advertisement

เมียแต่ง ตอนที่ 14

บทประพันธ์ นันทนา วีระชน จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย สร้อยโสทร
6 ก.ย. 2554 15:17

อรุณประไพเห็นความตั้งใจของซาซ่า จึงมาช่วยสอนการตกแต่งหน้าเค้กให้ที่ร้าน ขณะที่ทั้งคู่ช่วยกันออกไอเดียและลงมือทำ เปิ้ลก็แอบถ่ายคลิปไว้ แล้วนำไปให้ปรุงฉัตรตามใบสั่ง

เวลาเดียวกันนั้นภุชงค์พาจิ๊บออกมาเลี้ยงไอศกรีม เพื่อตอบแทนที่ช่วยสืบคดีให้ ทั้งสองเห็นเบญกับแม่ช่วยกันขายข้าวแกงอยู่ฝั่งตรงข้าม ภุชงค์รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้เบญเรียนไม่จบและต้องมาลำบาก จิ๊บเข้าใจความรู้สึกภุชงค์จึงแนะนำให้ช่วยเหลือเบญเพื่อไถ่โทษ

ภุชงค์ตัดสินใจนำสินสมรสครึ่งหนึ่งไปให้เบญกับแม่ที่บ้าน แต่เบญจะไม่ยอมรับ เพราะไม่อยากทำลายศักดิ์ศรีของตัวเอง

“พี่อยากให้เบญรับเงินก้อนนี้ อย่างน้อยเบญก็จะได้มีทุนเรียนต่อ จนกว่าเบญจะหายดี คุณแม่จะได้เหนื่อยน้อยกว่านี้นะ” ภุชงค์อ้อนวอน

เบญได้คิด เพราะทั้งชีวิตมีเพียงแม่คนเดียวที่รักเธอที่สุด จึงยอมรับเงินจากภุชงค์

“ขอบคุณนะเบญ ที่อภัยให้พี่” ภุชงค์รู้สึกโล่งใจ ที่ได้ชดเชยความผิดของตัวเองบ้าง

เมื่อจัดการเรื่องเบญเรียบร้อยแล้ว ภุชงค์ก็โทร.ตามจิ๊บออกมาเลี้ยงข้าว จิ๊บแซวว่า ผีเข้าหรือถึงได้ใจดี

“ผีออกต่างหาก...ผีแห่งความผิดบาปที่ทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่ง ครั้งหน้าผมจะไม่ยอมทำอะไรเลวๆเพราะอารมณ์ชั่ววูบแบบนี้อีกแล้ว”

“ชีวิตคู่นี่มันดูยากเนอะ แจ็กพอตก็ดีไป ถ้าดวงตกก็คงปวดหัวทั้งชาติ เห็นชีวิตคุณ ชีวิตพ่อ ชีวิตพี่ไพ คุณคงไคยเป็นตัวอย่าง  ถ้าจิ๊บจะต้องมีใครสักคน จิ๊บจะต้องมั่นใจว่าคนๆนั้นจะอยู่กับจิ๊บไปจนแก่ตาย จิ๊บจะรักและดูแลเขาให้ดีที่สุด”

“ถ้าคุณทำแบบนั้นได้จริงๆผู้ชายคนนั้นคงโชคดีที่สุดในโลกเนอะแล้วเจอหรือยังล่ะคนคนนั้นน่ะ”

“เหมือนๆจะเจอ แต่ต้องดูนานๆจิ๊บยังเด็ก...ไม่ต้องรีบ” จิ๊บแอบมองภุชงค์พลางยิ้ม

ooooooo

ซาซ่ากระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เพราะชนะการประกวดสุดยอดเชฟเบเกอรี่ แต่คนที่ดีใจยิ่งกว่าคือปรุงฉัตร เพราะถึงเวลาเดินแผนต่อแล้ว เธอนำคลิปที่จ้างให้เปิ้ลแอบถ่ายไปแฉในเน็ตและโพสต์ข้อความประมาณว่า อรุณประไพฮั้วกับผู้เข้าประกวดเพื่อโกงการตัดสิน ทำให้อรุณประไพเสียชื่อเสียง เธอโดน ผอ.ไล่ออกจากงาน และถูกมารศรีสปอนเซอร์ใหญ่ฟ้องร้องว่าโกงการตัดสิน

วายุกับป๊อกกี้ตั้งข้อสังเกตว่า ซาซ่าอาจจงใจเซตฉากเพื่อกลั่นแกล้งอรุณประไพ เพราะเป็นเพื่อนกับปรุงฉัตร อรุณประไพจึงไปที่ร้านซาซ่าเพื่อพิสูจน์ความจริง เธอเห็นนักข่าวกำลังรุมถามซาซ่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ซาซ่าปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา พลางทิ้งตัวลงร้องไห้อย่างไม่อาย

นักข่าวต่างมองหน้ากันเหวอๆแล้วแยกย้ายกันไป ครั้นเหลือซาซ่าเพียงลำพัง อรุณประไพจึงเดินเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น

“คุณไพ ซ่าขอโทษ ซ่าผิดเองที่เห็นแก่ตัว ทั้งที่รู้ว่าคุณไพเป็นกรรมการ แต่ซ่าอยากได้ความรู้ อยากพัฒนาฝีมือของซ่า แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ ซ่าขอโทษ...” ซาซ่าบ่อน้ำตาแตกอีกรอบ

อรุณประไพเห็นสภาพซาซ่า ก็เชื่อว่าไม่มีส่วนรู้เห็นด้วยแน่ จึงกลับมาที่บ้านอย่างหมดแรง เธอตรงเข้าไปกราบขอโทษภวันกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“แม่รู้ว่าหนูไพเป็นยังไง เรื่องนี้มันจะต้องมีเบื้องหลังแน่ๆ”

ภวันพูดจบ เสียงโทรศัพท์ทองถมก็ดัง เขารับโทรศัพท์สีหน้าเครียดก่อนหันมาบอกว่า คณะกรรมการเรียกประชุมด่วน

ครั้นทั้งสามถึงห้องประชุม ประกอบแจ้งกับอรุณ-ประไพว่า พฤติกรรมของเธอสร้างความเสื่อมเสียให้บริษัท คณะกรรมการจึงมีมติปลดเธอออกจากทุกตำแหน่ง คงไคยคัดค้านเสนอให้ชะลอการพิจารณาไปก่อน

“ตอนนี้หุ้นของพีวีตกลงอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ข่าวพฤติกรรมของคุณคงไคยที่ผ่านมา แล้วยังมาซ้ำด้วยข่าวของคุณอรุณประไพ หากปล่อยให้เนิ่นนานกว่านี้ อาจจะมีผลต่อเสถียรภาพของบริษัทนะครับ” ณรงค์รีบแจกแจง

คณะกรรมการเห็นด้วยลงมติเป็นเอกฉันท์ให้ปลดอรุณประไพ

“แต่ผม...” คงไคยพูดได้เท่านั้น เนื้อทิพย์ก็แทรกขึ้นมา

“คงไคย น้าว่าคนที่ควรจะพิจารณาตนเองมากที่สุดคือคงไคยนะจ๊ะ เพราะตั้งแต่นั่งเก้าอี้ประธาน ก็พาบริษัทดิ่งลงเหวมากขึ้นทุกที”

กรรมการมองคงไคยด้วยสายตาไม่สู้ดีนัก อรุณประไพเห็นก็ยิ่งเจ็บใจ นึกโทษที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ ด้านภวันเมื่อรู้ว่า อรุณประไพโดนปลดจากตำแหน่งและคงไคยอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก ก็เครียดหนักจนอาการทรุดต้องเรียกหมอมาดูอาการกลางดึก แต่แทนที่ภวันจะห่วงตัวเอง เธอกลับเรียกคงไคยมาสั่งให้ช่วยอรุณประไพให้ได้ คงไคยรีบรับปาก อรุณประไพได้ยิน

ก็ยิ่งรู้สึกผิดจึงเดินเลี่ยงออกมา พบปรุงฉัตรยืนรอเล่นงานอยู่

“ฉันอยากรู้ว่าเธอยังคิดแบบนั้นอยู่หรือเปล่า เพราะเธอเคยพูดใส่หน้าฉันว่า เธอยอมทำทุกอย่างขอแค่หยุดทำลายชื่อเสียงกับศักดิ์ศรีของคงไคย วันนี้ที่เธอทำลายคงไคย เธอก็ลืมคำพูดของตัวเองหมดแล้วงั้นสิ อ้อ...คงไม่ใช่คำพูด สักแต่ว่าพ่นลมออกมาสร้างภาพให้ตัวเองดูดีใช่ไหม”

“ฉันไม่เคยลืมสิ่งที่ฉันพูด ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน”

“เก๋นะ ครอบครัวของฉัน แล้วตอนนี้ ที่เธอลากคงไคย

ลงมาตกต่ำกับเธอด้วย ก็เป็นการปกป้องของเธอใช่ไหม ชื่อเสียงเน่าๆของเธอมันกำลังทำลายคงไคย ถ้าคงไคยต้องเสียทุกอย่างไปก็เพราะเมียอย่างเธอ” ปรุงฉัตรทิ้งท้ายไว้แล้วเดินเข้าห้องไปอย่างสะใจ

อรุณประไพมองตามอย่างคิดหนัก ก่อนตัดสินใจเก็บกระเป๋ากลับไปอยู่กับแม่ที่บ้านตลิ่งชัน และให้ใจดีช่วยลงประกาศในหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันใหม่ว่า เธอกับคงไคยได้ขาดจากความเป็นสามีภรรยากันนับตั้งแต่บัดนี้และไม่มีความ เกี่ยวข้องใดๆกันอีกต่อไป ทำให้ทุกคนช็อกไปตามๆกัน

“เรื่องของไพทำให้คุณคงไคยเสียชื่อเสียง ถ้าไม่มีไพทุกอย่างคงจะดีกว่า มันเป็นทางเดียวที่ไพจะทำได้ ไพรู้ว่าทำผิดกับคุณแม่ภวันที่ไม่เรียนท่านก่อน แต่ถ้าท่านรู้ก็คงไม่ยอมให้ไพทำแบบนี้” อรุณประไพร่ำไห้กับอกแม่

ประไพพูดไม่ออก ได้แต่กอดลูกไว้ แล้วภุชงค์ก็เดินเข้ามาท่าทางงงๆ เพราะอรุณประไพโทร.ไปตาม และเขาก็เพิ่งเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์

“ขอบคุณนะคะที่มา คุณเป็นคนเดียวที่จะช่วยไพได้นะคะ” อรุณประไพขอร้อง

ภุชงค์สีหน้าหนักใจเดาได้ว่าอรุณประไพจะให้เธอช่วยเรื่องอะไร

“ไพ นี่ลูกจะทำอะไร” ประไพชักเอะใจ แต่ไม่ทันได้คำตอบ คงไคยก็มาตามอรุณประไพกลับบ้าน

“ผมรู้นะว่าคุณต้องการกันผมออกไปจากเรื่องอื้อฉาว คุณไพ คุณเคยอยู่เคียงข้างผมในยามที่ผมมีปัญหา วันนี้ผมก็จะไม่ไปไหนเหมือนกัน”

“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ไพขอหย่ากับคุณเพราะไพเบื่อกับเรื่องนี้เต็มที ไพเชื่อนะคะว่าเรื่องคลิปภาพพวกนี้ต้องมีสาเหตุมาจากคุณ ไพแต่งงานกับคุณเพราะต้องการหนีภุชงค์ แต่วันนี้ภุชงค์เป็นอิสระ ไพก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว และภุชงค์ก็ไม่รังเกียจไพ” อรุณประไพจำใจโกหกแล้วหันมาทางภุชงค์

ภุชงค์หนักใจแต่จำต้องเอ่ยว่า เขาขอคืนอรุณประไพ แต่คงไคยไม่ยอม

“คุณจะยอมหรือไม่ยอมมันก็ไม่สำคัญ เพราะเรื่องนี้คนที่ตัดสินใจคือไพ” อรุณประไพบีบมือภุชงค์แน่นอย่างหาที่พึ่ง ภุชงค์รู้ว่าอรุณประไพเจ็บปวดก็ตัดบทไล่คงไคย กลับไป

“เซ็นใบหย่าให้ไพนะคะ ถ้าคุณรักไพ เห็นแก่ความสุขของไพนะคะ” อรุณประไพกลั้นน้ำตาเต็มที่

คงไคยมองประไพอย่างขอความช่วยเหลือ ประไพได้แต่หลบตา คงไคยจำต้องจากไปด้วยความเสียใจ  จากนั้นอรุณประไพปล่อยมือจากภุชงค์ น้ำตาไหลรินด้วยความเจ็บปวดที่ต้องทำร้ายหัวใจตัวเอง

ooooooo

ภวันออกมายืนรับลมที่ระเบียง แต่บังเอิญได้ยินณรงค์เข้ามาต่อว่าปรุงฉัตรเรื่องข่าวฉาว เธอชะงักฟังอย่างตั้งใจฟังก็รู้ความจริงว่า ปรุงฉัตรไม่ได้ท้อง แถมทั้งสองยังลักลอบมีความสัมพันธ์กันมานานแล้ว

ภวันตาวาว คิดจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เธอรอจนณรงค์กลับไปแล้วจึงเข้าไปหาปรุงฉัตรในห้อง สั่งให้ไปตรวจท้องด้วยกันในวันรุ่งขึ้น

“ฉันอยากจะเห็นกับตาว่าหลานของฉันอยู่ในท้องเธอจริงๆ เอ้อ หมายถึงอยากจะเห็นว่าหลานฉันแข็งแรงอยู่ในท้องเธอจริงๆ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไปกับเธอ เธออยากได้กำลังใจไหม จะได้เรียกพ่อของเด็กไปด้วย...คงไคยหรือณรงค์ดีล่ะ ฉันควรจะบอกคงไคยเรื่องไหนก่อนดี...เรื่องเธอโกหกว่าท้อง...หรือว่าเรื่อง ที่เธอเป็นเมียเก็บของณรงค์”

“ไม่จริง คุณแม่ใส่ร้ายปรุง” ปรุงฉัตรเสียงสั่น

“งั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้หมออัลตราซาวนด์ท้องลมของเธอต่อหน้าคงไคย แล้วก็ให้ณรงค์มาเป็นพยาน ฉันรู้ว่าณรงค์รักเธอ อยากได้เธอกลับไป ถ้ามีโอกาสณรงค์คงไม่รอที่จะประกาศให้คงไคยรู้ว่าสามีตัวจริงของเธอคือใคร ว่าไง เธอกล้าไหมล่ะ”

ปรุงฉัตรจนหนทางได้แต่นิ่งมองภวันอย่างคับแค้นใจ

“เธอฉลาดนะปรุงฉัตร ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่เห็นเธออยู่ในบ้านนี้แล้ว ฉันอาจจะเมตตาไม่พูดเรื่องนี้กับคงไคย แต่ถ้าไม่...คงไคยจะเป็นคนเฉดหัวเธอออกจากบ้านหลังนี้เอง” ภวันมองด้วยสายตาเอาจริงแล้วเดินจากไป

“ร้ายนักนะมึง อีแก่” ปรุงฉัตรมองตามอย่างคั่งแค้น จำใจเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า เดินลงมาข้างล่าง เตรียมจะย้ายออก แต่บังเอิญได้ยินแฉล้มรายงานภวันว่า คืนนี้คงไคยไม่กลับบ้านจะค้างที่ทำงาน ก็คิดแผนร้ายได้

ปรุงฉัตรแอบใส่ยานอนหลับลงในแก้วนมที่แฉล้มเตรียมไว้ให้ภวัน จากนั้นก็โทร.หลอกให้แฉล้มกับแต๋วแหววไปช่วยกันหาต่างหูของเธอในห้องคงไคย เพื่อเข้าไปจัดการกับภวันที่หมดทางสู้เพราะยานอนหลับออกฤทธิ์พอดี ปรุงฉัตรลากภวันลงไปนอนแช่ในอ่างน้ำหวังจัดฉากให้ดูเหมือนจมน้ำตาย แล้วแอบหนีออกไป แต่โชคดีที่แฉล้มเข้ามาดูภวันในห้องอีกครั้ง จึงช่วยไว้ทัน

ภวันถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่เธอยังไม่ได้สติเพราะสมองขาดอากาศ

“ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ตื่น คุณหญิงอาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา” ทองถมรายงานคงไคย

คงไคยอึ้งตรงเข้ากุมมือภวันร้องเรียกให้แม่ตื่นขึ้นมา และขออยู่เฝ้าภวันเอง

เช้าวันใหม่ ทองถมมาตามให้คงไคยเข้าประชุมบอร์ดเพราะเป็นวาระสำคัญ แต่คงไคยลังเลเป็นห่วงแม่

“คุณคงไคย คิดว่าทำเพื่อคุณหญิงสิครับ ถ้าคุณนั่งอยู่ที่นี่จนคุณหญิงตื่นได้จริงๆ แต่คุณต้องเสียพีวีไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรอีกเดี๋ยวแฉล้มกับแต๋วแหววก็มา ครับ”

คงไคยนิ่งคิดแล้วลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ ทองถมมองตามพลางหยิบโทรศัพท์มากดเร่งแฉล้มกับแต๋วแหววให้รีบมา ทั้งสองรับปากแล้วเร่งมือจัดของเพราะกลัวภวันจะตื่นมาไม่พบใคร ปรุงฉัตรที่แอบฟังรู้ว่าภวันไม่ตายสมใจ ก็แค้นคิดหาทางจัดการไม่ให้ภวันพูดได้

ไม่นานนักปรุงฉัตรก็แอบเข้ามาในห้องพักของภวัน เธอตั้งใจจะตัดสายออกซิเจนออก แต่อรุณประไพเข้ามาเห็นพอดีจึงพุ่งเข้าผลักปรุงฉัตร

“หยุดนะ ทำแบบนี้มันเหมือนจะฆ่าคุณแม่ ฉันยอมไม่ได้ หรือว่าที่คุณแม่จมน้ำเป็นฝีมือคุณ” อรุณประไพฉุกคิด

“งั้นแกก็อย่าอยู่เลย”  ปรุงฉัตรจวนตัว จะแทงอรุณประไพ

อรุณประไพใช้สองมือจับมือปรุงฉัตรข้างที่ถือมีดไว้ ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายปรุงฉัตรก็ใช้มีดจ่อสีข้างบังคับให้อรุณประไพออกไปจากห้อง เพราะพยาบาลก็เปิดประตูเข้ามาบอกว่า ถึงเวลาเช็ดตัวให้คนไข้แล้ว

ปรุงฉัตรจี้บังคับอรุณประไพให้นั่งรถออกไปด้วยกัน โดยเธอเป็นคนขับ อรุณประไพพยายามเกลี้ยกล่อมให้ปรุงฉัตรเปลี่ยนใจ แต่ปรุงฉัตรเหมือนคนบ้าไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น

อรุณประไพเห็นท่าไม่ดีนึกเป็นห่วงลูกในท้อง จึงตัดสินใจคว้าพวงมาลัยสุดแรง ปรุงฉัตรตกใจเหยียบเบรกจนรถหมุนจอดขวางกลางถนน เมื่อตั้งหลักได้ก็มีรถเก๋งอีกคันที่วิ่งมาด้วยความเร็วพุ่งเข้าชนด้านปรุง ฉัตรดังโครม

เจ้าหน้าที่ตำรวจกับพลเมืองดีรีบพาทั้งคู่ส่งโรงพยาบาลและโทร.ตามคงไคย ทองถมและซาซ่า ทั้งสามมาที่โรงพยาบาล คงไคยเข้าไปถามอาการของสองสาวและลูกในท้องกับหมอด้วยความเป็นห่วง แต่ต้องตะลึงเพราะหมอบอกว่า คนที่ท้องคืออรุณประไพ ไม่ใช่ปรุงฉัตร

ooooooo

อรุณประไพเริ่มรู้สึกตัว คงไคยเข้ามาหาด้วยความห่วงใย เธอพยายามตั้งสติว่า เกิดอะไรขึ้น แล้วยกมือแตะที่ท้องสีหน้าเป็นกังวล คงไคยรู้ใจบอกว่าลูกปลอดภัยดีพลางตัดพ้อว่า เธอใจร้ายไม่ยอมบอกเรื่องลูกแถมยังจะพาหนี

“ไพดูแลลูกได้แต่คุณปรุงฉัตร ถ้าไม่มีคุณดูแลเด็กคงจะ...”

“คุณไม่จำเป็นต้องเสียสละเพื่อปรุง...เพราะลูกของผมมีคนเดียวคือลูกของเรา คุณกับผม...” คงไคยเสียงเข้มบอกความจริงกับอรุณประไพว่า ปรุงฉัตรไม่ได้ตั้งท้อง เธอโกหกทุกคน จากนั้นก็พาอรุณประไพไปหาปรุงฉัตรที่ห้องพัก ที่มีทองถมกับซาซ่านั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ปรุงฉัตรรู้สึกตัวเห็นคงไคยก็ดีใจเตรียมจะออเซาะ คงไคยรีบขยับตัวเปิดทางให้อรุณประไพเดินเข้ามา ปรุงฉัตร หน้าซีดกลัวอรุณประไพจะบอกทุกคนเรื่องภวัน แต่อรุณประไพ กลับเอ่ยว่า เธอขอยกเลิกข้อตกลง เพราะปรุงฉัตรไม่ได้ท้อง คงไคยสุดทนต่อว่าปรุงฉัตรที่เกือบพาเมียกับลูกเขาไปตาย เพราะอรุณประไพตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว

“ไม่จริง” ปรุงฉัตรตกตะลึง

“จริง แต่คุณไพไม่เคยบอกผม...เพราะอะไรรู้ไหม เพราะเขาเห็นใจผู้หญิงอย่างคุณ คิดจะเสียสละให้เพราะคิดไม่ถึงว่าจะโอบอุ้มงูพิษ”

“คงไคย...ปรุงก็เป็นเมียคุณนะ”

“ภรรยาผมมีคนเดียวคือคุณไพ ส่วนคุณ เรื่องระหว่างเราจบกันแค่นี้ คุณทองถมช่วยย้ายของคุณปรุงออกจากบ้านผมภายในวันนี้ เราจบกัน คุณรู้ใช่ไหมว่าผมหมายความตามที่พูด” คงไคยสรุปแล้วประคองอรุณประไพออกไป

“คงไคย อย่าทำแบบนี้กับปรุง คงไคย” ปรุงฉัตรกรีดร้องเสียใจที่ความหวังทุกอย่างพังทลาย

ทองถมมองอย่างสมเพชก่อนจะเอ่ยถามว่า จะให้ย้ายของไปไว้ที่ไหน ซาซ่ารีบแทรกขึ้นมาทันทีว่า ต้องไม่ใช่คอนโดฯ ของเธอ เพราะคงจะทนมองหน้าเพื่อนที่โกหกไม่ได้แล้วจะเดินหนี แต่ปรุงฉัตรคว้ามือไว้ขอร้องให้ฟังเธอก่อน

“ปล่อยฉัน” ซาซ่าพลั้งมือผลักปรุงฉัตรล้มลง แล้วเดินเชิดจากไป

เมื่อออกจากโรงพยาบาลปรุงฉัตรก็รีบไปง้อซาซ่าที่ร้านท่ามกลางสายฝน ซาซ่าใจอ่อนยอมให้โอกาสปรุงฉัตรอีกครั้ง และพยายามเกลี้ยกล่อมให้ปรุงฉัตรยอมรับความจริงเรื่องคงไคย แต่ปรุงฉัตรยังยืนกรานจะต้องเอาคงไคยคืนมาให้ได้

ภวันอาการดีขึ้นตามลำดับ เธอมีกำลังใจที่จะสู้ เมื่อรู้ว่าอรุณประไพท้องและคงไคยก็เลิกกับปรุงฉัตรแล้ว

“คุณหญิงจะให้ผมแจ้งตำรวจเรื่องคุณปรุงฉัตรเลยไหมครับ” ทองถมเข้ามาปรึกษา

“เรื่องแม่ปรุงฉัตรยังรอได้ ตอนนี้คงไคยก็ไล่มันออกไปแล้ว มันคงไม่มีปัญญาทำอะไร แต่ตอนนี้ที่สำคัญคือฉันกำลังจะมีหลาน ถึงเวลาที่เราจะต้องถอนรากถอนโคนเพื่อความปลอดภัยของลูกหลานฉันซะที คุณเป็นทั้งมือขวาและสมองของฉัน รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง” ภวันมองทองถม

ทองถมยิ้มรับอย่างเข้าใจ พลันเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คงไคยนั่นเอง เขาพาอรุณประไพเข้ามากราบขอโทษภวัน

“แม่รู้ว่าหนูไม่อยากให้แม่กับคงไคยเดือดร้อน ไพ...แม่รักหนูเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ถ้าลูกของแม่มีทุกข์ แม่ก็ทุกข์ด้วยเหมือนกัน ทำให้แม่สบายใจได้ไหม กลับบ้านนะ” ภวันขอร้อง

อรุณประไพนิ่งคิด แล้วชี้แจงว่า ตอนนี้กระแสเรื่องที่เธอโดนฟ้องแรงมากอาจส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของ

คงไคยและกลายเป็นเป้าโจมตีจากประกอบ

“แต่ผมไม่แคร์” คงไคยรีบค้าน

“แต่ไพแคร์ คุณแม่ทุ่มเททุกอย่างกว่าจะทำให้กรรมการยอมรับให้คุณเป็นประธานบริษัท ตัวคุณเองเกือบตายตั้งกี่ครั้ง คุณแม่กับคุณพ่อสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาเพื่อคุณคงไคย วันนี้คุณคงไคยทำสำเร็จแล้วนะคะคุณแม่ ไพจะไม่ยอมให้คุณคงไคยต้องเสียมันไปเพราะไพ”

“หนูไพ...” ภวันสวมกอดอรุณประไพด้วยความรักพลางเอ่ยอย่างเข้าใจ “เรื่องข่าว...มันมาไวแต่มันก็ไปไวเหมือนกัน อีกไม่นานคนก็จะลืม ถ้าหนูต้องการเวลาแม่กับคงไคยให้ได้ แม่เคารพในการตัดสินใจของหนู แต่แม่ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ที่บ้านภัครดีบริรักษ์จะเหงาเพราะคิดถึงหนูนะจ๊ะ”

“ค่ะ...ไพสัญญา”

“งั้นระหว่างนี้ ผมจะไปดูแลคุณกับลูกนะครับ แค่ไปดูแล...เรื่องนี้ผมขอนะ เห็นใจผมนะครับ” คงไคยอ้อน

อรุณประไพยอมตามใจ คงไคยดีใจหันมาลาภวันแล้วประคองอรุณประไพออกไป

“ผมเชื่อแล้วครับว่า คุณหญิงนี่ตาแหลมจริงๆเลือกลูกสะใภ้ได้ระดับพรีเมียมเลยนะครับ”

“ไม่งั้นฉันจะเลือกคุณทองถมมาเป็นผู้ช่วยเหรอ”

“ถ้างั้นผู้ช่วยระดับพรีเมียมจะรีบไปสร้างผลงานเดี๋ยวนี้เลยครับ” ทองถมออกไป

ภวันยิ้มที่ทุกอย่างดูจะเป็นไปในทางที่ดี

ooooooo

คงไคยมาส่งอรุณประไพที่บ้านตลิ่งชัน ทั้งสองปรับความเข้าใจกันในทุกเรื่อง คงไคยทำซึ้งจะก้มลงจูบอรุณประไพ แต่เธอร้องห้ามอ้างว่า ลูกเหนื่อยมากแล้ว อยากพักผ่อน

“คุณนี่เฉไฉจริงๆ” คงไคยจับอรุณประไพมาหอมแบบไม่ทันตั้งตัว

อรุณประไพเดินหนีเข้าบ้าน คงไคยตามดูแลไม่ห่าง เขาลงทุนปอกผลไม้ป้อนเธอทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อน และบังเอิญว่า วายุกับภุชงค์เข้ามาเห็นพอดี ทั้งสองยืนจ๋อย แต่ยังไม่ละความพยายามเพราะวันรุ่งขึ้นทั้งคู่ก็มาเจอกันที่บ้านอรุณประไพ อีก และได้ยินเธอคุยกับแม่ถึงสาเหตุที่ไม่ยอมกลับไปอยู่กับคงไคย

“กว่าคุณคงไคยจะได้เป็นประธาน ได้รับความเชื่อถือเขาต้องต่อสู้อย่างยากลำบาก ไพจะไม่ยอมเห็นแก่ตัวทำลายอนาคตของเขา”

“เพราะข่าวที่หาว่าไพโกงใช่ไหม” ประไพเริ่มเข้าใจ

อรุณประไพนิ่ง ภุชงค์กับวายุยืนแอบฟัง แล้วชวนกันออกมาคิดหาทางช่วยอรุณประไพ เพราะอยากให้เธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก

“เรื่องเกิดที่ไหนก็คงต้องไปที่นั่น” ภุชงค์บอกกับวายุ

แล้วสองหนุ่มก็มาหาซาซ่าที่ร้านเพื่อสอบถามความจริง ซาซ่ายืนยันหนักว่า เธอไม่รู้จริงๆว่าคลิปนั่นมาจากไหน แต่คนที่มีพิรุธกลับเป็นเปิ้ลที่ดูลนลาน ภุชงค์นึกสงสัย ขอให้ซาซ่าช่วยเค้นความจริง ในที่สุดเปิ้ลก็ยอมสารภาพ

เป็นเวลาเดียวกับที่ทองถมพบหลักฐานเอาผิดณรงค์เรื่องฉ้อโกงได้แล้ว จึงนำเรื่องมาปรึกษาภวัน แต่ภวันให้คงไคยตัดสินว่า จะเอาเรื่องดีหรือปล่อยผ่านไป

“ถ้าเนื้อไหนร้ายก็ตัดทิ้งไปเถอะครับ มันเป็นโอกาสของเราแล้ว” คงไคยดูจริงจังไม่เหมือนก่อน

“ถ้าท่านประธานตัดสินใจแบบนั้น ฉันก็คงค้านอะไรไม่ได้” ภวันพอใจ

ทองถมยิ้มรับ แล้วภุชงค์กับวายุก็พาซาซ่าเข้ามากราบ ขอโทษภวัน พร้อมเล่าความจริง

“อย่าโทษตัวเองเลย คนที่ผิดคือปรุงฉัตรต่างหาก” ภวันเข้าใจดี

วายุร้อนใจชวนทุกคนไปลุย แต่คงไคยห้ามไว้ เพราะกลัวอรุณประไพจะเสียชื่ออีก

“ผมมีวิธีที่เราจะช่วยทั้งคุณไพและให้บทเรียนคุณปรุงในคราวเดียวกัน แต่ผมต้องขอความร่วมมือจากคุณซาซ่าด้วยนะครับ” ทองถมเสนอไอเดีย

ทุกคนหันมองซาซ่า ซาซ่าเหวอๆไม่รู้ว่าจะให้ทำอะไร

วันต่อมา ซาซ่าจัดงานแถลงข่าวเรื่องคลิปของอรุณประไพ และเชิญมารศรีกับใจดีมาช่วยชี้แจงด้วย ซาซ่าบอกความจริงกับนักข่าวว่า ปรุงฉัตรใช้เธอเป็นเครื่องมือในการกลั่นแกล้งทำลายชื่อเสียงอรุณประไพ

“เธอเป็นเพื่อนสนิทกับซ่าและทราบว่าซ่าลงสมัครในการแข่งขันที่มีคุณไพเป็น กรรมการ เขาแนะนำให้ติดต่อคุณไพมาสอนเรื่องการดีไซน์รูปแบบเค้ก ด้วยความเห็นแก่ตัวของซ่าที่อยากได้ความรู้ จึงไม่ได้บอกคุณไพเรื่องการแข่งขัน แล้วคุณปรุงฉัตรก็ว่าจ้างให้พนักงานในร้านของซ่าแอบถ่ายคลิปและโพสต์ลง อินเตอร์เน็ตป้ายสีว่าซ่ากับคุณไพร่วมมือกันโกงการ แข่งขันทำให้คุณไพต้องเสียชื่อเสียง ซ่าขอยืนยันตรงนี้นะคะว่า คุณไพกรุณามาสอนการตกแต่งเค้กให้ซ่าด้วยความบริสุทธิ์ใจ และต้องขอโทษคุณไพด้วยนะคะที่เป็นสาเหตุให้คุณไพต้องเดือดร้อน”

“ในส่วนของผลการตัดสิน ดิฉันขอแจ้งให้ทราบว่า ในการตัดสินคณะกรรมการทุกท่านจะได้เห็นแต่ผลงานของผู้เข้าแข่งขันโดยที่ ไม่มีโอกาสรู้เลยว่า เจ้าของผลงานเข้าประกวดแต่ละชิ้นเป็นใคร ดังนั้นผลการตัดสินในครั้งนี้ พิจารณาจากฝีมือของผู้เข้าแข่งขันอย่างแท้จริง” ใจดีเสริมแล้วหันมาทางมารศรี

“ซึ่งทางดิฉันได้มีการตรวจสอบพบว่าเป็นจริงตามที่คุณใจดีได้กล่าวมาทั้งหมด ดิฉันจึงได้ทำการถอนฟ้องคุณอรุณประไพเรียบร้อยแล้วค่ะ” มารศรีรีบบอก

ooooooo

เมื่อทุกอย่างจบลงด้วยดี อรุณประไพพ้นมลทิน ภวันจึงสั่งให้คงไคยไปรับอรุณประไพกลับบ้าน คงไคยรับคำแล้วหันมาขอบคุณวายุกับภุชงค์ที่ช่วยเหลือ

“ผมทำเพื่อให้ไพมีความสุข คุณคงไคย ที่ผมพูดว่าขอไพคืนเพราะไพขอให้ผมพูด เชื่อเถอะครับว่าไพจะไม่มีวันเปลี่ยนใจจากคุณ” ภุชงค์เริ่มทำใจได้

คงไคยหันมาทางวายุ วายุลำบากใจแต่จำใจเอ่ย “คือ ผมรู้ว่าแย่งของคนอื่นมันไม่เท่ ผมก็เลยไม่ทำ แต่ถ้าคุณทำให้คุณไพเสียใจ ผมรับประกันได้ว่า คุณไพจะมีคนดูแลแน่นอน ระลึกไว้เสมอนะครับว่าชมรมคนรัก เอ้ย หวังดีกับคุณไพรอเสียบอยู่นะ” แล้วสามหนุ่มก็ยิ้มให้กันด้วยมิตรภาพใหม่

ส่วนอรุณประไพก็จะมาขอบคุณซาซ่าที่ช่วยเหลือ แต่พบปรุงฉัตรยืนต่อว่าซาซ่าอยู่หน้าร้าน เพราะโกรธที่ซาซ่าแถลงข่าวช่วยอรุณประไพ

“แก...เพื่อนทรยศ แกยังเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า”

“เพื่อนเหรอแกเอาความฝัน...ความหวังของฉันมาเป็นเครื่องมือทำร้ายคุณไพแก ทำร้ายคนอื่นยังไม่เจ็บเท่าแกกระทืบความฝันฉันด้วยความเห็นแก่ตัวของแก แกยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าเพื่อนเหรอ ถ้าต้องมีเพื่อนอย่างแกฉันไม่มีซะยังดีกว่า แกไปเลย อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ซาซ่าตอบโต้ทั้งน้ำตาสุดทนกับพฤติกรรมของปรุงฉัตร

ปรุงฉัตรช็อกกับคำพูดซาซ่า แต่เมื่อตั้งสติได้ก็จะตามไปขอโทษแต่ซาซ่าล็อกประตูไม่ให้เข้า

“ซ่า แกฟังฉันก่อน แกเป็นเพื่อนฉันนะ” ปรุงฉัตรทุบประตูเรียก แต่ซาซ่าไม่ยอมเปิด เธอตัดใจถอยออกมาก็พบอรุณประไพยืนอยู่

“ทำไมแกไม่ไปให้พ้นซะที แกจะทำลายชีวิตฉันไปถึงไหน แกรวมหัวกับอีแก่นั่น แย่งคงไคย แย่งความหวังทำลายความฝันของฉัน แล้วแกยังแย่งเพื่อนคนเดียวของฉันไปอีก สารเลว” ปรุงฉัตรด่ากราด

“เลิกเอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่นซะทีเถอะค่ะ คุณรักแต่ตัวเอง เรียกร้องให้ทุกคนรักคุณ แต่คุณไม่เคยรักใครเลย นอกจากตัวเอง แม้แต่คงไคยคุณก็แค่คิดจะร้อยเขาไว้ใช้งาน คุณอยากมีคุณคงไคยเพื่อเป็นบันไดให้ตัวเองรู้สึกสูงขึ้น ใช้นามสกุลเขาเป็นแบรนด์ให้ทุกคนยอมรับ แบบนี้เหรอคะรักของคุณ คุณบอกว่าคุณซาซ่าเป็นเพื่อน เขารักคุณถึงยอมคุณ แต่คุณทำเหมือนเขาเป็นคนรับใช้ คุณหลอกใช้ทุกคนเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง เพราะคุณเป็นคนแบบนี้ สุดท้ายคุณถึงไม่เหลือใครเลย”

“เธอคิดเหรอว่าคงไคยรักเธอจริง ตอนที่เขาอยู่กับฉัน เขาบอกว่าเขารักฉัน อยู่กับเธอ เขาก็บอกว่ารักเธอ ผู้ชายอย่างคงไคยไม่มีวันรักใครจริง”

“ฉันรู้ค่ะว่าใจคนเปลี่ยนได้เสมอ วันหน้าเขาอาจจะไม่เหมือนเดิม แต่มันก็ไม่สำคัญเท่ากับวันนี้เขารักฉัน และเขาเลือกที่จะอยู่กับฉันไม่ใช่คุณ ฉันเคยกลัวนะคะว่า คุณคงไคยจะกลับไปหาคุณ แต่การกระทำของคุณทำให้ฉันรู้ว่าคุณคงไคยจะไม่มีวันกลับมาหาคุณอีกแล้ว”  อรุณประไพจากไป  ทิ้งให้ปรุงฉัตรคั่งแค้น

ooooooo

ด้านคงไคย เขาก็เรียกประชุมคณะกรรมการและมอบหลักฐานที่แสดงว่าณรงค์มีความประพฤติมิชอบ ในหน้าที่ ฉ้อโกงต่อบริษัทให้พิจารณา คณะกรรมการตรวจสอบข้อมูลแล้วลงมติปลดณรงค์ออกจากทุกตำแหน่งของบริษัท เนื้อทิพย์โวยวายไม่ยอมรับ ทองถมพาตำรวจเข้ามาเชิญณรงค์ไปให้ปากคำที่โรงพัก

ณรงค์มองคงไคยอย่างแค้นๆ แต่จำต้องลุกตามตำรวจไป เนื้อทิพย์พุ่งไปคว้าณรงค์ไว้ไม่ยอมให้ไปพลางเรียกให้ประกอบช่วยณรงค์ด้วย

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะไม่ให้ใครเอาลูกไป ผมจะพาลูกกลับบ้านให้ได้ เชื่อผมนะ” ประกอบดึงเนื้อทิพย์ออกแล้วเดินตามณรงค์ไปพร้อมกับตำรวจ

“ณรงค์” สิ้นเสียง เนื้อทิพย์ก็สิ้นสติเป็นลมลงไปกองกับพื้น คงไคยกับทองถมมองสภาพเนื้อทิพย์แล้วรู้สึกไม่ สบายใจ

ooooooo

เมื่อจัดการเรื่องที่บริษัทเรียบร้อยแล้ว คงไคยก็รีบไปรับอรุณประไพกลับบ้านพลางอ้อน ขอเวลาให้เขาได้พิสูจน์ตัวเอง

“ไพมีเวลาให้คุณทั้งชีวิตเลยค่ะ” อรุณประไพตอบยิ้มๆ

“ขอบคุณนะครับไพ ขอบคุณ” คงไคยดีใจรีบพาอรุณประไพไปขึ้นรถ

เป็นเวลาเดียวกับที่ปรุงฉัตรกลับมาที่บ้านประกอบ เพื่อค้นหาปืนในห้องทำงานณรงค์ไปจัดการศัตรูหัวใจ เนื้อทิพย์รู้จากเด็กรับใช้ว่า  ปรุงฉัตรกลับมาแล้วก็ตรงเข้าไปตบตีระบายอารมณ์  แต่โดนปรุงฉัตรตบสวนด้วยด้ามปืนลงไปนอนกอง

“ฉันทนรองมือรองเท้าแกเพราะเห็นแก่คุณท่าน ถ้าแกมาแตะตัวฉันอีกฉันจะฆ่าแกและถ้าแกพูดอีกคำเดียว ฉันจะยิงแกให้เหมือนหมาข้างถนน” ปรุงฉัตรยกปืนขู่เนื้อทิพย์มองปรุงฉัตรอย่างโกรธแค้นแต่ไม่กล้าพูด

ณรงค์กลับมาถึงพอดี เขารีบเข้าประคองเนื้อทิพย์พลางอ้อนวอนปรุงฉัตรว่า อย่าทำร้ายแม่ ปรุงฉัตรลดปืนลงจะเดินออกไป แต่ณรงค์คว้าตัวไว้ถามว่าจะไปไหน

“ปรุงจะไปหาคงไคย”

“ไม่ พี่ไม่ให้ไป” ณรงค์กอดปรุงฉัตรแน่น

“ณรงค์ ไปกอดมันทำไม ปล่อยมันนะณรงค์ ปล่อยสิ” เนื้อทิพย์เข้าแกะมือณรงค์

ปรุงฉัตรอาศัยจังหวะที่เนื้อทิพย์เข้ามาวุ่นวาย ผลักณรงค์ออกไป แล้ววิ่งไปขึ้นรถขับออกไป ณรงค์จะวิ่งตาม แต่เนื้อทิพย์ดึงไว้ “ณรงค์ ปล่อยมันไป มันจะไปหาผัวมันก็ปล่อยมันไป อีชั้นต่ำ เลี้ยงไม่เชื่อง”

“ผมยอมไม่ได้ครับแม่ ปล่อยผม ผมจะไปตามเมียผมกลับมา ปรุงเป็นเมียผม ผมจะไม่ยอมเสียเมียของผมไป” ณรงค์บอกความจริง แล้วรีบตามปรุงฉัตรไป ปล่อยให้เนื้อทิพย์ยืนช็อก

ไม่นานนักรถของคงไคยก็มาถึงหน้าบ้าน ปรุงฉัตรออกมายืนขวางแล้วตรงเข้ากระชากตัวอรุณประไพลงจากรถ คงไคยตามมาอ้อนวอนขอให้ปรุงฉัตรปล่อยอรุณประไพ ทำให้ปรุงฉัตรยิ่งคลั่งที่เห็นคงไคยรักและเป็นห่วงอรุณประไพมาก เธอชักปืนออกมาขู่

“นังตัวดี เป็นเพราะแกนั่นแหละ ชีวิตฉันถึงต้องเป็นแบบนี้ แกต้องชดใช้ทุกอย่างให้ฉันด้วยชีวิตของแก”

“ปรุงครับ...ต่อให้คุณฆ่าผม ฆ่าไพ ทุกอย่างก็ไม่กลับมาเหมือนเดิม ผมอยากให้คุณคิดให้ดีนะปรุง”

“ใช่สิ...เป็นเพราะคุณเปลี่ยนไปรักมัน  มันแย่งทุกอย่างจากปรุงไป ปรุงจะฆ่ามัน...ปรุงจะฆ่ามัน”

“อย่า” คงไคยเดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าปรุงฉัตร “ปรุง...ผมอยากให้คุณยอมรับฟังและยอมรับความจริง ผมกลับไปหาคุณไม่ได้อีกแล้ว ผมจะไม่ทำผิดด้วยความลังเลอีก ถ้าคุณจะฆ่าใครสักคนก็ขอให้ฆ่าผม เพราะเรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของผมคนเดียว แต่โปรดอย่าทำร้ายเมียกับลูกผมเลย”

ปรุงฉัตรช็อกกับการกระทำของคงไคย ขณะที่อรุณประไพมองคงไคยด้วยความเป็นห่วง ณรงค์ตามมาถึงพอดี เขารีบเข้าไปหาปรุงฉัตร แล้วค่อยๆปลดปืนออกจากมือของเธอ

“ปรุง...ฟังฉันนะ กลับบ้านเราเถอะนะปรุง”

ปรุงฉัตรที่เหมือนไร้หัวใจเดินไปตามแรงฉุดของณรงค์ แต่เนื้อทิพย์ก็ตามมาทัน เธอกรีดร้องสั่งให้ณรงค์ปล่อยมือจากปรุงฉัตร

“ผมรักปรุงครับแม่ ผมจะอยู่กับปรุง ปรุงเป็นเมียผม” ณรงค์โอบกอดปรุงฉัตรอย่างทะนุถนอม

“ไม่ได้ แม่จะไม่ให้มันมาแย่งลูกไป แม่ไม่ยอม

อีชั้นต่ำ แกไม่มีวันชนะฉัน” เนื้อทิพย์คว้าปืนในมือณรงค์มาเหนี่ยวไกตั้งใจจะยิงปรุงฉัตร

“ปรุง”  ณรงค์เข้ารับกระสุนแทน  ร่างของเขาสะดุ้งเฮือกก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดทะลักจากอก

ปรุงฉัตรได้สติเข้าประคองร่างณรงค์พลางร้องเรียกให้คนช่วย แต่ณรงค์รู้ตัวดี รีบบอกลาปรุงฉัตร

“ปรุง...ผมรักคุณนะ รักคุณคนเดียว”

“ปรุงรู้แล้วค่ะ ปรุงรู้แล้ว ณรงค์ ถ้าคุณรักปรุงต้องอยู่กับปรุงนะ อย่าไปไหนนะณรงค์”

“ผมจะอยู่กับคุณเสมอ จำไว้นะปรุง...ผมรักคุณ” แล้วณรงค์ก็สิ้นใจในอ้อมกอดปรุงฉัตร

“ไม่ณรงค์ อย่าไป คุณต้องอยู่กับปรุง ถ้าคุณรักปรุงต้องอยู่กับปรุง” ปรุงฉัตรร่ำไห้

“ลูกแม่” เนื้อทิพย์กรีดร้องเหมือนจะขาดใจแล้วล้มลงหมดสติไป

ooooooo

การตายของณรงค์ทำให้ปรุงฉัตรเริ่มคิดได้ เธอบอกกับซาซ่าที่มาเป็นเพื่อนลอยอังคารณรงค์ว่า อยากจะแก้ตัวแต่ไม่มีโอกาส เพราะณรงค์ไม่อยู่แล้ว

“แต่แกยังมีฉันนะนังปรุง ฉันจะไม่ทิ้งแกไปไหน ไม่ต้องกลัวนะปรุง” ซาซ่ากอดปรุงฉัตรอย่างปลอบโยน

วันต่อมา ปรุงฉัตรหนีซาซ่าไปไหว้อัฐิแม่ที่วัด และได้พบกับแม่ชีที่เข้ามาช่วยชี้ทางสว่างให้ เธอค้นพบตัวเองรู้แล้วว่า ความสุขที่แท้จริงคืออะไร

เช่นเดียวกับภุชงค์ที่ค้นพบแล้วว่าหัวใจตัวเองอยู่ที่ไหน เพราะเขาตัดสินใจจะตามไปดูแลจิ๊บที่จะไปเรียนต่อเมืองนอกจึงโดนพวกใจดีล้อ ว่า เป็นเฒ่าหัวงู ในวันเลี้ยงส่งทั้งคู่

“จบเรื่องสักทีนะคะ จะว่าไปก็น่าสงสารคุณประกอบนะคะติดคุกแทนเมียกับลูก เมียเป็นบ้า ลูกชายก็ตาย” ใจดี เปรยขึ้นมา

“โหย...เจ๊ พูดอะไรอ่ะ เสียบรรยากาศ ว่าแต่เมียน้อยคุณคงไคยหายตัวไปไหนอ่ะคะ” ป๊อกกี้เปิดประเด็น

ทุกคนเงียบกริบ อรุณประไพยังทำใจไม่ได้ ขอตัวเข้าห้องน้ำ คงไคยหน้าเสียบอกกับทุกคนว่า เขาพยายามทุกทางแล้ว แต่อรุณประไพก็ยังไม่ยอมกลับไปอยู่ด้วย ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร

“จะทำใจลืมเรื่องที่ผ่านมามันก็ยากนะคะ จะว่าไปน้องไพก็ผ่านเรื่องร้ายมาเยอะ ยิ่งเรื่องคุณปรุงฉัตร ต้องยอมรับนะคะว่าน้องไพเขามาทีหลังจริงๆ ก็คงรู้สึกผิดอยู่แล้ว ชีวิตคุณปรุงฉัตรต้องสูญเสียคุณ แล้วยังคุณณรงค์มาตายเพราะปกป้องคุณปรุงอีก จะให้น้องไพมีความสุขบนความทุกข์คนอื่นก็ไม่ใช่น้องไพจริงไหมคะ” ใจดีพอเข้าใจ

“ครับ” คงไคยคิดๆ แล้วลุกไปดูอรุณประไพ

วายุจะตามแต่ทุกคนดึงตัวไว้ “ไม่ต้อง ผัวเมียจะเคลียร์กัน อยู่เฉยๆเลยไอ้แพะ”

คงไคยตามมาขอร้องอรุณประไพที่ออกมาเดินปล่อยอารมณ์อยู่หน้าร้านอาหาร ให้กลับมาเป็นอรุณประไพที่

สดใสคนเดิม “ผมรู้ว่ามันยากที่เราจะทำเป็นลืมว่ามีใครที่ต้องเสียใจเพราะเรา แต่ชีวิตเราต้องก้าวต่อ เพื่อเรา เพื่อลูก...นะครับคุณไพ”

“ก่อนที่ไพจะต้องก้าวต่อ ไพขอพบคุณปรุงอีกครั้งได้ไหมคะ” อรุณประไพต่อรอง

คงไคยอึ้งคิดหนัก แล้วก็นึกได้ว่าคนที่พอจะช่วยได้ก็คือซาซ่า

ooooooo

วันต่อมาซาซ่าพาคงไคยกับอรุณประไพมาที่วัด เพื่อพบกับปรุงฉัตรที่ตอนนี้เป็นแม่ชีไปแล้ว แม่ชียิ้มให้ทั้งคู่ด้วยไมตรี พลางเอ่ย “แม่ชีอยู่กับเรื่องร้อนมามาก อยากจะอยู่อย่างสงบร่มเย็นทั้งกายและใจ”

“แม่ชีคะ ไพไม่สามารถอยู่กับคุณคงไคย ถ้าไพมีความสุขบนความทุกข์ของคุณ ไพทำไม่ได้” อรุณประไพเข้าใจว่า เธอเป็นต้นเหตุให้ปรุงฉัตรหนีมาบวชชี

“วันนี้คุณเห็นทุกข์ในตัวแม่ชีไหม”

“แม่ชี มีความสุขหรือเปล่าคะ”

“แม่ชีบอกไม่ได้ว่ามีสิ่งนั้นอยู่หรือเปล่า แต่วันนี้แม่ชีรู้สึกสงบและยินดีที่ได้เลือกทางนี้ แม่ชีขออโหสิทุกอย่างให้กับคุณ และหวังว่าคุณจะอโหสิให้แม่ชีเช่นกัน”

“ค่ะ...ไพอโหสิให้แม่ชีทุกอย่างค่ะ”

“แม่ชีครับ...ผมขออโหสิจากแม่ชีได้ไหมครับ”

“แม่ชีอโหสิให้คุณ เมื่อคุณมีโอกาส รักษาโอกาสนั้นให้ดี บทเรียนมีไว้สอนตน ไม่ได้ให้ทำซ้ำ” แม่ชียิ้มอย่างสุขใจแล้วเดินจากไป

คงไคยกับอรุณประไพมองตามด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เมื่อปัญหาที่ค้างคาใจหมดไปแล้ว อรุณประไพก็ยอมย้ายกลับไปอยู่กับคงไคย แต่คงไคย ภวันและทองถมทำเซอร์ไพรส์หลอกพาอรุณประไพไปที่หัวหิน

อรุณประไพที่เผลอหลับในรถ ตื่นขึ้นมาไม่พบคงไคยก็มองหา เธอเห็นทางชายหาดมีแสงแวบๆ จึงเดินไปดูก็พบว่า มีข้อความขอแต่งงานอยู่บนหาดทราย คงไคยในชุดขาวเดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าอรุณประไพ และขอเธอแต่งงาน

“ค่ะ” อรุณประไพตอบรับทั้งน้ำตา

คงไคยสวมแหวนให้กับอรุณประไพ แล้วลุกขึ้นสวมกอดเธอไว้ ทองถมกับภวันเข้ามาสมทบ

“ขอบใจหนูไพมากนะ ที่ทำให้ลูกแม่มีความสุข ที่แม่มีวันนี้ได้เพราะความกตัญญูของหนู ขอบใจจริงๆ” ภวันเข้ามากอดอรุณประไพ

“ถึงวันแรกคุณไพจะเป็นเมียแต่งที่ต้องมีชีวิตคู่ด้วยความจำเป็น แต่วันนี้คุณไพได้พิสูจน์แล้วนะครับว่า คุณไพคือเมียที่สมบูรณ์แบบ”

“และเป็นแม่ของลูกผม...ผมภูมิใจมากเลยนะที่มีคุณ ถ้าคุณอยากได้อะไรผมจะหามาให้ทุกอย่าง”

“แค่สามีของไพ ยอมรับและมอบความรักให้กับไพ ไพก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วค่ะ ไพขอบคุณคุณแม่ที่เลือกไพ ไพสัญญาว่า ไพจะดูแลรักษาครอบครัวของไพให้ดีที่สุด ให้สมกับที่คุณแม่และคุณคงไคยให้โอกาส”

“แต่ผมจะมีความสุขก็ต่อเมื่อ คุณมีลูกให้ผมอีกเก้าคน”

“คุณคงไคยจะตั้งทีมฟุตบอลเหรอครับ”

“แน่นอนครับ แล้วภรรยาผมก็ห้ามขัดใจด้วย เพราะเขารักผม”

อรุณประไพหมั่นไส้จนต้องแอบหยิก คงไคยร้องโอดโอยฟ้องภวัน

“ดี อย่างแกต้องโดนซะมั่ง เอาให้หายดื้อเลยนะหนูไพ” ภวันยุส่ง

“อ้าว ทำไมอย่างนั้นล่ะครับคุณแม่”

“ว่าแล้วต้องไม่เข้าใจ คุณคงไคยหัวเน่าแล้วไงครับ”

“คุณทองถม” คงไคยหน้างอ

พลันเสียงหัวเราะของทุกคนก็ระเบิดออกมา เป็นเสียงแห่งความสุขที่กลับคืนสู่ครอบครัวของภวันอีกครา

ooooooo

–อวสาน–

เมียแต่ง ตอนที่ 14

อ่านเรื่องย่อ

เมียแต่ง

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: