ยึดฟ้าหาพิกัดรัก ตอนที่ 2 นิยายไทยรัฐ
วันศุกร์ที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ยึดฟ้าหาพิกัดรัก ตอนที่ 2


28 ก.ย. 2560 08:38
892,852 ครั้ง

ละคร นิยาย ยึดฟ้าหาพิกัดรัก

ยึดฟ้าหาพิกัดรัก ตอนที่ 2

อ่านเรื่องย่อ

ยึดฟ้าหาพิกัดรัก

แนว:

โรแมนติก-ดราม่า-แอคชั่น

บทประพันธ์โดย:

ทองหลาง

บทโทรทัศน์โดย:

แพรพริมา

กำกับการแสดงโดย:

แผ่นดิน ประสงค์สันติ

ผลิตโดย:

บริษัท พอดีคำ เอนเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ:

มิกค์ ทองระย้า,เซฟฟานี่ อาวะนิค

กรัณย์กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านในตอนเช้าแล้วจะกลับออกไปที่โรงพยาบาลอีกเพื่อเฝ้าไอรีนตามที่รับปากธงรบไว้ โดยบอกนวลนิตย์ผู้เป็นแม่ว่าภารกิจยังไม่เสร็จ แม่คิดถึงและห่วงลูกชาย แต่บ่นไปก็เหมือนเดิมทุกที เพราะกรัณย์เห็นงานสำคัญเป็นที่หนึ่ง

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล กรัณย์ทักทายหมวดชูชาติกับหมวดชาตรีที่ธงรบส่งมาเปลี่ยนเวรกันเฝ้าไอรีนก่อนจะเดินตามนภัสชลเข้าไปในห้องผู้ป่วย

ไอรีนรู้สึกตัวแล้วแต่ยังมึนศีรษะเล็กน้อย นภัสชลบอกว่าผลตรวจร่างกายกับผลเอกซเรย์ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง บ่ายนี้คงกลับได้ ไอรีนขอบใจเพื่อนสาวกับผู้กองหนุ่ม จากนั้นเธอถามหาพ่อ พอรู้ว่าผู้ก่อการร้ายจับตัวท่านไปพร้อมธีระ ไอรีนร้อนรนแทบจะลุกจากเตียง กรัณย์ต้องปลอบโยนและให้สัญญาว่าจะช่วยพ่อของเธอกลับมาให้ได้

“ตอนนี้คุณควรเชื่อผมกับหมอนภัสชล แล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผม”

“ค่ะผู้กอง ถ้าคุณสัญญาด้วยเกียรติของคุณ ฉันก็จะรอได้พบกับพ่ออีกครั้ง”

“ครับ คุณจะได้พบกับเขาแน่”

“แล้วคนอื่นๆในศูนย์วิจัยล่ะคะ”

“ตัวประกันถูกช่วยออกมาได้ ตอนนี้ทางผู้บัญชา– การกองบินกำลังดูแลให้อยู่จ้ะ”

“แล้ว ดร.ธีระหัวหน้าโครงการวิจัยถูกจับพร้อมกับคุณพ่อด้วยเหรอคะผู้กอง”

“ครับ ทางเราคาดว่าพวกผู้ก่อการร้ายต้องการข้อมูลสำคัญของโครงการนาเดีย จึงเอาตัวคีย์แมนคนสำคัญของโครงการไปทั้งคู่”

“แล้วนายวิทย์ล่ะคะ เขาอยู่ในกลุ่มตัวประกันที่ปลอดภัยด้วยรึเปล่า”

“นายวิทย์?”

“ด็อกเตอร์เตชะวิทย์ เขาเป็นเพื่อนฉัน ตอนที่เกิดเรื่องฉันไม่เจอเขาเลย”

“ผมจำได้แล้วครับ ผู้การเคยให้ผมดูรายชื่อ จนท.ศูนย์วิจัยก่อนเข้าไปปฏิบัติการช่วยเหลือ แต่ว่า...”

“ทำไมคะผู้กอง หรือว่านายวิทย์ถูกพวกมัน...”

“เปล่าครับ ไม่มีรายชื่อด็อกเตอร์เตชะวิทย์ในกลุ่มตัวประกันที่รอด และศพของผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ”

“งั้นนายวิทย์อาจจะรอดจากเหตุการณ์นี้”

“ไอรีน...ผู้กองยังยืนยันอะไรตอนนี้ไม่ได้ เพราะอาคารศูนย์วิจัยถูกระเบิดไปแล้ว ต้องรอให้มีการค้นหาอย่างละเอียดอีกครั้ง”

“ใช่ครับด็อกเตอร์ ตอนนี้คุณควรพักผ่อน ถ้าผมได้เรื่องเพิ่มเติมจะรีบบอกคุณคนแรก”

หลังจากนั้นกรัณย์ออกมาคุยโทรศัพท์กับธงรบให้ข้อมูลตามที่รู้จากไอรีน โดยไม่รู้ว่าซายูริกำลังจับตามองเขาอยู่ไม่ไกล

“ตอนนี้ผมยังถามอะไรกับด็อกเตอร์ไม่ได้มากครับท่าน ขอเวลาอีกสักพักให้เธอทำใจได้ก่อน อีกเรื่องครับท่าน ด็อกเตอร์ไอรีนบอกกับผมว่าเธอไม่เจอด็อกเตอร์เตชะวิทย์ในช่วงเวลาที่ผู้ก่อการร้ายบุกเข้าไปที่นั่น ผมเลยอยากเช็กจำนวนของผู้เสียชีวิตอีกที...ครับ ผมจะรอคำตอบครับ” กรัณย์วางสายแล้วเดินกลับไปที่ห้องไอรีน

คล้อยหลังเขาครู่เดียว ซายูริสั่งผ่านวิทยุสื่อสารให้ลูกน้องลงมือปฏิบัติการได้เลย

ooooooo

ร้อยเอกภูริชแห่งหน่วยรบพิเศษ สังกัดกองทัพบก เพื่อนรักของเรืออากาศเอกกรัณย์ ตั้งใจมาหาหมอนภัสชลแฟนสาวที่โรงพยาบาลด้วยความคิดถึง แต่ไม่ทันได้สวีตกัน ภูริชก็มีอันต้องไปช่วยกรัณย์สกัดผู้ก่อการร้ายที่กล้าเข้ามาลักพาตัวไอรีน

โชคดีที่ไอรีนแอบหนีออกจากห้องผู้ป่วยเสียก่อนเพื่อไปหาเตชะวิทย์ที่บ้าน พวกซายูริจึงยังไม่ได้ตัว แถมยังต้องปะทะกับกรัณย์และภูริชอยู่สักพักก่อนที่จะติดตามไอรีนไป

แน่นอนว่ากรัณย์กับภูริชไม่ปล่อยคนร้ายลอยนวลไปง่ายๆ สองฝ่ายปะทะกันอีกยกที่บ้านเตชะวิทย์โดยที่ไอรีนถูกซายูริจับเป็นตัวประกัน แต่เพราะความแม่นปืนสไนเปอร์ของภูริชทำให้ฝ่ายผู้ก่อการร้ายโดนเก็บไปหลายคน คงเหลือซายูริกับแจ็คที่ภูริชกับกรัณย์ยอมรับว่าโค่นยาก โดยเฉพาะแจ็คที่สวมเกราะเหล็กแม้แต่ปืนกับมีดก็ไม่ระคายผิว

ในที่สุดกรัณย์ที่ช่วยเหลือไอรีนปลอดภัยแล้วต้องเอารถมารับภูริชออกไป ทิ้งความเจ็บแค้นใจไว้ให้ซายูริ กับแจ็คเพื่อรอเวลาเอาคืน...

หลังจากแนะนำภูริชกับไอรีนให้รู้จักกันแล้ว กรัณย์ขอคุยส่วนตัวกับไอรีน ท่าทางเขาบ่งบอกว่าไม่พอใจ ดึงเธอห่างออกไปมุมหนึ่ง

“ฉันเจ็บนะผู้กอง ทำอะไรของคุณเนี่ย”

“คุณยังกล้าตั้งคำถามกับผมอีกเหรอด็อกเตอร์ ที่ต้องวุ่นวายขนาดนี้ไม่ใช่เพราะคุณทำอะไรโดยไม่บอกผมสักคำเหรอ”

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกนั้นจะ...”

“คุณอ้างว่าไม่รู้ได้ไง ปริญญาด็อกเตอร์คุณได้มาเพราะจับสลากหรือไง”

“ผู้กอง! จะมากไปแล้วนะ”

“แค่นี้ไม่มากไปหรอกครับ ถ้าเทียบกับการที่คุณขอให้ผมสัญญาว่าให้ช่วยพ่อคุณให้ได้ แต่คุณกลับไม่รักษาสัญญาว่าจะอยู่ในความดูแลของผม”

“ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ แค่สงสัยว่านายวิทย์เพื่อนฉันจะรอดจากเหตุระเบิดที่ศูนย์วิจัยฉันก็เลย...”

“ตัดสินใจออกไปเองโดยโกหกผม พอเถอะครับด็อกเตอร์ ผมจะช่วยคุณต่อไปได้ยังไง ถ้าคุณยังไม่เชื่อใจผม”

“ฉันไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น พ่อฉัน เพื่อนฉัน ทุกคนที่ฉันรู้จักต้องมาตายเพราะฝีมือใครก็ไม่รู้ ต้องการอะไรก็ไม่รู้ แล้วคุณยังคิดว่าฉันจะไว้ใจใครได้อีก”

หญิงสาวระเบิดความอัดอั้นในใจออกมาทั้งน้ำตาที่กลั้นไม่อยู่ ภูริชกับนภัสชลยืนมองอยู่ห่างๆ เห็นท่าไม่ดีรีบเข้ามา

“กรัณย์...ฉันว่าแกใจเย็นๆ ให้นภัสดูแลด็อกเตอร์ไปก่อน ส่วนแกมาคุยกับฉันดีกว่า”

กรัณย์ยอมเดินตามภูริชออกไปโดยดี แต่สีหน้าเขาเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“เป็นอะไรของแกไปวะกรัณย์ ด็อกเตอร์เขาไม่ใช่ทหารอย่างพวกเรา เจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วเขาไม่ช็อกจนพูดจาไม่รู้เรื่องก็ถือว่าเขารับมือได้ดีแล้ว”

“แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเขาฟังฉัน ไม่หาเรื่องให้ตัวเองต้องกลายเป็นเป้าอันตราย เพราะถ้าฉันมาช่วยไม่ทัน ไอ้พวกนั้นจะทำให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย”

“ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย? นี่แกกำลังพูดถึง...”

“ใช่...เหตุการณ์ที่ฉันช่วยตัวประกันไม่ได้ ไอ้พวกผู้ก่อการร้ายพวกนั้นมันเป็นพวกเดียวกับที่ Hijack เมื่อปีก่อน มันเรียกตัวเองว่า Black Iron มันคือพวกที่ฆ่ามีนาของฉัน”

“Black Iron แล้วพวกมันต้องการอะไรจากด็อกเตอร์ไอรีน”

“ฉันยังไม่รู้ แม้แต่ทางกลาโหมและท่านผู้การก็ยังต้องสืบเรื่องนี้เพิ่ม เพราะข้อมูลของพวก Black Iron ยังมีน้อยเกินไป รู้แต่ว่าด็อกเตอร์คือคนสำคัญที่ฉันจะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือพวกมันไม่ได้”

“ฉันว่าภารกิจของแกคราวนี้เจองานช้างเข้าให้แล้ว แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะส่งข้อความถึงพวกเรา เผื่อจะช่วยให้แกได้ข้อมูลของพวก Black Iron มากขึ้น ไม่ปล่อยให้แกรับมืองานมหาหินแบบนี้คนเดียวแน่”

ภูริชตบบ่ากรัณย์เน้นๆเพื่อให้กำลังใจ กรัณย์พยักหน้ารับและพูดขอบใจเพื่อนที่ไม่ทิ้งกัน

ooooooo

ธงรบตื่นตระหนกเมื่อกรัณย์บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาทางโทรศัพท์

“ถ้าด็อกเตอร์ไอรีนปลอดภัยอยู่กับคุณก็ดีแล้ว แสดงว่าพวกมันอาศัยจังหวะที่คุณกำลังผลัดเวรดูแลเข้าไปชิงตัว คุณรีบพาด็อกเตอร์มาที่กองบินแล้วกัน ส่วนเรื่องข้อมูลของคุณที่พวกมันพูดถึง ผมจะสั่งตรวจสอบเดี๋ยวนี้ว่ามีการแฮ็กข้อมูลไปรึเปล่า”

ธงรบตัดสายไปแล้วนิ่วหน้าเคร่งเครียดก่อนจะกดโทรศัพท์ที่โต๊ะสั่งงานทหารหน้าห้องให้ช่วยตามหมวดชาตรีกับหมวดชูชาติมาพบตนเดี๋ยวนี้

ด้านกรัณย์ก็เร่งรีบพาไอรีนมุ่งหน้าไปกองบินตามคำสั่งธงรบ ระหว่างนั่งอยู่ในรถทั้งคู่เอาแต่เงียบไม่พูด อะไรกัน กระทั่งกรัณย์เห็นไอรีนเอามือลูบแขนข้างที่ถูกเขาบีบตอนดึงไปคุยกันสองคน ถามอย่างอาทรว่า

“ยังเจ็บอยู่เหรอ ทนหน่อยแล้วกัน ถึงกองบินแล้วผมจะให้พยาบาลที่นั่นดูให้”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แขนฉันก็แค่ช้ำตอนที่โดนคุณกระชากแรงๆแค่นั้น”

“ก็ถ้าคุณฟังผม ไม่หาเรื่องออกมา ผมก็คงไม่ต้องทำแบบนั้น”

“ค่ะ พูดไปฉันก็ผิดอยู่ดี ไม่ต่างจากเป็นนักโทษ ทำอะไรก็ผิดไปหมดนั่นแหละ” ไอรีนตัดพ้อแล้วเบือนหน้าไปบ่นมุบมิบคนเดียว “เห็นทีแรกนึกว่าจะใจดี สุภาพอย่างหน้าตา ที่ไหนได้ ดุอย่างกับ...”

“คุณรู้มั้ย คุณสมบัติอย่างนึงของคนที่จะเป็นนักบินได้คืออะไร...ประสาทสัมผัสต้องดีและเป็นคนช่างสังเกต เพราะฉะนั้นที่คุณมุบมิบบ่นว่าผมเมื่อกี้ ผมได้ยินชัดมาก”

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรคุณซะหน่อย กำลังชื่นชมคุณอยู่ต่างหาก”

“หน้าตาดีแต่ดุอย่างกับหมาเนี่ยนะครับ”

“เปล่า ยังไม่ได้พูดเปรียบกับหมาซะหน่อย แค่พูดว่าหน้าตาดีเฉยๆ ได้ยินไหมคะว่าฉันชมว่าคุณหน้าตาดี สุภาพกับสุภาพสตรีมาก”

ไอรีนพูดประชดโดยไม่ได้มองไปข้างหน้า จังหวะนั้น อยู่ๆกรัณย์เบรกรถกะทันหันจนศีรษะเธอกระแทกคอนโซล โป๊ก!

“โอ๊ย!! นี่คุณแกล้งฉันเหรอ ฉันเจ็บนะ”

“ผมไม่ได้แกล้ง แต่ถนนเส้นนี้เพิ่งจะปิดซ่อมไปเมื่อเดือนก่อนเอง”

ไอรีนมองไปที่หน้ารถเห็นป้ายบังคับเลี้ยวเพราะถนนข้างหน้าปิดซ่อม สังหรณ์ใจไม่ดี แต่กรัณย์นั้นรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น รีบเข้าเกียร์ถอยหลังเปลี่ยนเส้นทางทันที

ooooooo

เวลาเดียวกันนั้นหมวดชูชาติกำลังรัวแป้นคีย์บอร์ดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กในห้องทำงานของธงรบ โดยมีหมวดชาตรีลุ้นอยู่ด้วย

“ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับท่านผู้การ”

“ตกลงพวกมันสามารถแฮ็กเข้าถึงข้อมูลของผู้กองกรัณย์รึเปล่า”

“ไม่มีเลยครับ ระบบป้องกันข้อมูลของกองทัพยังทำงานได้ดี ไวรัสสักตัวก็เจาะไม่ได้ครับ”

“เอาให้ชัวร์ๆหมวดชู อยู่ๆพวกมันจะเอาเรื่องส่วนตัวผู้กองมาขู่ได้ไง”

“เอาดีกรีวิศวะคอมพ์ก่อนมาเป็นคอมมานโดเป็นประกันเลยหมวดชาตรี ข้อมูลของผู้กองรวมทั้งทีมปฏิบัติการเราทุกคนยังปลอดภัยไม่ถูกแฮ็กแน่นอน”

“แสดงว่าพวกมันจงใจลักไก่รวบรวมข้อมูลจากข่าว จากคลิปเหตุการณ์ Hijack ครั้งนั้นมาเบี่ยงความสนใจให้ผู้กองไขว้เขว”

“แน่นอนเลยครับ ข่าวตอนนั้นสื่อสนใจกันมาก ผู้กองเลยถูกจับตา ไอ้พวกนี้มันเจ้าเล่ห์”

ธงรบพยักหน้ารับ ระหว่างนั้นกรัณย์โทร.เข้ามาแจ้งธงรบว่าตนยังกลับกองบินไม่ได้เพราะคนร้ายยังตามตัวด็อกเตอร์ไอรีนอยู่

“พวกมันรู้ว่าคุณต้องพาด็อกเตอร์มาที่นี่ มันอาจจะดักไว้หมดทุกทาง”

“ครับ ผมก็คิดอย่างนั้น ตอนนี้ผมเลยเปลี่ยนเส้นทางไปเรื่อยๆไม่ให้พวกมันจับทางได้”

“งั้นผมว่าคุณไม่ควรมาที่นี่ตอนนี้ ควรพาด็อกเตอร์ไปหลบที่ที่คุณคิดว่าปลอดภัยก่อน ส่วนเรื่องข้อมูลที่สงสัยว่าจะถูกพวกมันแฮ็ก ผมให้หมวดชูชาติตรวจสอบแล้ว ข้อมูลของคุณยังปลอดภัยดี พวกมันอาศัยข้อมูลจากข่าวเก่าๆมาเบี่ยงเบนความสนใจคุณแค่นั้น”

“ขอบคุณครับท่าน ถ้างั้นผมต้องขออนุญาตหาที่ปลอดภัยพาด็อกเตอร์ไปหลบก่อน”

“คุณจัดการได้เลย ยังไม่ต้องบอกผมว่าที่ไหน เพื่อป้องกันโทรศัพท์ถูกดักฟัง ถึงที่แล้วค่อยบอกผมในช่องทางที่ปลอดภัยแล้วผมจะส่งหมวดชูชาติกับหมวดชาตรีไปเสริมกำลัง”

กรัณย์รับคำสั่งแล้วพาไอรีนหลบหลีกพวกวายร้ายไปอาศัยรถบ้านของเพื่อนพักค้างคืนก่อนที่วันรุ่งขึ้นจะพาเธอไปที่เรือนหอของเขาที่ถูกปิดร้างไว้ตั้งแต่มีนาตายจากสภาพภายในบ้านมีข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างครบครัน แค่มาตัวเปล่าก็เข้าอยู่ได้ทันที เพียงแต่ว่าข้าวของทุกชิ้นล้วนถูกคลุมผ้าเพื่อป้องกันฝุ่น

ไอรีนชมว่าที่นี่น่าอยู่ แต่ถามว่าบ้านใคร กรัณย์กลับไม่ยอมบอก แถมยังไม่ให้เธอแตะต้องรูปถ่ายที่คลุมผ้าไว้ แต่ย้ายมันไปเก็บในห้องเก็บของ

หลังจากนั้นเขาพาเธอไปที่ห้องนอน ให้เธอหยิบเสื้อผ้าผู้หญิงในตู้ออกมาใช้ได้ แต่ไม่ยอมบอกว่าเป็นของใคร พอถูกเธอซักหนักเข้าก็ตอบแบบขอไปทีว่าของแม่

“ของแม่คุณ? เสื้อผ้าสวยๆแบบนี้เนี่ยนะ ฉันจบด็อกเตอร์มานะคะผู้กอง ตอบแบบนี้ดูถูกฉันเกินไปรึเปล่า”

“ก็แล้วแต่คุณแล้วกัน ถ้าทนเหม็นกลิ่นเสื้อผ้าตัวเก่าของคุณได้ก็เอาที่สบายใจ”

“ก็ได้...ไม่อยากบอกก็ไม่อยากรู้ เชอะ!!” ไอรีนงอนเดินหน้างอไปนั่งที่เตียง

“ใกล้จะค่ำแล้ว ผมจะออกไปหาซื้อของใช้กับของกินมาให้ และนี่คือคำสั่ง...”

“ห้ามแตะต้องของที่คุณไม่อนุญาต และให้ฉันอยู่แต่ในบริเวณที่คุณจำกัดให้ฉันอยู่เท่านั้น ห้ามออกนอกบริเวณบ้านเพราะมันอันตรายกับฉันใช่ไหมคะ”

“สมแล้วที่จบด็อกเตอร์มา แสนรู้แบบนี้ดีกับผมดีกับคุณ เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างไม่มีปัญหา แล้วก็ทำให้ได้อย่างที่พูดล่ะ”

กรัณย์พูดห้วนๆแล้วเดินออกไป ทิ้งไอรีนให้มองตามอย่างหมั่นไส้ก่อนจะโวยวายเพราะนึกขึ้นได้

“แสนรู้? ผู้กอง!! ฉันไม่ใช่หมานะ ตาบ้าเอ๊ย!”

ooooooo

ก่อนออกจากบ้าน กรัณย์เก็บปืนไว้ในลิ้นชักและเปลี่ยนซิมโทรศัพท์ใหม่เพื่อโทร.รายงานธงรบว่าเขาพาไอรีนมาพักที่เรือนหอ ธงรบรู้จักดีแต่นึกไม่ถึงว่ากรัณย์ยังเก็บบ้านหลังนี้ไว้อีกและอีกหนึ่งคนที่รู้จักบ้านหลังนี้ก็คือนวลนิตย์

แม่ของกรัณย์ เธอแทบไม่ได้มาที่นี่หลังจากว่าที่ลูกสะใภ้ถูกฆ่าตาย...แต่เวลานี้นวลนิตย์รู้จากนภัสชลว่ากรัณย์ปิ๊งผู้หญิงคนใหม่และเธอยังตามหาตัวลูกชายไม่เจอจึงด่วนตัดสินใจมาที่บ้านหลังนี้ทั้งที่มืดค่ำแล้ว หวังจับผิดลูกชายตัวดีให้อยู่หมัด

เป็นเรื่องทันที! เพราะไอรีนอยู่บ้านคนเดียว เธอกำลังจะอาบน้ำแต่ได้ยินเสียงเหมือนมีใครเข้ามา จึงถือปืนลงมาจากชั้นบนทั้งที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำ แล้วยิงขู่ผู้มาเยือนทั้งที่ยังไม่เห็นตัวว่าเป็นใคร

นวลนิตย์ตกใจแทบสิ้นสติ ร้องเรียกกรัณย์ช่วยแม่ด้วย เท่านั้นเองไอรีนหน้าซีดหน้าเสีย ปรากฏตัวบอกว่าเราเข้าใจผิดกัน แต่นวลนิตย์ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น โวยวายว่าอีกฝ่ายจะฆ่าตน กรัณย์กลับมาพอดี เขาพยายามอธิบายแต่แม่ไม่ค่อยฟัง หนำซ้ำแม่ยังพูดว่าบ้านนี้คือเรือนหอ ทำให้ไอรีนหันขวับมองกรัณย์ด้วยความสงสัย

“อ๋อ...แกไม่ได้บอกแม่นี่ใช่มั้ย แสดงว่าก็แค่ผู้หญิงที่แกหิ้วมาสนุกด้วยแค่นั้นใช่ไหมตารัณย์ ฉันไม่คิดเลยนะว่าหน้าที่การงานก็ดีแต่แกกลับทำตัวเหลวไหลแบบนี้ ไล่ออกไปจากบ้านเลยนะ แม่ไม่ชอบ”

“คุณแม่คะ หนูไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าอย่างที่คุณแม่กล่าวหานะคะ หนูกับผู้กองเราเป็น...” ไอรีนพูดได้แค่นั้นก็โดนกรัณย์เอามือปิดปาก

“อย่าเพิ่งพูดอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวผมเคลียร์กับแม่ผมเอง”

“แต่แม่คุณกำลังเข้าใจผิดฉัน”

“ผมรู้ แต่เรื่องของคุณเป็นความลับ แม้แต่แม่ผมก็รู้ไม่ได้...แม่ครับ ผมขอเวลาแป๊บนึง แป๊บเดียวครับ”

กรัณย์ดึงไอรีนเข้าห้องปิดประตูคุยกันตามลำพัง แต่กลายเป็นเขาโดนเธอต่อว่าฉอดๆ ก่อนสรุปว่าจะไปจากที่นี่

“คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ที่นี่ยังเป็นที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณตอนนี้”

“ปลอดภัยเนี่ยนะ คืนนี้ยังเจอแม่คุณเดินดุ่มๆเข้ามาได้ แล้วถ้าพรุ่งนี้เป็นแฟนคุณมาเจอฉันล่ะ ฉันไม่โดนลากไปกลางสี่แยกแล้วตบเลือดกบปากเหรอ”

“ไม่มีใครแล้วที่รู้จักที่นี่ มีแค่แม่ผมกับผู้การเท่านั้น”

“แล้วแฟนคุณ เจ้าของเรือนหอนี่ล่ะ”

“เธอกลับมาที่นี่อีกไม่ได้แล้ว”

“หมายความว่ายังไง”

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ เอาเป็นว่าคุณห้ามไปไหนเด็ดขาด คุณต้องอยู่ในความดูแลของผมจนกว่าผมจะช่วยพ่อคุณแล้วจัดการกับพวกผู้ก่อการร้ายจบ”

“แต่ฉันไม่ยอมให้แม่คุณมาเข้าใจฉันผิดๆแบบนั้นแน่ เสียศักดิ์ศรีฉัน”

“งั้นคุณต้องร่วมมือกับผม ผมมีวิธีอธิบายให้แม่เลิกเข้าใจผิดคุณ แต่ถ้าคุณไม่เห็นด้วย แม่ผมก็คงไม่ยอมกลับไปง่ายๆแน่”

ไอรีนอยากรู้ว่าวิธีอะไร แต่พอได้ฟังก็รับไม่ได้ จะไม่ยอมโกหกแม่ของเขาว่าเราเป็นแฟนกัน แม้กรัณย์ขอร้องเพราะเรื่องของเธอเป็นความลับของกองทัพ ให้ใครรู้ความจริงไม่ได้แม้แต่แม่ของเขา

“คุณอยู่ในความคุ้มครองของผม เพราะฉะนั้นทุกการตัดสินใจที่เกี่ยวกับคุณ ผมเป็นคนตัดสิน”

กรัณย์เข้าไปบีบแขนไอรีนให้ทำตาม แต่นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวไม่พอใจพยายามแกะมือเขาออก

“ไม่มีทาง ฉันไม่เอาด้วยหรอก ปล่อยฉันนะผู้กอง”

สองคนยื้อยุดกันครู่หนึ่งก่อนที่ไอรีนจะเสียหลักหงายหลังลงไปบนเตียงโดยฉุดกรัณย์ไปด้วยในสภาพนอนทับทาบกัน ชุดคลุมของฝ่ายหญิงร่นมาถึงต้นขา และเป็นจังหวะเดียวกับที่นวลนิตย์ทนรอไม่ไหว เปิดประตูเข้ามาเห็นภาพล่อแหลมนั้นจะจะ ถึงกับตะลึงตาค้าง แผดเสียงดังลั่น

“ตารัณย์!! นี่...นี่แก...กับแม่นั่น...โอ๊ย! แม่รับไม่ได้”

พูดขาดคำ นวลนิตย์หน้ามืดทรุดลงหมดสติ กรัณย์กับไอรีนตกใจรีบเด้งตัวลุกพรวดจากเตียงทันที

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement