ทิวลิปทอง ตอนที่ 8 นิยายไทยรัฐ
วันพฤหัสบดีที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ทิวลิปทอง ตอนที่ 8


22 พ.ย. 2560 08:00
92,344 ครั้ง

ละคร นิยาย ทิวลิปทอง

ทิวลิปทอง ตอนที่ 8

อ่านเรื่องย่อ

ทิวลิปทอง

แนว:

ดราม่า-แอคชั่น

บทประพันธ์โดย:

ภูมิแผ่นดิน

บทโทรทัศน์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ

กำกับการแสดงโดย:

ฉลอง ภักดีวิจิตร

ผลิตโดย:

บริษัท อินทรีย์ ออดิโอ วิชั่น จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7

นักแสดงนำ:

รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง,ศรศิลป์ มณีวรรณ์

ข่าวการเสียชีวิตของโยฮันไม่รอดหูตาของเก้ายอดและทอมมี่ที่ยังอยู่เมืองไทย สองคนกำลังหารือเรื่องนี้กันอยู่

“ผมคิดไม่ถึงจริงๆว่าคนใหญ่คับฟ้าอย่างโยฮันจะต้องมาจบเห่เพราะตำรวจธรรมดาคนนึง”

“อย่าลืมสิคุณเก้ายอด ว่ามันมีบั๊ดดี้อย่างไอ้ภูมิคอยหนุนหลังมันอยู่ ไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”

“ผมเห็นด้วย ว่าแต่คุณจะเอายังไงต่อไป”

“ก็แล้วแต่คุณ ทางไหนได้เงินผมไปทางนั้น”

“ดี ถ้างั้นคุณเชื่อมือผมเถอะว่าเราสองคนจะต้องกลายเป็นมหาเศรษฐีอย่างแน่นอน” เก้ายอดให้ความมั่นใจกับทอมมี่...

ส่วนที่เนเธอร์แลนด์...พั้นช์ได้เป็นแม่ครัวในร้านอาหารไทยของลุงปลื้มสมใจอยาก โดยมีภูมิเป็นอาจารย์สอนวิชาทำอาหารให้เธอด้วยความเต็มใจ

พั้นช์อารมณ์ดีทั้งเรื่องได้ทำอาหารและได้ใกล้ชิดกับภูมิ ผู้ชายที่ตนแอบชอบ แต่เมื่อได้ยินปลื้มบอกว่าภูมิจะกลับเมืองไทยพร้อมผู้กองจักรีพรุ่งนี้ พั้นช์เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่มาเรียก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน

หลังจากทำอาหารให้ทุกคนชิมรสชาติมื้อนี้แล้ว พั้นช์เก็บถ้วยชามเข้าไปในครัว วางดังโครมด้วยอารมณ์ประชด จนภูมิสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันมามองอย่างแปลกใจ

“ทำไมพี่ไม่บอกฉันว่าพี่จะกลับเมืองไทยพรุ่งนี้” พั้นช์เปิดฉาก

“ก็ว่าจะบอกอยู่เหมือนกัน”

“แล้วจะบอกเมื่อไหร่ บอกตอนเดินทางงั้นเหรอ”

“พี่คิดบ้างรึเปล่าว่าฉันจะรู้สึกยังไง”

“พั้นช์...เรื่องแค่นี้ทำไมโกรธกันด้วย”

“ก็แค่นี้ของพี่ แต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉัน คนเราอยู่ด้วยกันจะทำอะไรก็บอกกันบ้างสิ คิดเองเออเองอยู่ได้ มันถูกแล้วเหรอ”

“นี่เลิกโวยวายซะทีได้มั้ย ทำตัวเป็นเด็กไปได้ เราไม่ได้เป็นญาติกันนะพั้นช์ พี่จะไปไหนมาไหนมันก็เรื่องของพี่ เธอไม่เกี่ยว”

พั้นช์โกรธจนน้ำตาคลอ สะบัดหน้าเดินหนีไปจากครัว สวนทางกับมาเรียและพีทที่เก็บจานที่เหลือเข้ามาพอดี มาเรียมองตามพั้นช์ด้วยความสงสัย ขณะที่พีทรีบตามพี่สาวออกไปด้วยความเป็นห่วง

น้ำตาแห่งความน้อยใจของพั้นช์ไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงคืนวันที่เคยร่วมเป็นร่วมตาย ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับภูมิ แต่วันนี้เขากลับพูดจาไม่รักษาน้ำใจกันเลย

“คนบ้า ใจร้าย ไม่เคยสนใจกันบ้างเลย คอยดูนะ ต่อไปจะไม่ยุ่งด้วยแล้ว”

พั้นช์บ่นทั้งน้ำตา สะอื้นไห้เหมือนเด็กๆ พีทตามมาเห็นก็ตกใจถามพี่สาวว่าเป็นอะไร พั้นช์โกหกหน้าตาเฉยว่าผงเข้าตา แต่พีทไม่เชื่อ คาดคั้นเสียจนพี่สาวต้องพูดความจริง

ขณะเดียวกันนั้นมาเรียยังอยู่ในครัวกับภูมิ เธอเดาว่าเขากับพั้นช์ต้องมีเรื่องอะไรกัน จึงเลียบเคียงถามเขาว่าจะไม่ตามไปดูพั้นช์หน่อยหรือ

“ช่างเขาเถอะครับ อีกเดี๋ยวก็คงกลับมาเอง”

“พั้นช์เขาดีกับคุณมากเลยนะ ใครๆก็ดูออกว่าคุณมีความหมายสำหรับเธอ”

“นี่คุณจะบอกอะไรผมกันแน่มาเรีย”

“ฉันว่าพั้นช์ชอบคุณ แต่ว่าคุณไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอ”

“พอเถอะมาเรีย ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้” ภูมิจะเดินหนีแต่มาเรียรีบเข้าไปดักหน้าไว้

“คุณจะปิดกั้นตัวเองไปถึงเมื่อไหร่ คุณยังมีชีวิตอยู่นะภูมิ คุณไม่ใช่คนตาย คนรักของคุณรักต่างหากที่เขาจากคุณไปตั้งนานแล้ว และมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณด้วย”

“มาเรีย...ผมทำไม่ได้”

“คุณเอาแต่โทษตัวเองที่ปกป้องคนรักไม่ได้ ทั้งๆที่การตายของเธอมันไม่ใช่ความผิดของคุณ”

“มาเรีย...คุณหยุดได้แล้ว เลิกยุ่งกับชีวิตผมซะที”

มาเรียหน้าเสียเพราะไม่เคยเห็นเขาตะคอกใส่เธอมาก่อน ภูมิสังเกตเห็นก็รู้สึกไม่ดี

“ผมขอโทษ ผมเสียใจ”

“ฉันก็เหมือนกัน”

“ผมอยากอยู่คนเดียว”

มาเรียผละไปอย่างเข้าใจ ทิ้งภูมิให้จมอยู่กับความสับสนตามลำพัง...

เวลานั้นพั้นช์กับพีทยังปรับทุกข์กันในมุมหนึ่งของร้านอาหาร เมื่อพีทยิงคำถามตรงประเด็นทำให้พั้นช์ถึงกับเหวอไปเลย

“พี่ชอบพี่ภูมิเหรอ”

“เฮ้ย! ถามตรงไปรึเปล่าเนี่ย พี่เป็นผู้หญิงนะไอ้พีท มันต้องเก็บความรู้สึกกันบ้างสิ”

“ไม่ต้องเก็บแล้วพี่ ร้องไห้ซะตาปูดตาช้ำขนาดนี้ พี่บอกผมมาดีกว่าว่าใช่รึเปล่า”

“เออ...มั้ง”

“แล้วพี่จะทำยังไงต่อ”

“จะทำยังไงได้ล่ะ เขาจะกลับเมืองไทย แต่พี่เปิดตัวไปแล้วว่าจะอยู่ทางนี้ ถ้ายังไงก็ต่างคนต่างไปแล้วกัน...จบ!”

“ไม่ได้นะพี่ พี่ต้องมาเนเธอร์แลนด์ก็เพราะผมนะ ผมจะทนเฉยได้ยังไง ผมว่าพี่ตามพี่ภูมิกลับไปเถอะ”

“พูดเป็นเล่นน่า กว่าจะมาได้ แกรู้มั้ยว่าฉันต้องลำบากลำบนแค่ไหน แล้วจู่ๆแกจะให้ฉันกลับไปดื้อๆเลยเหรอ”

“ผมโตแล้วนะพี่ ผมดูแลตัวเองได้ พี่น่ะเป็นห่วงตัวเองบ้างเถอะ ความสุขในชีวิตคนเรามันไม่ได้หากันง่ายๆนะพี่ โดยเฉพาะเรื่องครอบครัวน่ะ ถ้ามัวแต่ลอยชาย เดี๋ยวสุนัขมันคาบไปรับประทาน ผมไม่รู้ด้วยนา”

“ไอ้พีท!...”

“ก็ผมพูดเรื่องจริง หรือว่าพี่ไม่เห็นด้วย”

“เห็นด้วย...ก็แล้วไงล่ะ พี่ภูมิเขาจะกลับเมืองไทยพรุ่งนี้แล้วพี่จะเปลี่ยนแผนทันเหรอ แล้วจะเอาอะไรไปอ้างกับเขา”

“ผมจัดการเองพี่ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง รับรองว่าพรุ่งนี้สนุกแน่”

พีทกล่าวยิ้มๆอย่างมั่นใจ แต่พั้นช์มองน้องชายด้วยความสงสัย

ooooooo

หลังจากร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาพอสมควร จักรีกับลิซ่าเปิดใจคบหากัน ฝ่ายหญิงรักและไว้ใจฝ่ายชายมากถึงขนาดพาเขาไปยังธนาคารที่พ่อของเธอเก็บกล่องนิรภัยไว้ โดยใช้กุญแจที่ได้จากพั้นช์และใส่รหัสชื่อลิซ่ากับปีเกิดลงไปก็สามารถเปิดกล่องได้

ภายในกล่องมีดอกทิวลิปสีทองล้ำค่า จักรีประหลาดใจ คุยกับลิซ่าหลังจากนำทิวลิปทองกลับมาถึงบ้าน

“คุณรู้แต่แรกว่าทิวลิปทองอยู่ที่ไหน แต่ก็ไม่เคยบอกผม”

“มันคือความลับสำหรับคนแปลกหน้าค่ะผู้กอง อย่างน้อยตอนนี้คุณก็รู้แล้ว”

“ผมเคยนึกว่าคุณพกมันติดตัวไว้เสียอีก”

“อันที่ฉันเคยพกเป็นของปลอมค่ะ เป็นอันที่พวกคนร้ายโจรกรรมไป มันเป็นเหยื่อล่อที่ฉันทำขึ้นมาโดยเฉพาะ”

“แล้วตอนนี้คุณเอาทิวลิปทองมาให้ผมทำไม”

“เพราะทุกอย่างที่ผ่านมามันได้พิสูจน์แล้วค่ะ ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันไม่เหมาะที่จะปกป้องทิวลิปทองอีกต่อไป มันเป็นหน้าที่ของคุณค่ะผู้กอง หน้าที่ที่จะปกป้องสิ่งสำคัญเช่นนี้...จักรีคะ สัญญากับฉันว่าคุณจะปกป้องความลับของมันไว้ด้วยชีวิต”

จักรีไม่ทันตอบ ลิซ่าจูบเขาเสียก่อนอย่างนุ่มนวล ...หนุ่มสาวปล่อยกายและใจไปตามแรงปรารถนาของหัวใจ

ส่วนที่ร้านอาหารของปลื้ม...ใกล้รุ่งสางก่อนวันเดินทางกลับเมืองไทย ภูมินอนหลับฝันถึงฟ้าอดีตคนรักที่ตายจาก ในฝันฟ้าบอกให้เขาลืมเธอและเริ่มต้นชีวิตใหม่ เธออยากเห็นเขามีความสุข

ร่างฟ้าเลือนหายไปพร้อมๆกับเสียงเรียกของปลื้มที่ปลุกให้ภูมิสะดุ้งตื่น ภูมิทบทวนความฝันอยู่ครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นกระวีกระวาดเพราะกลัวตกเครื่องอย่างที่ปลื้มว่า

เมื่อหอบสัมภาระลงมาภูมิชะงัก เห็นพีทกับพั้นช์แต่งตัวจะกลับเมืองไทยด้วย โดยพั้นช์อ้างว่าพีทจะเรียนต่อ ตนจำเป็นต้องพาน้องกลับไปเคลียร์เรื่องเอกสารประวัติและวุฒิการศึกษา ปลื้มสงสัยว่าเดินทางปุบปับแบบนี้จะจองเที่ยวบินทันได้ยังไง มาเรียซึ่งมารอส่งภูมิอยู่บอกว่าไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นตนจัดการให้เรียบร้อยแล้ว

ลิซ่ามาส่งจักรีรวมกลุ่มกับพวกภูมิ ทุกคนร่ำลาก่อนจากกัน แต่ใช้เวลานานไปหน่อยทำให้พั้นช์ไม่ค่อยชอบใจ โดยเฉพาะมาเรียกับภูมิที่คุยกันนานจนพั้นช์เข้ามาแทรกกลางอย่างหึงหวง

ooooooo

ทอมมี่และสมุนยังอยู่ในบ้านของเก้ายอดที่เมืองไทย พวกมันมีสายข่าวน่าเชื่อถือรายงานเข้ามาว่าผู้กองจักรีกับคณะจะเดินทางกลับถึงเมืองไทยวันนี้ ทอมมี่กับเก้ายอดมีความเห็นตรงกันว่าต้องจัดการพวกจักรีไม่ให้มีเวลาตั้งตัว ก่อนที่คดีของโยฮันจะสาวมาถึงพวกตน

หมวดณรงค์กับจ่าชัยนำรถตู้ไปรอรับคณะของจักรีที่สนามบิน แต่ระหว่างทางที่จะไปส่งภูมิกับพั้นช์และพีทที่บ้านริมน้ำโดนพวกทอมมี่ดักเล่นงานอย่างไม่คาดคิดมาก่อน

การปะทะของสองฝ่ายทำให้พีทโดนยิงอาการสาหัส ส่วนจักรียิงบลูตายคาที่ แต่ก่อนที่ทอมมี่กับสมุนอีกสามคนจะพากันหนีไป ทอมมี่ก็เอาคืนจักรีด้วยการยิงโดนจุดสำคัญจนเขาแน่นิ่งอาการน่าเป็นห่วง

พวกภูมิรีบพาพีทกับจักรีส่งโรงพยาบาลอย่าง เร่งด่วน พีทอาการหนักยังอยู่ในขั้นวิกฤติ ขณะที่จักรีถูกยิงตัดเส้นประสาทอาจส่งผลให้แขนขวาของเขาใช้งานได้ไม่เหมือนเดิม พั้นช์ใจเสียร้องไห้เป็นห่วงน้องชาย ภูมิต้องคอยปลอบและให้กำลังใจอยู่เคียงข้าง

ด้านทอมมี่และสมุนที่เหลือรีบหนีกลับมาที่บ้านเก้ายอดโดยไม่ได้นำศพบลูกลับมาด้วย เก้ายอดไม่พอใจหาว่าพวกเขาทำงานพลาด ทำให้ทอมมี่ตอบโต้ด้วยความโมโห

“อย่าเพิ่งบ่นตอนนี้เลยคุณเก้ายอด พวกผมกำลังหงุดหงิด”

“เรื่องที่เสียลูกทีมไปโดยที่จัดการกับเป้าหมายไม่สำเร็จน่ะเหรอ แย่หน่อยนะ ตายเปล่าแท้ๆ”
“จะพูดทำไมวะ อยากมีเรื่องหรือไง” แบล็กจะเอาเรื่องเก้ายอด แต่เรดกับไวท์รั้งไว้

“ผมก็แค่อยากเตือนด้วยความหวังดี เพราะศพของเพื่อนคุณอาจเป็นเบาะแสให้พวกตำรวจรู้ความเคลื่อนไหวของเราก็เป็นได้” พูดแล้วเก้ายอดยักไหล่ก่อนผละไป

ทอมมี่ไม่พอใจ บอกสมุนทุกคนว่าไม่ต้องห่วง เสร็จงานเมื่อไหร่ตนจัดการเก้ายอดแน่!

หลังจากเฝ้ารอลุ้นอาการของน้องชายตลอดทั้งคืน เช้าขึ้นพั้นช์รับรู้ข่าวร้ายว่าพีทสิ้นใจแล้ว...เธอร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ ทำใจยากเหลือเกินกับการสูญเสียน้องชายคนเดียวไปอย่างไม่มีวันกลับ

ปลื้มอยู่เนเธอร์แลนด์ทราบข่าวนี้จากภูมิด้วยความตกใจ เช่นเดียวกับมาเรียและลิซ่าพอรู้ว่าพีทตายและจักรีบาดเจ็บด้วยฝีมือพวกทอมมี่ก็แทบช็อก

ภูมิรู้สึกไม่ต่างจากทุกคน เขาพาพั้นช์กลับมาที่บ้านริมน้ำ แต่ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง เพราะปกติเขาไม่ใช่คนพูดเก่งอยู่แล้ว

“แต่พี่มีคำพูดสองคำที่จะทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น...ล้างแค้น จัดการกับพวกมัน พวกสัตว์นรกทุกตัวที่พรากพีทไปจากเธอ เราปล่อยให้มันตามล่ามาพอแล้ว ต่อไปเราจะเป็นฝ่ายตามล่ามันบ้าง”

ภูมิไม่รอช้า เริ่มฝึกสอนการยิงปืนให้พั้นช์อย่างจริงจัง เพื่อร่วมมือกันไปแก้แค้นให้พีทตามที่ตั้งใจไว้

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement