ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 4 นิยายไทยรัฐ
วันเสาร์ที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 4


10 ต.ค. 2560 16:58
1,490,310 ครั้ง

ละคร นิยาย ชาติพยัคฆ์

ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 4

อ่านเรื่องย่อ

ชาติพยัคฆ์

แนว:

พีเรียด-แอคชั่น-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ

บทโทรทัศน์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช

กำกับการแสดงโดย:

โชติรัตน์ รักษ์เริ่มวงษ์

ผลิตโดย:

บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

จรณ โสรัตน์,นิษฐา จิรยั่งยืน

ระหว่างที่พวกบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีตามหากันให้วุ่น ว่าเสียงประหลาดจากป่ากล้วยเกิดจากอะไร ท่านเตี่ยกับทองอินกำลังหารือเรื่องที่อีกฝ่ายแหกคุกออกมาเพื่อล้างแค้น

“เรื่องของเอ็งข้าเข้าใจดี แต่เอ็งต้องยอมรับความจริงว่าโทษฐานฆ่าคนตาย มันรุนแรงเกินจะยอมความกันได้”

“กระหม่อมขอรับผิดข้อหาฆ่าพวกทหารฝรั่ง เสียดายก็แค่...ยังจัดการไอ้ปีเตอร์ไม่สำเร็จ”

ท่านเตี่ยส่ายหน้าอ่อนใจ ก่อนจะพูดถึงความตั้งใจของตน จะพาทองอินไปให้การในศาลที่พระนคร

“ทูลฝ่าบาท...ตลอดทางจากเวียงสิงห์ไปพระนครมีด่านทหารมากมาย นั่นเป็นเหตุให้กระหม่อมต้องหลบที่นี่”

“เอ็งรออยู่นี่ก่อนนะทองอิน เรื่องพาเอ็งกลับพระนครไปสู้ความ ไว้เป็นธุระของข้า”

ทองอินมีสีหน้าลำบากใจ แต่ไม่ทันคิดอะไรมากกว่านั้น เสียงสวบสาบที่ดังขึ้นในอึดใจต่อมาก็ทำให้ทุกคนสลายตัว ทองอินหลบเข้าป่าลึกขึ้น กล้ากับท่านเตี่ย ก็รีบไปรับหน้าพวกมิ่ง จนเอาตัวรอดได้ในที่สุด

ถึงกระนั้น...ก็ทิ้งร่องรอยความสงสัยไว้มากมาย แต่กล้าก็ไม่คิดแก้ต่างใดๆ เพราะกำลังปลื้มที่ท่านเตี่ยเสนอให้ไปเป็นทหาร หลังจากช่วยทองอินให้กลับพระนครสำเร็จ

กล้าอารมณ์ดีมาก จนเมื่อพลอยแวะมาหาในคืนเดียวกันก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะนอกจากจะลืมเรื่องแผ่นเสียงเจ้าปัญหาไปแล้ว ยังเผลอกอดเธออีกต่างหาก เพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นบัวที่ชอบแกล้งเป็นประจำ

“ยกโทษให้ไอ้กล้าด้วยขอรับคุณพลอย ไอ้กล้านึกว่าเป็นนังบัว”

“อ๋อ...ปกตินายกับบัวเล่นกันแบบนี้รึ”

“มิได้ขอรับ ก็แค่หยอกกันตามประสาพี่น้อง ว่าแต่คุณพลอยมาที่นี่ มีอะไรให้ไอ้กล้ารับใช้หรือขอรับ”

คำถามตรงๆของเขาทำให้พลอยอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะตอบเสียงเบา

“ที่เอ็ดนายกล้าเมื่อวาน ฉันขอโทษนะ”

“ไม่ต้องดอกขอรับ ไอ้กล้าต่างหากที่ผิด ทำของสำคัญของคุณพลอยเสียหาย แถมเป็นของที่คุณโชติให้มา”

ชื่อของโชติทำให้พลอยร้อนตัว แก้ตัวโดยพลัน “ฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณโชติ คุณโชติเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นอื่น แต่กล้าต่างหากที่เป็นเพื่อนรักของฉัน ฉันถึงได้มาที่นี่”

“ถึงอย่างไรไอ้กล้าก็เป็นแค่บ่าว คุณพลอยอย่าลำบากเลยขอรับ”

พลอยส่งยิ้มบางๆให้ เอ่ยเสียงหวาน “ฉันไม่อยากทำตัวเองให้ลำบากหรอกกล้า แต่เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ เพราะรู้สึกไม่ดีที่เอ็ดนายต่อหน้าคนอื่น...แล้วนายไม่โกรธฉันหรือ”

กล้าส่ายหน้า ไม่เคยคิดโกรธเจ้านายสาวแม้แต่นิดเดียว “เมื่อคืน...ไอ้กล้านอนหลับดีขอรับ แค่ฝันเห็นคุณพลอยนั่งฟังแผ่นเสียงที่ไอ้กล้าซ่อมแล้วยิ้มออกมา เท่านั้นไอ้กล้าก็มีความสุขแล้ว”

สองหนุ่มสาวต่างสถานะสบตากันซึ้งๆ โดยไม่รู้เลยว่าโชติซึ่งแอบตามพลอยมาห่างๆเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง มั่นใจกว่าเดิมว่าพลอยกับกล้าต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกันแน่

แต่เรื่องของพลอยก็ไม่ได้ทำให้โชติหนักใจเท่าความจริงเกี่ยวกับพ่อ ที่วางแผนร่วมกับพวกยอดจะตีสองหน้ากับพวกท่านเตี่ย ให้ความร่วมมือเรื่องพาทองอินกลับพระนคร และหาทางกำจัดอดีตนักโทษแหกคุกไปในตัว!

ooooooo

แผนการของพระยาประเสริฐภักดีคือส่งชดไปแจ้งข่าวเรื่องทองอินหลบซ่อนตัวในเวียงสิงห์กับปีเตอร์ที่พระนคร ซึ่งก็ได้ผลตามคาด อดีตนายกองฝรั่งจอมโฉดสะใจมาก และไม่รอช้าจะบุกไปจับตัวทองอิน

ฟากกล้า...ยังไม่รู้ตัวว่าภัยจะมาถึงครูมวยที่เคารพ มัวกลุ้มใจที่ถูกโชติถามตรงๆถึงเรื่องของเขากับพลอย

“บอกตามตรงแบบลูกผู้ชายเลยนะกล้า ฉันอยากรู้ว่านายกับคุณพลอยสนิทกันแค่ไหน”

กล้าถึงกับอึ้งไป โชติเลยแก้คำถามให้ผ่อนความตึงเครียดลง

“คือ...ฉันหมายถึงว่านายหรือคุณพลอยผูกพันกันเป็นพิเศษใช่ไหม”

“ไม่ขอรับ...คุณพลอยเป็นนาย ส่วนไอ้กล้าเป็นบ่าว แต่ที่คุณพลอยลดตัวมามีไมตรี เพราะเราโตมาด้วยกัน”

“แปลว่านายไม่ได้คิดอะไรกับคุณพลอย”

“ไม่ขอรับ คุณพลอยเธอดีแสนดี เธอคู่ควรชายที่สูงส่งเสมอกันขอรับ”

“รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงถามนาย”

กล้าพยักหน้า เข้าใจความนัยของอีกฝ่าย ว่าอยากกันเขาจากพลอย ซึ่งเขาก็เข้าใจดี แต่เมื่อโชติขอให้ช่วยพิชิตใจพลอย ก็ทำให้ถึงกับพูดไม่ออก แต่เพียงไม่นานก็ตั้งสติได้ ตอบกลับเสียงเบาแต่หนักแน่น

“ไม่ขอรับ ไม่ขวาง แต่ไม่ช่วย ความรักเป็นเรื่องของอนาคต คนสองคนต้องอยู่ด้วยกัน ถ้าเริ่มต้นต้องให้คนอื่นช่วย แล้วจะอยู่กันได้ยังไง”
โชติไม่อยากเชื่อหู ว่าจะเป็นคำตอบของทาสหนุ่มคนเรือ แต่ก็ยังตีหน้านิ่ง ไม่ถือสา

“พูดดีนี่ ฉันชอบนะ ในเมื่อน้องพลอยนับถือนายเป็นเพื่อน ฉันก็ขอนับนายเป็นเพื่อนด้วยเช่นกัน”

พูดจบก็เอื้อมมือไปจับกระชับมิตรตามธรรมเนียมฝรั่ง เหมือนจะเจตนาอยากเป็นเพื่อนด้วยจากใจจริง ทั้งที่ในใจสุมอกด้วยไฟแค้น และปักใจว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูหัวใจตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา...

นอกจากส่งชดไปบอกข่าวเรื่องทองอินกับปีเตอร์แล้ว พระยาประเสริฐภักดียังให้ยอดไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านเชื้อ จนบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีร้อนเป็นไฟ เพราะเกิดเหตุชุลมุนดักจับคนร้ายแหกคุก!

สังข์แอบเห็นยอดพายเรือมากับผู้ใหญ่เชื้อ พร้อมนายตำรวจหลายนาย ก็ร้อนรนมาก รีบพากุหลาบ พลอยและโชติ ซึ่งเพิ่งกลับจากทำบุญที่วัด กลับบ้านด้วยความเป็นห่วงพระพิสุทธิ์มนตรี

กล้าได้ฟังความจริงจากปากผู้ใหญ่เชื้อหลังจากนั้น ว่านำกำลังตำรวจมาล้อมจับทองอิน ก็รีบหาทางหลบไปบอกให้ครูมวยที่เคารพหนี พร้อมๆกับที่พวกท่านเตี่ยมาสมทบและช่วยถ่วงเวลา

มิ่งรู้ว่ากล้าเป็นตัวการช่วยทองอินหลบหนี ก็หมายมั่นปั้นมือจะอัดให้แหลกคามือ แต่กล้าก็ได้ยันต์กับเที่ยงช่วยเหลือจนรอดไปได้ แต่กระนั้น...ทองอินที่โกรธจัดเพราะถูกพระยาประเสริฐภักดีคิดร้าย เลยควักปืนพกที่แอบขโมยมาจะยิงให้หายแค้น แต่กระสุนดันพลาดไปถูกพระพิสุทธิ์มนตรี!

ยอดก็เป็นอีกคนที่ตามล่าทองอิน และเกือบจัดการอดีตนักโทษได้แล้ว ถ้ากล้าจะไม่มาขวาง จนอดีตหัวหน้าทาสคู่ปรับต้องบาดเจ็บแทบลุกไม่ขึ้น แต่ถึงจะรอดจากยอดไปได้ ทองอินก็ต้องมาเสียท่าศัตรูคนสำคัญของทองอินที่นำกำลังมาดักจับพวกเขาระหว่างทางออกนอกเขตเวียงสิงห์!

ooooooo

ปีเตอร์นั่นเองที่นำกำลังล้อมจับทองอินถึงเวียงสิงห์ และเพียงไม่นานก็ปลิดชีวิตอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยมและเลือดเย็น กล้าพยายามปกป้องครูมวยอย่างเต็มกำลัง แต่เพราะมาคนเดียวเลยถูกพวกปีเตอร์จับตัวไป

คืนเดียวกันที่บ้านพระพิสุทธ์มนตรี...เต็มไปด้วยบรรยากาศเศร้าโศก เพราะการจากไปของเจ้าของบ้าน โดยเฉพาะกุหลาบ เจ็บแค้นเหลือเกินที่สามีต้องตายเพราะอดีตนักโทษแหกคุก ส่วนพลอย...ช้ำแทบกระอัก เมื่อถูกโชติยุแยงว่ากล้าเป็นคนช่วยทองอินหลบหนีทางการ และเป็นตัวการให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนี้

บัวเห็นแววตาแข็งกร้าวของเจ้านายสาวก็ไม่ สบายใจ พยายามแก้ต่างให้กล้า

“ไม่ใช่ความผิดของพี่กล้านะเจ้าคะคุณพลอย พี่กล้าไม่บังอาจคิดร้ายต่อคุณท่านแน่ๆ”

“แต่เขาคือต้นเหตุ เขาทำให้เจ้าคุณพ่อต้องตาย นายกล้าต้องรับโทษ เขาต้องชดใช้กรรมที่ก่อไว้!”

ข่าวกล้าถูกปีเตอร์จับตัวไปเข้าถึงหูท่านเตี่ยในเวลาต่อมา ราชนิกุลหนุ่มใหญ่โกรธมาก และไม่รอช้าจะตามไปช่วย แต่ยันต์กับเที่ยงกลับพยายามห้าม ไม่อยากให้เจ้านายตกหลุมพรางของพวกฝรั่ง

“หากพวกฝรั่งเกิดทราบว่าฝ่าบาทมีส่วนเกี่ยวข้อง พวกมันอาจใช้เป็นข้ออ้างคุกคามแผ่นดินสยามได้อีก”

“แล้วพวกเอ็งจะให้ข้าอยู่เฉย ทนดูไอ้หนุ่มนั่นถึงฆาตหรือไง”

“ขอให้ทรงไตร่ตรองด้วยกระหม่อม รักษาชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ แต่หน้าที่รักษาแผ่นดินต้องมาก่อน”

ขณะที่ท่านเตี่ยคิดไม่ตกว่าควรจัดการเรื่องกล้าเช่นไร สังข์ก็ตัดสินใจพาบัวหอบข้าวของหนีจากเวียงสิงห์ แต่ไปได้ไม่ไกลก็ถูกมิ่งกับทิวจับตัวเสียก่อน และจัดการนำส่งพวกปีเตอร์เพราะหวังรางวัล

ส่วนพระยาประเสริฐภักดี...แม้จะรับปากกุหลาบเป็นมั่นเหมาะจะตามหาตัวคนร้ายยิงพระพิสุทธิ์มนตรี ก็ไม่วายทำตามแผนเดิม คือฉวยโอกาสนี้ผูกมิตรกับปีเตอร์

“ขอบใจมากนะท่านเจ้าคุณสำหรับเบาะแสของไอ้ทองอิน”

“โอย...ไม่ต้องขอบใจหรอกขอรับผู้กองปีเตอร์ การจับคนร้ายมันเป็นหน้าที่กระหม่อมอยู่แล้ว”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ คงต้องเสียเวลาอีกนาน นี่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงถึงจะเหมาะสม”

พระยาประเสริฐภักดียิ้มร้าย ทุกอย่างเข้าทางตามที่หวัง “ขอเรียนตามตรงนะผู้กองปีเตอร์ เรื่องสินจ้างรางวัลน่ะกระผมไม่อยากได้หรอก อยากได้แต่...มิตรภาพมากกว่า เพื่อผลประโยชน์ในภายหน้า”

ปีเตอร์พยักหน้า แม้จะรู้ทันความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กระโตกกระตากให้ไหวตัว

“ไม่เลว...งั้นต่อไปนี้เราเป็นสหายกัน หากท่านต้องการสิ่งใดก็บอกผมได้ทุกเมื่อ”

เมื่อโชติทราบเรื่องในเวลาต่อมาก็แอบไม่เห็นด้วย เพราะปีเตอร์เป็นพวกล่าอาณานิคมที่ไม่น่าไว้ใจ

“เออ...ก็เพราะรู้ไง พ่อถึงได้เข้ากับพวกมัน...ฟังพ่อให้ดีนะเจ้าโชติ...ตอนนี้พวกล่าอาณานิคมมีอำนาจล้นฟ้า ถ้าเราผูกมิตรกับมันได้เมื่อไหร่จะทำการค้าที่ไหน ยังไงก็ทำได้ทุกอย่าง”

โชติกลัวท่านเตี่ยทราบแล้วพ่อจะเดือดร้อน แต่พระยาประเสริฐภักดีก็ไม่ยี่หระ

“ช่างมัน...กลับถึงพระนครเมื่อไหร่พ่อจะแฉเรื่องท่านเตี่ยช่วยไอ้ทองอิน ดูซิว่าพ่อกับมันใครจะดับก่อนกัน!”

ooooooo

สังข์กับบัวถูกพวกมิ่งจับตัวไปส่งปีเตอร์ เมื่อพลอยรู้เรื่องก็จะไปช่วย แต่ก็ถูกกุหลาบรั้งไว้ ไม่อยากให้ลูกไปเสี่ยง และไม่คิดว่าลูกจะทำอะไรได้ เพราะยามนี้สถานการณ์ในบ้านก็วุ่นวายมากพอแล้ว

กล้าถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นปีเตอร์พานักโทษคนใหม่มาขังรวมด้วย แถมต้องแค้นแทบกระอัก เมื่อมิ่งกับทิวโผล่หน้ามาเยาะเย้ยในฐานะลูกสมุนคนใหม่ของปีเตอร์ แต่ที่ทำให้ทาสหนุ่มคนเรือพูดไม่ออกมากกว่า ก็เมื่อปีเตอร์ประกาศจะจัดการประหารเขากับสังข์ในวันรุ่งขึ้น ส่วนบัว...จะถูกนำตัวไปพระนคร!

บัวร่ำไห้จะเป็นจะตายที่พ่อกับเพื่อนหนุ่มสุดที่รักจะถูกประหารจนสังข์ต้องปรามให้หยุด

“จะคร่ำครวญไปถึงไหนวะนังบัว ไอ้กล้ามันก็เหมือนลูกหลานข้า เรื่องเป็นเรื่องตายแค่นี้ข้าไม่โทษมันดอก”

กล้ามองมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก้มกราบและขออโหสิกรรมที่ทำให้เจอเรื่องแบบนี้

“เออ...ไม่ต้องคิดมากหรอกไอ้กล้า มันเป็นกรรมเก่าของข้าเอง ลืมมันซะเถอะ”

บัวมองพ่อกับเพื่อนหนุ่มด้วยแววตาปวดร้าว ก่อนจะกอบดินจากพื้นมาพนมมือแล้วอธิษฐาน

“แม่พระธรณีเป็นพยาน ที่ลูกช้างกับพี่กล้าช่วยน้าทองอินก็เพราะไม่อยากให้คนต่างชาติมาข่มเหงคนสยาม ขอแม่พระธรณีจงโปรดคุ้มครองลูกช้างกับทุกคนด้วยเถิด...”

ถึงแม้ว่าแม่จะห้ามไว้ไม่ให้ยุ่งเรื่องบัวกับกล้าอีก แต่พลอยก็อดคาใจไม่ได้ และตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากโชติให้พาไปพบกล้าถึงเรือนขังของปีเตอร์

“ก่อนที่นายกล้าจะต้องอาญา ฉันอยากฟังความจริงจากปากของเขา ว่าเขารู้เห็นเป็นใจกับฆาตกรที่ฆ่าพ่อฉันหรือเปล่า ฉันจะได้ตัดใจให้เด็ดขาด”

คำว่าตัดใจของเธอ สะกิดใจเขามากจนพลอยต้องหลบตา

“หากนายกล้าผิดจริง เขาก็สมควรรับโทษ”

เพราะคำพูดประโยคนี้ของเธอแท้ๆ ทำให้โชติตัดสินใจพาเธอไปตามที่ขอ และเมื่อได้เผชิญหน้าทาสหนุ่มคนเรือ เพื่อนหนุ่มที่เธอแอบมีใจให้โดยไม่รู้ตัว พลอยก็ถึงกับหายใจติดขัด กว่าจะรวบสติได้ก็แทบประคองตัวเองไม่อยู่

แต่กระนั้น...ก็ปั้นหน้านิ่งได้อย่างแนบเนียน และคาดคั้นให้เขาสารภาพความจริงทั้งหมด กล้าสะเทือนใจมาก อยากบอกอยากเล่าเรื่องทองอิน แต่สิ่งที่พูดออกมา กลับทำให้สถานการณ์เลวร้ายกว่าเดิม

“ไอ้กล้าขออโหสิสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

“ก็แปลว่านายยอมรับผิด ยอมรับว่านายรู้เห็นเป็นใจกับฆาตกรที่ฆ่าคุณพ่อฉัน”

กล้าถึงกับหลั่งน้ำตา คับแค้นใจในโชคชะตาหนักหนา “ไอ้กล้าไม่เคยคิดร้ายต่อคุณพระท่าน ถ้าตายแทนได้ อย่าว่าแต่ประหารเที่ยงนี้เลย ให้เอาไอ้กล้าไปฆ่าอีกร้อยอีกหมื่นหน ถ้าชดเชยได้ไอ้กล้าก็ยอม”

“แต่มันเป็นไปไม่ได้ ให้ตายกี่ครั้ง ให้ตกนรกกี่ขุม นายก็พาคุณพ่อฉันกลับมาไม่ได้”

น้ำเสียงแข็งกร้าวแบบที่ไม่เคยได้ยิน ทำให้กล้าถึงกับก้มหน้างุด กลบเกลื่อนน้ำตาลูกผู้ชาย แต่นั่นกลับทำให้เรื่องเลวร้ายลง เพราะพลอยเข้าใจว่าเขาทำผิดต่อครอบครัวเธอจริงๆ

“กล้า...มองหน้าฉัน...ฉันเกลียดนาย ฉันขอสาปแช่งนาย อย่าได้ผุดได้เกิดอีกเลย!”

ขาดคำก็หมุนตัวกลับ ทิ้งกล้าให้จมกับความเสียใจที่ต้องมองอดีตเพื่อนรัก...หญิงสาวสูงศักดิ์ ลูกสาวคนเดียวของหนึ่งในผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตที่เขาไม่อาจเอื้อมเดินจากไปจนลับตา...รับรู้ได้ในชั่วขณะนั้นเอง ว่าคงยากจะสมานรอยร้าว และกลับไปมีวันชื่นคืนสุขเหมือนในวันวานได้อีกแล้ว

ooooooo

กุหลาบไม่ชอบใจนัก เมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวแอบหนีไปพบกล้าถึงเรือนคุมขัง แต่กระนั้น...ความเศร้าโศกเสียใจเรื่องสามีตายกะทันหันก็ทำให้ประสาทเสียมากกว่า สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตามที่พระยา-ประเสริฐภักดีแนะนำ คือปิดบ้านที่เวียงสิงห์และย้ายครอบครัวไปอยู่พระนคร
กล้ากับสังข์ถูกนำตัวเข้าลานประหารในวันต่อมา บัวพยายามเบียดเหล่าสมุนปีเตอร์ไปหาพ่อกับเพื่อนหนุ่ม แต่ก็ถูกมิ่งขวางไว้ ปีเตอร์สะใจมาก และเกือบได้สั่งประหารสมใจ ถ้าท่านเตี่ยจะไม่ปรากฏตัว!

ในที่สุดปีเตอร์ก็ได้รู้ความจริงที่ค้างใจมานานว่าท่านเตี่ยนั่นเองที่อยู่เบื้องหลังการพาตัวทองอินกลับพระนคร แต่กระนั้น...ก็ไม่มีหลักฐาน เลยได้แต่ต้อนรับขับสู้ราชนิกุลหนุ่มตามธรรมเนียม

ท่านเตี่ยมองมาอย่างใจเย็น ก่อนจะพูดถึงเจตนาของตน คือให้ปล่อยตัวนักโทษทั้งสอง

ปีเตอร์หัวเราะลั่น ตอบเสียงหยัน “ปล่อยหรือกระหม่อม ฝ่าบาทล้อเล่นหรือเปล่า มีคนบาดเจ็บล้มตายไปมากเพียงใดกว่าจะล่าตัวพวกมันมาได้”

เที่ยงโมโหแทนนาย ตั้งท่าจะโวย แต่ก็ถูกปีเตอร์ตวาดกลับ “หุบปาก...ท่านคงลืมสิทธิสภาพนอกอาณาเขตไปแล้วสิ ไอ้ทองอินฆ่าฝรั่ง คนที่ช่วยเหลือมันก็ต้องขึ้นศาลฝรั่ง ไม่ว่าจะเป็นทหาร ทาส ไพร่...หรือว่าเจ้าขุนมูลนาย!”

ยันต์ของขึ้น ชักดาบจะเอาเรื่อง พวกทหารฝรั่งกรูมาขวาง ปีเตอร์ต้องยกมือห้าม

“อย่ากังวลพระทัยเลยฝ่าบาท หากเป็นพระประสงค์จริงๆ กระหม่อมก็จะรักษาชีวิตของนักโทษไว้ แต่กระหม่อมจะส่งมันไปคุกฝรั่งให้มันตายช้าๆอย่างทรมาน อยากรู้จริงๆว่าผู้สูงศักดิ์อย่างฝ่าบาทจะมีอำนาจช่วยมันได้แค่ไหน”

คำขอของท่านเตี่ยทำให้กล้ากับสังข์รอดชีวิต แต่ก็ไม่วายถูกจับไปขังคุกฝรั่งอันแสนทรมาน อดีตทาสหนุ่มคนเรือก้มกราบราชนิกุลหนุ่มทั้งน้ำตา ซาบซึ้งในน้ำพระทัยของอีกฝ่ายเหลือเกิน

“รักษาตัวให้ดีไอ้กล้า โอกาสหน้ายังมี ข้าต้องกลับมาช่วยเอ็งกับพวกให้สำเร็จ”

“ฝ่าบาทเมตตาไอ้กล้าอย่างมาก พระคุณนี้ไอ้กล้าจะขอจดจำชั่วชีวิต ถึงต้องตายก็ไม่เสียดาย ห่วงก็แต่...”

กล้าปรายตาไปทางสังข์กับบัว ท่านเตี่ยพยักหน้า เข้าใจดี

“ข้ารู้...ข้าสัญญาจะสะสางเรื่องนี้ให้สุดกำลัง เหมือน กับพวกเอ็งทุกคนเป็นญาติมิตรของข้า”

สังข์กับบัวก้มกราบตาม ท่านเตี่ยยิ้มรับน้อยๆ ก่อนจะโน้มตัวมาลูบหัวกล้าด้วยความเมตตาและเอ็นดู

“ขวัญยืนไอ้ลูกชาย เอ็งกับข้าต้องได้พบกันอีกแน่”

ท่านเตี่ยตัดสินใจรีบกลับพระนครวันเดียวกันนั่นเอง เพื่อทวงความยุติธรรมให้พวกกล้า ซึ่งปีเตอร์ก็รู้ดีและไม่รอช้าจะส่งตัวสองนักโทษหนุ่มไปคุกฝรั่ง...ที่เดียวกับที่ทองอินเคยแหกออกมา

บัวน้ำตาไหลพรากอีกรอบ เมื่อถูกจับแยกจากพ่อและเพื่อนหนุ่ม กล้าเห็นเธอถูกทำร้าย ก็จะเข้าช่วย สังข์ต้องห้ามไว้ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายถูกฆ่าตายก่อนเวลาอันควร

ยอดได้ยินว่ากล้า ทาสหนุ่มคู่ปรับจะถูกนำตัวเข้าคุกฝรั่ง ก็แอบไปเย้ยหยัน

“แล้วทีนี้ใครจะช่วยแม่เอ็งวะ ใครจะตามหา นังเพียร...ข้าล่ะสมเพชเอ็งจริงๆไอ้กล้า ตอนเด็กอุตส่าห์หนีพ้นมือข้า แต่สุดท้ายก็หนีชะตากรรมไม่พ้น นี่ล่ะคือจุดจบของเอ็ง...ไอ้ทาส อยู่และตายเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง”

กล้าโกรธมาก กัดฟันโต้ “ไอ้ยอด...สักวันกูจะกลับมา กูจะต้องกลับมา!”

“เออ...ไอ้กล้า กูจะรอ”

ooooooo

แม้พลอยจะประกาศตัดขาดกับกล้าแล้ว แต่ก็เหมือนตัดไม่ขาด ยิ่งได้ยินว่าเขาจะโดนประหาร ยิ่งทำให้นึกถึงวีรกรรมของเขาในอดีต ที่ช่วยชีวิตเธอจากพวกด้วง พลันใจก็อ่อนยวบ ไม่อยากให้เขาตาย

“เจ้าคุณพ่อ...อโหสิกรรมให้ลูกด้วย ลูกแสนแค้น สาปแช่งนายกล้า แต่ใจลูก...กลับไม่อยากให้เขาตาย”

ต่างจากกุหลาบ...ไม่ยินและไม่สนใจอะไรกับชะตากรรมของทาสและบ่าวในบ้าน มัวกังวลและเป็นทุกข์ร้อนกับชีวิตเศร้าโศกของตัวเอง ต้องสูญเสียสามีสุดที่รัก หลักของบ้านโดยไม่ทันตั้งตัว

พระยาประเสริฐภักดีรอจังหวะอยู่แล้วอย่างใจเย็น และฉวยโอกาสนี้ กล่อมให้เธอไปอยู่พระนครด้วย ภรรยาคนสวยของพระพิสุทธิ์มนตรีตามเล่ห์เหลี่ยมกลโกงของญาติสนิทสามีไม่ทัน เลยตัดสินใจตอบตกลง

“สุดแท้แต่ความเมตตาของคุณพี่เจ้าค่ะ อิฉันกับลูกเหมือนนกไร้ปีก หากไม่มีคนดูแล ก็ได้แต่รอวันตาย”

“ถ้างั้นก็แปลว่าแม่กุหลาบตกลงสินะ”

ชดเห็นสีหน้าสมหวังของเจ้านายหนุ่มใหญ่ ก็อดแอบไปสอพลอไม่ได้

“ในที่สุดก็เป็นไปตามความประสงค์ของใต้เท้า”

พระยาประเสริฐภักดียิ้มเย็น สาแก่ใจเหลือเกินที่ทุกอย่างเป็นไปตามหวัง

“เอ็งรู้ไหมไอ้ชด แต่เล็กจนโต ไอ้อ้นมันมีบุญกว่าข้าเสมอ ฐานะทางบ้านก็ร่ำรวย ไม่เคยต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนเหมือนข้า ที่ข้ามีวันนี้ได้ เพราะข้าทะเยอทะยาน ไม่อยากเป็นรองมันไปตลอดชีวิต แต่นึกไม่ถึงเลย อยู่ๆบุญของไอ้อ้นก็ดันหล่นใส่หัวข้า ทั้งลูกเมีย ทั้งสมบัติพัสถาน ไอ้อ้นเอ๊ย...รู้อย่างนี้น่าจะให้เอ็งรีบตายแต่แรก!”

สองเจ้านายลูกน้องหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ไม่รู้เลยว่าเอียด ต้นห้องเก่าแก่ของกุหลาบผ่านมาได้ยินทุกอย่าง หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจสุดขีด ไม่คิดมาก่อนเลยว่าญาติคนดีของพระพิสุทธิ์มนตรีจะเลวร้ายถึงเพียงนี้...

ระหว่างที่บ้านพระพิสุทธิ์มนตรีเตรียมตัวย้ายไปพระนคร...กล้ากับสังข์ก็ถูกส่งเข้าคุกฝรั่ง ส่วนบัว...ถูกปีเตอร์นำตัวเข้าเหลาบุปผาในพระนคร โดยมีพวกมิ่งกับทิวตามประกบ ในฐานะลูกน้องคนใหม่ของนายฝรั่ง

บรรยากาศหรูหราและโอ่อ่าของเหลาบุปผา ทำให้มิ่งกับทิวตื่นตาตื่นใจมาก โดยเฉพาะทิว คึกคักเป็นพิเศษ เพราะเชื่อว่าตนจะกอบโกยผลประโยชน์จากปีเตอร์ได้มากกว่าที่เคยทำทั้งชีวิต แต่บัวกลับรู้สึกตื่นกลัวอย่างบอกไม่ถูก สังหรณ์บางอย่างกำลังบอกเธอว่าสิ่งที่รอตรงหน้าอาจไม่ใช่เรื่องดี

แต่กระนั้น...ปีเตอร์ก็ไม่ปล่อยให้เหยื่อสาวสวยจากเวียงสิงห์คิดนาน จัดการหลอกล่อบัวให้ทำงานใช้หนี้ และชดใช้ค่าปรับเพื่อไถ่ตัวเองกับพ่อให้พ้นโทษ อดีตบ่าวสาวบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีไม่รู้เรื่อง หลงกลและเชื่อสนิทว่าจะช่วยพ่อได้ เลยไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อย เมื่อเจ๊คิ้ม แม่เล้าแห่งเหลาบุปผามาดูตัว
ท่าทางจาบจ้วง สำรวจลูบคลำของเจ๊คิ้ม ทำให้บัวเบี่ยงตัวหนีด้วยความเขินอาย

“ยังไม่เคยมีลูกสิท่า แล้วเคยมีผัวหรือยัง”

บัวตาโต “ต้องมีผัวด้วยหรือ...เอ่อ...แล้วถ้าไม่มีผัว ทำงานได้หรือเปล่า”

“ได้สิ...ยิ่งดีใหญ่เลย ลื้อจะได้ค่าตัวเยอะขึ้นด้วย”

บัวพยักหน้ารับรู้ แอบดีใจที่จะได้ช่วยพ่อ ไม่รู้เลยว่าปีเตอร์กับเจ๊คิ้ม ส่งสายตาให้กันด้วยความสาสมใจ ที่จะได้สินค้าสดใหม่ ไม่เคยผ่านการใช้งานมาทำเงินเป็นกอบเป็นกำให้เหลาบุปผา...

ooooooo

ขณะที่บัวต้องเผชิญหน้ากับอันตรายครั้งสำคัญโดยไม่รู้ตัว กล้ากับสังข์ต้องเครียดหนัก เมื่อมาถึงคุกฝรั่งอันแสนโหดร้าย ที่นักโทษต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำในเหมืองทอง

แต่งานหนักปางตายก็ไม่เท่าเจอหน้าอดีตศัตรูอย่างรื่นกับแผน ลูกน้องของด้วง ซึ่งเคยปะทะกันมาตอนด้วงยกพวกไปปล้นทรัพย์บ้านพระพิสุทธิ์มนตรี
การได้เจอหน้ากล้าอีกครั้ง ทำให้รื่นข่มความแค้นไม่ไหว ถลาไปต่อยตีจนใครก็รั้งไม่อยู่

“กูรู้ความจริงทุกอย่าง คนฆ่าพี่ด้วงคืออาจารย์ของมึง ไอ้กล้า...มึงต้องชดใช้!”

กล้าซึ่งกำลังหมดอาลัยตายอยาก เพราะสูญเสียครูที่เคารพรัก แถมถูกพลอยตัดขาด เลยไม่คิดตอบโต้ รื่นกับแผนเลยได้ทีอัดจนน่วมแทบลุกไม่ขึ้น สังข์ร้อนใจมาก พยายามห้ามแต่ไม่มีใครสนใจฟัง สุดท้ายเลยต้องใช้วิธีสุดท้าย คือตะโกนบอกกล้าให้คิดถึงแม่บังเกิดเกล้า

“ไอ้กล้า...เอ็งจะมาตายแบบนี้ไม่ได้ เอ็งต้องมีชีวิตอยู่ ถ้าเอ็งตาย ใครจะไปช่วยแม่เอ็ง”

คำพูดเตือนสติของสังข์ ทำให้กล้าฮึดสู้ ใช้ไม้มวยที่เคยร่ำเรียนปราบพวกรื่นเสียอยู่หมัด ก่อนตัวเองจะล้มพังพาบกับพื้นอย่างอ่อนแรง ทิ้งความสนเท่ห์ไว้ให้เหล่าผู้คุม โดยเฉพาะอังเดร นายทหารผู้บัญชาการคุก ว่านักโทษคนใหม่เป็นใคร ถึงมีฝีไม้ลายมือเก่งกล้าและคุ้นตานัก!

ฝ่ายท่านเตี่ย...กลับถึงวังที่พระนคร ก็จะดำเนินเรื่องช่วยกล้ากับสังข์ออกจากคุก แต่กลับต้องเจอตอ เมื่อเจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ แวะมาเยี่ยมเพื่อแจ้งข่าวสำคัญว่าปีเตอร์ร้องเรียนกับกงสุลฝรั่ง เรื่องราชนิกุลหนุ่มใหญ่ให้ความช่วยเหลือทองอิน นักโทษแหกคุก

ท่านเตี่ยเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะโต้ว่าทองอินไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นพยานปากเอก จะเอาผิดพวกฝรั่งล่าอาณานิคม เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์เข้าใจดี แต่ไม่อยากให้การกระทำดังกล่าว เป็นชนวนก่อเหตุขัดแย้ง ทำให้พวกฝรั่งฉวยโอกาสเอาเปรียบและกอบโกยผลประโยชน์จากแผ่นดินสยามมากกว่านี้

“เพราะอย่างนี้ เบื้องบนถึงมีรับสั่ง ให้ฝ่าบาทหายองค์ไปสักพัก เพื่อลดความขัดแย้ง ส่วนตำแหน่งที่ปรึกษาในกองทัพของฝ่าบาท ก็จำเป็นต้องปลดชั่วคราวเพื่อเอาใจพวกต่างชาติ”

“ปลด...นี่ข้าถูกปลดงั้นหรือท่านครู”

“อย่ากริ้วเลยกระหม่อม สถานการณ์คับขันเหลือเกิน บ้านเมืองยังมีกิจอีกมากที่ต้องการให้ฝ่าบาทช่วยเหลือ”

“ในเมื่อตัวข้าหมดวาสนาแล้ว จะทำการสิ่งใดได้อีก”

“ถึงไร้วาสนา แต่ยังมีปัญญา มีความกล้า พวกฝรั่งถึงกลัวฝ่าบาทกันนัก ตอนนี้ฝ่าบาทต้องเก็บองค์ก่อน ไว้เรื่องเงียบเมื่อไหร่ แล้วค่อยออกมาอีกครั้ง”

เพราะเหตุการณ์ล้อมจับทองอินแท้ๆ ทำให้ชะตาชีวิตของทุกคนเลวร้าย กล้ากับสังข์ต้องกลายเป็นคนคุกขุดทองในเหมือง แถมถูกพวกรื่นกับแผนจ้องล้างแค้นจะเอาชีวิต บัวถูกหลอกไปขายตัวในเหลาบุปผา และพลอยต้องจากเวียงสิงห์ไปเป็นสาวพระนคร ทั้งที่ไม่เต็มใจ เพราะอึดอัดที่ต้องอยู่ใกล้โชติ

มิ่งกับทิวก็หงุดหงิดไม่แพ้กัน เพราะนอกจากบรรยากาศตื่นตาตื่นใจในเหลาบุปผา สองนักมวยจากเวียงสิงห์ก็ไม่เคยได้รับไมตรีจิตจากคนรอบข้าง แถมถูกลดเกียรติจากครูมวยที่มีแต่คนนับถือ เป็นแค่ยามเฝ้าหน้าประตูหอนางโลมอันเลื่องชื่อแห่งพระนคร!

บัวไม่มีแก่ใจจะสนใจผู้คนรอบข้าง มัวงุนงงกับบทเรียนวิชาปรนนิบัติพัดวีแขกจากเจ๊คิ้ม และเหมย สาวสวย คนดังแห่งเหลาบุปผา คู่ขาคนงาม ขาประจำของปีเตอร์ แต่บทเรียนที่ว่าก็ไม่ทำให้บัวยอมทอดกายให้แก่แขกหนุ่มที่ประมูลค่าตัวเธอไปได้ แถมกัดหูเขาจนเลือดไหล และหนีไปต่อหน้าต่อตาปีเตอร์และเจ๊คิ้ม

ในที่สุดบัวก็หนีออกจากเหลาบุปผา รอดสายตาของพวกลูกน้องปีเตอร์ รวมทั้งมิ่งกับทิวไปได้ โดยมีอาเหวิน หนุ่มลากรถชาวจีนเป็นคนให้ความช่วยเหลือ พาเธอไปซ่อนตัวที่บ้าน ด้วยความเวทนาที่เธอถูกหลอกมาขาย

ด้านกล้า...สลบเพราะพิษบาดแผลไปหลายวัน โดยไม่รู้ตัว ว่าผ้าเช็ดหน้าผืนน้อย ของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพลอย หายไปจากตัวเสียแล้ว อังเดรนั่นเองที่เก็บไว้ และคืนให้ในวันที่กล้าเริ่มหายดี

อังเดรไม่รอช้า ถามถึงทองอิน เพราะรู้มาว่ากล้ารู้จักอดีตนักโทษแหกคุก ซึ่งนักโทษคนใหม่ก็ไม่ได้ปกปิด ตอบตามตรงว่าทองอินเป็นครูมวยที่เคารพ นายทหารผู้บัญชาการคุกพยักหน้ารับรู้ ถึงบางอ้อเรื่องแม่ไม้มวยคุ้นตาของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่วายเตือนสติให้ระวังตัวระหว่างถูกคุมขังที่นี่

“การจะมีชีวิตอยู่ที่นี่น่ะ แค่ฝีมืออย่างเดียวมันไม่พอหรอก นายจะต้องเชื่อฟังฉัน และหลีกเลี่ยงปัญหา เพื่อนายจะได้มีชีวิตกลับไปหาคนที่ให้สิ่งนี้กับนาย เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า”

กล้าก้มหน้ารับ แม้จะยังไม่ไว้ใจอีกฝ่าย แต่สายตามั่นคงและน้ำเสียงหนักแน่น ก็เผยให้เห็นความหวังดี จนต้องยอมรับปาก...เผื่อว่าชีวิตเขาในคุกแห่งนี้จะไม่เลวร้ายเกินไปนัก

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement