ตอนที่ 18
คืนเดียวกัน กรวิกเข้ามาเลียบเคียงถามกร้าวเรื่องหย่ากับอนุช กร้าวตกใจมากเพราะไม่เคยรู้มาก่อน ย้อนกรวิกเสียงขุ่นว่าเอาอะไรมาพูด
“แหม...อากร้าว นกล้อเล่นนิดเดียวเอง ก็นกได้ยินคุณลุงกับป้าพร้อมคุยกันว่าจะตามอากร้าวกับนุชกลับกรุงเทพฯไปด้วย จะไปจัดการเรื่องหย่ายายนุชให้เรียบร้อย”
“นกได้ยินไม่ผิดแน่นะ”
“ไม่ผิดค่ะ เห็นป้าพร้อมสั่งขำเก็บของไว้แล้ว นกดีใจนะคะที่อากร้าวตาสว่างซะที ส่วนยายนุชคงจะเกลียดขี้หน้าอากร้าวไปตลอดชีวิตแน่ๆ สุดท้ายก็คงแต่งงานกับชายธงแหงๆ”
กร้าวฟังกรวิกพูดพล่ามด้วยความไม่พอใจ... ผลุนผลันไปที่ห้องอนุช เห็นเธอกำลังขนกระเป๋าสัมภาระออกมาวางหน้าห้อง เลยประชดประชันว่าคงดีใจมากถึงได้รีบเก็บของตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโห่
“มาถึงก็เหวี่ยงใส่เรื่องอะไรอีก”
“เธอไปพูดกับลุงชาติเรื่องหย่าใช่มั้ย”
“นี่ อยู่ๆก็มาหาเรื่องกัน จะอะไรกันอีก”
“คงจะดีใจมากสินะที่จะได้กลับไปอยู่กับชายธง”
“แล้วจะให้ฉันดีใจที่ได้อยู่กับคุณหรือไง”
“งั้นก็ไปเลย ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีก”
“งั้นคุณก็ช่วยจำและรักษาคำพูดตัวเองไว้ด้วย”
“ผมเสียเงินค่าตัวคุณไปตั้งร้อยล้าน คุณก็ควรรักษาคำพูดเหมือนกัน”
พูดจบ เขากระชากเธอเข้ามากอดจูบพัลวัน อนุช ขัดขืนและพยายามตบหน้าเขา แต่ถูกรวบมือไว้ทั้งสองข้าง แล้วทุ่มเถียงตอบโต้กันไปมา
“ทำไม รังเกียจผมมากนักใช่มั้ย”
“ใช่...ฉันเกลียดผู้ชายชั่วช้าเลวทรามอย่างคุณที่สุด”
“ผมก็เกลียดผู้หญิงปากดีอวดเก่งอย่างคุณเหมือนกัน”
“คุณมันก็ดีแต่ใช้กำลัง ฉันเกลียดคุณ”
“คุณมันก็ดีแต่ใช้อารมณ์ เอะอะอะไรนิดอะไรหน่อยก็เอาแต่ร้องไห้ ผมเกลียดคุณ”
“ฉันก็เกลียดคุณ คุณมันเจ้าเล่ห์เพทุบาย”
“ผมก็เกลียดคุณ ที่ชอบรู้ทันผม” คำพูดของกร้าวค่อยๆอ่อนโยนลง อนุชก็เช่นกัน
“ฉันเกลียดคุณ...คุณมันพวกเอาชนะ”
“แต่ผมก็ไม่เคยชนะคุณซะที ผมเกลียดคุณ”
“ฉันเกลียดคุณ เกลียดที่คุณชอบมาแกล้งทำดีกับฉัน”
“ผมก็เกลียดคุณ เกลียดเวลาที่คุณเห็นความสำคัญของคนอื่นมากกว่า”
“ฉันเกลียดคุณที่คุณไม่เคยรักษาคำพูดกับฉัน”
“ผมก็เกลียดคุณที่คุณชอบทวงสัญญาที่ผมให้ไม่ได้”
เถียงกันไปเถียงกันมา...ความรักที่มีในใจคนทั้งสองท่วมท้นออกมาจนไม่อาจปฏิเสธ น้ำเสียงเริ่มแผ่วลงและสั่นเครือ
“ฉันเกลียดคุณ เกลียดท่าทางถือดี เกลียดรอยยิ้ม เกลียดเวลาที่คุณกอดฉัน เกลียดทุกครั้งที่คุณอ้อนฉัน เกลียดเวลาที่ทำให้ฉันใจอ่อน”
“ผมก็เกลียดคุณ เกลียดตั้งแต่แรกเห็น เกลียดหน้าคุณ ตาคุณ จมูกคุณ ปากคุณ เกลียดแก้มคุณ เกลียด เวลาที่ถูกคุณผลักไส เกลียดทุกครั้งเวลาที่คิดว่าจะเสียคุณไป เกลียดที่ทำยังไงผมก็เกลียดคุณไม่ลงซักที”
“ฉันก็เกลียดคุณ”
ทั้งสองพูดคำว่า “เกลียด” ได้หวานที่สุด ยิ่งกว่าคำว่ารักใดๆ เพราะกลั่นออกจากส่วนลึกของจิตใจ ที่ไม่ว่าไฟแค้นจะโหมหือแค่ไหนก็มิอาจเผาผลาญมันได้...
กร้าวโน้มตัวลงจูบอนุชที่ยืนตัวสั่นน้ำตาคลออยู่ในอ้อมกอดของเขา อนุชซึ่งมือไม้แข็งขืนในตอนแรก ค่อยๆ โอนอ่อนผ่อนตามจนกลายเป็นกอดตอบเขาในที่สุด...
ooooooo
เช้าวันต่อมา หนุ่มสาวลืมตาตื่นในอ้อมกอดของกันและกัน อนุชแววตาครุ่นคิดสงสัยไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคืออะไร รักจริงหรือแค่ลวงหลอกให้ลุ่มหลง
กร้าวขยับตัวจะกอดอนุชให้แน่นขึ้น แต่กลับถูกเธอผลักไสให้ออกห่าง ถามโดยไม่มองหน้าว่าทำอย่างนี้ทำไม?
“ก็คุณเป็นเมียผม”
“จริงสินะ คุณเสียเงินตั้งร้อยล้าน ขอบคุณนะคะที่ตีค่าตัวฉันสูงขนาดนั้น”
อนุชหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินออกไปด้วยความน้อยใจ กร้าวไม่เข้าใจรีบแต่งตัวเดินตาม โดยไม่ทันเห็นป้าพร้อมกับขำยืนอยู่หน้าห้อง อนุช ตัดพ้อต่อว่าเพราะคิดว่าสิ่งที่เขาทำเพื่อแก้แค้นเท่านั้น
ป้าพร้อมกับขำได้ยินไม่ถนัดแต่ก็ดูออกว่าสองคนนี้ท่าทีแปลกๆ กระทั่งเห็นอนุชน้ำตาคลอก็ยิ่งแน่ใจว่าเมื่อคืนต้องเกิดเรื่องแน่
ที่โต๊ะอาหาร ชาติสังเกตสีหน้าอนุชดูเศร้าหมองไม่สดชื่นทั้งที่วันนี้พวกพี่ๆจะมารับ เมื่อซักถามก็นึกรู้ว่ามีปัญหากับกร้าวอีก แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ได้แต่คาดเดา ว่าอนุชถูกกร้าวข่มขู่ เพราะเธอเอาแต่อ้ำอึ้งไม่กล้าพูด
“คงถูกมันขู่อีกล่ะสิ ไม่ไหวเลย แสดงว่าไอ้สิ่งที่ป๋าพร่ำสอนไม่เคยเข้าหูมันเลย ไม่เป็นไร เดี๋ยวป๋าจัดการเอง”
“อย่าค่ะป๋า ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ นุชขอร้อง”
“ถ้าเจ้ากร้าวรู้จักให้อภัยคนอื่นได้แบบหนู ป๋าจะดีใจมาก แต่ในเมื่อเตือนแล้วไม่ฟัง ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”
ชาติไปแล้ว อนุชทั้งอายทั้งขัดใจ...กร้าวถูกชาติคาดคั้นอย่างหนักว่าเมื่อคืนทำอะไรอนุช ทำไมท่าทางเธอถึงได้กลัวขนาดนั้น
“ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆนะครับ”
“ไม่ต้องมาโกหก นุชเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว”
“งั้นลุงมาถามผมอีกทำไมล่ะครับ”
“เพราะฉันอยากได้ยินจากปากแกยังไงล่ะ แกทำอะไรหนูนุช”
กร้าวอึกอักลังเลไม่แน่ใจว่าควรเล่าดีหรือไม่ พอดีอนุชเข้ามาขอร้องลุงชาติอย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลย
“ไม่ได้ เพราะป๋าสัญญากับพี่สาวหนูแล้วว่าจะดูแลหนูให้ดีจนกว่าหนูจะกลับบ้าน บอกมาแกทำอะไรหนูนุช”
กร้าวเอ้ออ้าไม่กล้าพูด อนุชอับอาย วิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันที แต่ชาติตีความว่าอนุชเสียใจ
“ยิ่งทำอย่างนี้ลุงก็ยิ่งอยากรู้ว่าแกทำอะไรเขา เขาถึงได้เสียใจขนาดนี้”
“ผม...ปล้ำอนุชครับ”
คำพูดของชาติทำให้กร้าวใจหายวาบ รีบวิ่งไปหน้าห้องเห็นอนุชถือเชือกก็ร้องห้ามเสียงหลง คิดว่าเธอจะผูกคอตาย ที่ไหนได้...เธอแค่จะเอาเชือกมาผูกกล่องของฝากสำหรับพี่สาว
“แล้วเรื่องเมื่อคืน...”
อนุชทั้งโกรธทั้งอาย ย้อนว่าถ้าจะพูดเรื่องนี้อีกไปพูดที่อื่นเลย
“ผมขอโทษ...”
“ขอโทษงั้นเหรอ...คุณพูดอย่างกับว่าเดินเหยียบเท้าฉันบนรถเมล์”
“แล้วจะให้ผมทำยังไง”
“เรื่องแค่นี้ต้องถามด้วยเหรอ ฉันเกลียดคุณ คุณมันพวกฉวยโอกาส เอาแต่ได้”
อนุชพูดเสร็จเดินหนีทั้งน้ำตา...เป็นเวลาที่พวกอรชามาถึงพอดี อรชามากับปรารภและชายธง ทุกคนสอบถามอนุชด้วยความเป็นห่วง โดยเฉพาะอรชากลัวว่ากร้าวจะข่มเหงอนุชเพื่อแก้แค้นในสิ่งที่พ่อของเธอทำกับแม่ของเขา
อนุชไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน รู้แต่ว่าพ่อโกงบริษัทของพ่อกร้าว เมื่อได้ยินอรชาบอกว่าพ่อเราเคยข่มขืนแม่ของเขา...เธอถึงกับตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อ
“คุณลุงเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้พวกเราฟังเอง” ปรารภยืนยัน
อนุชน้ำตาคลอ เข้าใจว่าเรื่องเมื่อคืนระหว่างเธอกับกร้าวไม่ได้เกิดจากความรัก หากแต่เกิดจากความแค้นของเขาทั้งสิ้น จึงบอกทุกคนที่มารับว่า
“กลับกันเถอะค่ะ นุชจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก” พูดแล้วเหลือบมองกร้าวอย่างน้อยใจ...เสียใจอย่างสุดซึ้ง
อสิตดีใจมากที่พวกอรชาพาอนุชกลับสู่บ้านวิชเวทย์ สามพี่น้องกอดกันกลมยิ้มแย้มยินดีที่ได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้งหลังจากเกิดเรื่องมากมาย...
ปรารภเสนอตัวช่วยเรื่องคดีในศาลเพื่อให้การซื้อขายบ้านของลลิตาเป็นโมฆะ สามพี่น้องจะได้กลับมาเป็นเจ้าของบ้านที่แท้จริงอีกครั้ง พร้อมกันนี้ชายธงก็เสนอให้มีการฉลองกันเล็กๆ ต้อนรับการกลับมาของอนุช
ขณะที่ทุกคนกำลังร่าเริงสนุกสนาน ไม่คาดคิดว่ากร้าวจะมาแอบดูด้วยความหึงหวงอนุชเพราะเห็นเธอใกล้ชิดสนิทสนมชายธง กร้าวจับตามองจนกระทั่งสบโอกาสเดินอ้อมไปทางหลังบ้านเผชิญหน้ากับอนุชตามลำพัง
ทั้งคู่ประชดประชันกันไปมา กร้าวให้อนุชกลับไปกับตนโดยยกเรื่องเป็นสามีภรรยากันแล้วทั้งนิตินัยและพฤตินัยมาขู่ หากชายธงรู้เข้าจะเป็นอย่างไร อนุชโกรธมากต่อว่าเขายกใหญ่ แต่พอชายธงมาเห็นก็ไม่อยากให้มีเรื่อง จำยอมไปกับกร้าว
ไม่ทันได้ออกมาขึ้นรถ อสิตกับอรชาขัดขวางจนกร้าวต้องยกเรื่องหนี้ร้อยล้านมาอ้าง ชายธงบอกว่าตนจะใช้หนี้ให้เอง แต่โดนกร้าวดูถูกว่าเป็นเงินพ่อ ตัวเองไม่มีปัญญาเพราะเป็นคนไม่เอาไหน วันๆเอาแต่ตามเมียคนอื่น ชายธงโกรธจะเข้าไปต่อยกร้าวแต่อนุชขวางไว้ ไม่อยากให้มีเรื่อง ขอให้ทุกคนไม่ต้องห่วงเพราะตนไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว
ครั้นตามกร้าวออกมาที่รถ อนุชหันกลับไปมองตัวบ้านอีกครั้งอย่างเสียใจและเสียดาย คิดว่าจะได้อยู่กันครบสามพี่น้องกลับต้องมาพรากจากกันอีก กร้าวเอาแต่หึงหวงตีความว่าสีหน้าท่าทีอย่างนี้คงอาลัยอาวรณ์อยากอยู่กับชายธง ทั้งคู่เลยมีปากเสียงประชดกันอีก
อนุชถามเขาว่าทำไมต้องให้ตนไปอีกในเมื่อได้ทุกอย่างแล้ว กร้าวปากแข็งไม่ยอมบอกว่ารัก แกล้งบอกว่าไม่ชอบเห็นใครมีความสุข...เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาพยายามเอาใจเธอสารพัดแต่เธอเดินหนีขึ้นห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ด้านชายธงกลับไปบ้านตัวเองในสภาพเหนื่อยล้าผิดหวังที่ไม่สามารถปกป้องอนุชได้ แถมตัวเองยังโดนกร้าวดูถูกด้วย เขาถามธารินว่าตนเป็นคนไม่เอาไหนใช่ไหม ธารินปลอบใจและทำให้ชายธงผ่อนคลายสบายใจขึ้นบ้าง
ขณะเดียวกันที่บ้านกร้าว...อนุชเตรียมเสื้อผ้าจะอาบน้ำ กร้าวพยายามง้องอน ทำกุ๊กกิ๊กเข้ามากอดและชวนอาบน้ำด้วยกัน อนุชโมโหผลักเขาออกห่าง บอกว่าตนไม่มีทางทำผิดซ้ำสองอีก กร้าวไม่พอใจกลับออกไปอย่างหัวเสีย...
ooooooo
เช้าวันถัดมา ขณะที่เชิดนอนกกสาวในโรงแรม ตำรวจบุกเข้ารวบตัวเขาไปโรงพัก และหลังจากนั้นไม่นานตำรวจก็ไปเอาตัวลลิตามาอีกคน เพื่อสอบสวนหลังจากเชิดซัดทอดว่าเธอคือผู้จ้างวานฆ่าอนุช
กร้าวรีบมาโรงพักหลังได้รับการติดต่อจากตำรวจ เขาโวยวายโกรธแค้นเชิดที่จะฆ่าอนุช ตั้งท่าจะตะบันหน้ามันให้ได้ ตำรวจต้องเข้ามาห้ามกันวุ่นวาย ส่วนเชิดก็ท้าทายให้กร้าวไปเอาเรื่องลลิตาเพราะเธอเป็นคนสั่งให้ทำ
“ถ้าเขาสั่งให้แกไปตายแกจะไปไหม อย่าเอาคำนี้มาอ้าง แกมันเห็นแก่เงิน แกเกือบจะฆ่าคนดีๆไปคนหนึ่งแล้ว”
“คุณกร้าวครับ เรารู้ว่าคุณรักภรรยา แต่เราขอให้คุณควบคุมอารมณ์หน่อย อย่ามีเรื่องชกต่อยที่นี่”
สิ้นเสียงเตือนของตำรวจ ลลิตาโผล่มาจากอีกด้าน โผเข้าหากร้าว ร่ำร้องปากคอสั่นเพื่อเอาตัวรอด
“คุณกร้าว...ลิต้าไม่ได้ทำนะคะ มันปรักปรำลิต้า ลิต้าไม่ได้บอกให้มันฆ่านุช แค่จะให้มันขู่เท่านั้น”
“ถ้าแกไม่สั่งแล้วฉันจะทำได้ยังไง เรื่องอะไรฉันถึงอยากฆ่าคนสวยๆอย่างนั้น คุณตำรวจครับ นังนี่แหละ มันหลอกให้ผมทำ”
“แก...ไอ้ชั่ว แกปรักปรำฉัน”
ลลิตากระโดดเข้าตะปบหน้าเชิด ยื้อยุดจะทำร้ายกันจนตำรวจต้องคอยห้าม กร้าวเห็นแล้วเอือมระอาเดินหนีไปโดยไม่ฟังเสียงร้องขอโอกาสของลลิตา...
เมื่อกร้าวใจแข็งไม่ช่วยเหลือ ลลิตาตัดสินใจโทร.หาอสิตให้ช่วยประกันตัว โกหกว่าเธอโดนใส่ร้ายจากกร้าว เธอสำนึกผิดแล้ว แต่อสิตไม่หลงกล แถมพูดให้เธอเจ็บใจด้วยว่า
“ถ้าผมช่วยคุณก็คือจะประกันตัวคุณมาฆ่าด้วยมือของผมเอง”
แต่สำหรับอนุช เมื่อเธอทราบข่าวและมีโอกาสพูดคุยกับปรารภ อีกทั้งลลิตาโทร.มาออดอ้อนขอให้ช่วยเรื่องคดี เธอใจอ่อนยอมไปโรงพักพร้อมอรชาและปรารภ
ลลิตาออดอ้อนอนุชขอให้ช่วยเรื่องคดี ตอนนี้ตนสำนึกผิดแล้ว ถึงกับยอมกราบกรานขอโทษ อนุชนึกถึงว่าเธอเคยเป็นภรรยาพี่ชาย แต่อรชาไม่ยอมเพราะลลิตาร้ายกาจถึงขั้นคิดฆ่าอสิต อนุชตกใจแต่ก็ยอมอโหสิ แต่เรื่องของคดีตนคงทำอะไรไม่ได้
หลังจากเล่นละครจนสำเร็จ ลลิตามาเยาะเย้ยเชิดที่ตัวเองไม่ต้องเข้าคุก เชิดโกรธมาก ขู่ว่าถ้าทำงานใหญ่ต้องใช้ตน ทางที่ดีควรหาทางช่วยตนออกไปด้วยจะดีกว่า ลลิตานิ่งคิดคล้อยตามแต่ยังไม่ตัดสินใจอะไรตอนนี้
ooooooo
กรวิกมาหากร้าวที่บ้าน ทำทีเอาเอกสารงานมาให้เซ็น แต่แล้วเลียบเคียงถามเรื่องหย่าโดยไม่รู้ว่ากร้าวพาอนุชกลับมาอยู่ร่วมชายคาอีกครั้ง กระทั่งเห็นอนุชที่เพิ่งกลับจากโรงพักก็คิดว่าเธอยังตามมาง้อกร้าวไม่เลิก จึงเสียงดังใส่อยากรู้จะเอายังไงกันแน่
อนุชเบื่อหน่ายรำคาญบอกปัดให้กรวิกถามกร้าวเอาเองว่าทำไมไม่ยอมปล่อยตนแล้วเลี่ยงหนีไป เมื่อกรวิกหันมาคาดคั้นกร้าวก็ไม่ได้คำตอบอะไร แถมยังโดนเขาไล่กลับไปอย่างหงุดหงิด
ด้านเธียรดีใจที่ลูกเริ่มใฝ่ดี ขอบใจธารินที่ทำให้ชายธงเปลี่ยนไปในทางที่ดี ธารินสะท้อนใจเพราะชายธงไม่ได้ทำเพื่อตน และแนะนำให้เขาบอกพ่อว่าคนที่
ทำให้เขาเปลี่ยนไปนั้นคืออนุช แต่ชายธงพูดตรงๆว่าทำเพื่อธารินด้วย เพราะเธอเชื่อมั่นในตัวเขา
ลลิตาย้อนกลับมาที่บ้านกร้าวอีกครั้งในตอนค่ำ เธอใช้มารยาน่าสงสารบอกกร้าวว่าอนุชยอมความให้ตนแล้วจึงอยากมาขอบคุณ กร้าวไม่เชื่อแต่พอรู้จากอนุชว่าเป็นเรื่องจริงก็ยอมให้ลลิตารีบคุยให้จบแล้วกลับออกไปเสีย แต่อนุชไม่คุยด้วย บอกว่าขอโทษกันไปแล้วที่โรงพัก ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นอีก
ลลิตาเจ็บใจมาก ทำทีว่ากลับออกไปแต่ความจริงแอบกลับเข้ามาอีก และเผอิญได้ยินกร้าวกับอนุชคุยเรื่องยอมความให้ลลิตาซึ่งเขาไม่เห็นด้วย ทั้งสองเลยทะเลาะกันลามไปถึงเรื่องที่ได้เสียกันเพราะพ่ออนุชเคยข่มขืนแม่กร้าวจนเขามาล้างแค้นกับเธอได้สมใจแล้ว
เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว ลลิตากลับไปด้วยความแค้นที่อนุชได้ทั้งตัวและหัวใจกร้าว คิดกำจัดอนุชให้จงได้ด้วยการย้อนกลับมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นตอนกร้าวไม่อยู่ บุกเข้ามาหมายยิงอนุชแต่เกิดการต่อสู้กันจนปืนกระเด็นออกนอกบ้านแล้วอนุชวิ่งหนีขึ้นห้อง ลลิตาตามไม่ลดละพร้อมพูดจาเย้ยหยันอนุชที่ตกเป็นของกร้าวแล้วแต่อย่าดีใจไปเพราะตนก็เคยนอนกับเขาเหมือนกัน เรื่องอย่างนั้นผูกมัดเขาไม่ได้หรอก อนุชเสียใจเชื่อว่ากร้าวเป็นคนพูดเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นลลิตาคงไม่รู้
จากนั้นทั้งคู่สู้รบกันด้วยมือเปล่าอยู่อีกพักก่อนที่อนุชจะหมดแรงโดนลลิตาคว้าขวดยาในห้องมากรอกปาก จัดฉากว่าอนุชฆ่าตัวตายเองเพราะเสียใจที่โดนกร้าวข่มขืน
เสียงรถแล่นเข้ามาจอด ลลิตารีบกลับลงมาซ่อนตัวแล้วฉวยโอกาสตอนกร้าวเรียกหาอนุชขึ้นไปข้างบนวิ่งหลบออกจากบ้านโดยไม่ลืมเก็บปืนไปด้วย...กร้าวเข้ามาในห้อง ตกใจมากที่เห็นอนุชคอพับคออ่อนหมดสติ ข้างๆมีขวดยา นึกว่าเธอฆ่าตัวตายจริงๆ
กร้าวรีบพาอนุชส่งโรงพยาบาลแล้วโทร.บอกชาติ เขากลัวเหลือเกินว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนที่แม่เขากินยาฆ่าตัวตายเพราะทำใจไม่ได้ที่โดนพ่อของอนุชข่มขืน เมื่อชาติมาถึงก็ตบหน้ากร้าวและต่อว่าอีกหลายคำ ทำให้กร้าวยิ่งรู้สึกผิดมาก ภาวนาให้อนุชปลอดภัย อย่าเป็นอะไรเลย
อนุชพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ร่างกายอ่อนเพลียมาก ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ทุกคนจึงยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นฝีมือลลิตาไม่ใช่เธอคิดฆ่าตัวตาย
กร้าวไม่กล้าส่งข่าวทางบ้านอนุช ชาติจึงจัดการเองด้วยการโทร.ไปบอกอรชา...อรชาตกใจมากและไม่กล้าบอกอสิต กลัวเขาไปอาละวาดเอาเรื่องกร้าวแล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่โต แต่โทร.บอกชายธงและพากันไปโรงพยาบาลพร้อมกัน
กร้าวโดนชายธงกับอรชาทำร้ายก่อนไล่กลับไปไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับอนุชอีก กร้าวจำใจกลับมาที่บ้านและเจอลลิตาตามออดอ้อนเว้าวอนอย่างน่ารำคาญ โชคดีกรวิกเอางานที่บริษัทมาให้เซ็น ลลิตาจึงโดนกรวิกด่าทอขับไล่จนล่าถอย แต่ยังไม่กลับเสียทีเดียว ดอดเข้ามาได้ยินกรวิกกับกร้าวคุยกันเรื่องอนุชกินยาฆ่าตัวตาย แต่หมอล้างท้องทันตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว
เมื่อรู้ว่าอนุชไม่ตาย ลลิตากลัวความผิด คิดหาทางฆ่าปิดปากอนุชโดยจะอาศัยอสิตเพื่อเข้าให้ถึงตัว เธอไปร้องห่มร้องไห้กับอสิตว่าที่ผ่านมาตัวเองหลงผิด โดนกร้าวหลอกใช้ และพูดจาให้ร้ายว่ากร้าวทำให้อนุชต้องกินยาฆ่าตัวตาย
อสิตตกใจรีบไปโรงพยาบาลพร้อมลลิตา แต่ลลิตาไม่เข้าไปเยี่ยม ขอรอนอกห้อง อ้างว่ากลัวอรชายังโกรธเดี๋ยวจะมีเรื่องกัน อสิตไม่เอะใจอะไรเลยเพราะกำลังห่วงอนุช เมื่อเจออรชากับปรารภอยู่ด้วยในห้อง อสิตต่อว่าทั้งคู่ที่ไม่ยอมบอก และพยายามจะถามอนุชว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อรชากลัวน้องสะเทือนใจ จึงตกลงกันว่าอย่าเพิ่งถามอะไร รอให้อนุชหายดีก่อนแล้วค่อยถาม
ลลิตาแอบฟัง โล่งอกที่ยังไม่มีใครรู้ความจริงจากปากอนุช แล้วฉวยโอกาสขณะที่พวกอรชาออกมาคุยกันนอกห้อง พรางหน้าตาเข้าไปจัดการอนุชแต่ไม่สำเร็จเพราะโดนพยาบาลเข้ามาขัดจังหวะ แต่ในวันเดียวกันลลิตาก็พยายามอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้กร้าวเข้ามาเห็นและช่วยเหลืออนุชที่เกือบจะหมดลมหายใจได้ทันท่วงที
ลลิตาโดนตำรวจจับดำเนินคดีโดยที่ไม่มีใครใจอ่อนเหลียวแลช่วยเหลือเหมือนที่ผ่านมา ส่วนกร้าวสำนึกผิด อ้อนวอนขอร้องอสิตเพื่อดูแลอนุช เพราะเขารักเธอจริงๆ พร้อมที่จะลืมความแค้นในอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่กับเธอ และยินดีทำทุกอย่างให้ถูกต้อง คืนทุกอย่างให้วิชเวทย์
ถึงแม้ว่าอสิตกับอรชาจะยกโทษให้กร้าว แต่อนุชยังใจแข็งทำให้กร้าวต้องพยายามงอนง้อขอคืนดี เพื่อให้เธอเห็นว่าเขาจริงใจและแก้ไขสิ่่งที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่เป็นผล จนกระทั่งอรชากับปรารภที่ลงเอยกันด้วยดีต้องวางแผนช่วยเหลือ โดยมีชายธงกับธารินร่วมด้วยช่วยกัน หลังจากชายธงทำใจยอมรับสภาพเป็นเพื่อนกับอนุช แล้วรับรักธารินหญิงสาวแสนดีที่ทำเพื่อเขามาตลอด ส่วนกรวิกก็ตัดใจจากกร้าวแล้วหันมามองคนใกล้ตัวอย่างหมอคณิต
เมื่อแผนของพวกอรชาสำเร็จ อนุชใจอ่อนยอมเริ่มต้นชีวิตคู่กับกร้าวอย่างมีความสุข ท่ามกลางความยินดีของทุกคน...
ooooooo
-อวสาน-
