ทิวลิปทอง ตอนที่ 5 นิยายไทยรัฐ
วันพฤหัสบดีที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ทิวลิปทอง ตอนที่ 5


22 พ.ย. 2560 08:00
92,040 ครั้ง

ละคร นิยาย ทิวลิปทอง

ทิวลิปทอง ตอนที่ 5

อ่านเรื่องย่อ

ทิวลิปทอง

แนว:

ดราม่า-แอคชั่น

บทประพันธ์โดย:

ภูมิแผ่นดิน

บทโทรทัศน์โดย:

ณพุทธ สุศรีฯ

กำกับการแสดงโดย:

ฉลอง ภักดีวิจิตร

ผลิตโดย:

บริษัท อินทรีย์ ออดิโอ วิชั่น จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7

นักแสดงนำ:

รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง,ศรศิลป์ มณีวรรณ์

ทอมมี่จับลิซ่ากับมาเรียมาไว้ในห้องใต้ดินภายในโรงงานปุ๋ยเพราะต้องการทิวลิปทองซึ่งเขาเชื่อว่าอยู่ที่ลิซ่า แต่ไม่ว่าทอมมี่และลูกน้องจะคาดคั้นอย่างไร ลิซ่าก็ไม่ยอมปริปาก ทอมมี่จึงทรมานมาเรีย ด้วยการจับแขวนด้วยเอ็นสังเคราะห์ที่เหมือนเส้นลวด

เมื่อเอ็นนี้รัดเข้าเนื้อมาเรียที่ถูกถ่วงด้วยน้ำหนัก แน่นอนว่าเธอเจ็บปวดแสนสาหัส ในขณะที่ลิซ่าถูกมัดไว้กับเก้าอี้นั่งมองด้วยความหวาดกลัว

ทอมมี่ไม่กล้าทำร้ายลิซ่าเพราะโยฮันกำชับไว้ก่อนหน้านี้ มาเรียเจ็บปวดแต่กัดฟันอดทน แต่นานเข้าเส้นเอ็นก็ยิ่งรัดแน่นเพราะทอมมี่เขี่ยที่รองขาเธอทิ้ง ทำให้ร่างเธอถูกกระชากไปตามน้ำหนัก ข้อมือโดนเอ็นบาดลึกเข้าเนื้อจนได้เลือด เจ็บจนแผดเสียงร้องดังลั่น

ลิซ่าทนไม่ไหว สงสารมาเรียจับใจ จึงทำท่าจะยอมบอกที่ซ่อนลิวทิปทอง แต่มาเรียตะโกนห้ามไม่ให้บอก ทอมมี่ไม่สบอารมณ์แต่ยังใจเย็นให้เวลาลิซ่าคิดต่อไป...จนกว่ามาเรียจะตาย

ทอมมี่กับสมุนออกจากห้องขังได้ไม่นาน โยฮันโทร.มาเล่าเรื่องเก้ายอดให้ฟังว่าเขาพลาดท่าให้คนชื่อภูมิ เขาอาจทำให้ความลับรั่วไหลไปถึงตำรวจ

“ไม่มีปัญหา ถ้าตำรวจบุกมาที่นี่เมื่อไหร่ เราจะระเบิดมันทิ้งซะเหมือนที่เคยระเบิดมาแล้ว”

“ระเบิดครั้งที่สอง ตำรวจต้องสงสัยแน่”

“ไม่หรอก ปุ๋ยน่ะมันเป็นวัตถุไวไฟ ระเบิดง่ายจะตาย” ทอมมี่พูดอย่างไร้กังวล ทำให้โยฮันพลอยเบาใจไปด้วย

ooooooo

กลุ่มของจักรีมาถึงหน้าโรงงานปุ๋ยแล้ว พวกเขาซุ่มมองเข้าไปในโรงงานผ่านกล้องส่องทางไกลเห็นเวรยามแน่นหนาขึ้น คงแอบเข้าไปอย่างคราวก่อนไม่ได้แน่ ภูมิถามว่ามีทางอื่นเข้าอีกไหม จ่าชัยบอกว่าไม่ได้ กล้องวงจรปิดเต็มไปหมด

ณรงค์กางแผนที่โรงงานดูรายละเอียดอีกครั้ง เจอท่อระบายน้ำใช้ส่งน้ำจากบ่อบำบัดไปลงแม่น้ำ จ่าชัยรีบถามดักคอว่าจะให้ดำน้ำลงไปหรือไง

“โรงงานมันปิดอยู่คงไม่มีน้ำหรอกพี่จ่า”

“ของแบบนี้คงต้องวัดดวงกันหน่อย” ภูมิเห็นด้วยกับจ่าชัย แต่จักรีค้านว่าตนไม่ชอบวัดดวง ถามว่าใครมีแผนอื่นบ้าง ปรากฏว่าไม่มี ในที่สุดจักรีก็จำยอม

ผู้กองจักรี หมวดณรงค์ จ่าชัย และภูมิเข้าไปในโรงงานทางท่อระบายน้ำ โดยให้พั้นช์ซุ่มดูต้นทางอยู่ด้านนอก หากจำเป็นให้ใช้วิทยุสื่อสารคุยกัน

ภายในห้องใต้ดิน มาเรียยังถูกแขวนอยู่ที่เดิม เส้นเอ็นบาดเข้าเนื้อเธอจนเลือดหยดลงพื้น สภาพเธออ่อนล้าน่าสงสารจนลิซ่ากลั้นน้ำตาไม่อยู่

“มาเรีย...เธอเป็นยังไงบ้าง อดทนไว้ก่อนนะ”

“ไม่ต้องห่วงฉัน”

“ฉันจะบอกความลับพวกมัน ฉันจะให้ทิวลิปทองกับพวกมัน”

“ไม่...สิ่งที่พ่อคุณสั่งไว้มันต้องมีเหตุผลสำคัญแน่ อย่าให้พวกมันได้ทิวลิปทองไป”

ลิซ่าทำใจเห็นมาเรียโดนทรมานไม่ได้ เธอตะโกนเรียกพวกมันให้เข้ามา เธอยอมบอกความลับ จะให้ทิวลิปทองกับพวกมัน

เรดกับบลูเปิดประตูนำทอมมี่เข้ามาทันที ทอมมี่ยิ้มอย่างสะใจก่อนจะสั่งสมุนปล่อยมาเรียลงมา ลิซ่ารีบเข้าประคองมาเรียที่อยู่ในสภาพอิดโรยมีเลือดอาบเต็มข้อมือ

“เอาล่ะ ตอนนี้เพื่อนคุณปลอดภัยแล้ว บอกมาว่าทิวลิปทองอยู่ที่ไหน”

“อย่าบอกนะลิซ่า ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับอาวุธเคมีล่ะก็ จะต้องมีคนอีกมากที่เดือดร้อนเพราะมัน”

“หุบปาก” ทอมมี่ตวาดมาเรีย

“ฉันยอมตาย ดีกว่าให้พวกแกได้ทิวลิปทองไป”

ทอมมี่ยิ้มเหี้ยม ชักปืนเล็งใส่มาเรีย แต่เธอไม่กลัว แถมยังร้องท้าให้ยิงเลย

“เอาไงดีคุณลิซ่า ผมควรทำอย่างที่เพื่อนคุณแนะนำรึเปล่า”

ลิซ่านิ่งงัน สบตามาเรียอย่างสับสน

ooooooo

พวกจักรีเข้าโรงงานทางท่อระบายน้ำ แม้จะไม่มีน้ำแต่ทุกคนก็ต้องใช้ความอดทนอย่างสูง เมื่อเข้ามาได้ก็ยังต้องรับมือกับพวก รปภ.อีก จักรีทั้งเตือนและแขวะภูมิห้ามใช้ความรุนแรง เพราะเรามาชิงตัวประกันไม่ได้มาล้างแค้น หมวดณรงค์กับจ่าชัยรับรู้ได้ถึงความไม่ค่อยลงรอยระหว่างสองคนนั้น จึงพยายามห้ามทัพให้ใจเย็นเพื่อผลสำเร็จของงาน

ในขณะที่พวกจักรีสอดส่องสำรวจหาห้องใต้ดิน เก้ายอดขับรถเข้ามาในโรงงาน พั้นช์จำได้จึงรีบสื่อสารบอกภูมิให้รู้ตัว...ส่วนในห้องใต้ดิน ทอมมี่กำลังจะจัดการมาเรียขั้นเด็ดขาด แต่เพราะเก้ายอดมาขอพบ ทอมมี่จึงกลับออกไปโดยให้แบล็กเฝ้าอยู่ที่นี่ ส่วนเรดกับบลูไปกับตน

ไวท์อยู่ต้อนรับเก้ายอดในห้องทำงาน เมื่อทอมมี่กับสมุนอีกสองคนเข้ามาเห็นสภาพเขายับเยินเนื่องจากโดนภูมิทำร้ายก็ยิ้มเยาะ ก่อนที่ทอมมี่จะเอ่ยขึ้นว่า

“คงมีปัญหาใหญ่สินะ คุณถึงรีบร้อนมาหาผมในสภาพนี้”

“ใครก็ตามที่ทำงานให้โยฮัน มักจะมีปัญหาเสมอ”

“ไม่รู้สิ ผมเพิ่งร่วมงานกับโยฮันเป็นครั้งแรก”

“เขาก็เป็นพวกบ้าอุดมการณ์เหมือนกับอีธานนั่นแหละ แต่ดันมาแตกคอกันซะก่อน แต่คุณคงไม่ได้เป็นแบบเขา”

“นักรบรับจ้างอย่างผมไม่สนเรื่องอุดมการณ์อยู่แล้ว นี่ฟังนะสหาย ผมไม่มีเวลามารอคุณชักแม่น้ำทั้งห้า ต้องการอะไรก็ว่ามาเลย”

“ผมแค่สงสัยว่าแทนที่พวกเราจะเสี่ยงตายเพื่อแลกกับเศษเงินของโยฮัน ทำไมเราถึงไม่ค้าขายกันซะเอง”

คำพูดของเก้ายอดทำให้ทอมมี่ชะงักไป ขณะที่เรด บลู และไวท์เหลือบมองหน้ากัน

“ผมมีคนรู้จักมากมาย คนที่พร้อมจะซื้อสินค้า คุณแค่หาของมาให้ผม ที่เหลือผมจัดการเอง”

“นี่คุณกำลังจะบอกให้ผมทรยศโยฮัน?”

“อุดมการณ์ก็เหมือนกับคนแก่ มันเชื่องช้าเกินไปสำหรับคนที่หิวเงินอย่างพวกเรา” พูดแล้วทอมมี่มองเก้ายอดอย่างครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

ooooooo

ในห้องใต้ดิน แบล็กเตรียมจะทรมานมาเรียอีกครั้งโทษฐานยังปากแข็ง มันกระชากเธอไปเพื่อจะมัดไว้อย่างเดิม

“ผมรู้ว่าคุณไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกคุณตำรวจ คุณเสียเลือดมากจนมันชาไปหมดแล้วใช่ไหม ความเจ็บจะกลับมาอีกครั้งเมื่อลวดนี่มันบาดเข้าไปถึงกระดูกและเส้นประสาทของคุณ”

“พอซะที แกจะทรมานเขาไปถึงไหน เขาเป็นผู้หญิงนะ”

“ผมเปล่า คุณต่างหากที่ทรมานเขาคุณลิซ่า ถ้าคุณบอกความจริงแต่แรก เพื่อนคุณก็คงไม่เป็นแบบนี้”

แบล็กกระตุกเส้นเอ็นที่ไม่ต่างจากเส้นลวดดึงร่างมาเรียขึ้นไปแขวน มาเรียแผดร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

“เอาเลยคุณตำรวจ แหกปากครวญครางให้เต็มที่ รู้ไหมว่าผมชอบเสียงแบบนี้มากที่สุด มันได้อารมณ์จริงๆ ฮ่าๆๆ”

มาเรียฉวยโอกาสที่แบล็กยื่นหน้ามาใกล้โขกหัวใส่จมูกมันจนหงายไปเลือดไหลทะลัก เจ็บมากถึงกับเป็นฝ่ายร้องครวญคราง

“รีบจัดการมันเร็วเข้า” มาเรียสั่งลิซ่า...เธอจึงคว้าเก้าอี้ฟาดใส่หลังมันไม่นับ แต่มันตั้งหลักได้หวดหลังมือใส่เธอจนกระเด็นไป

“นังตัวแสบ ลอบกัดงั้นเหรอ งานนี้แกเจ็บตัวแน่” แบล็กจะเล่นงานลิซ่าซ้ำ มาเรียกัดฟันข่มความเจ็บปวดก่อนจะโหนตัวยกสองขาถีบใส่หลังมันอย่างแรงจนล้ม ปืนพกของมันร่วงลงพื้น

ลิซ่าพุ่งไปคว้าปืนขึ้นมาเล็งมันทันที “หยุดนะ ไม่งั้นฉันยิงแกแน่”

แบล็กชะงักมองมาที่ลิซ่า เห็นเธอถือปืนด้วยมือสั่นระริกก็ย่ามใจ ร้องท้า “เอาสิ แน่จริงก็ยิงฉันเลย ยิงสิ”

“รีบเหนี่ยวไกเลยคุณลิซ่า ฆ่ามัน”

ลิซ่ามือสั่นไม่กล้าเหนี่ยวไกปืน แบล็กเข้ามาจะแย่งปืน ทำให้เธอตกใจร้องกรี๊ดก่อนจะหลับตายิงมั่วไปหมด กระสุนไม่โดนเป้าหมายสักนัด แบล็กหมอบอยู่กับพื้นรีบลุกขึ้นพุ่งไปแย่งปืนแล้วตบลิซ่าหน้าหันก่อนจะบีบคอเธอ

“ที่พวกเราไม่ฆ่าแกก็เพราะคนจ้างสั่งเอาไว้ แต่ในเมื่อแกรนหาที่ตายก็ช่วยไม่ได้”

“ไอ้สารเลว แกปล่อยคุณลิซ่าเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยเธอ” มาเรียตะโกนลั่น

แบล็กไม่ฟัง หัวเราะสะใจเมื่อเห็นลิซ่าดิ้นทุรนทุราย แต่ทันใดนั้นประตูห้องเปิดออก จักรีพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับใช้ด้ามปืนฟาดแบล็กจนสลบเหมือดในพริบตา ส่วนภูมิและคนอื่นๆรีบช่วยมาเรีย ระหว่างนี้ณรงค์กวาดตามองโดยรอบและพบว่ายังมีห้องอีกห้องหนึ่งด้านใน

“คุณภูมิ ผมฝากคุณมาเรียด้วยนะครับ”

“คุณจะไปไหน”

ณรงค์ไม่ตอบแต่บุ้ยหน้าไปทางห้องที่เหลือ ภูมิมองตามไปอย่างเอะใจสงสัยเช่นกัน

ooooooo

ภายในห้องรับแขก ทอมมี่ยังสนทนาอยู่กับเก้ายอด แต่แล้วไวท์เข้ามารายงานอย่างร้อนรน

“ท่าทางจะมีปัญหาแล้วครับหัวหน้า ผมโทร.ไปที่ห้องใต้ดินแต่แบล็กไม่ยอมรับสาย”

ทอมมี่หน้าเครียดขึ้นมาทันทีด้วยความสังหรณ์ใจ...

ส่วนที่ด้านนอกโรงงาน พั้นช์ซุ่มอยู่ในรถด้วยความกระวนกระวายเพราะไม่สามารถติดต่อภูมิได้ เธอเปิดประตูลงจากรถพร้อมวิทยุสื่อสารลองใหม่อีกครั้ง

“ฮัลโหลๆ พี่ภูมิได้ยินฉันรึเปล่า นี่พั้นช์กำลังพูด พวกพี่ทำอะไรอยู่เนี่ย มันเกือบชั่วโมงแล้วนะ ฮัลโหลๆ”

“ได้ยินแล้ว”

“พี่ภูมิ...”

“ก็สั่งแล้วไงว่าถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นห้ามติดต่อ”

“จำเป็นสิพี่ ก่อนหน้านี้ฉันเห็นรถคันหนึ่งแล่นเข้าไปข้างใน มันคุ้นๆคล้ายรถของนายเก้ายอด”

“นานหรือยัง”

“สักครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้”

“รออีกเดี๋ยวนะ ตอนนี้เจอตัวคุณลิซ่ากับมาเรียแล้ว”

ณรงค์เข้าไปอีกห้องพบว่าเป็นห้องแล็บที่มีสารเคมี มากมาย จึงถ่ายคลิปวีดิโอเก็บไว้ก่อนปลดเอาฮาร์ดดิสก์ที่บันทึกข้อมูลในตัวกล้องบันทึกการ ทดลองออกมา มาดหมายว่าคราวนี้จะได้รู้เสียทีว่าพวกมันทดลองอะไรกัน ซึ่งคาดว่าน่าจะเกี่ยวกับการค้นคว้าของด็อกเตอร์อีธาน

เมื่อได้ทั้งตัวประกันและหลักฐานสำคัญมาแล้ว พวกจักรีต้องรีบออกจากโรงงานให้เร็วที่สุด แต่ติดตรงที่พวกทอมมี่ล่วงรู้ว่ามีผู้บุกรุกจึงสั่งสมุนสกัดไว้ให้ได้ ส่วนเก้ายอดเห็นท่าไม่ดีก็รีบกลับไปก่อนที่จะมีการปะทะ

เสียงปืนจากทั้งสองฝ่ายดังสนั่นหวั่นไหว จ่าชัยถูกยิงที่ขาจนณรงค์ต้องประคองเดิน ขณะที่จักรีและลิซ่าก็คอยช่วยเหลือมาเรีย ภูมิยิงเปิดทางให้พวกตนหนี โดยสื่อสารกับพั้นช์ให้ขับรถเข้ามารับ ทั้งที่เธอขับรถแค่พอเป็น ไม่มีความชำนาญเอาเสียเลย

แต่แล้วพั้นช์ก็ทำให้ทุกคนทึ่งจนได้ ด้วยการขับรถฉวัดเฉวียนอย่างไม่ตั้งใจ แต่สามารถช่วยทุกคน ออกจากโรงงานไปด้วย โดยมีพวกทอมมี่ขึ้นรถไล่ล่าไม่หยุดยั้ง

รถสองคันแล่นตามกันไปตามเส้นทางในป่า ภูมิเห็นท่าไม่ดีเปลี่ยนมาขับรถแทนพั้นช์ แต่สุดท้ายรถก็โดนสมุนทอมมี่ถล่มยิงยางแตกจนไปต่อไม่ได้

ภูมิตัดสินใจว่าพวกเราต้องหนีเข้าป่าก่อนที่จะเสียท่าให้พวกมัน คนอื่นๆเห็นด้วย ยกเว้นจักรีที่ห่วงคนเจ็บสองคนคือมาเรียกับจ่าชัย แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็จำต้องทำตามภูมิ โดยณรงค์แจกจ่ายอาวุธและเครื่องกระสุนที่เตรียมมาให้ภูมิกับจักรี ส่วนที่เหลือ อยู่ในเป้ เขาสะพายมันขึ้นหลังแล้วเร่งทุกคนให้รีบไป

ทอมมี่มาเจอรถเปล่าจอดอยู่ก็สั่งสมุนตามล่าพวกภูมิให้ถึงที่สุด...ผ่านไปสักพักกลุ่มของภูมิมาถึงลำธาร จ่าชัยบาดเจ็บที่ขาเดินต่อไปไม่ไหว ให้จักรีพาคนอื่นหนีไป ส่วนมาเรียที่อ่อนล้าแต่บอกว่าตนยังไหว ภูมิรีบแนะนำ

“ถ้างั้นเราแยกเป็นสองทาง หมวดณรงค์ คุณคุ้มกันจ่าชัยไปหาที่ซ่อน ส่วนคนอื่นไปกับผม”

“ผมไม่เห็นด้วย เราน่าจะตั้งรับสู้ตายกับพวกมัน” จักรีค้านเสียงแข็ง

“ถ้าขืนทำอย่างที่คุณว่า รับรองได้ตายสมใจแน่ อย่าลืมว่าพวกมันเคยเป็นอดีตนักรบรับจ้าง เรื่องที่มันชำนาญมากที่สุดก็คือการล่าสังหาร” ภูมิอธิบายเหตุผล ลิซ่าเห็นด้วยว่าเราควรแยกกันหนี ขณะที่ณรงค์คล้อยตามจึงวิงวอนจักรี

เมื่อเสียงส่วนใหญ่เห็นด้วยกับภูมิ จักรีจำยอมให้แยกกันตรงนี้และกำชับหมวดณรงค์ให้ดูแลจ่าชัย ก่อนที่ตัวเองจะรวมกลุ่มไปกับภูมิ ลิซ่า มาเรีย และพั้นช์

ooooooo

สมุนทั้งสี่ของทอมมี่กึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างคล่องแคล่วมาหยุดที่ริมลำธาร เรดย่อตัวลงมองสำรวจรอยเท้าบนพื้นแล้วบอกว่า

“พวกมันแยกกันตรงนี้ สองคนเดินเลาะไปตามชายป่า ส่วนที่เหลือข้ามลำธารไป พื้นอีกฝั่งยังแห้งอยู่ มันแค่เดินลงน้ำไปเฉยๆ”

แบล็กแน่ใจว่าพวกมันเล่นเกมกับเรา บลูถามหัวหน้าว่าจะเอายังไงต่อ ทอมมี่เหยียดยิ้ม พูดอย่างมั่นใจว่า

“ต้องเป็นความคิดของไอ้ภูมิแน่ ก็ดี มาวัดกึ๋นกันซักยก...เรด บลู พวกแกตามไอ้สองคนนั่นไป ส่วนที่เหลือมากับฉัน”

เวลาเดียวกันนั้น ภูมิพาลูกทีมท่องมาตามลำธาร จักรีกับพั้นช์ประคองมาเรีย ขณะที่ลิซ่าเริ่มอ่อนแรงเดินตามลำพัง จู่ๆภูมิชะงักมองย้อนกลับไปข้างหลังเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

“พวกมันตามมาแล้ว คุณพาคนอื่นไปก่อน ผมจะล่อพวกมันไปอีกทาง” ภูมิบอกจักรี แต่มาเรียท้วงว่าไม่เสี่ยงเกินไปหรือ “ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีวิธีรับมือกับพวกมัน”

จักรีพยักหน้าให้ทุกคนทำตามคำแนะนำของภูมิ ท่าทีพั้นช์ห่วงภูมิ เตือนให้เขาระวังตัว แต่ภูมิกลับบอกพั้นช์ให้ดูแลมาเรียดีๆ

พั้นช์แบะปากอย่างงอนๆ แต่ก็ยอมประคองมาเรียต่อ...เมื่อทุกคนจากไปแล้ว ภูมิเดินลัดขึ้นฝั่งและไม่ลืมหักกิ่งไม้ให้เอนลงไปทางลำธารเพื่อให้พวกคนร้ายสังเกตเห็น จากนั้นเขาก็เดินล่อพวกมันไปอีกด้านหนึ่ง

ส่วนคนละเส้นทาง ณรงค์ประคองจ่าชัยเดินไปได้สักพักก็ต้องหยุด เพราะจ่าชัยเจ็บแผลที่ขาซึ่งเลือดไหลไม่หยุด ณรงค์เห็นว่าถ้ายังทิ้งรอยเลือดไว้แบบนี้พวกทอมมี่ต้องตามเจอแน่ จึงทำแผลให้จ่าชัยด้วยอุปกรณ์ในเป้ของตน แต่ในระหว่างนั้นได้ยินเสียงคนเดินมา คาดว่าต้องเป็นพวกมันอย่างแน่นอน

“ถ้างั้นรีบๆไปกันเถอะหมวด” จ่าชัยทำท่าจะลุกยืนแต่ณรงค์รีบห้าม

“ไม่ต้องเดินแล้วจ่า เดี๋ยวมันเจอรอยเลือด ผมอุ้มจ่าเอง”

“อะไรจะใจดีขนาดนั้นผู้หมวด ไม่ต้องหรอกครับ ผมจั๊กจี้”

“อย่าตลกน่าจ่า จะตายอยู่แล้วยังจะขำอีก” ณรงค์ดุเบาๆก่อนจะอุ้มจ่าชัยไปหาที่ซ่อน

เรดกับบลูมาถึงเห็นรอยเลือดหายไป แต่ฉุกคิดว่ามันอาจจะซ่อนอยู่แถวนี้ จึงกวาดสายตามองหา โดยไม่รู้ว่าจ่าชัยกับหมวดณรงค์ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ที่ห่างออกไปแค่ไม่กี่สิบเมตรด้วยความลุ้นระทึก

ฟากฝั่งทอมมี่ แบล็ก และไวท์ ทั้งสามคนเดินท่องตามลำธารมาจนเจอกิ่งไม้ที่หักพาดลงมาในน้ำ

“มันขึ้นฝั่งตรงนี้”

“เดี๋ยวก่อน ทำไมมีรอยเท้าแค่คนเดียว”

“ไอ้ภูมิ...มันจะล่อพวกเราไปหากับดัก เราต้องซ้อนแผน คราวนี้มันเจอดีแน่” ทอมมี่วิเคราะห์อย่างชาญฉลาด

หลังจากนั้นแบล็กกับไวท์ก็ทำตามแผนของทอมมี่ แต่มันสองคนไม่ฉลาดกว่าภูมิ แบล็กเหยียบบ่วงเถาวัลย์ที่ภูมิทำไว้กระชากร่างขึ้นไปแขวนกลางอากาศ ปืนในมือหลุดร่วง ไวท์ตกใจและไม่ทันตั้งหลักก็โดนภูมิยิงใส่ แต่กระสุนพลาดเป้าอย่างฉิวเฉียด

เรดกับบลูที่อยู่อีกทางหันขวับไปตามเสียงปืน คาดกันว่าหัวหน้าคงเจอพวกมันจึงชวนกันวิ่งไปดู ทำให้จ่าชัยกับหมวดณรงค์ที่หลบซ่อนตัวอยู่พากันโล่งอก

ooooooo

นอกจากแบล็กจะติดกับดักของภูมิแล้วมันยังโดนยิงน่องเลือดทะลักร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

เสียงปืนทำให้กลุ่มของจักรีเชื่อว่าคนร้ายต้องเจอพวกเราแล้ว อาจจะเป็นภูมิหรือไม่ก็จ่าชัยกับหมวดณรงค์

ไวท์พยายามช่วยแบล็กจนหลุดจากบ่วงเถาวัลย์ จากนั้นสองคนช่วยกันเล่นงานภูมิ แต่ภูมิสู้ยิบตาก่อนที่เขาจะถูกทอมมี่จู่โจมเข้ามายิงได้รับบาดเจ็บ

แม้กระสุนแค่เฉี่ยวแขนแต่ก็ได้เลือด ภูมิกัดฟันข่มความเจ็บปวดยิงสวนทอมมี่ไปเต็มๆ แต่เพราะมันใส่เสื้อเกราะจึงไม่เป็นอะไร ฝ่ายจักรีที่ได้ยินเสียงปืน เขาตัดสินใจวิ่งตามเสียงมาและสามารถช่วยภูมิจากพวกทอมมี่ไปได้

ด้านหมวดณรงค์กับจ่าชัยที่รอดพ้นสายตาพวกทอมมี่มาได้ ทั้งคู่ออกจากป่ามาเจอถนน แถมโชคดีได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านที่ขับรถอีแต๋นขนพืชผลทางการเกษตรผ่านมานำพาไปส่งที่อนามัยของหมู่บ้านเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของจ่าชัย

ส่วนทอมมี่กับสมุน เมื่อไล่ตามศัตรูไม่เจอ บลูบ่นอย่างหวั่นใจว่าถ้าพวกนั้นหนีไปติดต่อพวกตำรวจได้เมื่อไหร่โรงงานปุ๋ยต้องมีปัญหาแน่ แต่ทอมมี่บอกไม่ต้องห่วง เจ้าของโรงงานเป็นพวกเดียวกับเรา คงหาทางถ่วงเวลาพวกตำรวจได้สักระยะ

พูดแล้วทอมมี่สั่งเรดกับบลูรีบกลับไปเก็บกวาดที่โรงงาน นอกจากข้อมูลเกี่ยวกับการทดลองแล้วให้ระเบิดทุกอย่างทิ้งให้หมด ส่วนไวท์กับแบล็กให้อยู่กับตนเพื่อตามล่าพวกภูมิต่อไป

ฝ่ายจักรีและภูมิหนีกลับมารวมกลุ่มกับลิซ่า มาเรีย และพั้นช์ ก่อนทั้งหมดจะเดินทางต่อไปตามคำแนะนำของจักรีที่พอจะรู้จักเส้นทางแถบนี้

ooooooo

ออกจากอนามัย หมวดณรงค์กับจ่าชัยรีบไปที่โรงงานปุ๋ยพร้อมตำรวจท้องที่เพื่อตรวจค้น แต่โดนสารวัตรคนเดิมที่เคยมีปัญหากับผู้กองจักรีคัดค้านอีก บอกว่าต้องทำตามขั้นตอน จะทะเล่อทะล่าบุกเข้าไปไม่ได้เพราะโรงงานนี้มีคนใหญ่คนโตถือหุ้น

หมวดกับจ่าพากันเซ็ง รู้ดีว่าเป็นการถ่วงเวลาของผู้มีอิทธิพล แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของเจ้าถิ่น เหตุนี้ทำให้เรดกับบลูที่ย้อนกลับมามีโอกาสเก็บกวาดตามคำสั่ง ของทอมมี่ หลังจากมันรู้ว่าพวกที่บุกรุกเข้ามาช่วยลิซ่ากับมาเรียเอาตัวอย่างไวรัสในห้องทดลองไปด้วย

เสียงระเบิดภายในโรงงานดังสนั่นหลังจากเรดกับบลูขนของขึ้นรถออกไปได้ไม่นาน นั่นแหละสารวัตรถึงตระหนกตกใจ ยอมให้ตำรวจเข้าตรวจค้น

ส่วนกลุ่มของจักรีที่ยังอยู่ในป่า ทุกคนกำลังเผชิญกับความยากลำบากในการเดินทางเพราะฝนตกหนัก แต่มองอีกมุมก็เป็นผลดีเพราะทำให้พวกทอมมี่ติดตามมาได้ยาก เพราะฝนได้ชะร่องรอยไปหมด

เดินฝ่าสายฝนกันมาพักใหญ่ ทุกคนดีใจได้เจอถ้ำ พั้นช์อยากก่อกองไฟเพื่อแก้หนาวให้มาเรียก่อนที่เธอจะเป็นไข้เพราะอักเสบแผลที่ข้อมือ แต่ภูมิห้ามไว้เพราะกลัวคนร้ายเห็นควันไฟแล้วตามมาถูก

ภูมิรู้ว่าทุกคนหิวจึงอาสาออกไปหาเสบียง ฝากผู้กองจักรีอยู่ดูแลทางนี้

“แล้วถ้าเกิดพวกมันตามมาล่ะ”

“ตอนนี้ฝนคงชะรอยเท้าของเราไปหมดแล้ว พวกมันต้องตั้งหลักอีกนานกว่าจะหาเราเจอ”

จักรีเห็นด้วย ยอมให้ภูมิไปหาเสบียงโดยมีพั้นช์ติดตามไปด้วยเพื่อช่วยระแวดระวังภัย

ooooooo

ทอมมี่กำลังหนักใจที่จะติดตามพวกภูมิไป แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่ถอดใจ เมื่อได้ยินแบล็กถามว่าจะหยุดตามดีไหม ทอมมี่หันขวับมาจ้องหน้าสมุนอย่างดุดัน เล่นเอาแบล็กหน้าเสียรีบขอโทษหัวหน้า

“เราไม่รู้ว่าพวกมันได้ข้อมูลหรือหลักฐานอะไรไปบ้าง ดังนั้นเราต้องฆ่าปิดปากพวกมันให้หมด”

“แต่มิสเตอร์โยฮันเคยสั่งว่าห้ามเราทำร้ายคุณลิซ่าเด็ดขาด” ไวท์ท้วงขึ้น

“เวลาคับขันแบบนี้ต่อให้เทวดาเหาะลงมาห้ามฉันก็ไม่สน บางทีเก้ายอดอาจจะพูดถูกก็ได้ นี่เป็นเรื่องของผลประโยชน์ ไม่ใช่อุดมการณ์”

คำพูดของทอมมี่ทำให้ไวท์และแบล็กมองหน้ากันอย่างคาดไม่ถึงว่าหัวหน้าของตนจะเห็นด้วยกับเก้ายอด...

หมวดณรงค์และจ่าชัยกลับเข้าห้องพักภายในโรงแรมที่เมืองกาญจน์ทั้งที่เป็นห่วงกลุ่มของผู้กองจักรีที่ยังอยู่ในป่า...ผ่านไปสักครู่ก็ใจชื้นขึ้นหน่อยเมื่อทราบว่าตำรวจท้องที่ยินยอมออกตามหา นำโดยสารวัตรที่เคยมีปากเสียงกับผู้กองจักรี แต่เพราะสภาพอากาศที่ฝนยังตกหนักทำให้ยากต่อการติดตามค้นหา สารวัตรสั่งลูกทีมให้รอฝนหยุดก่อนค่อยไปต่อ

ขณะนั้นภายในถ้ำที่พวกจักรีหลบฝน มาเรียตัวร้อนจัดไข้ขึ้นสูงเพราะแผลที่ข้อมืออักเสบ จักรีห่วงว่าถ้าไม่รีบรักษาอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ทำให้ลิซ่าใจคอไม่ดี

“คุณไม่ต้องห่วง ไว้คุณภูมิกลับมาเมื่อไหร่ผมจะให้เขาอยู่เฝ้าทางนี้ ส่วนผมจะไปตามคนมาช่วย”

“แล้วถ้าระหว่างนั้นคนร้ายเกิดบุกมาล่ะคะ”

“ถ้ำนี้เป็นชัยภูมิบนที่สูง ถ้ามีคนบุกขึ้นมา เราต้องรู้ตัวก่อนแน่ คุณวางใจเถอะ”

“ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะผู้กอง ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพาทุกคนมาลำบาก”

“เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก...ไม่เอาน่าลิซ่า เชื่อผมสิ แล้วทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”

ลิซ่าน้ำตาคลอ จักรีดึงเธอมากอดไว้อย่างปลอบโยน... ทางฝ่ายภูมิกับพั้นช์ที่ออกไปหาเสบียง บัดนี้ฝนหยุดตกแล้ว ทั้งคู่ช่วยกันเก็บผลไม้ป่าเพื่อเอามาประทังความหิว แต่โชคไม่ดีเจอแบล็กซุ่มยิงจนต้องหลบหลีกกันจ้าละหวั่น

เสียงปืนทำให้คนที่อยู่ในถ้ำได้ยิน จักรีรีบออกไปดูเพราะห่วงความปลอดภัยของภูมิกับพั้นช์ ส่วนทอมมี่และไวท์กำลังถือปืนตามมาสมทบกับแบล็ก จากนั้นการไล่ล่าก็เริ่มต้นขึ้นอีก

จักรีมาช่วยภูมิกับพั้นช์หนีกลับไปยังถ้ำได้สำเร็จ แต่พวกทอมมี่ก็ยังติดตามไม่หยุดยั้ง ฝ่ายหมวดณรงค์กับจ่าชัยที่อดรนทนรออย่างเดียวไม่ไหว พวกเขากลับมายังชายป่าและเจอทีมตำรวจท้องที่ถอนกำลังทั้งที่ยังไม่เจอผู้กองจักรี สารวัตรอ้างว่าเส้นทางในป่าเขาแบบนี้พวกตนไม่เชี่ยวชาญ คงต้องขอความช่วยเหลือจากป่าไม้

“แต่เราไม่มีเวลานะครับสารวัตร ผู้กองจักรีกับคนอื่นๆกำลังอยู่ในอันตราย”

“ผมเข้าใจนะหมวด แต่ผมจนปัญญาจริงๆ ฝนตกหนักแบบนี้จะแกะรอยได้ยังไง”

ณรงค์กับชัยฟังแล้วหนักใจ พากันกลับไปตั้งหลักที่โรงแรม จากนั้นตัดสินใจโทร.หาปลื้มเล่าสถานการณ์ให้ฟัง ปลื้มนึกได้ว่าเจ้านายเก่าของภูมิมีบ้านอยู่เมืองกาญจน์ จึงติดต่อขอความช่วยเหลือโดยเร็ว

ผู้กองเสือ อดีตหัวหน้าทีมของภูมิเต็มใจช่วยเหลือ รวมทั้งทัศน์กับยุทธที่เคยร่วมงานกับภูมิมาก่อน สามคนขับรถมุ่งหน้าสู่เส้นทางตามที่ได้ข้อมูลจากหมวดณรงค์

เวลานั้นกลุ่มของจักรีกำลังจะจนมุมพวกทอมมี่ที่ไล่บี้มาถึงปากถ้ำ จักรีตัดสินใจนำทางทุกคนลึกเข้าไปภายในถ้ำ แล้วเจอทางออกอีกด้าน แต่ต้องใช้วิธีปีนป่ายขึ้นไปซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย

ภูมิให้ลิซ่ากับพั้นช์ขึ้นไปก่อน แล้วคอยรับตนกับมาเรีย ลิซ่าถามภูมิว่าจะแบกมาเรียขึ้นไปงั้นหรือ เมื่อภูมิพยักหน้ารับ พั้นช์ท้วงขึ้นทันที

“ไม่ได้นะพี่ภูมิ พี่ปีนขึ้นไปแบบนั้นไม่ไหวหรอก”

“แล้วเธอมีแผนอื่นงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าเธอจะให้ฉันทิ้งมาเรีย”

“ฉันจะปีนขึ้นไปแล้วหาเถาวัลย์มาช่วย”

จักรีเห็นด้วย ชักมีดส่งให้พั้นช์ก่อนหันมาบอกภูมิว่าตนจะคอยระวังหลังให้พวกเขา

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement