ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 14 นิยายไทยรัฐ
วันอังคารที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 14


24 ต.ค. 2560 17:28
1,526,640 ครั้ง

ละคร นิยาย ชาติพยัคฆ์

ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 14

อ่านเรื่องย่อ

ชาติพยัคฆ์

แนว:

พีเรียด-แอคชั่น-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ

บทโทรทัศน์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช

กำกับการแสดงโดย:

โชติรัตน์รักษ์เริ่มวงษ์

ผลิตโดย:

บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

จรณโสรัตน์,นิษฐา จิรยั่งยืน

การตายของจีนหยงนำความวุ่นวายมาสู่หลายคน หนึ่งในนั้นได้แก่ท่านเตี่ย ซึ่งถูกป้ายสีโดยไม่มีโอกาสแก้ตัว เช่นเดียวกับกล้า ต้องกลายเป็นนักโทษของเจ้าอาณานิคม แทบหาทางรอดไม่ได้

คุณทิพย์ร้อนใจมาก ขอร้องให้สามีช่วยเหลือ ซึ่งอังเดรก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พยายามคาดคั้นหาความจริงจากกล้า แต่อดีตทาสหนุ่มก็ใจเด็ด ไม่รับผิดใดๆ แถมไม่ยอม บอกที่ซ่อนตัวของท่านเตี่ย ผู้ต้องสงสัยอีกรายเช่นกัน

พระยาศรีพิพัฒน์เป็นห่วงท่านเตี่ยมาก ตัดสินใจแอบไปเฝ้า และขอร้องให้หาทางรวบรวมพยานและหลักฐานเพื่อสู้คดีจีนหยง มิเช่นนั้น...อาจต้องกลายเป็นนักโทษของเจ้าอาณานิคมตามกล้าไปอีกคน

ระหว่างที่ท่านเตี่ยทรงต้องคิดหนัก อาเหวินกับบัวก็กลุ้มไม่แพ้กัน เมื่อเห็นรื่นตรอมใจเพราะเหมยตาย ไม่ยอมกินข้าวกินปลา ทำท่าเหมือนคนซังกะตาย จนกลัวใจจะฆ่าตัวตายตาม แต่ที่สองหนุ่มสาวไม่รู้ คือรื่นไม่ได้ไร้สติอย่างที่คิด แต่เก็บกดด้วยความคลั่งแค้น อยากจะปรี่ไปฆ่าปีเตอร์ล้างแค้นให้คนรักวันละหลายๆหน!

เบอร์นาร์ดรู้เรื่องจีนหยงก็รุดไปดูหน้ากล้าถึงห้องขังที่ทำการกงสุล แต่พยายามสอบปากคำเท่าไหร่ อดีตทาสหนุ่มก็ไม่ปริปากสารภาพ แม้แต่อังเดรก็ง้างปาก กล้าไม่ได้ ฮิวโก้เลยต้องรับภาระหนัก คอยจับตาดูอังเดรกับกล้าตามคำสั่งเบอร์นาร์ด เพราะสงสัยว่าทั้งสองอาจมีความลับบางอย่าง และอาจคิดไม่ซื่อกับฝ่ายเจ้าอาณานิคม

แต่การตายของจีนหยงกลับไม่ทำให้พวกพระยาประเสริฐภักดีและปีเตอร์เดือดร้อน เข้าแผนด้วยซ้ำ เพราะการตายของอดีตเจ้าของโรงฝิ่นใหญ่ ทำให้แผนการยึดผลประโยชน์จากการค้าฝิ่นของเจ้าอาณานิคมใกล้ความจริง

และวันนี้ก็ได้ฤกษ์ดีที่เบอร์นาร์ดจะได้รู้ความจริง พวกพระยาประเสริฐภักดีกับปีเตอร์เลยเชิญอดีตกงสุลใหญ่มาพบที่เหลาบุปผา เอาอกเอาใจยกใหญ่ เพราะอยากให้อีกฝ่ายสนับสนุน แต่กลับต้องหน้าหงาย เมื่อเบอร์นาร์ดสวนกลับอย่างรู้ทัน ว่าการตายของจีนหยงคงเป็นฝีมือของพวกพระยาประเสริฐภักดีกับปีเตอร์

โชติซึ่งตามพ่อมาด้วย เริ่มใจไม่ดี ร้องเรียกให้คนนำตัวอาเปียวกับอาหลอมาเป็นพยาน ว่าจีนหยงตายเพราะถูกท่านเตี่ยฆ่า เบอร์นาร์ดเห็นสายตาหลุกหลิกของอดีตคนติดตามของจีนหยง ก็พอเดาได้ว่าอาจเป็นพยานเท็จ ถูกบังคับให้พูดอีกที แต่นั่นก็ไม่ใช่สาระสำคัญ เท่าสิ่งที่พวกประยาประเสริฐภักดีต้องการนำเสนอและต่อรอง

“เอาเถอะ...ไหนๆจีนหยงก็ตายแล้ว พวกคุณว่าข้อเสนอมาดีกว่า”

ปีเตอร์ไม่รอช้า รีบพูดผลประโยชน์ที่ต้องการ “อะไรที่จีนหยงเคยทำให้ท่าน เราก็ทำได้เช่นกัน กำไร

จากการค้าฝิ่นถือเป็นของรัฐบาลเจ้าอาณานิคม ส่วนเงินใต้โต๊ะที่จีนหยงเคยจ่ายให้ท่าน เราจะเพิ่มให้อีก”

ทั้งสองฝ่ายตกลงผลประโยชน์กันได้ในเวลาไม่นาน แต่ที่คาใจเบอร์นาร์ด คือจุดประสงค์แท้จริงของปีเตอร์

“ถามจริงๆปีเตอร์...งานนี้พระยาประเสริฐได้กำไรจากอากรฝิ่น แล้วคุณได้อะไร แค่ส่วนแบ่งอย่างนั้นหรือ”

อดีตนายกองฝรั่งจอมโกงยิ้มร้าย ตอบอย่างตรงไปตรงมา “กระผมอยากรับใช้ท่านมากกว่า กระผมมั่นใจว่าทำได้ดีกว่าอังเดรแน่ เพราะกระผมจงรักภักดีต่อประเทศเจ้าอาณานิคมของเราอย่างเปี่ยมล้น”

“ผลประโยชน์ของเจ้าอาณานิคม...มากกว่าที่คุณต้องการ”

“ก็พอๆกับท่านนั่นแหละ...ท่านข้าหลวงเบอร์นาร์ด”

เบอร์นาร์ดตาลุกวาว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะชอบใจที่เจอคนประเภทเดียวกัน

“ทันเกมดีมากปีเตอร์ ฉันชักชอบคุณแล้วสิ นี่ถ้าฉันยอมยกตำแหน่งกงสุลให้แต่แรก ก็คงไม่ผิดหวัง”

“ตอนนี้ก็ยังไม่สายนี่ท่าน กระผมยินดีพิสูจน์ความสามารถให้ท่านเห็น”

“ฉันไม่อยากให้อังเดรสะสางคดีของท่านเตี่ย เพราะเมื่อขึ้นศาล ทุกอย่างจะยิ่งวุ่นวายหลายขั้นตอนฉันต้องการให้ท่านเตี่ยหายตัวไปจากโลกนี้ เหมือนฆาตกรที่หลบหนีความผิด”

ปีเตอร์ไม่เข้าใจ เบอร์นาร์ดเลยไขข้อสงสัย พร้อมรอยยิ้มร้าย

“เพื่อเจ้าอาณานิคมจะได้เรียกร้องค่าชดเชยจากรัฐบาลสยาม และหากรัฐบาลสยามไม่สามารถชดเชยเป็นเงินได้ มันก็ต้องยอมฉีกแข้งฉีกขาตัวเองให้เรา จะเรียกว่าปล้นก็ไม่ว่ากัน”

เบอร์นาร์ดกับปีเตอร์หัวเราะให้กันด้วยความชอบใจ โชติได้แต่มองตามอึ้งๆ ก่อนจะหันไปทางพ่อ ซึ่งไม่แสดงท่าทางไม่พอใจแต่อย่างใด นอกจากกระซิบบอกลูกชายเบาๆ

“เราอยู่ฝ่ายชนะอยู่แล้ว”

ooooooo

คุณทิพย์เป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องกล้ามาก เมื่ออังเดรหาทางช่วยไม่ได้ เธอเลยลอบไปช่วยเขาแหกคุกในคืนหนึ่ง แต่กระนั้น...กงสุลใหญ่ก็รู้เรื่องเสียก่อน และตามมายับยั้งได้ทันเวลา

“ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะยอมเสี่ยงตายช่วยหมอนี่ หรือว่าที่ฮิวโก้สงสัย มันเรื่องจริง คุณหลงเสน่ห์ของมัน”

“อังเดร...มันไม่ใช่อย่างนั้น”

“ช่างมันเถอะ แต่การที่คุณปล่อยตัวนักโทษมันเป็นความผิด”

จบคำก็ทำท่าจะยิงกล้า คุณทิพย์ถลามาขวาง ตะโกนลั่น

“อย่ายิง...เขาเป็นลูกชายของฉัน กล้า...เป็นลูกชายของฉัน!”

เสียงร้องไห้และโวยวายดังออกไปนอกคุก ฮิวโก้เลยยกกำลังเข้ามา แล้วก็ต้องตะลึงกับความจริง ว่าแท้จริงคุณทิพย์ก็คือเพียร แม่แท้ๆของกล้า ซึ่งพลัดพรากจากกันมานานนั่นเอง!

ฟากท่านเตี่ย...เริ่มต้นภารกิจตามหาพยานปากเอกมายืนยันความบริสุทธิ์ ด้วยการบุกถึงโรงฝิ่น เพื่อควานหาตัวอาเปียวและอาหลอ แต่ก็ไม่พบเบาะแส ราชนิกุลหนุ่มเลยจะกลับ แต่ต้องชะงัก เมื่ออาฉ่างเข้ามาขวาง และขอให้ไปช่วยเจ๊คิ้ม ซึ่งถูกทิ้งให้บาดเจ็บจนตายในละแวกไม่ไกลจากศาลเจ้า

เจ๊คิ้มถูกนำตัวไปพักรักษาตัวที่บ้านอาเล้ง โดยมีท่านเตี่ยแวะมาทำแผลและจัดยาให้

“เย็บแผลให้เรียบร้อยแล้ว วางใจเถอะ เดี๋ยวข้าจะเขียนเทียบยาให้”

“ขอบพระคุณฝ่าบาท ถ้าไม่ได้ฝ่าบาทช่วย อาคิ้มต้องซี้แหงๆเลย” อาเล้งเอ่ย

“แล้วตอนนี้ไอ้รื่นมันอยู่ที่ไหน มันเคยอยู่กับอาคิ้มไม่ใช่หรือ”

“อยู่ที่ไหนอั๊วก็ไม่รู้ แต่อาคิ้มบอกว่าอีหนีไปกับผู้หญิงของไอ้ปีเตอร์”

อาฉ่างส่ายหน้า ทูลขัดขึ้นเบาๆ “อารื่นน่ะ...ไม่ต้องห่วงอีหรอกเฮีย คนกะล่อนอย่างอี ยังไงก็เอาตัวรอดอยู่แล้ว แต่อากล้านี่สิน่าเป็นห่วง ตั้งแต่อีไปพบท่านกงสุล อีก็หายไปเลยฝ่าบาท”

เรื่องคุณทิพย์บุกไปช่วยกล้าถึงในห้องขังกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ฮิวโก้ต้องรายงานเบอร์นาร์ดในวันต่อมา

“คุณทิพย์ให้การว่าเธอไม่ทราบเรื่องท่านเตี่ย ส่วนเหตุผลที่เธอช่วยนายกล้า ก็เพราะเอ่อ...”

“นายกล้าเป็นลูกของเธอ อังเดรบอกฉันแล้ว ฉันว่าเราน่าจะใช้เธอกดดันนายกล้าให้ยอมสารภาพ”

“แต่คุณทิพย์เธอเป็นภรรยาของท่านกงสุล”

“ไม่...เธอเป็นนักโทษ นักโทษของเจ้าอาณานิคม!”

ฮิวโก้หนักใจมาก แต่คงไม่เท่าอังเดรที่เพิ่งรู้ความจริง แต่กลับต้องให้คุณทิพย์รับโทษตามกฎ

“ทำไมคุณไม่บอกผมว่านายกล้าคือลูกชายคุณ หรือคุณอายนายกล้าที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียผม เป็นศัตรูชาวสยาม”

คุณทิพย์หรือเพียรถอนใจยาว “นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง ส่วนอีกเหตุผลก็เพื่อคุณหนูแมรี่ ที่คุณต้องการให้เธอเชื่อว่าฉันเป็นเมียของคุณ และเป็นแม่บังเกิดเกล้าแท้ๆของเธอ”

“ถึงตอนนี้...ผมว่าคุณน่าจะไปบอกความจริงกับลูกของคุณได้แล้ว...”

ooooooo

แม้จะรอเวลานี้มานานแสนนาน แต่เมื่อถึงเวลา คุณทิพย์หรือเพียรก็อดเครียดไม่ได้ ต้องเผชิญหน้ากับลูกชายคนเดียวซึ่งพลัดพรากจากกันมานาน และก็จริงดังคาด กล้ามีท่าทีห่างเหินและหมางเมินอย่างเห็นได้ชัด

“แม่รู้ว่าลูกจำแม่ได้ แม่เองก็จำลูกได้เช่นกัน แม่เห็น...ว่าลูกพยายามจะถามแม่ ว่าแม่ใช่นางเพียรหรือเปล่า”

“แต่แม่ไม่เคยยอมรับ แม่ปฏิเสธฉัน เพราะแม่กลัวว่าผัวใหม่ของแม่จะรังเกียจ ที่แม่มีครอบครัวมาก่อน แม่กลัวจะเสียตำแหน่งภรรยากงสุล กลัวใครๆจะรู้ว่าคุณทิพย์ผู้สูงศักดิ์ ที่แท้ก็แค่อดีตทาสชั้นต่ำ แถมมีลูกเป็นทาส”

“กล้า...แม่ไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นเลย เชื่อแม่เถอะนะ แม่รักลูก คิดถึงลูกเสมอ”

“ถ้าแม่รักฉัน แม่ก็คงไม่ทำเช่นนี้”

เพียรสะเทือนใจมาก ร่ำไห้แทบขาดใจ กล้าก็ช้ำใจไม่แพ้กัน แต่ก็ตัดสินใจพูดตรงๆ

“แม่รู้ไหม...ฉันมาที่พระนครเพื่อตามหาแม่

ฉันไม่เคยสนใจว่าพระนครจะใหญ่โตเพียงใด หรือมีศัตรูหน้าไหนเฝ้ารอฉันอยู่ ฉันยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต ขอให้ได้เห็นหน้าแม่อีกครั้ง แม่เคยสอนให้ฉันรักศักดิ์ศรี ให้ยืนหยัดเพื่อเกียรติของพ่อ แล้วดูแม่ตอนนี้สิ แม่เป็นเมียของศัตรู...ศัตรูที่ฆ่าพ่อ แม่ทำได้ยังไง!”

“กล้าลูกแม่...แม่ตกลงกับคุณอังเดร รับสมอ้างเป็นแม่ให้คุณหนูแมรี่เท่านั้น แต่แม่กับเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับเขาแม้สักครั้ง”

ขณะที่กล้าตะลึงกับความจริงที่ได้รู้...พลอยก็ต้องอึ้งไม่แพ้กัน เมื่อเอียดมาตามกลับไปดูกุหลาบ ซึ่งอาการย่ำแย่เพียบหนักเพราะติดยาฝิ่นน้ำงอมแงม

“มาทำไม...ออกไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!”

เอียดพยายามกล่อมให้ตั้งสติ เพราะพลอยมาดี ตั้งใจมาเยี่ยม แต่กุหลาบก็ไม่ฟัง

“ไม่ใช่กงการของมัน ฉันจะเป็นจะตายยังไง มันก็เรื่องของฉัน นังเอียด...แกหายาให้ฉันได้หรือยัง”

“คุณแม่...นี่คุณแม่ป่วยเป็นอะไรกันแน่คะ ทำไมถึงได้ดูซีดเซียวแบบนี้”

กุหลาบไม่ตอบ พลอยเลยหาคำตอบเองจากฉลากบนขวดยา แล้วก็อยากจะเป็นบ้าตาย ที่ได้รู้ว่าแม่หลงเชื่อพระยาประเสริฐภักดีจนติดยาหนักแบบนี้ แต่มีหรือกุหลาบจะสำนึก ตวาดลั่น

“แกฟังฉันให้ดีนะ แกไม่ต้องมาเล่นละครตบตาฉัน ทำเป็นหวังดี ถ่อมาเสนอหน้าเอาป่านนี้ คงอยากได้สมบัติ เอาไปปรนเปรอผัวทาสของแกสิท่า ฉันไม่ให้แกหรอกนังลูกเนรคุณ!”

“คุณแม่...ลูกไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยนะคะ”

“ไป...ไสหัวออกไปให้หมด ไสหัวไป!”

อาการของแม่ ทำให้พลอยทนไม่ไหว ต้องบากหน้าไปคุยกับพระยาประเสริฐภักดี แต่ก็ถูกเขาตอกกลับไม่ไว้หน้า ว่าตัวเธอเองคือต้นเหตุทำให้กุหลาบตรอมใจ จนต้องติดยา

“คุณลุงทำแบบนี้ต้องการอะไรแน่ พลอยจะแจ้งนครบาลว่าคุณลุงมอมยาคุณแม่ พลอยจะประจานให้ทุกคนรู้”

“ก็เอาสิวะ...นังเด็กเมื่อวานซืน ประจานไปเลยว่ากูนี่ล่ะวางยาแม่ของมึง แล้วก็บอกทุกคนเสียเลยว่ากูโกงสมบัติของแม่มึงมา ผลาญจนสิ้น ตอนนี้มึงกับแม่ไม่เหลืออะไรแล้ว อีคุณหนูตกยาก!”

พลอยตกใจมาก และก็ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินประโยคขู่ถัดมา

“ถ้าอยากได้คืน มึงสองแม่ลูกก็ไปขายตัวแถวหน้าโรงฝิ่นแล้วกัน เผื่อจะถอนทุนคืนได้บ้าง สักสลึงเฟื้อง”

“คอยดูเถอะ...สักวันสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะต้องลงโทษคุณลุง”

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์...ถ้ามีจริง ธรณีคงสูบกูไปนานแล้ว ไม่ยืนหัวโด่ค้ำฟ้าจนป่านนี้หรอก อีเด็กโง่!”

เอียดเห็นท่าไม่ดี กลัวคุณหนูคนสวยเป็นอันตราย เลยพยายามลากตัวออกไป แต่กลับได้พบข่าวร้ายกว่าเดิม เมื่อกุหลาบตามมาแอบฟังจนรู้ความจริงทั้งหมด และตัดสินใจฆ่าตัวตายหนีอาย!

ooooooo

กล้ายังไม่ใจอ่อน แต่เพียรก็ไม่ยอมแพ้ พยายามเกลี้ยกล่อมทุกทาง จนกระทั่งฮิวโก้มาถึงพร้อมเบอร์นาร์ดในกลางดึกของคืนเดียวกัน และจับตัวเธอมาทรมาน บีบให้กล้าสารภาพความจริง

“ไอ้ฝรั่งชาติชั่ว...อย่ารังแกผู้หญิง แน่จริงมึงมาฆ่ากูสิ ฆ่ากู ฆ่ากู!”

“อย่ามาอวดเก่งกับฉัน บอกมา...ท่านเตี่ยอยู่ที่ไหน”

กล้ากดดันมาก แต่ก็ไม่ยอมปริปากเรื่องท่านเตี่ย เพียรเลยถูกทรมานอีกหลายยก ท่ามกลางความลำบากใจของฮิวโก้ ที่ต้องลงมือทำร้ายผู้หญิงบอบบางอย่างภรรยาเจ้านาย โชคดีที่อังเดรตามมาช่วยทันเวลาบรรยากาศชวนอึดอัดและแสนทรมานนี้ถึงได้สิ้นสุด

“เกียรติของคุณไปไหนเบอร์นาร์ด ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิง”

“ฉันทำตามหน้าที่อังเดร เมียของคุณเป็นคนร้าย”

“กระผมจะร้องเรียนเรื่องนี้ และถ้าคุณยังขืนแตะต้องคุณทิพย์อีก เราจะได้เห็นดีกัน!”

เบอร์นาร์ดผลุนผลันกลับไปแล้ว ทิ้งอังเดรให้

มองตามด้วยความหนักใจ เพราะเชื่อแน่ว่าอดีตกงสุลใหญ่คงไม่เลิกราแค่นี้ แต่น่าจะหาทางเล่นงานกล้ากับคุณทิพย์อีกแน่

แต่กระนั้น...เรื่องเบอร์นาร์ดก็ไม่น่ากังวลเท่าเรื่องของกล้า ซึ่งยังเข้าใจคุณทิพย์ผิดอย่างมหันต์ และเมื่อเห็นว่าเรื่องทำท่าจะไปกันใหญ่ กงสุลใหญ่เลยตัดสินใจเล่าความจริงด้วยตัวเอง...

กล้าถูกดึงสู่อดีตของอังเดร ตอนพบเพียรเป็นครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เรือสินค้าของฝรั่งถูกเพลิงไหม้

“เมื่อเธอหนีมาได้ เธอทำลายรอยสักเลกทาสของตัวเองทันที ไม่ให้นายเงินจับตัวกลับไปเป็นทาสอีก คำพูดประโยคแรกจากปากเธอ ฉันยังจำได้ถึงวันนี้”

คำพูดนั้นก็คือเธอจะไปตามหาลูก กล้าสะเทือนใจมาก แต่ยังรั้น ไม่ยอมรับความจริง

“แต่เธอกลับมาอยู่ที่นี่กับท่าน จนกระทั่งมีคุณแมรี่”

“นายกล้า...แมรี่เป็นลูกสาวของฉัน แต่ไม่ใช่ของแม่นาย คุณทิพย์เมียฉัน...เสียชีวิตตั้งแต่แมรี่ลืมตาดูโลก”

กล้าตะลึงตาค้าง พูดไม่ออก เมื่ออังเดรพรั่งพรูความจริงออกมาหลังจากนั้น

“ฉันขอร้องให้แม่ของนายช่วยเลี้ยงแมรี่ตั้งแต่แบเบาะ จนแมรี่เข้าใจว่าเธอคือแม่บังเกิดเกล้า และเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณของฉัน แม่ของนายจึงปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เธอสวมรอยเป็นคุณทิพย์โดยไม่บอกเรื่องนี้กับใคร...แม้กระทั่งนาย ฉันขอยืนยันด้วยเกียรติของทหาร นายกล้า...แม่ของนายไม่เคยทำอะไรผิดต่อนายและพ่อของนาย”

ไม่ทันจบประโยคดี กล้าก็ถลาไปคุกเข่าต่อหน้าเพียร ก้มกราบทั้งน้ำตา

“แม่...อโหสิให้ฉันด้วย ที่ฉันเข้าใจแม่ผิดมาตลอด”

เพียรสะอื้นไห้อย่างสุดกลั้น โอบกอดลูกชายคนเดียวด้วยความรักและคิดถึงสุดหัวใจ โดยมีอังเดรเฝ้ามองห่างๆ ด้วยความโล่งใจปนซาบซึ้ง...ในที่สุดแม่กับลูกชายก็ได้พบกันอีกครั้ง...

ooooooo

คำประกาศกร้าวของอังเดรทำให้เบอร์นาร์ดไม่พอใจตามคาด และไม่รอช้าจะไปปรึกษาปีเตอร์ จนได้แผนการร้าย จะลวงท่านเตี่ยออกจากที่ซ่อน ด้วยการออกคำสั่ง จะประหารกล้าในวันต่อมา

อังเดรได้เห็นประกาศก็ร้อนใจมาก บุกไปหาเบอร์นาร์ดถึงที่พักเพื่อเอาเรื่อง แต่กลับต้องหัวเสียกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าข้างกายอดีตกงสุลใหญ่มีปีเตอร์คอยเสี้ยม

“งานนี้เราต้องเชือดไก่ให้ลิงดูท่านกงสุล พวกท่านเตี่ยที่หลบหนีจะได้หวาดกลัว”

“นี่เป็นเรื่องทางราชการ คุณปีเตอร์ คุณไม่เกี่ยว!”

“อย่าเสียมารยาทอังเดร ปีเตอร์เป็นที่ปรึกษาของฉัน ดังนั้นคุณต้องฟังเขา!”

คำขาดของเบอร์นาร์ดทำให้อังเดรอยากจะเป็นบ้า แล้วก็ต้องสะอึก เมื่อได้ยินข้อเสนอของปีเตอร์

“เรามาตกลงกันดีกว่าท่านกงสุล ถ้าคุณเลิกก้าวก่ายเรื่องนี้ กระผมรับรองได้ว่าคุณทิพย์จะเป็นอิสระ”

ข่าวการประหารกล้า ทำให้หลายคนร้อนรนมาก ไม่เว้นแม้แต่รื่น ซึ่งแม้จะตรอมใจเพราะเหมยตาย ก็อดเป็นห่วงเพื่อนรักไม่ได้ เช่นเดียวกับพวกท่านเตี่ยและอาเหวิน เร่งคิดหาทาง จะต้องบุกชิงตัวกล้าออกมาให้ได้!

พลอยทุกข์ใจไม่ต่างจากคนอื่น และไม่รอช้า แอบลงไปเยี่ยมกล้าเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาของเธอทำให้กล้าร้าวรานใจมาก แต่ก็ยังทำหน้าเป็นปกติ ปลอบเสียงอ่อน

“อย่าเสียใจไปเลยขอรับคุณพลอย...ชาตินี้ชีวิตไอ้กล้ามีทุกอย่างคุ้มค่าแล้ว มันได้มีนายที่สมควรภักดี ได้เจอแม่ที่ตามหา และได้รักกับคนที่มันฝันถึงทุกค่ำคืน ขอให้ไอ้กล้าได้มองใบหน้านี้เป็นครั้งสุดท้ายเถอะขอรับ เพื่อมันจะได้จดจำไปถึงภพหน้า ว่าครั้งหนึ่งมันเคยได้รับความห่วงหาจากคุณพลอยคนนี้”

“กล้า...ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่อยากให้กล้าต้องจากไปแบบนี้”

จบคำสองหนุ่มสาวก็โผกอดกันแน่น แม้จะมีลูกกรงมาขวาง ก็ไม่เป็นอุปสรรค กล้าโอบกอดหญิงสาวที่รักและเทิดทูนสุดหัวใจอย่างอ่อนโยน ก่อนจะตัดสินใจจูบอำลา

“ถึงตายไอ้กล้าก็ไม่เสียดายชีวิต เพราะหัวใจของมันอิ่มเอมที่สุดแล้ว”

แม้จะวางแผนอย่างรอบคอบ พร้อมแบ่งหน้าที่กับอาเล้ง อาฉ่างและอาเฉียงเป็นอย่างดี แต่อาเหวินก็อดวิตกไม่ได้ เพราะไม่เคยเสี่ยงตายขนาดนี้มาก่อน บัวเข้าใจความรู้สึกดี ตัดสินใจเข้าไปปลอบ จนหนุ่มลากรถ เริ่มใจชื้น กำลังใจมาเป็นโข เมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่หลงรักมานาน
เอาใจช่วย

รื่นก็ตั้งใจไว้แล้วเช่นกัน จะช่วยเพื่อนรักให้พ้นภัย และหาโอกาสล้างแค้นปีเตอร์ให้ได้ คงจะมีเพียงเบอร์นาร์ด ที่ยังเป็นกังวล ไม่แน่ใจว่าแผนลวงเสือออกจากถ้ำของปีเตอร์จะได้ผลแค่ไหน

“กับคนอื่นผมไม่มั่นใจ แต่สำหรับท่านเตี่ย...กระผมเชื่อมั่นว่ามันต้องบุกมาช่วยไอ้กล้าแน่”

“แล้วคุณจะรับมือยังไง”

“คนร้ายที่บุกมาชิงตัวนักโทษ จะจัดการกับมันยังไงก็ได้ เราไม่ผิดอยู่แล้ว!”

ในที่สุดวันเวลาประหารนักโทษก็มาถึง กล้าถูกนำตัวไปลานพิธี ท่ามกลางสายตามากมายของเหล่าชาวสยาม พากันมาเป็นสักขีพยานรุมล้อมบทลงโทษอยุติธรรมของพวกล่าอาณานิคม

พวกอาเล้งก็ปะปนมากับพวกชาวบ้าน คอยสังเกตการณ์ ระแวดระวังไม่ให้อาเหวิน ซึ่งปลอมตัวเป็นทหาร ถูกจับตัวได้ เพื่อเฝ้ารอโอกาสจะช่วยกล้าออกจากลานประหาร

พิธีการดำเนินมาถึงเวลาประหาร กล้ายืนกราน ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา ฮิวโก้ไม่มีทางเลือก ต้องสั่งให้เตรียมการประหาร แต่บัวกับพวกอาเล้งไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น เริ่มปลุกระดมชาวบ้าน เรียกร้องความสนใจ เปิดโอกาสให้อาเหวินบุกชิงตัวกล้า โดยที่ไม่มีใครทันรู้ตัว!

แต่ฮิวโก้ก็เห็นเข้าจนได้ แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น จนกระทั่งเกิดการยิงปะทะ เพราะพวกเบอร์นาร์ดรู้ตัวว่ากล้าถูกพาหนี แถมยังมีรื่นบุกมาช่วยเพื่อนรักอีกแรง เหตุการณ์เลยยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม

อังเดรเห็นท่าไม่ดี เลยแกล้งบุกไปจับตัวกล้า ก่อนจะกระซิบบอกแผนการที่คิดสดๆร้อนๆ ให้พวกกล้าจับเขาเป็นตัวประกัน เพื่อหนีให้พ้นจากสถานการณ์วุ่นวายนี้

ท่านเตี่ยก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ส่งยันต์กับเที่ยงไปชิงตัวกล้าด้วย พวกทหารฝรั่งถูกระเบิดจนแตกกระเจิง พวกกล้าเลยหนีไปได้ แต่รื่นกลับไม่ยอมหนีตามไปด้วย เพราะระหว่างทางดันเหลือบไปเห็นปีเตอร์วิ่งผ่านมาเสียก่อน!

ooooooo

ปีเตอร์เบิกตาโพลง เมื่อพบว่ารื่นมาดักรอระหว่างทางหนี แต่เมื่อถูกกดดันถึงขีดสุด อดีตนายกองฝรั่งก็สู้เต็มที่ รื่นก็สะสมความแค้นไว้มาก ต่างฝ่ายเลยกระหน่ำยิง จนล้มกันไปคนละทิศละทาง แต่ที่รื่นไม่รู้และคิดไม่ถึง เมื่อหอบร่างสะบักสะบอมจากไปก่อน คือปีเตอร์ไม่ได้ตาย เพราะมีเสื้อเกราะป้องกันไว้

เหตุการณ์บุกชิงตัวกล้า ทำให้เบอร์นาร์ดโกรธมาก และไม่รีรอจะไปกดดันพระยาศรีพิพัฒน์ให้ส่งตัวท่านเตี่ย แลกกับอิสรภาพและความปลอดภัยของชาวสยาม

อังเดรซึ่งพาพวกกล้าหนีจนไปเจอท่านเตี่ย ก็คิดไว้แล้วว่าเบอร์นาร์ดต้องทำเช่นนั้น ราชนิกุลหนุ่มก็รู้ดี และคิดว่าทางรอดเดียวของเขาคือหาพยานปากเอก มายืนยันว่าเขาไม่ได้ฆ่าจีนหยง เพื่อป้องกันการหาเหตุของพวกล่าอาณานิคม ไม่ให้หาผลประโยชน์จากชาวสยาม อีกต่อไป!

รื่นประคองร่างอ่อนแรงของตัวเองมาถึงสถานที่กบดานของท่านเตี่ยหลังจากนั้น ท่านเตี่ยพยายามจะช่วยรักษา แต่บาดแผลและอาการของรื่นก็เกินเยียวยา จนแม้แต่เจ้าตัวก็พยักหน้ายอมรับชะตากรรม

อาเหวินถูกเรียกตัวไปสั่งเสีย ให้นำเงินของอาเล้งที่รื่นเคยขอยืมไปคืน ก่อนที่กล้าจะเข้าหาเป็นรายต่อมา

“ไอ้รื่น...เอ็งจะตายแบบนี้ไม่ได้นะ เอ็งอุตส่าห์เสี่ยงช่วยชีวิตข้า แล้วเอ็งจะทิ้งข้าได้ยังไง”

“ข้าขอโทษ...มีคนรอข้าอยู่ เอ็งช่วยฝังข้าไว้ข้างอาเหมยด้วย นักเลงข้างถนนอย่างข้า ได้สู้กับไอ้พวกฝรั่งที่มารุกรานสยาม ได้มีรักแท้ ได้มีเพื่อนอย่างพวกเอ็ง ข้าก็พอใจแล้ว”

ขาดคำ รื่นก็สิ้นลม ท่ามกลางความเศร้าเสียใจของเหล่าเพื่อนฝูงและคนคุ้นเคย แต่ก็สบายใจได้ เพราะเชื่อว่าดวงวิญญาณของเขาจะลอยไปเคียงคู่กับเหมย...หญิงสาวอันเป็นที่รักแน่...

การหายตัวไปของอังเดร ไม่ได้ทำให้พวกเบอร์นาร์ดนึกเป็นห่วง แต่กลับทำให้ร้อนรนกว่าเดิม กลัวว่าแผนที่วางไว้จะแตก และทุกคนจะรู้ความจริงว่าใครเป็นฆาตกรฆ่าจีนหยง!

ชดจึงถูกพระยาประเสริฐภักดีส่งตัวไปฆ่าปิดปากอาเปียวและอาหลอ แต่อาเปียวรอดตัวไปได้ โดยมียันต์กับเที่ยง ซึ่งมาตามหาตัวพยานปากสำคัญให้ท่านเตี่ยเป็นคนช่วยชีวิตไว้

พระยาศรีพิพัฒน์ถูกเชิญตัวมารับรู้ความจริงจากปากอาเปียวด้วย แล้วก็จริงดังคาด ฆาตกรฆ่าจีนหยง ได้แก่พระยาประเสริฐภักดี อังเดรเสนอให้รายงานเรื่องนี้กับเบอร์นาร์ด แต่ท่านเตี่ยกับพระยาศรีพิพัฒน์ไม่เห็นด้วย

“คดีนี้...เจ้าอาณานิคมเป็นฝ่ายได้เปรียบ หากตัวแทนสยามไม่มีผู้ใดไปแก้ต่าง ประโยชน์ย่อมตกแก่เจ้าอาณานิคมอย่างมหาศาล ตอนนี้มันขู่จะเอาทั้งเงินและดินแดนของเราแล้ว” พระยาศรีพิพัฒน์เอ่ยเครียดๆ

“ดังนั้นเบอร์นาร์ดคงไม่ต้องการให้ท่านหรือเราเดินทางกลับไปแน่” ท่านเตี่ยเห็นด้วย

“เพื่อพิสูจน์ว่าฝ่าบาทบริสุทธิ์ ยังไงเราก็ต้องกลับไป กระหม่อมจะให้คนสนิทมารับและพาไปที่ทำการกงสุล”

พระยาศรีพิพัฒน์กับท่านเตี่ยรู้ดีว่าคนสนิทของอังเดรก็คือฮิวโก้ แต่ก็ยังไม่วางใจ เพราะเคยเห็นท่าทางเอาเรื่องของอีกฝ่ายมาก่อน กงสุลใหญ่เข้าใจดี แต่ก็ยืนยันหนักแน่นว่าเชื่อใจฮิวโก้ได้แน่

ooooooo

จดหมายลับแจ้งขอความช่วยเหลือจากอังเดร ที่ส่งตรงถึงฮิวโก้ ทำให้เบอร์นาร์ดรู้ที่ซ่อนพวกท่านเตี่ยจนได้ เพียรกับพลอยแอบได้ยินทุกอย่าง และตัดสินใจจะหาทางออกไปบอกพวกท่านเตี่ยให้หนี!

เพียรแอบเอาปืนพกของอังเดรให้พลอย เผื่อใช้ป้องกันตัว ก่อนจะใช้แผนลวงล่อให้พวกทหารยามตายใจ ปล่อยให้พลอยเล็ดลอดออกจากบ้านกงสุลจนได้

พลอยรีบไปหาบัวที่ร้านอาเล้ง และพากันไปแจ้งเตือนพวกท่านเตี่ยแต่ก็เหมือนจะไม่ทันการณ์ ปีเตอร์ซึ่งรอดจากกระสุนของรื่นได้อย่างปาฏิหาริย์ ส่งทหารและเหล่านักฆ่ามาบุกถึงที่ซ่อนตัวของท่านเตี่ยเสียก่อน

อังเดรช่วยกันกับพวกกล้าอารักขาท่านเตี่ยหนีออกจากที่ซ่อน ยันต์กับเที่ยงก็เช่นกัน ถวายชีวิตจะสู้เพื่อเจ้านายจนเที่ยงต้องมาตายอย่างน่าอนาจเพราะถูกยิง

และระหว่างที่พวกท่านเตี่ยหนีตายนั่นเอง เบอร์นาร์ดก็เปิดฉากเจรจากับพระยาศรีพิพัฒน์ เรียกร้องให้ฝ่ายสยามลงโทษท่านเตี่ยข้อหาฆ่าจีนหยง พร้อมกับเรียกเงินค่าเสียหายจำนวนถึงหนึ่งล้านฟรังก์!

พระยาศรีพิพัฒน์ข่มอารมณ์ไม่พอใจ พยายามซื้อเวลาให้พวกท่านเตี่ยพาตัวอาเปียวมาเป็นพยานยืนยันความบริสุทธิ์ให้ได้ แต่ก็เหมือนความหวังจะริบหรี่เต็มที เพราะพวกปีเตอร์ส่งคนไปเก็บกวาดพยานสำคัญนั้นแล้ว

อาเปียวถูกพวกนักฆ่าสังหารอย่างเลือดเย็น ท่านเตี่ยเลยต้องหนีเอาตัวรอด โดยมีอังเดรกับพวกกล้า ถวายชีวิตเพื่อถ่วงเวลา แต่มีหรือราชนิกุลหนุ่มใหญ่จะยอมให้เป็นเช่นนั้น ประกาศกร้าว

“ถึงตอนนี้ ข้าไม่ได้กลัวตายเลยแม้แต่น้อย หากกลัวแต่ว่าพวกศัตรูจะอาศัยการกล่าวหาข้าเป็นเครื่องมือทำร้ายทำลายสยามประเทศ ดังนั้น...ข้าจะขอสู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด”

ตรัสจบก็ทรงก้าวไปเผชิญหน้ากับพวกนักฆ่า “เรา...หม่อมเจ้าชาตรีเกียรตินภากร มาที่นี่เพื่อไปต่อสู้คดีลอบสังหารจีนหยง เราคือผู้บริสุทธิ์ ดังนั้น...เราจะไม่ยอมให้พวกฝรั่งนักล่าใส่ความเพื่อย่ำยีแผ่นดินสยามเป็นอันขาด หากใครรักชาติและแผ่นดิน ก็จงหลีกทางให้เรา มิเช่นนั้น...เราจะฆ่าให้เสียสิ้น!”

เพียรเห็นท่าทางอึดอัดใจของฮิวโก้ เลยพยายามกดดันจนอีกฝ่ายยอมไปช่วยอังเดร พาตัวท่านเตี่ยกับอังเดร ไปยืนยันความบริสุทธิ์ที่ทำการกงสุลได้ทันเวลาในที่สุด!

การปรากฏตัวของท่านเตี่ยกับอังเดร ทำให้ความจริงทุกอย่างเปิดเผย ว่าแท้จริงแล้วพระยาประเสริฐภักดี คือฆาตกรที่สังหารจีนหยง โดยมีชดซึ่งกลัวตายจนลนลาน เป็นพยานปากเอก สารภาพทุกอย่าง

“ฝ่าบาท...ทรงไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย กระหม่อมขอเป็นพยานข้างฝ่าบาท กระหม่อมเห็นกับตาว่าพระยาประเสริฐเป็นคนฆ่าจีนหยง ส่วนคุณโชติ...เป็นคนวางแผนขอรับ”

คำสารภาพของชดทำให้โชติโกรธจัด ควักปืนยิงชดตายคาที่ พระยาประเสริฐภักดีพยายามกล่อมลูกชายให้มอบตัว แต่โชติก็เข้าตาจนเสียแล้ว และตัดสินใจยิงตัวตายหนีอายในอึดใจต่อมา!

ooooooo

เบอร์นาร์ดถูกจับตัวไปขัง โทษฐานก่อทุจริต คิดใส่ร้ายและปั่นป่วนให้เกิดความขัดแย้งโดยไม่จำเป็น แต่ที่หนักเป็นพิเศษ คงหนีไม่พ้นข้อหาพยายามฆ่าอังเดร...กงสุลใหญ่คนปัจจุบัน!

ฝ่ายกล้า...แยกตัวจากท่านเตี่ยและอังเดรไปจัดการปีเตอร์ ชำระแค้นให้รื่นกับทองอิน เขาขว้างมีดใส่หลายยก แต่ก็ทำอะไรอดีตนายกองฝรั่งจอมโกงไม่ได้ และแล้วความคิดหนึ่งก็ผุดในหัว...หรือว่าปีเตอร์จะใส่เสื้อเกราะ

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของปีเตอร์ทำให้กล้ายิ่งมั่นใจ เลยตัดสินใจย่างสามขุมเข้าหา และจัดการประเคนเพลงมวยหลายท่าใส่คอและศีรษะหลายครั้ง จนในที่สุด...อดีตนายกองฝรั่งใจโฉดก็ขาดใจตาย!

พระยาประเสริฐภักดีต้องตกที่นั่งลำบากไม่แพ้ลูกชาย ถูกจับไปขังเพื่อรอพิจารณาโทษ แต่กระนั้น...ความโกรธแค้นก็ทำให้ขาดสติ เอะอะโวยวายราวกับคนบ้า

“มันไม่สมควรเป็นแบบนี้ แผนการทุกอย่างถูกวางไว้อย่างดี ฝ่าบาทสมควรตาย และกระหม่อมสมควรชนะ”

ท่านเตี่ยถอนพระทัยยาว ก่อนตรัสเตือนสติ “เรานับถือสติปัญญาและความสามารถของตัวท่านกับบุตรชาย หากฝักใฝ่ในการบริหารบ้านเมืองก็คงไม่ลงเอยเช่นนี้ เราเสียดายจริงๆ”

“สงครามนี้ยังไม่จบหรอกฝ่าบาท พรรคพวกของกระหม่อมยังมีอีกมาก...พวกฝรั่งต้องช่วยกระหม่อมแน่”

“สำหรับพวกมัน ท่านก็เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่ง แต่บัดนี้ท่านไม่มีอำนาจ หัวจะขาดในอีกกี่วันก็ยังไม่รู้”

พระยาศรีพิพัฒน์ส่ายหน้าอ่อนใจ และยิ่งสมเพช เมื่อเห็นอาการคลั่งของพระยาประเสริฐภักดี

“ยัง...ยังไม่จบ สุนัขรับใช้ที่ไหนกัน สิ้นวาสนาบารมีที่ไหนกัน กูเป็นพระยาพานทอง กูมีสมบัติ กูมีอำนาจล้นฟ้า แต่แล้วทำไมกูถึงต้องมากลายเป็นสภาพแบบนี้ ทำไม...ทำไม!”

เรื่องราวเลวร้ายจบลงด้วยดี ท่านเตี่ยกลับไปรับราชการ โดยมียันต์ตามอารักขาเหมือนเคย ส่วนพวกอาเล้ง รวมทุนกับเจ๊คิ้มเปิดร้านข้าวต้มอีกครั้ง โดยมีอาเหวินเป็นเรี่ยวแรงสำคัญ พร้อมกับบัวที่ทำท่าจะใจอ่อน ยอมเป็นเมียหนุ่มลากรถหน้าซื่อในอีกไม่ช้า

ส่วนกล้า...มีชีวิตดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ สร้างความภูมิใจให้แก่เพียรยิ่งนัก

“กล้าลูกแม่...ต่อไปนี้ขอให้มีแต่ความสุขความเจริญนะลูก แม่ดีใจเหลือเกินที่รู้ข่าวว่าเจ้านภากรจะทรงชุบเลี้ยงลูกให้ได้เป็นทหาร แม่ไม่เคยคิดฝันเลยว่าลูกของแม่จะมีวาสนาเช่นนี้”

“เรื่องยศตำแหน่งมันไม่สำคัญหรอกจ้ะแม่ แค่ฉันได้อยู่กับแม่ที่พระนครนี้ ฉันก็สุขใจแล้ว”

“วันนี้ลูกมีศักดิ์ศรี มีคนนับหน้าถือตา เราสองแม่ลูกไม่ต้องหนีใครอีกแล้ว”

สองแม่ลูกส่งยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ก่อนที่ฝ่ายลูกชายจะได้หน้าบาน เมื่อเจอพลอยในเวลาต่อมา สองหนุ่มสาวได้เปิดใจคุยกันด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งแรก และครั้งนี้...อดีตทาสหนุ่มก็ได้โอกาสบอกความในใจ

“ไอ้กล้าเข้าใจแล้วว่าศักดิ์ศรีของคนเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งเหล่านี้ แต่เป็นความจงรักภักดีขอรับ คนเราขอแค่มีความสัตย์ซื่อ ยึดถือในสิ่งดีงาม ไปที่ไหนก็ย่อมมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี และเป็นที่รักใคร่ของผู้คน”

พลอยนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจบอกว่าจะกลับเวียงสิงห์เพื่อไถ่ที่นาและทวงกิจการของพ่อแม่คืน

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน ภาระที่เวียงสิงห์กำลังรอให้ฉันกลับไป...คนเราทุกคนต่างก็มีความฝันและเส้นทางของตัวเอง นั่นคงเป็นเหตุผลของคำว่า...พลัดพราก โชคดีนะกล้า สักวันเราคงได้เจอกันอีก”

พูดจบก็หมุนตัวจากไปช้าๆ น้ำตาพานจะไหลอย่างสุดกลั้น แต่ก็ต้องข่มใจ กล้ำกลืนไว้ ไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอ กล้ามองตามคุณหนูคนสวยจนเกือบลับตา จึงตัดสินใจได้ว่าจะไม่ปล่อยดวงใจดวงนี้ให้ห่างจากตัวอีก

พลอยอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาว่าคนรั้งข้อมือเธอไว้จะเป็นกล้า

“คุณพลอย...ไอ้กล้าจำคำสาบานได้เสมอขอรับ ชาตินี้ทั้งชาติจะขอดูแลคุณพลอยไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เพราะในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดมีค่าไปกว่าคุณพลอยอีกแล้ว ถ้าไอ้กล้าทอดทิ้งคนที่ตัวเองรักไปตอนนี้ แล้วชีวิตจะมีความหมายอะไร เราจะไม่แยกจากกันอีก เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

คำสาบานรักของเขา ทำให้พลอยน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะหัวใจเต้นแรงด้วยพลังแห่งรัก เมื่อเขาบรรจงจูบที่กลางหน้าผาก บ่งบอกความรักท่วมท้นที่มีให้เธอตลอดมา...จากนี้และตลอดไป

ooooooo

–อวสาน–

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement