกโชติจับตัวไปขังในโรงสีร้าง โดยที่อดีตทาสหนุ่มถูกมัดมือกับเท้าไว้อย่างแน่นหนา แทบขยับไปไหนไม่ได้ ส่วนอดีตบ่าวสาวถูกมัดมือกับปากไว้ ไม่ให้ร้องโวยวาย กว่ากล้าจะฟื้นจากการถูกซ้อมก็อีกหลายเพลาต่อมา และโชติก็ไม่รอช้า จะด่าทออย่างหยาบคาย ด้วยความแค้นใจที่อีกฝ่ายเป็นคนที่พลอยมีใจ

“เอ็งมันตัวจัญไรแท้ๆไอ้กล้า พ้นคุกไม่ทันไรก็ก่อความฉิบหายไปทั่ว ใจคดอย่างเอ็ง อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ทัน ถ่อมาถึงพระนครนี่ก็เพราะหมายจะล้างแค้นให้ทองอิน แล้วก็พรากน้องพลอยไปจากข้า...ใช่หรือไม่”

“ไม่จริง...กระผมไม่เคยคิดเช่นนั้น กระผมแค่มาตามหาแม่ นังบัวมันก็ไม่ได้รู้เรื่องด้วย ปล่อยมันเถอะขอรับ”

“หุบปาก...เอ็งไม่มีสิทธิ์มาต่อรองไอ้เดนทาส วันนี้ล่ะ... ข้าจะสั่งสอนเอ็งให้เข็ดหลาบ โทษฐานเทียบชั้นกับข้า!”

จังหวะนั้นเองที่ชดพยุงตัวยอดซึ่งบาดเจ็บขาพิการเพราะถูกกล้าหักขาเมื่อสู้กันคราวก่อนเข้ามา และความแค้นก็ทำให้อดีตหัวหน้าทาสใจโฉดถลาเข้าต่อยกล้าจนเลือดกบปาก!

บัวเห็นกล้าถูกมัด ไม่มีทางสู้ ก็ร้องโวยวายด้วยความคับแค้นใจ ชดมองทุกอย่างด้วยความสะใจ ก่อนจะแกล้งตะโกนบอกยอดให้ผ่อนแรง หาไม่กล้าจะตายก่อนเวลาอันควร แต่โชติกลับไม่ยี่หระ

“ตายก็ช่างหัวมัน ทาสกำแหงอย่างมัน สมควรแล้วที่ต้องตาย จัดการมันเลยไอ้ยอด มีอะไรข้ารับผิดชอบเอง”

ยอดแสยะยิ้มร้าย ควักฝิ่นที่มีติดตัว เสียบกับของมีคม แล้วย่างสามขุมหากล้า บัวทนไม่ไหว ด่าลั่น

“ไอ้พวกระยำ ไอ้พวกหมาหมู่ ดีแต่รุมกัดคนไม่มีทางสู้ พวกเอ็งมันขี้ขลาดตาขาว”

กล้ากลัวบัวเป็นอันตราย เลยขอร้องโชติให้ปล่อยตัวเธอ แต่ไม่ทันที่โชติจะตอบ บัวก็โพล่งขึ้น

“อย่าไปขอร้องมันพี่กล้า ไอ้คนใจสัตว์อย่างมัน ไม่มีเมตตากับเขาหรอก เสียแรงเรียนสูงถึงเมืองนอกเมืองนา แต่จิตใจต่ำช้ายิ่งกว่าเดรัจฉาน”

“นังนี่...ปากดีนะมึง ก็ได้ในเมื่อมึงเดือดร้อนแทนไอ้กล้ามันนัก ก็ตายโหงไปพร้อมกันเลย!”

คำสั่งของโชติทำให้ยอดสาแก่ใจยิ่งนัก หันไปทางกล้า แล้วเย้ย

“สะใจกูนักไอ้กล้า พับผ่าเถอะ...มันต้องอย่างนี้ ถึงจะสาสมกับความผิดของมึง”

กล้าโกรธมาก รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดึงเชือกจากขื่อ จนคานซึ่งผุอยู่แล้วเริ่มขยับได้ แต่ยอดยังไม่รู้ตัว มัวหลงละเลิงกับความแค้น จ้องไปทางบัวด้วยแววตาโหดร้ายและหยาบคาย

“นังบ่าวปากพล่อย กูจะแหกอกมึง กูจะควักหัวใจมึงออกมา”

“ถุย...กูไม่กลัวมึงหรอก แน่จริงก็เอาเลยสิวะ...ไอ้เป๋”

ขาดคำยอดก็บันดาลโทสะ ตบบัวจนสลบเหมือด กล้าตกใจมาก ลนลานไปขอร้องโชติอีกครั้ง

“กระผมยอมแล้ว กระผมยอมทุกอย่าง ปล่อยนังบัวไปเถอะ จะฆ่าจะแกงยังไงก็ได้ เวทนาด้วยขอรับ”

“ทำไมกูต้องเวทนา พวกมึงมีวาสนาก็แค่รองมือรองตีนเจ้านาย มึงมันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน!”

กล้ากัดฟันแน่น ข่มอารมณ์เจ็บแค้น แต่โชติก็ไม่สนใจ หยามให้อีกฝ่ายจมดิน

“ยอมรับสิว่ากูพูดถูกต้อง แล้วกูจะเว้นโทษตายให้นังบัว”

“กระผม...กระผมยอมรับ คุณโชติพูดถูกขอรับ”

“ถ้างั้นมึงพูดออกมาสิ ว่ามึงเป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน พูดออกมาว่าชีวิตของมึงไม่มีความหมายอะไร พูด...พูดสิ!”

โชติส่งสายตาคาดคั้น กล้าเกือบจะหลุดปากตามนั้น แต่สติสุดท้ายก็ทำให้เปลี่ยนใจ

“ถ้าวันนี้ไอ้กล้าจะต้องตาย ก็ขอตายอย่างคนเป็นไท ไม่ใช่ทาส ไม่ใช่สัตว์ที่ต้องอยู่ใต้อำนาจใคร”

จบคำกล้าก็โหนตัวสุดแรง แล้วถีบยอดอกโชติจนล้มหงาย ยอดถลาหาพร้อมมีดในมือ แต่ก็ต้องตกใจแทบผงะ เมื่อเห็นกล้าโหนตัวเต็มแรงอีกรอบจนคานไม้หักลงมาในที่สุด!

กล้าหลบมีดที่ยอดปามาทัน แล้วใช้มีดเล่มนั้นตัดเชือกที่มัดขาตัวเองออก ก่อนจะปรี่ไปคาดคั้นความจริงจากยอด ว่าแม่ของเขาถูกขายไปที่ไหน

“กูไม่บอก แน่จริงมึงฆ่ากูเลย กูไม่บอก แต่มึงอย่าหวังจะได้รู้ว่าแม่มึงตอนนี้อยู่ที่ไหน”

จนนาทีนี้ยอดก็ยังปากแข็ง กล้าเลยจะใช้กำลังบังคับ แต่ก็ต้องตกใจหน้าซีดเผือด เมื่อโชติควักปืนมาจ่อยิงเขา แต่ดันพลาดเป้าไปถูกยอดตายแทน!

ooooooo

ยอดขาดใจตายไปแล้ว กล้าเสียใจมากที่แหล่งข้อมูลสุดท้ายต้องจากไป แต่ไม่ทันมีเวลาอาลัยอาวรณ์ ก็ต้องรีบไปแก้มัดบัวแล้วพาหนี โดยไม่รู้เลยว่าเทียม คนหาปลาละแวกนั้นเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง โดยเฉพาะความจริงที่ว่ากล้าเป็นผู้บริสุทธิ์ และโชติต่างหากคือฆาตกร!

ข่าวการหายตัวไปของกล้า รวมทั้งข่าวลือว่าเขาเป็นฆาตกรฆ่ายอดกระจายทั่วพระนครอย่างรวดเร็ว พลอยถูกแม่ทำโทษด้วยการตบฉาดใหญ่ ส่วนโชติก็ถูกพระยา–ประเสริฐภักดีคาดคั้นอย่างหนักว่าความจริงเป็นเช่นไร

ขณะที่โชติแก้ตัวเอาตัวรอด พวกอาเหวินกับรื่นก็ออกตามหากล้ากับบัวจนกระทั่งเจอในที่สุด สังข์รีบนำตัวบัวไปรักษา โดยมีอาเหวินตามประกบ และรอจนเธอฟื้นจึงขอตัวกลับ

บัวแอบรู้สึกผิดจากเรื่องเมื่อวันก่อนที่ปฏิเสธเขา เลยตัดสินใจพูดบางอย่าง

“รู้ไหมอาเหวิน...ความเสียสละที่ผ่านมาของนาย มันทำให้ฉันประทับใจแค่ไหน ฉันคิดว่าตัวเองโชคดีมาก ที่ชาตินี้ได้คบหานาย...เป็นเพื่อน เป็นน้องชาย มันคือสิ่งมีค่าสำหรับฉัน และฉันก็อยากจะรักษามันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้...อาเหวิน...นายยืนยันกับฉันได้หรือเปล่าว่ามิตรภาพระหว่างเรามันจะไม่แปรเป็นอื่น”

คำขอร้องของเธอทำให้อาเหวินช้ำหนัก แต่สุดท้ายก็แข็งใจรับปาก

“ตกลง...ถ้าเจ๊ต้องการ อั๊ว...อาเหวินคนนี้จะไม่ขอเป็นอื่น อั๊วจะซื่อสัตย์กับมิตรภาพที่เจ๊มีให้อั๊ว เจ๊วางใจเถอะ”

อาเหวินลาจากมาด้วยหัวใจแตกสลาย แต่กระนั้นความรู้สึกต่อบัวก็ไม่เปลี่ยน และยืนยันจะให้มันเป็นเช่นนั้นตลอดไป ส่วนกล้า...เจ็บใจไม่หายจากคำพูดเหยียดหยามของโชติเมื่อบ่าย อาเล้งซึ่งให้ที่กบดานและดูแลรักษาเหมือนเคยอดสงสารและเวทนาไม่ได้ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากปลอบใจ

“อากล้าเอ๊ย...เจ็บกายน่ะเจ็บแค่ครั้งเดียว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจเป็นหมื่นๆครั้ง อั๊วว่าลื้ออย่าคิดมากเลย”

“ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะเฮีย ฉันทำอะไรผิด ทำไมถึงต้องถูกตามล่าตามล้างอยู่ร่ำไป”

“สงสัยคงเป็นเพราะกรรมเก่า พวกอีคงเป็นเจ้ากรรมนายเวรของลื้อมาก่อนล่ะมั้ง”

กล้าได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม เช่นเดียวกับพลอยในเวลาเดียวกันต้องเศร้าหนักเพราะถูกแม่ทำโทษ ฐานที่แอบหนีไปเจอกล้า แต่กระนั้นกุหลาบก็รู้สึกผิดไม่น้อย เพราะไม่เคยลงไม้ลงมือกับลูกสาวเลยสักครั้ง

“อย่าโกรธแม่เลยนะพลอย แม่รักลูกยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ แต่ที่ปรามลูกหนักมือ ก็เพราะไม่อยากให้ลูกไปอยู่ใกล้ชิดกับคนชั่ว สันดานโจรอย่างไอ้กล้ามีแต่จะพาลูกสาวของแม่ลงสู่ทางต่ำ”

“แต่กล้าเขาก็ชดใช้ความผิดไปหมดสิ้นแล้วนะคะคุณแม่”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ในเมื่อมันเคยได้ชื่อว่าเป็นคนร้าย ลูกก็ไม่สมควรจะคบหากับมัน อย่าลืมว่าเจ้าคุณลุงท่านเป็นถึงข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ เรามาอาศัยใบบุญของท่านก็ควรวางตัวให้ถูก”

“คุณแม่คะ...ที่เรามาอยู่ที่นี่ก็เพราะคุณลุงเป็นฝ่ายเชื้อเชิญเรามานะคะ ไม่ใช่ว่าเราอับจนหนทาง แล้วเราก็มาในฐานะญาติ ไม่ใช่มาขอพึ่งบุญ”

“อย่าอวดดีไปหน่อยเลย ลำพังผู้หญิงอย่างเราสองคนจะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้ยังไง หัดเจียมตัวเองบ้างเถอะ”

เพราะความถือดีแท้ๆ พลอยเลยถูกทำโทษ กักบริเวณไม่ให้ออกนอกเรือนสองวัน เอียดสงสาร เลยเข้ามาปลอบใจ แต่พลอยก็ยังเคือง เพราะไม่ชอบใจที่แม่เชื่อทุกคนในบ้านพระยาประเสริฐภักดีจนเหมือนเจ้าชีวิต

“ถ้าฉันบอกว่าฉันทำมาหาเลี้ยงครอบครัวได้ แม่เอียดจะเชื่อหรือเปล่า คอยดูเถอะ...สักวันฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่าผู้หญิงอย่างฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้น!”

ooooooo

พระยาประเสริฐภักดีเชื่อสนิทว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่ได้เป็นคนฆ่ายอด และไม่ได้เป็นฝ่ายหาเรื่องกล้า เลยส่งชดไปตามสืบ จนรู้แน่ว่าพวกกล้ากบดานในชุมชนชาวจีน

กล้าใจไม่ดี กลัวอาเล้งจะเดือดร้อน เพราะให้ที่ซ่อนกับเขา แต่อาเล้งกลับบอกให้ทำใจให้สบาย เพราะอดีตทาสหนุ่มไม่ใช่แค่คนหนีร้อนมาพึ่งเย็น แต่เป็นเพื่อนเขาด้วย กล้าซาบซึ้งใจมาก แต่ก็ยังหนักใจ กลัวว่าพวกโชติกับพระยาประเสริฐภักดีจะคิดไม่ซื่อ เล่นสกปรกจนอาเล้งต้องเดือดร้อน

ฝ่ายจีนหยง...เมื่อรู้ว่าพวกพระยาประเสริฐภักดี คู่ปรับเก่ายกพวกมาตามหาคนร้ายฆ่ายอดถึงชุมชนจีน ก็โกรธมาก และตัดสินใจไปดักหน้า จังหวะเดียวกับที่อาเหวินคิดแผนช่วยกล้า ด้วยการเบี่ยงเบนความสนใจของพวกพระยาประเสริฐภักดีว่าพวกกล้าไม่อยู่ในพระนคร แต่หนีกลับเวียงสิงห์ตั้งแต่เช้ามืด

แต่พระยาประเสริฐภักดีไม่เชื่อ ร้องสั่งให้พวกชดซ้อมอาเหวิน แต่ไม่ทันขยับ พวกจีนหยงก็ปรากฏตัว!

“เดี๋ยวก่อน...ไม่เกินไปหน่อยเหรอท่านเจ้าคุณ ที่มาข่มเหงชาวบ้านเช่นนี้”

“ไอ้จีนหยง...ที่นี่เป็นที่ดินของข้า พระยาประเสริฐภักดี...เอ็งไม่เกี่ยว!”

“ถูกต้อง เรื่องที่ดินอั๊วไม่สนใจ แต่พี่น้องชาวจีนของอั๊วอาศัยแถวนี้ มันจ่ายค่าคุ้มครองให้อั๊ว ถ้าอั๊วปกป้องมันไม่ได้ แล้วต่อไปอั๊วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

โชติโมโหแทนพ่อ โวลั่นจะเอาเรื่องเต็มที่ จีนหยงเลยส่งสัญญาณให้คนของตนเตรียมสู้

“อั๊วก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้พระยานาล่มอย่างลื้อ กับนักเลงโรงฝิ่นอย่างอั๊ว ใครจะตายก่อนกัน!”

ชดกลัวจะเสียเปรียบเลยพยายามทัดทาน แต่พระยาประเสริฐภักดีก็ไม่ยอม โกรธที่ถูกหยาม

“ไอ้จีนหยง...นี่เอ็งคิดจะปกป้องคนร้ายหรือไง ถึงได้มาขัดขวางข้าเช่นนี้”

จีนหยงแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะโพล่งหน้าตาเฉย “จีนหยงคนนี้ ก็แค่ไม่อยากให้พี่น้องในชุมชนต้องเดือดร้อนไปด้วย ส่วนเรื่องคนร้าย อั๊วขอเวลาแค่สามวัน รับรองได้ตัวมันแน่”

“ได้...สามวัน ถ้าไม่มีเบาะแสของมันล่ะก็ ข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง”

จบคำก็ยกพวกจากไป ทิ้งอาเหวินให้มองตามอย่างโล่งอกที่ช่วยกล้าไว้ได้ แต่เพียงไม่กี่อึดใจก็ต้องหน้าเสีย เมื่อถูกพวกจีนหยงจับตัวไปขัง เพื่อสืบสวนสอบสวนว่าคนร้ายที่พระยาประเสริฐภักดีตามหาคือใคร!

อาฉ่างกับอาเฉียงเป็นพยานเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง และรีบนำข่าวร้ายไปแจ้งกล้าที่บ้านอาเล้ง อดีตทาสหนุ่มตั้งท่าจะไปช่วยอาเหวิน แต่รื่นก็ขวางไว้ กลัวจะเป็นแผน และอยากให้เพื่อนคิดให้รอบคอบกว่านี้

ส่วนพระยาประเสริฐภักดี...แม้จะยอมสงบศึกกับจีนหยงชั่วคราว แต่แท้จริงก็แค้นไม่น้อย ที่ถูกขัดขวางกลางธารกำนัล ชดเห็นด้วย และฉวยโอกาสนี้เสนอแผนยุแยง

“กระผมว่า...นายจีนหยงคงไม่รู้เห็นอะไรกับนายกล้าหรอกขอรับใต้เท้า”

“นี่ถ้าไอ้ยอดยังไม่ตาย ป่านนี้คงได้เปิดศึกกันไปแล้ว”

“แต่กระผมเห็นว่า ถ้าเราใช้ไม้แข็งก็คงยุติข้อพิพาทไม่ได้หรอกขอรับ สู้ใช้ไม้นวมจะง่ายกว่า”

“เอ็งมีแผนอะไรไอ้ชด”

“ร้องเรียนท่านกงสุลเบอร์นาร์ดเรื่องนี้สิขอรับ ว่าจีนหยงประพฤติตนเป็นอันธพาล ขัดขวางการล่าตัวคนร้าย กระผมเห็นว่าต่อให้ท่านกงสุลอยู่ฝ่ายมันก็คงไม่ปกป้องมันแน่”

ooooooo

โชติตกรางวัลให้ชดอย่างงาม ที่ไม่แพร่งพรายเรื่องตนเป็นฆาตกรตัวจริงที่ฆ่ายอด และยุแยงให้พ่อเห็นดีเห็นงามกับแผนร้องเรียนกงสุลเบอร์นาร์ด เพื่อยืมมือกำจัดพวกกล้ากับจีนหยง แต่ที่ทั้งสองหนุ่มไม่รู้ คือเอียดแอบได้ยินทุกอย่างโดยบังเอิญ และรีบนำความไปบอกพลอย

พลอยโกรธมากที่โชติเล่นสกปรก ใส่ร้ายป้ายสีกล้าและคิดการใหญ่จะยืมมือกงสุลใหญ่ทำเรื่องชั่ว

“ฉันจะไปเอาเรื่อง แม่เอียดอย่าขวาง พี่โชติเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย จะมาโทษกล้าได้ยังไง”

“พูดไปคงไม่มีใครเชื่อหรอกเจ้าค่ะ ถ้าเอาลูกพระยาอย่างคุณโชติมาเทียบไอ้กล้า คนผิดก็เป็นไอ้กล้าเห็นๆ”

“ใช่สิ...ใครจะคิดล่ะ ว่าคนมีการศึกษารู้ข้อกฎหมาย จะกลายเป็นคนร้ายเสียเอง”

“แต่คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้บ่าวว่าเราอยู่เฉยๆก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ ขืนเอะอะโวยวายจะเดือดร้อนเปล่าๆ”

“นี่แปลว่าฉันต้องปล่อยให้กล้ารับกรรมอีกแล้วหรือจ๊ะแม่เอียด”

ขณะที่พลอยกับเอียดคิดหนัก...กล้าก็ปฏิเสธ ไม่ให้รื่นทูลฟ้องท่านเตี่ย อาเล้งเป็นกังวลมาก กลัวต้องตายกันหมด เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้มีอิทธิพล ไหนจะพวกจีนหยง ที่คงไม่ปล่อยตัวอาเหวินง่ายๆ

กล้าตัดสินใจไปเจรจากับจีนหยง โดยมีรื่นไปด้วย อาเล้ง อาฉ่างและอาเฉียง ได้แต่มองตามหลังสองหนุ่มด้วยแววตาหนักใจอย่างปิดไม่มิด ยังมองไม่เห็นทางเลยว่าจะช่วยอาเหวินออกมาได้ด้วยวิธีอะไร

อาเหวินกลัวตายไม่น้อย แต่ด้วยความรักเพื่อนและความรักที่มีต่อบัว เลยยืนกรานเสียงแข็ง ว่าไม่รู้ที่อยู่ของกล้า จีนหยงร้องสั่งให้ตัดหูขู่ หวังใช้กำลังบังคับให้อาเหวินคายความลับ แต่ไม่ทันลงมือ กล้ากับรื่นก็ปรากฏตัว!

“ฉันไม่ได้ฆ่านายยอด แต่เป็นฝีมือของคนอื่น”

“อ้อ...ลื้อเอง เขาลือกันว่าเป็นนักมวยเอกจากเวียงสิงห์ สามารถโค่นไอ้มิ่ง ผู้ติดตามของปีเตอร์ แถมหักขาไอ้ยอด องครักษ์ของพระยาประเสริฐได้พร้อมๆกัน... มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

กล้าไม่ตอบ จีนหยงเลยสั่งให้ลูกน้องพิสูจน์ กล้าตั้งรับเต็มที่

“เดนทาสอย่างข้า อยู่หรือตายก็มีความหมายเท่ากัน”

“ถ้างั้นเดนคนอย่างข้า ก็ขอตายพร้อมกับเอ็งว่ะเพื่อน”

รื่นประกาศเสียงกร้าว พวกจีนหยงเลยดาหน้าเข้าหา แต่ก็สู้หมัดมวยของสองหนุ่มจากเวียงสิงห์ไม่ไหว จีนหยงเห็นท่าไม่ดี เลยสั่งให้หยุด กล้าจึงตัดสินใจโพล่งออกไป ว่าไม่ได้อยากสู้ แต่มาเพื่อช่วยอาเหวิน

“ปล่อยอาเหวินกับไอ้รื่นไปซะ แล้วจับฉันส่งทางการ จะเป็นตายร้ายดียังไงฉันก็ยอม”

“ก็ไหนบอกว่าไม่ใช่คนร้าย แล้วจะยอมให้อั๊วจับไปส่งทางการเพื่ออะไร”

“ฆาตกรตัวจริงเป็นถึงลูกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ไพร่อย่างฉันจะสู้คดีได้อย่างไร”

“นี่ลื้ออย่าบอกนะว่าเป็นนายโชติ ลูกไอ้พระยาประเสริฐภักดี...”

ooooooo

เรื่องราวทุกอย่างถูกถ่ายทอดจากปากกล้า จีนหยง เชื่อว่าเป็นความจริง แต่มีแผนในใจมากกว่านั้น เลยแกล้งตกปากรับคำ จะปล่อยตัวอาเหวินกับรื่นในเช้าวันต่อมา หากพิสูจน์ได้ว่าเป็นความจริงทั้งหมด

แต่ที่พวกกล้าไม่รู้ คือจีนหยงมีแผนร้าย จะใช้กล้าเป็นตัวฉีกหน้าพระยาประเสริฐภักดี คู่ปรับเจ้าประจำ เพราะหากโชติเป็นฆาตกรจริง คงได้ขายหน้าไปทั้งพระนครเป็นแน่!

ด้านพระยาประเสริฐภักดี...คาดการณ์ไว้ไม่เกินจริงเลย เรื่องจีนหยงอาจคิดไม่ซื่อ และสุดท้ายก็เก็บความกังวลใจไว้ไม่ได้ ต้องรี่ไประบายความอึดอัดใจกับปีเตอร์ถึงเหลาบุปผา

“ไอ้จีนหยงมันกำแหงสิ้นดี มันจับตัวคนร้ายที่ฆ่าไอ้ยอดได้ แต่กลับบ่ายเบี่ยงไม่ยอมส่งตัวให้ อ้างว่าต้องสอบสวนให้แน่ชัดเสียก่อน นี่มันคงคิดว่าตัวเองเป็นตุลาการแล้วกระมัง”

“จีนหยงกระทำการเช่นนี้ ก็เหมือนจงใจหยามเกียรติท่านเจ้าคุณ ถ้าขืนปล่อยไว้จะยิ่งกำเริบเสิบสาน”

“ที่มันผยองได้เช่นนี้ ก็เพราะถือว่ามีท่านกงสุลเบอร์นาร์ดให้ท้าย คุณปีเตอร์...กระผมอยากให้คุณช่วยร้องเรียนกับท่านกงสุลให้เขี่ยมันไปจากพระนคร”

“มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกท่านเจ้าคุณ เพราะเบอร์นาร์ดคงไม่ยอมตัดมือตัดเท้าตัวเองทิ้งเป็นแน่”

“กระผมเชื่อว่าคุณจูงจมูกกงสุลเบอร์นาร์ดได้ ถึงยังไงก็ต้องเสี่ยง เพราะถ้าไม่มีจีนหยงมาเก็บค่าคุ้มครองแถวนี้ ผลประโยชน์ในย่านคนจีนทั้งหมด...จะตกเป็นของกระผมและคุณ...ปีเตอร์ คุณจะได้ส่วนแบ่งฐานะของหุ้นส่วน!”

ฝ่ายพลอย...สืบจนรู้ว่ากล้าถูกพวกจีนหยงจับไปขัง เลยฉวยโอกาสตอนกุหลาบกลับเวียงสิงห์ไปดูกิจการและบ้านเรือน เล็ดลอดจากบ้านพระยาประเสริฐภักดีไปเยี่ยม บัวอาสาไปเป็นเพื่อน สังข์เป็นห่วงเลยขอตามไปด้วย

เพราะไม่อยากให้เป็นที่สะดุดตา พลอยเลยปลอมตัวเป็นทาสสาว เมื่อบัวเห็น ก็อดไม่ได้จะแซว

“เห็นคุณพลอยแต่งตัวแบบนี้แล้ว นึกถึงตอนคุณพลอยหนีเที่ยวกับพี่กล้านะเจ้าคะ เสียดายบัวไม่ได้ไปด้วย”

“สนุกอะไร...คืนนั้นฉันกับกล้ามีเรื่องกับพวกนักเลงเชียวนะ บัวลืมแล้วหรือไง”

“เออจริงด้วย...แย่จังเลยนะเจ้าคะ เป็นอันว่าคืนนั้นพวกเราสามคนอดเที่ยวสนุกกันหมด”

“ไม่เป็นไรหรอกบัว โอกาสหน้ายังมี ฉันเชื่อว่าพวกเราคงได้กลับเวียงสิงห์ แล้วก็มีความสุขเหมือนเมื่อก่อน”

กล้ายังไม่รู้ตัวว่าจะมีคนมาเยี่ยม มัวส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ เมื่อเห็นท่าทางงอนๆของอาเหวิน เคืองเขาไม่หาย เพราะทำให้แผนเบี่ยงเบนความสนใจของเขาพังไม่เป็นท่า ต้องถูกจับขังรวมกันไว้เช่นนี้

“วางใจเถอะ...จีนหยงรับปากแล้วว่าจะปล่อยเอ็งกับไอ้รื่น ข้าว่ามันไม่ผิดคำพูดหรอก”

“ไม่ต้องมาปลอบใจอั๊ว ห่วงตัวเองก่อนเถอะ จะโดนบั่นคอหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

“นั่นสิ...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ข้าก็ขอฝากเอ็งดูแลบัวกับตาสังข์ด้วยนะ”

อาเหวินหน้าเจื่อน อึกๆอักๆแถว่าสองคนนั้นไม่ใช่ญาติ เขาคงตามดูแลไม่ได้ แต่ก็ถูกย้อนให้สะอึก

“ก็เอ็งรักนังบัวไม่ใช่หรือ”

คำถามแทงใจดำของกล้า ทำให้อาเหวินหน้าแดงก่ำ ด้วยความอาย กล้าต้องพูดปลอบและให้กำลังใจ

“เอ็งเป็นคนดีนะอาเหวิน ที่ผ่านมาแกเสียสละเพื่อนังบัวมามาก เพราะแบบนี้ไง ข้าถึงวางใจฝากนังบัวกับเอ็ง”

“แต่ว่าเจ๊บัว...เขารักเฮียนะ อีไม่ได้ชอบอั๊วซะหน่อย”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ข้ารักนังบัวเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา”

ooooooo

พลอยติดสินบนลูกน้องจีนหยง จนได้เข้าไปเยี่ยมกล้าถึงในห้องขัง บัวไม่อยากตามไปเป็นก้างขวางคอ เลยตัดสินใจรอกับสังข์ข้างนอก รื่นกับอาเหวินได้รับการปล่อยตัว เลยออกมาสมทบ และช่วยกันคิดหาทางช่วยกล้า ก่อนจะคิดขึ้นได้ ว่าควรจะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลท่านเตี่ย...

สภาพบอบช้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลและคราบเหงื่อของกล้า ทำให้พลอยถึงกับพูดไม่ออก น้ำตาซึม

“ฉันผิดเอง ฉันคือต้นเหตุให้พี่โชติมารังควานกล้า ถ้ากล้าต้องอาญาถึงประหาร ฉันคงไม่ยกโทษให้ตัวเองแน่”

“อย่าตำหนิตัวเองเลยขอรับ ทั้งหมดมันเป็นเพราะกรรมเก่าของไอ้กล้าต่างหาก”

พลอยน้ำตาร่วง สะเทือนใจเหลือเกินที่ทำให้เขาต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้

“ช่างมันเถอะขอรับ ถ้าชีวิตของไอ้กล้าจะจบสิ้นลงในวันนี้พรุ่งนี้ อย่างน้อยไอ้กล้าก็คงมีความสุขที่ได้เห็นหน้าคุณพลอยเป็นครั้งสุดท้าย”

“ไม่นะกล้า...เธอไม่ควรพูดอะไรเป็นลางแบบนี้”

“ให้ไอ้กล้าได้พูดเถอะขอรับ เพราะเมื่อต้องโทษคราวก่อน ไอ้กล้าน่าจะพูดความในใจออกไปเมื่อยังมีโอกาส”

พูดจบก็ตัดสินใจเอื้อมไปกุมมือบางยกแนบอก ก่อนจะสารภาพความในใจที่กักเก็บมานาน

“สิ่งที่กล้าอยากจะพูดกับคุณหนู มันยังดังก้องอยู่เต็มอกของไอ้กล้าเวลานี้”

“ภาษาใจของกล้า ฉันฟังไม่ออกหรอกนะ”

“ฟังให้ดีนะขอรับ หัวใจของไอ้กล้า มันเรียกหา แต่ชื่อคุณพลอยทุกค่ำเช้า ไม่เคยเป็นอื่น”

พูดพลางยกมือเธอแนบแก้ม พลอยส่งยิ้มให้เหมือนจะตอบรับความรู้สึกเขา แล้วยื่นถุงผ้าใส่บุหงารำไปให้

“ห่อบุหงารำไปนี้ถึงจะดูเก่าลงไปมาก แต่ฉันก็ใส่กลีบดอกไม้ลงไปให้ใหม่แล้ว และไม่ต้องมาคืนฉันอีกนะ เพราะมันคือตัวแทนของฉัน ที่จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป”

ฝากรักกันอีกเพียงครู่ พลอยก็ออกมาข้างนอก ก่อนจะแยกย้าย โดยที่สังข์จะไปส่งพลอย ส่วนรื่นกับ

อาเหวินจะไปส่งบัวแทน โดยไม่รู้เลยว่า...ทั้งหมดกำลังจะมีภัยถึงตัว!

จีนหยงไม่รู้ว่ามีคนแอบไปเยี่ยมกล้า มัวเจรจากับพระยาประเสริฐภักดีที่บ้านกงสุลเบอร์นาร์ด โดยมีปีเตอร์มาเป็นพยาน ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยความยากลำบาก เพราะต่างฝ่ายต่างขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆมาสาดใส่กัน

“ดูเอาเองเถอะครับท่านกงสุล ว่าไอ้จีนโรงฝิ่นนี่มันเจ้าเล่ห์เจ้ากลแค่ไหน กระผมขอให้มันจับตัวคนร้ายมาส่งให้กระผม แต่มันกลับกักตัวเอาไว้ซะเอง”

“ก็ใช่สิวะ จับโจรได้ก็ต้องส่งนครบาล แล้วให้

ศาลพิสูจน์ว่าทำผิดจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ส่งตัวมาให้กับลื้อหรือว่าลื้อบังอาจเป็นศาลเตี้ยซะเอง”

การปะทะคารมทำท่าจะไปกันใหญ่ กุงสุลเบอร์–นาร์ดกับปีเตอร์เลยต้องไกล่เกลี่ย จีนหยงเลยเสนอให้ประลองยุทธ์ ท้าพนันด้วยการต่อสู้ และคนที่นักเลงจีนเจ้าถิ่น เจ้าของโรงฝิ่นคิดไว้ว่าจะดึงตัวมาช่วย ก็คือมาร์คัส!

โชติไม่ได้สนใจว่าพ่อต้องรับศึกหนักแค่ไหนกับจีนหยง มัวตั้งหน้าตั้งตาจับผิดพลอย ที่เพิ่งกลับถึงบ้าน คุณหนูคนสวยทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ไปหากล้า แต่โชติก็ไม่เชื่อ

“อุตส่าห์พรางตัวขนาดนี้ แอบไปหาไอ้กล้ามาสินะ คงพลอดรักกันจนชุ่มฉ่ำ ถึงได้กลับป่านนี้”

“พี่โชติคะ...พลอยเบื่อที่ต้องอุดอู้ในเรือน ถึงได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ได้ไปหาใครทั้งสิ้น”

“จริงเหรอ...ถ้างั้นขอพี่ตรวจให้แน่ใจก่อนสิ ว่าน้องพลอยมีส่วนไหนสึกหรอบ้างหรือไม่”

จบคำก็ลูบคลำเธออย่างหื่นกระหาย พลอยโกรธมาก ตวัดมือตบเขาฉาดใหญ่

“หยาบคาย...พี่โชติมีสิทธิ์อะไรมาจาบจ้วงกับพลอยแบบนี้”

“อยู่กับพี่ น้องพลอยหวงตัวราวกับเป็นแม่พระ แต่พออยู่กับไอ้กล้าล่ะให้ท่าแบบไม่ต้องหาบันไดขึ้นเลยนะ”

โชติทนไม่ไหว จะลวนลาม หักหาญน้ำใจ พลอยดิ้นรนขัดขืน และเกือบเสียท่าให้แล้ว ถ้าเอียดจะไม่โผล่มาขวางเสียก่อน คุณหนูคนสวยเจ็บใจมาก และตั้งใจไว้ว่าจะฟ้องแม่ และย้ายกลับเวียงสิงห์ให้เร็วที่สุด!

ooooooo











นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement