ทิวลิปทอง ตอนที่ 9 นิยายไทยรัฐ
วันเสาร์ที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ทิวลิปทอง ตอนที่ 9


17 พ.ย. 2560 08:23
69,370 ครั้ง

ละคร นิยาย ทิวลิปทอง

ทิวลิปทอง ตอนที่ 9

อ่านเรื่องย่อ

ทิวลิปทอง

แนว:

ดราม่า-แอคชั่น

บทประพันธ์โดย:

ภูมิแผ่นดิน

บทโทรทัศน์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ

กำกับการแสดงโดย:

ฉลอง ภักดีวิจิตร

ผลิตโดย:

บริษัท อินทรีย์ ออดิโอ วิชั่น จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7

นักแสดงนำ:

รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง,ศรศิลป์ มณีวรรณ์

ด้วยความพยายามของหมวดณรงค์กับจ่าชัยทำให้ภูมิรู้เบาะแสที่อยู่ของพวกทอมมี่ ในขณะเดียวกันพวกมันก็ล่วงรู้ว่าจักรีรักษาตัวอยู่ที่ไหน และที่สำคัญมันรู้เห็นด้วยว่าภูมิมีกระเป๋านิรภัย

สัญลักษณ์ที่กระเป๋าชัดเจนว่าเป็นธนาคารในเนเธอร์แลนด์ พวกมันเห็นตอนปะทะกัน จึงนำพามาเป็นข้อสรุปว่าในกระเป๋าใบนั้นอาจมีทิวลิปทองอยู่ข้างใน

เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว แน่นอนว่าทอมมี่ต้องการกระเป๋านั้น แต่พวกมันหลงกลภูมิที่แอบสับเปลี่ยนของในกระเป๋านิรภัยที่เก็บไว้ในห้องพักฟื้นของจักรีที่โรงพยาบาล โดยภูมิให้จักรีบอกรหัสเปิดแต่เขาไม่รู้ว่าภูมิแอบสลับของข้างใน ก่อนที่จะให้หมวดณรงค์กับจ่าชัยนำไปซ่อนไว้ที่เซฟเฮาส์ของตำรวจ

เมื่อพวกทอมมี่สะกดรอยตามไปเพื่อชิงกระเป๋านิรภัยจึงเกิดการปะทะกับตำรวจที่เฝ้าอยู่ แต่พวกมันก็เอากระเป๋าไปได้โดยไม่รู้ว่าภูมิแอบติดสัญญาณจีพีเอสไว้ เหตุนี้ทำให้ภูมิกับพั้นช์ตามพวกทอมมี่ไปถึงแหล่งกบดานซึ่งก็คือบ้านของเก้ายอดนั่นเอง

ภูมิกับพั้นช์วางแผนกันอย่างดี ขณะที่พวกทอมมี่ก็ระวังตัวแจสวมใส่เสื้อเกราะกันทุกคน แต่กระนั้นเก้ายอดก็โดนยิงขาเลือดทะลัก ส่วนทอมมี่กับสมุนเพิ่งรู้ว่าพวกตนหลงกลภูมิเข้าให้แล้ว ภายในกระเป๋านิรภัยไม่มีทิวลิปทอง มีเพียงโทรศัพท์มือถือของภูมิเครื่องเดียว

พวกทอมมี่โกรธแค้นภูมิ กราดยิงอย่างบ้าระห่ำ

ภูมิโดนไวท์ยิงเฉี่ยวแขน แต่ครู่ต่อมาพั้นช์ก็ยิงแสกหน้าไวท์ตายคาที่

แบล็กเห็นท่าไม่ดีบอกทอมมี่ให้รีบเผ่นก่อนที่จะสายเกินไป แต่ทอมมี่ถามมันว่ายังมีระเบิดเหลือหรือเปล่า

เรดกับแบล็กนึกได้ว่าระเบิดลูกสุดท้ายอยู่กับไวท์ จึงเข้าไปค้นศพไวท์เอาระเบิดมา ทอมมี่บอกสมุนทั้งสองว่าเตรียมเปิดทางแล้วเผ่นไปที่รถ เก้ายอดร้องถามทันที

“เดี๋ยว! แล้วฉันล่ะ พาฉันไปด้วย”

“ไม่! เรามีภาระมากพอแล้ว”

“ไอ้บัดซบ ไอ้ทอมมี่ ถ้าขืนแกทิ้งฉันล่ะก็...ฉันจะตามไปเล่นงานแก ฉันจะแฉเรื่องของแกกับตำรวจ”

“ฉันก็คิดอยู่เหมือนกัน...ลาก่อนเสี่ยเก้า”

“เฮ้ย...อย่า!!”

ไม่ทันเสียแล้ว! ทอมมี่เหนี่ยวไกยิงเปรี้ยงเข้าอกซ้ายของเก้ายอดจนแน่นิ่ง...ภูมิกับพั้นช์ที่ซ่อนตัวอยู่อีกทางต่างประหลาดใจกับเสียงปืน

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสักพักก่อนที่เสียงทอมมี่จะดังขึ้น มันตะโกนถามภูมิว่าทิวลิปทองอยู่ที่เขาจริงใช่ไหม ถ้าอยู่แล้วทำไมไม่ส่งมันให้ตำรวจ

“มันอยู่กับฉันแน่นอน แต่ที่ไม่ส่งให้ตำรวจเพราะฉันรู้ว่าแกจะต้องตามล่ามัน เหมือนที่ฉันตามล่าแกอยู่นี่ไง”

ขาดคำของภูมิ...ทอมมี่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เล่นเอาแบล็กกับเรดมองหน้ากันอย่างงุนงง

“เก็ตว่ะ ฉันชอบมุกของแกนะเพื่อน แจ่มแจ๋วสุดๆ แล้วเราจะได้เจอกันอีก” แล้วทอมมี่ก็ปาระเบิดไปในทิศทางที่ภูมิกับพั้นช์ซ่อนตัว

เสียงระเบิดดังตูม! โชคดีภูมิกระชากพั้นช์หลบทัน แต่กว่าภูมิจะตั้งหลักได้ พวกทอมมี่ก็พากันวิ่งไปขึ้นรถหนีลอยนวลไปได้

ooooooo

ลิซ่า มาเรีย และปลื้มเตรียมเดินทางจากเนเธอร์แลนด์มาเมืองไทยหลังทราบข่าวจักรีบาดเจ็บและเก้ายอดถูกฆ่าตาย

ขณะเดียวกันจักรีที่อาการดีขึ้นแต่ยังไม่เต็มร้อยเพราะยังมีปัญหาเรื่องแขนที่อาจใช้งานได้ไม่เหมือนเดิม แต่ด้วยความเป็นห่วงทิวลิปทองที่ลิซ่าฝากไว้ ทำให้จักรีต้องออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนด มุ่งหน้าไปยังสถานที่เกิดเหตุซึ่งก็คือบ้านของเก้ายอดนั่นเอง

จักรีมาพร้อมหมวดณรงค์และจ่าชัย พบสภาพบ้านโดนยิงถล่มเละราวกับใช้อาวุธสงครามก็สงสัยว่าเป็นพวกไหน คาดเดากันว่าน่าจะเป็นความแค้นส่วนตัวกับทอมมี่ ซึ่งคนคนนั้นอาจเป็นภูมิ

หลังจากสำรวจสถานที่เกิดเหตุอย่างละเอียดทุกคนพบเก้ายอดนอนกระอักเลือดแต่ยังมีลมหายใจ ไม่ได้ตายอย่างที่หลายคนคิด จึงส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลจนพ้นขีดอันตราย สาเหตุที่เก้ายอดไม่ตายทั้งที่ถูกยิงอกซ้ายเต็มๆ ก็เพราะหัวใจของเขาอยู่ข้างขวา

ภูมิกับพั้นช์กลับแหล่งกบดานของตนที่ตึกร้าง เมื่อจักรีโทร.มาหาภูมิบอกว่าตนพาพั้นช์มาเที่ยวต่างจังหวัดเพื่อให้เธอคลายเศร้าเรื่องน้องชาย

“ทางนี้เกิดเรื่อง คุณพอทราบรึเปล่า” จักรีหยั่งเชิง

“เรื่องอะไรเหรอผู้กอง เมื่อคืนผมดื่มหนักไปหน่อยก็เลยไม่ได้ตามข่าว”

“คุณภูมิ...เรื่องทอมมี่มันเป็นหน้าที่ของตำรวจ มันเป็นเรื่องของกฎหมาย ไม่ใช่เรื่องของคุณ ไม่ใช่เรื่องของความแค้น”

ภูมินิ่งเงียบไม่ปริปากเถียงเพราะป่วยการที่จะโกหก...แล้วพูดอีกประโยคก่อนตัดสายทิ้งทันที

“มีคนตายเพราะทอมมี่มาพอแล้วผู้กอง ผมต้องหยุดมัน”

คำพูดนั้นของภูมิเท่ากับเป็นการยอม แต่จักรีไม่สามารถติดต่อภูมิได้อีกเพราะเขาถอดซิมโทรศัพท์นั้นทิ้งเสียแล้ว

เมื่อพั้นช์รู้ว่าจักรีโทร.มาคาดคั้นภูมิ เธอหวั่นใจว่าผู้กองอาจจะตามจับเราสองคน ภูมิบอกว่าเธอไม่เกี่ยว เขาขอรับผิดชอบเรื่องนี้เอง

“เพราะฉันคนเดียว พี่ถึงต้องเดือดร้อน ถ้าฉันไม่อยากแก้แค้น พี่ก็คงไม่ต้องเสี่ยงตายแบบนี้”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ เราอยู่ทีมเดียวกันนะพั้นช์ เราจะสู้ด้วยกัน”

พั้นช์พยักหน้าและตัดสินใจดึงภูมิมาหอมแก้มดังฟอดเพื่อให้กำลังใจ เล่นเอาภูมิตกใจลูบแก้มตัวเองไปมาอย่างขัดเขิน

ด้านทอมมี่ที่เหลือสมุนสองคนคือเรดกับแบล็ก พวกเขาระหกระเหินยังไม่มีที่ซุกหัวนอน เรดเห็นทอมมี่นั่งจ้องโทรศัพท์มือถือของภูมิที่อยู่ในกล่องใส่ทิวลิปทองอย่างใช้ความคิด อดเตือนไม่ได้ว่า

“อย่าเปิดเครื่องนะหัวหน้า มันอาจจะเช็กตำแหน่งเราอยู่ก็ได้”

“เราก็อยากเจอกับมันอยู่แล้วนี่ จะกลัวทำไม”

พูดขาดคำ ทอมมี่กดปุ่มเปิดเครื่อง ปรากฏว่ามีคนส่งไฟล์วีดิโอเข้ามาก่อนหน้านี้ เมื่อกดดูก็พบว่าเป็นภูมิกำลังโชว์ทิวลิปทอง

“ทอมมี่ แกหาไอ้นี่อยู่สิท่า มันอยู่ที่ฉัน แกคงดูออกใช่ไหมว่านี่คือทิวลิปทองของจริง...นี่เป็นเบอร์ใหม่ของฉัน หาฉันให้เจอสิทอมมี่ แกกับฉันจะได้สะสางหนี้แค้นกันซะที”

คลิปวีดิโอจบเพียงเท่านั้น ทอมมี่รีบส่งโทรศัพท์ให้เรดเอาไปแกะรอยว่าภูมิอยู่ที่ไหน แบล็กเกรงว่าจะเป็นกับดัก แต่ทอมมี่ไม่สนใจ ประกาศกร้าว

“ต่อให้เป็นขุมนรกฉันก็ไม่กลัว มาถึงขั้นนี้แล้ว เป็นไงก็เป็นกัน”

ooooooo

พวกมาเรียถึงเมืองไทยแล้ว ทุกคนตรงไปโรงพยาบาลเพื่อดูอาการจักรี แต่กลายเป็นไม่เจอตัวคนป่วย หมอบอกว่าผู้กองออกจากที่นี่ไปตั้งแต่เมื่อวาน ทั้งที่อาการยังน่าเป็นห่วง ตนห้ามยังไงเขาก็ไม่ฟัง

เวลานั้นจักรีกับลูกน้องสองคนไปที่บ้านริมน้ำของภูมิ ปรากฏว่าบ้านปิดเงียบ สอบถามชาวบ้านละแวกนี้ก็ได้คำตอบว่าเห็นภูมิกับพั้นช์ออกไปด้วยกันเมื่อวันก่อน ซึ่งตรงกับวันที่เกิดเหตุยิงถล่มบ้านเก้ายอดพอดี

“ถ้างั้นคนที่เล่นงานทอมมี่ต้องเป็นเขาแน่ หมวดอย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้เป็นอันขาด” จักรีกำชับ

“จะไม่รายงานสารวัตรเหรอครับผู้กอง”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณภูมิต้องถูกตามล่าแน่นอน ผมจะหาทางหยุดเขาเอง”

หมวดณรงค์ไม่ค่อยพอใจนัก แต่ไม่กล้าคัดค้าน จนเมื่อจักรีเดินนำออกไปก่อน หมวดณรงค์ก็พูดกับจ่าชัยว่าตนไม่เห็นด้วยกับผู้กอง รู้ทั้งรู้ว่าภูมิต้องการแก้แค้นแต่กลับไม่รายงานเรื่องนี้ให้สารวัตรทราบ

“ถ้าทำแบบนั้นคุณภูมิจะเดือดร้อนนะครับหมวด”

“แล้วจะปล่อยให้เขาเปิดศึกกับทอมมี่หรือไงคิดดูสิจ่า ตั้งศาลเตี้ยแบบนี้มันถูกแล้วเหรอ”

จ่าชัยเงียบไป เพราะที่หมวดณรงค์พูดมามีเหตุผล...

เมื่อจักรีได้พบกับมาเรียและลิซ่าซึ่งมารออยู่ที่กองปราบ สามคนหารือกันเรื่องภูมิถล่มบ้านเก้ายอด

“ผู้กองแน่ใจเหรอคะว่าคุณภูมิคือคนที่เล่นงานทอมมี่”

“ไม่มีใครหรอกครับที่จะทันเกมทอมมี่ได้เท่ากับเขา ผมเชื่อว่าเขาคงต้องการล้างแค้น”

“มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะคะ เพราะทอมมี่ฆ่าคนบริสุทธิ์มามากพอแล้ว มันสมควรตาย”

“แต่ศึกระหว่างคุณภูมิกับทอมมี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะครับคุณมาเรีย กว่าจะรู้ผลแพ้ชนะ ผมว่าต้องมีคนเดือดร้อนอีกเพียบ”

“ถ้าอย่างนั้น...”

“ผมจำเป็นต้องหยุดคุณภูมิ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้”

“แต่เล่นนอกกฎแบบนี้มันเสี่ยงนะคะผู้กอง”

มาเรียพูดอย่างกังวล...แน่นอนว่าจักรีก็หนักใจ

ooooooo

เมื่อเสบียงที่มีอยู่หมด ภูมิขับรถกระบะของตนพาพั้นช์ไปยังร้านมินิมาร์ทเพื่อตุนของกินไว้

ขณะเจ้าของร้านคิดเงินค่าของที่พั้นช์ซื้อจำนวนมาก แกชวนคุยไปด้วยว่าก่อนหน้านี้ก็มีชายแปลกหน้าสามคนมาที่นี่ เลยนึกว่ามาด้วยกัน

“สามคนไหนเหรอจ๊ะป้า”

“ก็ผู้ชายท่าทางดุๆสามคน เขามาถามทาง บอกว่าจะมาซื้อที่ดิน”

พั้นช์แตกตื่น รีบจ่ายเงินแล้วหอบของกลับไปขึ้นรถ “แย่แล้วพี่ภูมิ เมื่อกี้เจ้าของร้านเขาบอกว่ามีผู้ชายสามคนมันมาถามหาตึกร้างที่เรากบดานอยู่...หรือว่าจะเป็นพวกไอ้ทอมมี่”

ภูมิฟังแล้วหวั่นใจ รีบกลับไปที่แหล่งกบดาน แล้วก็เจอชายสามคนจริงๆ แต่ไม่ใช่พวกทอมมี่ เป็นอดีตหัวหน้าและเพื่อนเก่าอีกสองคนที่ภูมินัดเอาไว้นั่นเอง

เสือ ยุทธ และทัศน์พร้อมที่จะร่วมมือกับภูมิปิดบัญชีทอมมี่ พั้นช์เห็นแบบนี้ก็มั่นใจว่าคราวนี้ทอมมี่เสร็จพวกเราแน่...

ปลื้มกลับมาไม่เจอใครที่บ้านริมน้ำของภูมิ พบเพียงจดหมายที่ภูมิเขียนทิ้งไว้ว่าไปธุระกับพั้นช์...เมื่อผู้กองจักรีเรียกปลื้มมาสอบถามว่าได้ติดต่อภูมิบ้างไหม รู้ไหมว่าภูมิอยู่ที่ไหน ปลื้มพูดความจริงว่า

“โธ่ผู้กอง ผมสาบานได้ ผมไม่รู้จริงๆว่าไอ้ภูมิมันอยู่ที่ไหน พอกลับมาถึงบ้านก็เจอจดหมายฉบับเดียว”

“แล้วมีอะไรผิดสังเกตบ้างรึเปล่า”

“ไม่มีเลยครับ”

เมื่อไม่ได้ความคืบหน้า จักรีจำต้องปล่อยปลื้มกลับ แต่จ่าชัยยังไม่วายกำชับก่อนปล่อยตัว

“อย่าลืมนะคุณปลื้ม ถ้าได้ข่าวนายภูมิเมื่อไหร่ ให้แจ้งทางนี้ด่วนเลยนะ”

“เออ รู้แล้ว ย้ำเป็นรอบที่ร้อยแล้วจ่า ผมจำได้น่า”

ปลื้มเดินหนีไปด้วยความรำคาญ...หมวดณรงค์คาใจพูดกับผู้กองจักรีว่า

“นายปลื้มอาจจะโกหกเราก็ได้นะครับผู้กอง”

“ถ้าเขาโกหกคงไม่มาเอ้อระเหยให้เราเจอตัวง่ายๆ แบบนี้หรอกหมวด”

หมวดณรงค์ฟังแล้วไม่ค่อยสบอารมณ์นัก “แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อครับ เราจะตามหาคุณภูมิได้ที่ไหน ผมรู้ว่าผู้กองไม่อยากทำร้ายคุณภูมิ แต่เขากำลังตั้งศาลเตี้ยเย้ยกฎหมายอยู่นะครับ ถ้าผู้กองไม่มีวิธีจับเขา ผมก็จำเป็นต้องรายงานเรื่องนี้ไปตามขั้นตอน เพื่อให้ตำรวจทุกคนช่วยกันล่าตัวเขา”

ผู้กองจักรีชะงัก...คาดไม่ถึงว่าลูกน้องของตนจะกล้างัดข้อ

ooooooo

ตกกลางคืนจักรีมาพบลิซ่าที่โรงแรม มาเรียซึ่งพักห้องเดียวกับลิซ่าจึงขอตัวลงมาที่บาร์ข้างล่างเพื่อเปิดโอกาสให้สองคนคุยกันตามลำพัง

ลิซ่าเป็นห่วงจักรีที่อาการป่วยยังไม่หายดี เตือนเขาต้องพักผ่อนบ้าง

“ผมหยุดมือไม่ได้หรอกลิซ่า มันเป็นความผิดของผมเองที่ปล่อยให้ทิวลิปทองถูกชิงไป”

“ฉันต่างหากที่ผิด ฉันน่าจะทำลายมัน แทนที่จะส่งให้คุณ”

จักรีหลับตาลงถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ลิซ่าเข้าใจ ขอให้เขาค้างที่นี่ อย่างน้อยก็นอนพักเอาแรงสักงีบ

ในคืนเดียวกัน ภูมิกับมิตรแท้ทั้งสามเตรียมวางแผนรับมือทอมมี่ที่แน่ใจว่ามันต้องแกะรอยมาถูก ซึ่งเป็นความต้องการของภูมิอยู่แล้ว จะได้ปิดบัญชีแค้นกันเสียที

พั้นช์ให้ความร่วมมือเต็มที่เพราะต้องการแก้แค้นให้น้องชาย ทุกคนวางระเบิดไว้หลายจุดโดยควบคุมด้วยรีโมต จึงมั่นใจมากว่างานนี้พวกตนต้องเป็นฝ่ายชนะ หารู้ไม่ว่าทอมมี่ไม่ได้มีแค่สามคน แต่ยังมีนาตาลีกับสมุนอีกจำนวนมากที่เตรียมยกโขยงมาด้วย

ก่อนหน้านี้ทอมมี่ไปคาดคั้นเก้ายอดที่โรงพยาบาลว่าใครคือลูกค้ากระเป๋าหนักที่ต้องการทิวลิปทอง เมื่อรู้ชื่อเสียงเรียงนามว่าเป็นนาตาลี หญิงสาวจากยอรัสสัญชาติเดียวกับโยฮันและอีธาน ทอมมี่รีบติดต่อเจรจากับเธอทันที โดยหลอกว่าเก้ายอดตายแล้ว คนที่ฆ่าก็คือภูมิที่เอาทิวลิปทองไป

แน่นอนว่านาตาลีต้องการทิวลิปทองอยู่แล้วจึงไม่เกี่ยงราคาค่าจ้างให้ทอมมี่ทำงานนี้ รวมทั้งตัวเธอเอง และสมุนก็พร้อมลุยกับอีกฝ่ายเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

แต่ภูมิก็มีแผนสำรองที่รอบคอบมาก เขาโทร.หาจักรีด้วยเบอร์โทรศัพท์ใหม่

“คุณภูมิ นี่คุณเปลี่ยนเบอร์ใหม่ทำไม คิดจะหนีผมงั้นเหรอ”

“ถ้าคิดก็คงไม่โทร.มาหาคุณหรอกผู้กอง ผมเชื่ออีกเดี๋ยวคุณก็คงแกะรอยผมได้จากเบอร์โทรศัพท์”

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะคุณภูมิ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ เรื่องของทอมมี่มันเป็นหน้าที่ของตำรวจ”

“ตำรวจงั้นเหรอ กว่าพวกคุณจะจับมันได้ กว่าจะส่งมันขึ้นศาล ผมรอไม่ไหวหรอกผู้กอง”

“คุณทำผิดอยู่นะคุณภูมิ”

“ผมยอมรับผิด เสร็จเรื่องนี้เมื่อไหร่ คุณมาจับผมได้เลย ผมขอรับผิดชอบทุกอย่างแต่เพียงผู้เดียว”

ภูมิวางสายไปดื้อๆ จักรีหนักใจมาก ครั้นมาเรียรู้เรื่องก็จะให้จักรีแจ้งกองปราบ

“ผมทำไม่ได้มาเรีย ถ้าผมทำแบบนั้น นายภูมิโดนจับแน่”

ต่อมาเมื่อหมวดณรงค์รู้เข้าก็ไม่เห็นด้วยอย่างแรงที่จักรีจะปกปิดเรื่องภูมิ หาว่าละเว้นการปฏิบัติหน้าที่

“ผมไม่ได้ละเว้นนะหมวด แต่คนผิดคือนายทอมมี่ ที่นายภูมิทำไปเพราะเขาถูกกดดัน”

“ถ้าชาวบ้านทุกคนอ้างแบบนั้น แล้วลุกขึ้นมาจับปืนกันหมด ผู้กองจะทำยังไงครับ ปล่อยเขาไปงั้นเหรอ”

“หมวด!!” จักรีขึ้นเสียงไม่พอใจ

“ผู้กองก็รู้นิสัยผม ผิดถูกผมว่าตามกฎหมาย งานนี้ผมไม่เอาด้วย ผมจะร้องเรียนเรื่องนี้กับสารวัตรสุเมธ”

ลิซ่า มาเรีย จ่าชัย ต่างตกใจ จักรีปรับท่าทีและน้ำเสียงอ่อนลง

“ผมขอเถอะณรงค์ อย่างน้อยคุณภูมิก็เคยช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้”

“ก็ได้ครับผู้กอง ผมให้เวลาผู้กองแค่ 24 ชั่วโมง แล้วหลังจากนั้นผมจะทำตามวิธีของผม” พูดแล้วณรงค์เดินหนีไป จ่าชัยกังวล ถามผู้กองว่าเอายังไงดี

“เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเองจ่า คุณไม่ต้องเป็นห่วง”

มาเรียขอยืนข้างจักรี ถ้าไม่มีใครช่วยเขา เธอจะช่วยเอง ลิซ่าก็เช่นกัน เธอไม่มีวันทิ้งจักรีเป็นอันขาด จ่าชัยเอาด้วย ขอล่มหัวจมท้าย เป็นไงเป็นกัน!

ooooooo

ในที่สุดพวกทอมมี่ก็แกะรอยมาถึงแหล่งกบดานของพวกภูมิจนได้ โดยแบ่งการทำงานกับกลุ่มนาตาลีอย่างแยบยล ส่งผลให้กลุ่มของภูมิพลั้งพลาดและเป็นรอง

สองฝ่ายปะทะกันดุเดือด สมุนของนาตาลีโดนระเบิดตายไปหลายคน ขณะที่ทอมมี่ก็ใช้ระเบิดอาร์พีจียิงผู้กองเสืออดีตหัวหน้าของภูมิ

ทีมตำรวจนำโดยผู้กองจักรีกำลังมุ่งหน้ามายังที่เกิดเหตุ แต่น่าจะช้าเกินกาล คงไปหย่าศึกไม่ทันเพราะตำรวจท้องที่แจ้งมาว่าเกิดการปะทะกันขึ้นแล้ว

นาตาลีบ้าคลั่ง แก้แค้นให้สมุนของตนที่โดนฆ่าตาย เธอยิงยุทธกับทัศน์เพื่อนของภูมิล้มจมกองเลือด ส่วนทอมมี่ต้อนภูมิจนมุมด้วยการจับพั้นช์ไว้เป็นตัวประกัน

“โชคไม่เข้าข้างแกเลยนะมิสเตอร์ภูมิ อุตส่าห์วางแผนไว้ซะดิบดี แกคงคิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาช่วยฉัน”

“ไอ้ทอมมี่ แกจะเอายังไง”

“แกก็น่าจะรู้นี่...คืนทิวลิปทองมาให้ฉัน”

“ตกลง ฉันยอมแพ้ ปล่อยพั้นช์มาก่อน แล้วฉันจะบอกว่าทิวลิปทองอยู่ที่ไหน”

ทอมมี่มองไปยังเรดและแบล็กอย่างขอความเห็น เรดพยักหน้าเอาด้วย แบล็กก็เช่นกัน

“หวังว่าคงไม่ต้องเจอกันอีกนะคนสวย” ทอมมี่พูดกับพั้นช์แล้วหันไปสั่งภูมิให้ทิ้งปืน

ภูมิทำตามโดยดี ปลดเป้ลงจากหลังของตน และเอ่ยว่า “ทิวลิปทองอยู่ในนี้ แกจะทำยังไงกับฉันก็ได้ แต่ปล่อยผู้หญิงไปเถอะ ฉันขอร้อง”

ทอมมี่ไม่สนใจโต้ตอบ แต่แบมือรอรับสิ่งที่ต้องการ ภูมิโยนเป้ไปให้ มันรับไว้และรีบสำรวจของข้างในอย่างรวดเร็ว

“ใช่เลย ทิวลิปทองของแท้ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง”

อารามตื่นเต้นดีใจทอมมี่กระชากทิวลิปทองออกจากเป้ แต่กลับพบว่ามีเชือกผูกทิวลิปทองไว้กับสลักระเบิดที่พร้อมจะทำงาน

“ไอ้ภูมิ!!”

สิ้นเสียงตะโกนของทอมมี่...ภูมิรวบตัวพั้นช์หมอบลง ทอมมี่ฉวยทิวลิปทองไว้กับตัวแล้วรีบปาเป้ในมือทิ้งไปสุดแรง ขณะที่เรดกับแบล็กก็กระโจนหนี พอระเบิดทำงานเสียงดังสั่นหวั่นไหว ทุกอย่างเลือนหายไปกับแสงสว่าง

ภูมินอนกอดทับร่างพั้นช์ไว้ ทั้งคู่หมดสติจากแรงระเบิด เสื้อผ้าเนื้อตัวของภูมิมีรอยไหม้และเขม่าดำ

ยามนั้นภูมิลืมตาขึ้นเหมือนจะได้สติ เขาเห็นนาตาลีพร้อมสมุนจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหาย ภูมิหมดสติไปอีกครั้ง

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement