advertisement

แรงเงา ตอนที่ 10

บทประพันธ์ นันทนา วีระชน บทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย วิสุทธิชัย บุณยะกาญจน
8 ม.ค. 2556 15:30

วี​กิจ​ขับ​รถ​ตาม​เจน​ภพ​จนถึง​ฟิตเนส​หรู​ใน​โรงแรม​ห้า​ดาว เขา​ทำ​ที​เป็น​ติดต่อ​สมัคร​ใช้​บริการและ​ขอดู​ สถาน​ที่​เพื่อ​ตาม​ดู เห็น​อา​หนุ่ม​สวม​ชุด​ว่ายน้ำ​นั่ง​อยู่ที่​เก้าอี้​ริม​สระ ท่าที​กระสับกระส่าย​เหมือน​รอ​ใครบางคน

มุนินทร์​ใน​ชุด​ว่ายน้ำ​แบบ​นักกีฬา​เดิน​มา​หา​เจนภพ หนุ่ม​ใหญ่​กระวีกระวาด​ลุก​ขึ้น​ต้อนรับ มอง​หญิง​สาว​ด้วย​ความ​หลงใหล​และ​โหย​หา

“ตา...ทำไม​มา​ช้า​จัง”

“แต่​ก่อน​นี้...ตา​รอ​คุณ​มา​นาน​เกิน​พอ​แล้ว​น่ะ​สิคะ”

“ตา​จะ​ล้างแค้น​ผม​เหรอ...ไม่​เป็นไร...นาน​แค่ไหน​ผม​ก็​รอ​ได้”

“แล้ว​ถ้า​ต้อง​รอ...ตลอด​ชีวิต​ล่ะ​คะ”

“ผม​รู้...ตา​ไม่​ปล่อย​ให้​ผม​รอ​นาน​ขนาด​นั้น​หรอก... ถ้า​ผม​พิจารณา​ข้อ​เสนอ​ของ​ตา”

“เดี๋ยวก่อน​ค่ะ ฉัน​มา​ที่​นี่​เพื่อ​ว่ายน้ำ ถ้า​จะเสนออะไร รอ​ไว้​ก่อน​ดี​กว่า”

มุนินทร์​สะบัด​ผ้า​คลุม​ออก บิด​ตัว​เล็กน้อย​และ​แอบ​ทิ้ง​สายตา​ท้าทาย​ให้​เจน​ภพ หนุ่ม​ใหญ่​ถึง​กับกลืน​น้ำลาย กระโจน​ตาม​หญิง​สาว​ลง​น้ำ​ไป​อย่าง​มาด​มั่น

วี​กิจ​มัว​แต่​สนใจ​ดู​หญิง​สาว​และ​อา​หนุ่ม ไม่ได้สนใจ​ข้อ​เสนอ​ราคา​แพ็ก​เก​จ​แบบ​น้ำไหลไฟดับ​จากพนักงาน มุนินทร์​ขึ้น​จาก​น้ำ ท่าที​สบายๆ เหมือนคน​ที่​ออกกำลัง​กาย​สม่ำเสมอ เจน​ภพ​ตาม​ขึ้น​มา เหนื่อย​แทบ​ขาดใจ

“รู้ตัว​ไว้​บ้าง​สิ​คะ ว่า​คุณ​แก่​แค่​ไหน​แล้ว”

“ใคร​ว่า...ชีวิต​เริ่ม​ต้น​เมื่อ​อายุ​สี่​สิบ​ต่างหาก”

“ค่ะ...เริ่ม​ต้น​เดินทาง​สู่​ความ​ตาย”

เจน​ภพ​นิ่ว​หน้า มุ​ต​ตา​มาด​ใหม่​คน​นี้ นอกจาก​จะ​พูด​ตรง​แล้ว​ยัง​ชอบ​พูด​ถึง​ความ​ตาย เขา​พยายาม​เปลี่ยนเรื่อง

“ไม่​ยัก​รู้​ว่า​ตา​ชอบ​ว่ายน้ำ แต่​ก่อน​ไป​ทะเลกัน ตา​แทบ​จะ​ไม่​ยอม​ลง​น้ำ​เลย”

“เพราะ​ตา​คน​นั้น...กลัว​การ​จม​น้ำ​ตาย​น่ะ​สิคะ”

“ถ้า​ตา​ชอบ​ว่ายน้ำ เสาร์​อาทิตย์​หน้า​เรา​ไป​กระบี่​กัน​ไหม ไป​ดำ​น้ำ​ดู​ปะการัง​กัน”

“ไป​สิ​คะ...ถ้า​คุณ​เอา​ใบ​หย่า​มา​ให้​ฉัน​ดู​ก่อน”

“โธ่​ตา...นี่​ตา​ไม่​รู้สึก​ผิด​บาป​บ้าง​เลย​เหรอ ที่​จะ​ให้​ผม​หย่า​กับ​เมีย”

“จะ​ให้​คุณ​กับ​เมีย​เท่านั้น​หรือ​คะ...ที่​ทำ​ผิดได้”

“ตา​ไม่​เคย​เป็น​แบบ​นี้​มา​ก่อน​เลย​นะ นี่​เกิด​เฮี้ยน​อะไร​ขึ้น​มา”

“ถ้า​ตา​เฮี้ยน​จริง ก็​คง​ไป​หักคอ​เมีย​คุณ​นาน​แล้วล่ะค่ะ”

น้ำเสียง​ของ​หญิง​สาว​เหมือน​พูด​เล่น​เต่​แววตา​เอาเรื่อง เจน​ภพ​ไม่ทัน​ได้​สังเกต มัว​แต่​สนใจ​มอง​รูปร่าง​ปราดเปรียว​ของ​หญิง​สาว เขา​ชม​ว่า​เธอ​เพรียว​ขึ้น ไม่เหมือน​ช่วง​หลังๆ ที่​เจอ​กัน ดู​อวบ​และ​มี​น้ำ​มี​นวล​กว่านี้ มุนินทร์​มอง​หนุ่ม​ใหญ่​ด้วย​แวว​ตา​เข้มขึ้น นึก​เวทนา​น้อง​สาวฝาแฝด

“ตอน​นั้น...ตา​ท้อง​มั้ง​คะ”

“ตา​นี่​ตลก​หน้าตาย​จริง”

“ตา​ไม่​น่า​ตาย​ต่างหาก​ค่ะ”

มุนินทร์​พูด​เสียง​เครียด​แต่​เจน​ภพ​ยัง​ไม่​รู้​เรื่อง เธอ​สลัด​ความ​แค้น​ทิ้ง​ชั่วคราว สวม​วิญญาณ​นาง​แมว​ยั่ว​สวาท​ขยับ​ตัว​เข้า​ใกล้ ผลัก​เจน​ภพ​หงาย​ลง​ไป​นอน​บน​เก้าอี้แล้ว​ทาบ​ตัว​ลง​จูบ​เบาๆที่​ริม​ฝีปาก หนุ่ม​ใหญ่​ผวา​ตาม​ด้วย​แรง​พิศวาส จะ​คว้า​ตัว​หญิง​สาว​มากอดจูบ แต่​มุนินทร์ขืนตัวไว้

“เอา​ใบ​หย่า​มา​ให้​ฉัน​สิ​คะ แล้ว​คุณ​จะ​ได้​สิ่ง​ที่​ต้องการ”

“โธ่​ตา...ทำไม​ต้อง​ทรมาน​ผม​ขนาด​นี้”

“เพราะ​คน​แบบ​คุณ​เป็น​ฝ่าย​ได้​และ​เรียก​ร้อง​ที่​จะ​ได้​มา​ตลอด​ไง​คะ จน​ไม่​เคย​รู้​ว่า​ใคร​ต้อง​สูญเสีย​และ​เจ็บปวด​แค่​ไหน ต่อ​ไป​นี้​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​คุณ​จะ​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​สูญเสีย​บ้าง...ลา​ก่อน​ค่ะ”

มุนินทร์​เหยียด​ยิ้ม แวว​ตา​แข็ง​กระด้าง ลุก​ขึ้น​เดิน​จาก​ไป เจน​ภพ​มอง​ตาม​หญิง​สาว​เซ็งๆ อารมณ์ค้าง

วี​กิจ​ลอบ​มอง​ทั้ง​สอง​พลอดรัก​กัน​ด้วย​แวว​ตา​ผิดหวัง​และ​ร้าวราน อารมณ์​หึง​แล่น​พล่าน​อย่าง​ไม่​เคย​เป็น​กับ​ผู้หญิง​คน​ไหน​มา​ก่อน แต่​ก็​แปลก​ใจ​ที่​ทั้ง​สอง​ไม่ได้​ออก​ไป​ด้วย​กัน เขา​รีบ​เดิน​ตาม​หญิง​สาว​ไป​ที่​ลาน​จอด​รถ เห็น​รถ​มอเตอร์ไซค์​คัน​เดิม​ที่​เขา​เกือบ​ชน​เมื่อ​เช้า​แล่น​ตาม​หญิง​สาว​ไป ชาย​หนุ่มตัดสินใจ​ขับ​รถ​มา​ขวาง แกล้ง​ตะโกน​ต่อว่า​ที่​ขับ​รถ​เร็ว​จน​ปาด​หน้าเขา ปุ๊​มอง​วี​กิจ จำ​ได้​ว่า​เป็น​หลาน​นพ​นภา​จึงไม่​กล้า​ทำ​อะไร หมุน​รถ​ขับ​ออก​ไป​อีก​ทาง

ooooooo

นพ​นภา​มา​ตรวจ​งาน​ตกแต่ง​เอน​เ​ตอ​ร์​เทน-เมนต์​คอมเพล็กซ์ นั่ง​ดู​ราย​ชื่อ​พนักงาน​ที่​จะ​มา​ทำงาน​ใน​ผับ​อย่าง​ตั้งใจ ประ​พง​ส์​บอก​ว่า​ส่วนมาก​เป็น​คน​เก่า​ของ​เขา​แต่​ถ้า​นพ​นภา​ไม่​ไว้ใจ​ก็​ให้หา​คน​ใหม่​ได้

“โถ...ไม่ได้​ไม่​ไว้ใจ​หรอก​ค่ะ ฉัน​เอง​ก็​ยัง​ใหม่​กับ​ธุรกิจ​นี้ ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ไว้ใจ​คุณ​ประ​พง​ส์​สิ​คะ”

“แต่​เอา​คน​ของ​คุณ​นภา​มา​ทำ​งาน​ร่วม​ด้วย​ก็ได้​นะ​ครับ”

“แหม...คน​ของ​ฉัน​ก็​ไม่ค่อย​ถนัด​งาน​แบบ​นี้​เสียด้วย”

“ก็​อย่าง...น้อง​ต้อง​ไง​ครับ ให้​มา​ดูแล​งาน​แทน​คุณ​แม่​ไง”

“ยาย​ต้อง​ยัง​เรียน​หนังสือ​อยู่  ไม่ได้​หรอก​ค่ะ งาน​กลางคืน เดี๋ยว​เสีย​ผู้​เสียคน​กัน​พอดี”

ประ​พง​ส์​ยิ้ม​นิดๆ แวว​ตา​มี​เลศนัย​แต่​นพ​นภา​ไม่​สังเกต​เห็น เธอ​ถาม​เขา​เรื่อง​ใบรับ​สมัคร​ที่​ต้อง​กรอก​วัน​เดือน​ปี​เกิด มาเฟีย​หนุ่ม​บอก​ว่า​จะ​เอา​ไป​ให้​หมอ​ทิพย์​เนตร​ตรวจ​ดวง​ชะตา เพราะ​งาน​ใน​ผับ​ต้อง​อาศัย​คน​ที่​มีด​วง​ถูกโฉลก นพ​นภา​หูผึ่ง​ได้ยิน​เกี่ยว​กับ​หมอดู มาเฟีย​หนุ่ม​รับปาก​จะ​นัด​ให้ นพ​นภา​ถาม​เรื่อง​จัดการ​มุ​ต​ตา ประ​พง​ส์​บอก​ว่า​คน​ของ​เขา​ทำ​ไม่​สำเร็จ​เพราะ​วี​กิจ​เข้า​มา​ขวาง สาว​ใหญ่​หน้าเจื่อน อารมณ์​เสีย​ที่​แก้แค้น​ไม่สำเร็จ...

ขณะ​ที่​นพ​นภา​หมกมุ่น​เรื่อง​งาน​ที่​ผับ​และ​วาง​แผน​กำจัด​เมียน้อย...ต้อง​ระเริง​กับ​ยาเสพติด​อย่าง​หนัก แม้​ใจ​ส่วน​ลึก​จะ​อยาก​เลิก​แต่​ปัญหา​ที่​บ้าน​ทำให้​เธอ​เลือก​เสพ​ยา​ต่อ​ไป เธอ​ออก​จาก​บ้าน​มา​หา​แจ็ค​เพื่อน​สนิท​ที่​คอน​โด​และ​ปาร์ตี้​สังสรรค์ เล่น​ยา​อย่าง​สนุกสนาน...ไร้สติ

คืน​เดียวกัน​นั้น...เจน​ภพ​ถาม​หา​ต้อง นพ​นภา​ยัง​อารมณ์​เสีย​เรื่อง​มุ​ต​ตา​บอก​เสียง​กระด้าง​ว่า​ลูก​สาว​คน​โต​ไป​ค้าง​บ้าน​เพื่อน มอง​ผัว​อย่าง​หมั่นไส้​แขวะ​เรื่อง​แอบ​ออก​ไป​เจอ​เมียน้อย เจน​ภพ​อึ้ง​แต่​ยัง​ทำ​เป็น​ไม่​กลัว

“ใช่...วัน​นี้​ผม​ไป​เจอ​เขา​จริง รู้​ไหม​ว่า​ผม​ไป​ทำไม”

“ไป​ทำไม...เอา​ใบ​หย่า​ไป​แบ​ให้​มัน​ดู​เหรอ”

“พูด​อะไร​แบบ​นั้น วัน​นี้​ผม​ไป​เจอ​เขา​เพื่อ​เตือน​ว่า เขา​ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ระราน​คุณ ผม​ไม่​มี​วันยอม​อีก​แล้ว”

นพ​นภา​หน้า​เห​วอ​เพราะ​ผิด​คาด เจน​ภพ​ทำใจดี​สู้​เสือ​เดิน​เข้าไป​คลอเคลีย เริ่ม​เล้าโลม​ด้วย​สัมผัส​สุด​วาบหวาม นพ​นภา​ระทวย​กับ​เพลิง​พิศวาส​ที่​โหยหา มี​ท่าที​อ่อน​ลง​แต่​ยัง​อด​ค่อนแคะ​ไม่ได้

“แล้ว​มัน​ว่า​ยัง​ไง มัน​นั่ง​ฟัง​หรือ​นอน​ฟัง​ล่ะ”

“เด็ก​คน​นี้​ผม​เลิก​แน่ คุณ​เลิก​ห่วง​กังวล​ได้แล้ว... นภา คุณ​ก็​รู้​ว่า​เรา​ร่วม​ทุกข์​ร่วม​สุข​กัน​มา​นาน​ขนาดไหน คุณ​สำคัญ​กว่า​ใคร​ทั้งนั้น...คุณ​คือ​เมีย​ที่​ประเสริฐ​ที่สุด”

“ไม่​ใช่​หรอก...ฉัน​ไม่​ใช่​เมีย​ที่​ประเสริฐ แต่คือ​เมีย​ที่​มี​ประโยชน์​ต่างหาก”

นพ​นภา​ยิ้ม​หยัน เจน​ภพ​เห็น​เมีย​ผ่อน​ลง รีบ​โอ้โลม​ต่อ​ด้วย​คำ​พูด​หวาน เล้าโลม​หนัก​ขึ้น นพ​นภา​แพ้​ให้กับ ​ไฟ​สวาท​ของ​สามี​เหมือน​เคย...ลืม​ไป​ชั่ว​ขณะ​ว่า​ผัว​ก่อ​เรื่อง​อะไร​ไว้!

ชั่ว​เวลา​สุขสม​ผ่าน​ไป​แล้ว...แต่​ไม่​ใช่​กับ​นพนภา! สาว​ใหญ่​ก้าว​เข้า​มา​ใน​ห้องน้ำ​ด้วย​แวว​ตา​ขมขื่น คราบ​น้ำตา​ยัง​อาบ​ใบหน้า นึกถึง​ช่วง​เวลา​ที่​กำลัง​จะ​มี​ความสุข​กับ​ผัว​ก่อน​หน้า​นี้ เขา​ลืมตัว ละเมอ​ชื่อ​มุ​ต​ตา​ออก​มา​ขณะ​ที่นอน​กับ​เธอ นพ​นภา​มอง​ตัว​เอง​ใน​กระจก แค้น​ใจหนักหนา เธอ​รู้สึก​สะอิดสะเอียน เครียด​จัด​จน​ต้อง​วิ่ง​ไป​อาเจียน​ลง​ใน​โถ​ชักโครก​อย่าง​หมดไส้หมดพุง ทรุด​ตัว​ลง​กับ​พื้นสะอื้นไห้​ออก​มาอย่างหมดสภาพ...

ooooooo

นพ​นภา​นอน​ไม่​หลับ​ทั้ง​คืน รอ​จน​เช้า​จึงเดิน​ไป​ปรับทุกข์​กับ​สร้อย​คำ วี​กิจ​กำลัง​จะ​ออก​ไป​ทำ​งาน​เห็น​สภาพ​อา​สาวเดา​ว่า​คง​หนี​ไม่​พ้น​เรื่อง​เจน​ภพ เขา​นั่ง​ฟัง​อา​ระบาย​เรื่องราว​ต่างๆ ด้วย​สีหน้า​หนักใจ

“เมื่อ​วาน​นี้​ไป​เสพ​สุข​กับ​มัน​มา​ทั้ง​วัน​ยัง​ไม่​พอ เมื่อ​คืน​อยู่​กับ​หนู​แท้ๆนะ​พี่​สร้อย...แต่​เรียก​ชื่อ​มัน ท่าทาง​จะ​คราง​จน​เคยปาก เลย​ติด​มา​ถึง​บ้าน”

“นาย​ภพ​เขา​สัญญา​ว่า​จะ​เลิก​ไม่​ใช่​หรือ...คุณนภา”

“หนู​ไม่​เชื่อ​อีก​แล้ว​ค่ะ​คุณ​พี่ หลง​มัน​จน​โงหัวไม่​ขึ้น​แบบ​นี้ หนู​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ทำ​ยัง​ไง​แล้ว”

สร้อย​คำ​มอง​น้อง​สะใภ้​อย่าง​เห็นใจ พยายาม​พูด​ปลอบ​ให้​ปลง​และ​ทำใจ​ให้​สงบ​แต่​นพ​นภา​ยัง​ของ​ขึ้น​ไม่​หาย เผลอ​หลุดปาก​ว่า​จะ​ส่ง​มือปืน​ไป​ตาม​เก็บ​หญิงสาว วี​กิจ​กับ​สร้อย​คำ​ตื่น​ตะลึง ร้อง​ห้าม​กัน​เสียงหลง นพ​นภา​เย็น​ลง​เล็กน้อย​แต่​ใน​ใจ​ยัง​แค้น​อยู่ วี​กิจ​กุม​ขมับ​อย่าง​เป็น​กังวล...ไม่​รู้​ว่า​เมื่อ​ไหร่​เรื่องราว​จะ​จบ​สิ้น​เสียที!

วีกิจตัดสินใจพูดกับเจนภพ เขาเบื่อที่จะเห็นคนในครอบครัวรวมถึงมุตตากระทำรุนแรงใส่กันเพียงเพราะตัณหาราคะไม่มีที่สุดของอาหนุ่ม ชายหนุ่มไปดักรออา ยืนดูท่าทีไม่ทุกข์ร้อน หว่านเสน่ห์กับสาวๆ ทั่วกระทรวงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอย่างเอือมระอา เจนภพเห็นหลานก็เข้าไปทัก ยิ้มยั่ว แกล้งถามถึงมุตตา

“อาภพมาถามผมทำไม อาเพิ่งไปเจอตามาเมื่อวานนี้เองไม่ใช่หรือ”

“ข่าวไปไวดีจริง นี่ตาเล่าให้แกฟังเหรอ”

“คงงั้นมั้งครับ ผมกับตาไม่มีอะไรปิดบังกันอยู่แล้ว”

วีกิจมองอาหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา เจนภพสะอึก เริ่มมีอารมณ์หึง แต่ยังเก็บอาการ

“ผู้หญิงสมัยนี้แปลกนะ ชอบคบผู้ชายมากกว่าหนึ่งคนพร้อมกัน”

“สิทธิสตรีมั้งฮะ อาภพคิดว่าผู้ชายเท่านั้นเหรอฮะ... ที่เป็นเสือผู้หญิงได้”

“แกจะบอกว่า...ตาเป็นเสือผู้ชายอย่างนั้นเหรอ”

วีกิจยิ้มแต่แววตาขมขื่น บอกอาหนุ่มว่าหญิงสาวเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน เจนภพยิ้มเยาะ

“ปกป้องกันนักนะ มิน่า...ตาถึงชื่นชมแกเหลือเกิน...

ขนาดนอนอยู่ข้างๆฉัน ยังพูดถึงแกจนน่ารำคาญ”

วีกิจหน้าซีด เจนภพอ่านท่าทีอ่อนต่อโลกของหลานออก ตอกย้ำให้รู้ถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างเขากับมุตตาว่า ที่หญิงสาวทำทุกอย่างเพื่อยั่วให้เขาหึงและเรียกร้องความสนใจเท่านั้น

“ตาน่ะ...ขาดฉันไม่ได้หรอก ไม่งั้นเขาจะตอแยฉันถึงขนาดนี้เหรอ”

“อาภพแน่ใจเหรอฮะ ตัวเขาอยู่กับอา แต่ใจเขาอาจอยู่กับผมก็ได้”

“แกตามผู้หญิงคนนี้ไม่ทันหรอกนายกิจ แกมันไก่อ่อน!”

“แล้วอาภพไม่คิดว่า...อาก็ไก่แก่เกินแกงแล้วเหมือนกันเหรอฮะ...ผมขอตัวนะฮะ”

วีกิจยิ้มเย็นเดินจากไป เจนภพขบกรามแน่น แค้นใจที่หลานกล้างัดข้อด้วย

วีกิจหงุดหงิดไม่หาย นั่งมองมือถืออย่างลังเล สุดท้ายก็ตัดสินใจโทร.หามุตตา ลูกศรเห็นชื่อชายหนุ่มบนโทรศัพท์มุนินทร์ ถือวิสาสะรับสายแทน แกล้งพูดยั่วเขาว่าหญิงสาวไม่ว่างคุยเพราะกำลังคุยงานกับณัฐดนัยอย่างเพลิดเพลิน มุนินทร์มองเพื่อนตาเขียว วิ่งไล่กับลูกศรไปรอบห้องเพื่อแย่งโทรศัพท์คืน เขาชวนเธอไปทานมื้อเย็น บอกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย มุนินทร์แปลกใจ นึกว่าเขาไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอแล้วเพราะก่อเรื่องกับครอบครัวอาเขาไว้ไม่น้อย

มุนินทร์วางสาย หันมามองลูกศรอย่างเอาเรื่องที่เจ้ากี้เจ้าการเรื่องเธอกับวีกิจ ลูกศรยักไหล่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“เธอทำบ้าอะไรน่ะศร”

“ก็นัดเดทเธอกับนายวีกิจน่ะสิ”

“อย่าพยายามนักเลย...บอกแล้วไง นับวันเขาก็ยิ่งเกลียดฉันมากขึ้น”

“เธอไปทำอะไรให้เขาเกลียดล่ะ”

“แล้วจะเล่าให้ฟัง”

“ย่ะ...แม่คนความลับเยอะ!”

ณัฐดนัยโผล่เข้ามาพอดี ชวนสองสาวไปทานข้าวเย็นด้วย ลูกศรบอกว่ามุนินทร์คงไปไม่ได้เพราะมีนัดเดท เหลือแต่เธอ ณัฐดนัยยิ้มหน้าเจื่อน...

มุนินทร์มาเจอวีกิจตามเวลานัดหลังเลิกงาน เขานัดเธอที่ร้านอาหารริมน้ำที่เคยไปด้วยกันครั้งก่อน มองหญิงสาวอย่างหนักใจ เธอสวยขึ้นมากและก็เจ้าคิดเจ้าแค้นมากกว่าเดิมเช่นกัน

“ผมแค่อยากรู้...ว่าคุณเล่นสงครามประสาทกับอานภาไปทำไม”

“ฉันกำลังเรียกร้องความยุติธรรมมั้งคะ”

“ความยุติธรรมคือการแย่งอาภพมาจากอานภาเหรอฮะ”

“เปล่าค่ะ...ความยุติธรรมคือ...เขาสองคนไม่ควรเสวยสุขบนความทุกข์ของคนอื่น”

“ตา...ผมไม่ได้พูดเพื่ออาภพหรืออานภา แต่ผมพูดเพื่อคุณ ผมไม่อยากให้คุณถลำลึกไปกว่านี้ สิ่งที่คุณทำอยู่มันอันตราย อานภาร้ายกว่าที่คุณคิด...เขามีพรรคพวกที่จะทำอะไรก็ได้”

วีกิจเล่าเรื่องเจอคนสะกดรอยตามหญิงสาวที่ฟิตเนสเมื่อวันก่อน เขาแสดงตัวคนร้ายเลยตามหญิงสาวไม่ทัน มุนินทร์ขอบคุณที่ช่วยแต่ยังดื้อแพ่งจะแก้แค้นต่อไป ชายหนุ่มพยายามปลอบประโลมให้เธอปลง

“แล้วจะให้ฝ่ายเขากระทำอยู่ข้างเดียว ฉันต้องกลายเป็นเหยื่อตลอดกาลเหรอคะ”

“คุณรักอาภพ...จนยอมแลกทุกอย่างเลยเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะรักเขามากขนาดนี้”

“ฉันทำได้ทุกอย่าง...เพราะฉันเกลียดเขามากต่างหากค่ะ”

“เหมือนที่เขาพูดกันใช่ไหมฮะ ที่เกลียดมาก...ก็เพราะรักมาก”

“ไม่ใช่ค่ะวีกิจ ฉันเกลียดมาก เพราะฉัน...เกลียดมาก”

วีกิจไม่เชื่อ เขาทวงคำตอบที่เคยขอร้องเธอให้ยุติความแค้นระหว่างเธอกับเจนภพและนพนภา มุนินทร์อึ้งไปนิดแต่ก็ยืดไหล่ตรง เชิดหน้าขึ้น บอกเสียงเคร่งว่าเธอทำไม่ได้

“ฉันหยุดมันไม่ได้ ขอโทษด้วยนะคะ...วีกิจ”

“ไม่จำเป็นหรอกฮะ”

“จำเป็นสิคะ...เพราะคุณยังเป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ”

“ขอโทษเถอะฮะ...ผมก็ต้องขอเวลาคิดดูก่อนเหมือนกัน”

วีกิจจากไปแล้ว มุนินทร์น้ำตาเอ่อ ความรู้สึกเหมือนเพิ่งสูญเสียของมีค่าบางอย่าง เธออยากรั้งเขาไว้ แต่ไม่กล้าพอ ด้านวีกิจเดินน้ำตาไหลอย่างอัดอั้น เสียใจที่ห้ามหรือป้องกันหญิงสาวจากเรื่องเลวร้ายเหล่านี้ไม่ได้

ooooooo

มุนินทร์ไม่ได้เจอและได้ยินเสียงวีกิจมาหลายวันแล้ว...ตั้งแต่วันนั้นที่ร้านอาหารริมน้ำ เธอคิดถึงเขา รู้สึกผิดและเสียใจที่ทำร้ายจิตใจชายหนุ่มที่แสนดี

ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เขาเตือนเพราะห่วงและหวังดีจากใจจริง...แต่เขาก็คงทำเพราะเข้าใจว่าเธอคือมุตตา ถ้ารู้ว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวที่รัก...เขาจะทำอย่างไร

ณัฐดนัยชวนมุนินทร์และลูกศรไปเลี้ยงลูกค้าเกาหลีหลังเลิกงาน มุนินทร์รับปากอย่างเสียไม่ได้ ฝืนยิ้มแกล้งทำเป็นร่าเริงเพื่อไม่ให้ทุกคนผิดสังเกต ลูกศรดูอาการเพื่อนออก เดาว่าคงเกี่ยวกับวีกิจ เดินไปถามอย่างห่วงใย

“ทะเลาะกับนายวีกิจเหรอ เล่ามาเร็ว”

“ก็ไม่มีอะไร...แต่เขาขอให้ฉันเลิกยุ่งกับอาเขา แต่ว่าฉันยังเลิกไม่ได้”

“นี่...อย่าบอกนะว่าเธอคบทั้งอาทั้งหลานเลย ฉันไม่คิดเลยว่าเธอ...”

“จะเลวขนาดนี้ใช่ไหม”

“เลวอะไรยะ...เลิศ เริ่ด เจิดที่สุดต่างหาก...ยุคนี้ละครควรจะมีเรื่องผัวน้อย ผัวหลวง ผัวบำเรอได้แล้ว”

“นี่...เธออย่ามาทำให้ศีลธรรมอันดีงามของประเทศนี้เสื่อมเสียนะ”

สองสาวหัวเราะขึ้นพร้อมกัน มุนินทร์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ลึกๆยังกังวลอยู่เหมือนเดิม...

ooooooo

ต้องนัดเจอกับแจ็คที่ร้านค้าในมหาวิทยาลัย แจ็คบอกว่าเลิกเรียนแล้วเพราะเสียเวลาทำมาหากิน ต้องมองอย่างเหยียดหยามเพราะรู้ว่าเพื่อนจะไปขายยาอย่างเต็มตัว แจ็คยิ้มไม่ยี่หระ หยิบซองยาเล็กๆ ส่งให้เพื่อนสาว ต้องสับสนแต่สุดท้ายก็หยิบมา แจ็คบอกให้จ่ายค่าของ ต้องกำซองยาแน่นบอกว่าขอติดไว้ก่อน

ต้องอยากได้เงินมาจ่ายค่ายา เธอตัดสินใจขโมยเงินของแม่ที่เก็บไว้ในลิ้นชักบนบ้าน เด็กสาวแอบยืนดูแม่โวยวายกับคนในบ้านเรื่องเงินหายด้วยความรู้สึกผิดนิดๆ ต่อสันนิษฐานว่าพ่อเอาไปปรนเปรอเมียน้อย นพนภาแค้นใจแต่ก็ใจไม่แข็งพอจะจัดการกับผัวขั้นเด็ดขาด...

มุนินทร์กับลูกศรไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสในวันถัดมา ขณะที่มุนินทร์แบกกระเป๋าเดินกลับไปที่รถ ไฟในลานจอดสลัวลางทำให้บรรยากาศดูน่ากลัว ทันใดนั้น...มีชายร่างสูงใหญ่โผล่พรวดมาล็อกคอและกดเธอไว้กับเสา เอามีดจ่อคอ มุนินทร์ตัวชาแต่พยายามตั้งสติ มองหน้ามือมีดเห็นรอยแผลเป็นยาว นึกรู้ว่าคงเป็นคนเดียวกันที่บุกทำร้ายมุตตากับพรที่หอ หญิงสาวยิ้มเหยียด ทำใจดีสู้เสือ

“แกต้องการอะไร ถ้าเอาเงิน ฉันจะหยิบให้แกแล้วไปซะ”

“ฉันอุตส่าห์มาดักรอที่นี่ทุกวัน จะไปง่ายๆ ได้ยังไง”

“ดักรอ...ยายคุณนายสั่งมาใช่ไหม”

“ถึงไม่สั่ง ฉันก็มาเองอยู่แล้ว เธอดูสวยขึ้นนะ รูปร่างก็ดีกว่าก่อน”

มือมีดหน้าบากมองเธออย่างหื่นกระหาย ลูบไล้ต้นขาเธออย่างย่ามใจ มุนินทร์เริ่มตั้งสติ

“สวยไปทั้งตัวแบบนี้นี่เอง...ผัวถึงยอมทิ้งเมียมาขึ้นสวรรค์กับเธอ”

“แล้วแกอยากขึ้นสวรรค์บ้างไหมล่ะ ไปสิ...ในรถฉันก็ได้นะ”

มุนินทร์แกล้งเบียดตัวเข้าหา ทำท่ารัญจวน มองอย่างให้ท่า มือมีดหลงกลลูบไล้หญิงสาวอย่างได้ใจ ทันใดนั้น...หญิงสาวก็กระทืบส้นสูงลงบนรองเท้ามือมีดอย่างแรง ตวัดมือเอาที่ชาร์จไฟฟ้าจี้คอ มือมีดผงะเกร็งล้มหงายไปกับพื้น มุนินทร์เตะมีดออกจากมือและส่งสัญญาณเรียก รปภ.โรงแรม ลูกศรได้ยินเสียงเอะอะ รีบวิ่งมาแต่ไกลเพราะนึกเป็นห่วงเพื่อน มือมีดพยายามลุกและวิ่งหนีไป รปภ.ตามไปติดๆ มุนินทร์มองตาวาววับด้วยความแค้นใจ

มุนินทร์ต่อสู้กับใจของตัวเองอย่างหนัก เธอนึกถึงคำพูดขอร้องของวีกิจและนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่เธอและแฝดน้องต้องเจอ ความโกรธแค้นมีมากกว่า หญิงสาวคว้าโทรศัพท์มาโทร.หานพนภาที่บ้าน แต้วเป็นคนรับสาย

“ไปเรียน ผอ.ว่าคุณนายหมายเลขสองโทร.มา”

แต้วงง แต่แล้วก็นึกออก ตาโต เอามือปิดปากกระบอกโทรศัพท์ หันไปบอกนพนภาที่กำลังดูละครเมียหลวงเมียน้อยในทีวีอย่างเมามัน

“คุณนายขา...อีเมียน้อยมันโทร.มาค่ะ ขอสายคุณผู้ชาย”

นพนภาอึ้ง ต่อเดินเข้ามาเกาะแขนแม่อย่างปลอบใจ นพนภาหน้านิ่ง พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นสั่งแต้วโอนสายไปให้ผัวที่อยู่อีกห้องหนึ่ง ต้อมลุกขึ้นเสนอตัวจะไปตามพ่อ วิ่งออกจากห้องทันที

“คุณพ่อขา...อีเรยาโทร.มาค่ะ”

แต้วยื่นโทรศัพท์ให้...นพนภารับมาแนบหูช้าๆ มุนินทร์พอเดาได้ กรอกเสียงเย้ย

“อ้อ...เขารับสายแล้วก็วางหูด้วยนะคะ อย่าเสียมารยาทแอบฟังล่ะ ผัวเมียจะออดอ้อนกัน”

นพนภาเงื้อมือจะปาโทรศัพท์ทิ้งแต่ยั้งไว้ทัน พยายามนึกถึงคำสอนของสร้อยคำที่ให้เธอปล่อยวางและทำใจเรื่องเจนภพ ลดมือลงกระแทกหูโทรศัพท์คืนที่ไม่แรงแต่ก็ไม่เบานัก ต่อมองแม่อย่างเห็นใจ

“แม่ครับ...ปล่อยมันไปทำไม ห้ามพ่อสิครับ”

“ไม่...แม่ปล่อยวางแล้ว ถ้าสานต่อ มันก็ไม่จบสิ้น แล้วคนที่ทุกข์ที่สุดคือแม่ แม่ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว”

นพนภาน้ำตารื้น คับแค้นในอกเหลือเกิน เธอทำเพื่อผัวทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยตอบแทนหรือทำตัวดีให้เธอสบายใจเลยตั้งแต่อยู่กินกันมา...ต่อกอดแม่ไว้อย่างสงสาร แต้วกับแหวงมองสองแม่ลูกอย่างปลงๆ ไม่รู้จะช่วยยังไง...

ooooooo

หลังก่อสงครามประสาทกับนพนภา มุนินทร์จัดแจงนัดเจนภพมาที่โรงแรมหรู หญิงสาวในชุดเซ็กซี่วาบหวามมีเสื้อแจ็กเกตคลุมนั่งรออยู่แล้วที่ล็อบบี้ เจนภพมองหญิงสาวตาหวาน ต่อว่าเธอเรื่องโทร.หานพนภาที่บ้านไม่จริงจังนัก มุนินทร์เหยียดยิ้ม ตาวาว

“คุณนพนภาจะได้ตัดสินใจหย่าเร็วๆไงคะ”

“คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกตา ช่วงนี้เขาไม่ว่าผม ไม่โวยวาย ไม่อาละวาด เมื่อกี้ออกมา เขาไม่มองด้วยซ้ำ”

“อ๋อ...เมียหลวงแบบ ดร.วิกันดา ผู้ดีเขาต้องทำแบบนี้ล่ะค่ะ สามีจะได้เกรงใจ...แต่คุณไม่เห็นเกรงใจนี่คะ”

มุนินทร์แขวะนิ่มๆ เจนภพหน้าเจื่อน หญิงสาวแกล้งบ่นว่าร้อนแล้วถอดเสื้อคลุมออก เห็นชุดเซ็กซี่แนบเนื้อเข้ารูป ดูเย้ายวนจนเจนภพมองตาค้าง เธอยิ้มเยาะ

“ชุดดีไซน์เนอร์น่ะค่ะ แพงมาก แต่กลับให้ผ้ามานิดเดียว...หิวไหมคะ ทานอะไรกันดี”

“ถ้าถามผม ตอนนี้ผมอยากกินแต่ตาเท่านั้น”

มุนินทร์ขยะแขยงท่าทีหื่นกระหายของหนุ่มใหญ่ ฝืนยิ้มยั่วชวนไปม่านรูดที่เคยพามุตตาไป เจนภพดีใจเนื้อเต้น

“เอาห้องเดิมด้วยนะคะ”

“โธ่ตา...มันจะว่างหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“ว่างสิคะ...ฉันเพิ่งโทร.จองเมื่อเย็นนี้เอง”

เจนภพอ้าปากค้าง ผิดคาดที่หญิงสาวแสนหวานเปลี่ยนมาร้อนแรงได้ขนาดนี้ แต่ก็ชอบใจมากกว่าสงสัย มุตตาคนนี้ช่างมีเสน่ห์ น่าค้นหาและน่ากลืนกินไปทั้งตัว!

มุนินทร์นั่งรถมากับเจนภพ หญิงสาวมองสภาพโรงแรมม่านรูดอย่างสะเทือนใจ นึกถึงแฝดน้อง แววตาเศร้าสร้อยเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ถามหนุ่มใหญ่เสียงเคร่ง

“ผอ.มีลูกสาวไหมคะ”

“ตาก็เคยเจอแล้วนี่ คนโตอายุสิบเจ็ด คนเล็กก็แปดขวบ”

“แล้ว ผอ.กลัวลูกสาวถูกพาเข้าม่านรูดแบบนี้ไหมคะ”

เจนภพสะอึก ไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าถามเขาเรื่องแบบนี้

“ฉันก็พูดถึงโลกปัจจุบันนี้ไงคะ โลกที่มีม่านรูดอยู่ทุกหัวระแหง มีสิ่งมอมเมานับไม่ถ้วน แล้วก็มีสืิ่อลามกให้ดูแค่คลิกเดียว...โลกที่มีผู้ชายมักได้กับผู้หญิงหน้าโง่ หรือไม่ก็...ผู้หญิงร่านกับผู้ชายรักสนุก”

เจนภพหน้าเสีย ชักไม่พอใจกับคำพูดเสียดสีประชดประชันของหญิงสาว มุนินทร์ยังไม่หยุด

“พ่อฉันจะว่ายังไงนะเนี่ย ที่ลูกสาวถูกพาเข้าม่านรูดเป็นประจำขนาดนี้”

เจนภพหมดความอดทน ลงจากรถไปกระชากหญิงสาวออกมา พูดเสียงเข้ม

“คุณบอกให้ผมพามาเอง แล้วจะเล่นตัวอีกทำไม”

“ฉันต้องเล่นตัวก่อนสิคะ ต่อไปค่อยเล่นงานคุณ”

เจนภพค่อยยิ้มออกเพราะเข้าใจไปอีกทาง มุนินทร์เหยียดยิ้ม ปลดมือเขาออกแล้วเดินนำเข้าห้อง เจนภพรีบเดินตามไปอย่างกระหยิ่มใจ หญิงสาวมองสำรวจรอบๆ ห้องอย่างแสลงใจ

“ดูสิตา...ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม”

“ไม่ทุกอย่างหรอกค่ะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ฉัน”

มุนินทร์น้ำตารื้น แววตาเศร้าลึก คิดถึงแฝดน้องด้วยความสังเวชใจ...ห้องนี้...ที่คร่าศักดิ์ศรีและความบริสุทธิ์ของน้องสาวเธอ หญิงสาวกะพริบตาไล่ความรู้สึกเจ็บแค้น กลับมาสวมบทบาทมุตตา มองหนุ่มใหญ่อย่างเชิญชวน เจนภพงงท่าทีที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว อย่างกับโดนผีหลอก

“ผีหลอกก็ดีกว่าคนหลอกไม่ใช่เหรอคะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...คนแก่หลอก”

เจนภพไม่สนวาจาถากถางของหญิงสาว เข้าไปสวมกอดคลอเคลีย มุนินทร์ผละออกอย่างนุ่มนวล แกล้งบอกหิวและโทร.สั่งอาหารจากรูมเซอร์วิส เจนภพชักหงุดหงิดท่าทีเล่นตัว เธอยิ้มหวานประจบ

“ใจเย็นๆสิคะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เดี๋ยวเราจะทำสงครามกันไงคะ...สงครามครั้งใหญ่ด้วย”

เจนภพหัวเราะชอบใจ เข้าใจเลยเถิดไปอีกเรื่อง ไม่ทันมองรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของหญิงสาว

มุนินทร์ปรนเปรอเจนภพด้วยเสน่ห์ยั่วยวนและเหล้าจนเกือบหมดขวด หนุ่มใหญ่ชักเคลิ้ม แซวขำๆ ว่าเธอจะมอมเขาเหมือนครั้งที่แล้ว มุนินทร์ยิ้มเยาะบอกว่ามีเซอร์ไพรส์ที่ดีกว่านั้น เจนภพยกแก้วขึ้น หญิงสาวยกตอบ ตาวาว

“ดื่มไว้อาลัยความสาวของตา...ที่ถูกคุณทำลายในห้องนี้”

“ไม่มีใครทำลายใครสักหน่อย เรารักกันมากเกินกว่าจะเก็บเอาไว้ต่างหาก”

เจนภพมองหญิงสาวอย่างหลงใหล ลุกไปเล้าโลม จูบไซ้ที่ซอกคอ มุนินทร์ผลักเต็มแรง หนุ่มใหญ่ลงไปกองกับพื้น หญิงสาวเดินกรายมาหา โยนผ้าเช็ดตัวโปะบนหน้าเขา

“ล้างเนื้อล้างตัวซะก่อนสิคะ...แต่ก็คงล้างได้แค่ร่างกาย ล้างบาปล้างกรรมคงไม่ได้”

เจนภพเซ็งแต่ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย เข้าไปอาบน้ำแต่โดยดี มุนินทร์ยิ้มในหน้า คว้ามือถือโทร.หานพนภาโดยใช้โปรแกรมดัดแปลงเสียง

“ฮัลโหล...คุณนพนภาหรือคะ...ฉันเป็นใครน่ะหรือคะ...ก็ผู้หวังดีน่ะสิคะ”

นพนภาถือโทรศัพท์มือสั่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์หึงที่พลุ่งพล่านในอก พูดเสียงห้วนว่าเธอตัดหาง ปล่อยวัดผัวไปแล้ว อยากไปเสวยสุขที่ไหนก็ไป

“รู้ไหมคะ...สองคนนั้นประกาศอะไรในงานปาร์ตี้... บอกว่าถ้าหย่าก็จะได้สมบัติคุณครึ่งหนึ่ง ไม่ต้องเหนื่อยยากทำมาหากินก็หลอกเมียหน้าโง่ได้”

นพนภาเลือดขึ้นหน้า ถามเสียงเครียดว่าปาร์ตี้จัดที่ไหน ผู้หวังดีไม่บอกแต่บรรยายเรื่องเจนภพกับเมียน้อยอย่างเมามัน เหมือนเข้าไปอยู่ด้วยที่ใต้เตียง

“เมื่อกี้ก็นุ่งผ้าเตี่ยวผืนเดียววิ่งไล่จับกันออกมานอกม่าน อุ๊ย...เสียงครางค่ะ ตายแล้ว...ดังออกมานอกถนนเลย อ้าว...นั่นบ๋อยปีนดูกันสลอนเลยค่ะ แย่แล้ว...เอามือถือถ่ายคลิปไว้ด้วย”

นพนภาปรี๊ดแตก กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ปาโทรศัพท์และข้าวของในบ้านแตกกระจาย!

ooooooo

เจนภพออกจากห้องน้ำ มองบรรยากาศรอบตัว อย่างงงงวย มุนินทร์เดินจุดเทียนหอมตามมุมต่างๆ กระตุ้นอารมณ์และความกระสันของหนุ่มใหญ่ให้พลุ่งพล่านอย่างช่วยไม่ได้ หญิงสาวมองด้วยความสมเพช

“แหม...ห้องนี้จุดเทียนแล้วโรแมนติกดีจัง ดูแล้วเหมือนบูติกโฮเทล แต่ที่แท้...ก็ม่านรูดคาวคลุ้งเหมือนกับคนที่ฉากหน้างดงาม แต่เนื้อแท้ก็อัปลักษณ์สิ้นดี”

เจนภพไม่สนคำพูดกระแนะกระแหนของหญิงสาว เข้าจู่โจมเล้าโลมอย่างหนักหน่วง หญิงสาวผลักหนุ่มใหญ่อย่างแรง ล้มหงายลงที่เตียงแล้วขึ้นไปนั่งบนตัวเขา แสยะยิ้มหวาน เจนภพมองอย่างตื่นเต้น

“คุณทำผิดเอาไว้มากรู้ไหมคะ คุณต้องโดนลงโทษยังไงถึงจะสาสม”

มุนินทร์หยิบเชือกที่เตรียมมาผูกข้อมือเจนภพกับเสาหัวเตียงทั้งสองข้าง หนุ่มใหญ่ตาโต

“เชือกเลยเหรอตา...ไม่ยักรู้ว่าตาชอบแบบนี้ด้วย”

“ค่ะ...เชือกแบบที่ผูกคอตาไงคะ นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น”

มุนินทร์ขยับตัวลง หันไปคว้าเทียนหอมเล่มใหญ่ เจนภพผวา ไม่อยากเล่นเพราะร้อน

“ค่ะ...กิเลสตัณหาเป็นของร้อน แต่คุณก็เติมเชื้อให้มันลุกโพลงอยู่เสมอไม่ใช่เหรอคะ”

มุนินทร์หยดน้ำตาเทียนบนหน้าอกเจนภพ หนุ่มใหญ่ดิ้นพราดอย่างเจ็บปวด ร้องห้ามเสียงหลง มองตาหญิงสาวอย่างวิงวอน มุนินทร์ยิ้มเยาะ หยิบแส้หนังออกมา ท่าทางเหมือนนางแมวป่า สะบัดแส้ใส่ ปลายแส้ตวัดไปโดนตามตัวหนุ่มใหญ่เป็นรอยแดง เจนภพร้องครวญครางอย่างหมดสภาพ

“ตา...ไม่เอาแล้ว นี่ผมชักไม่สนุกแล้วนะกับเกมนี้”

“ตาก็คงจะไม่สนุกกับเกมของคุณเหมือนกัน...เสียวมากไหมคะ งั้นก็ปิดตาซะเถอะค่ะ”

มุนินทร์วางแส้ลง คว้าผ้าแถบผืนยาวมาผูกตาเจนภพไว้ แล้วเดินออกจากห้องไป

หลังอาละวาดจนบ้านแทบพัง...นพนภารุดมาม่านรูดที่เคยสะกดรอยตามผัวกับมุตตา ตามหารถผัวจนเจอแล้วเข้าไปข้างใน เห็นผัวถูกล่ามด้วยเชือกบนเตียง เนื้อตัวมีรอยน้ำตาเทียนแห้งกรังและรอยแดงจากแส้ เธอกระชากผ้าที่ผูกตาผัวออก เจนภพคิดว่าเป็นมุตตาถึง
กับผงะ นพนภาโกรธจนตัวสั่น ก้าวถอยหลังช้าๆสะดุดของที่พื้นล้มก้นจ้ำเบ้า ท่ามกลางของเล่นลามกมากมาย เจนภพร้องให้ช่วยแก้มัด นพนภาลุกขึ้นมองตาขวาง

“สั่งกับมันทั้งคืนจนเคยปากเลยใช่ไหมถึงมาสั่งฉัน...มันไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนล่ะ”

นพนภากวาดตามอง ได้ยินเสียงในห้องน้ำ บ๋อยสองคนที่ตามมารีบไปดู ออกมาส่ายหน้าว่าไม่พบใคร นพนภาเห็นข้อความที่เขียนด้วยลิปสติกบนกระจกเงา

“มาช้าไปนิดนะคะ คุณนายโบท็อกซ์”

คุณนายโบท็อกซ์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง อาละวาดทำลายข้าวของทั่วห้อง สองบ๋อยร้องห้ามเสียงหลง  นพนภาโยนเงินปึกใหญ่ใส่หน้า สองบ๋อยหันไปตะครุบเงิน เธอหยิบแส้ที่พื้นมาสะบัด ปลายแส้ตวัดไปโดนเทียนหอมที่จุดไว้ล้มไปติดผ้าม่านจนไฟลุกพรึ่บ ลามไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว สองบ๋อยรีบหาทางดับไฟ เจนภพตะโกนร้องให้ช่วยอย่างหมดฟอร์ม บ๋อยคนหนึ่งกระโจนขึ้นเตียงแก้มัดให้ นพนภาเดินออกไปช้าๆ ไม่สนใจเปลวเพลิงที่ลุกไหม้...เพราะไฟในใจเธอมันคุโชนจนยากจะดับ!

นพนภาคว้าไม้หน้าสามแถวหน้าห้องฟาดรถผัวอย่างแรงจนพังไปทั้งคัน เจนภพออกมาห้ามแต่โดนเมียฟาดกลับล้มไปกองกับพื้น พนักงานคนอื่นๆ รีบเข้ามาดับไฟและห้ามทัพ เจนภพยื้อแย่งไม้จากเมีย ทุกคนหมกมุ่นกับเหตุการณ์ชุลมุนจนไม่รู้ว่าภาพทั้งหมดโดนบันทึกไว้ด้วยกล้องในมือถือของหนึ่งในสองบ๋อยและกล้องวีดิโออย่างดีของมุนินทร์ที่แอบถ่ายอยู่ในรถที่จอดสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก

มุนินทร์มองภาพในกล้องด้วยความสะใจ ครู่ใหญ่... บ๋อยมือกล้องวิ่งหลบมาหา ชูมือถือยิ้มแป้น หญิงสาวถามหาภาพในกล้องวงจรปิด บ๋อยบอกว่าเดี๋ยวส่งไปให้แล้วทวงค่าจ้าง มุนินทร์ควักเงินปึกใหญ่ส่งให้ บ๋อยยิ้มอย่างพอใจแล้วรีบวิ่งกลับไปที่เหตุการณ์

ooooooo

นพนภาไปหานภางค์ที่บ้านเนตรนภิศวันถัดมา นภางค์ฟังเรื่องราวจากลูกสาวคนโต ทั้งเรื่องผัว เรื่องค่าเสียหายร่วมล้านแล้วอยากเป็นลม เนตรนภิศนั่งพัดวีข้างๆ

“แล้วยังไงแม่นภา...แกเข้าไปเห็นนังนั่นกับผัวแกคาตาเลยเหรอ”

“มันจับภพขึงพืดอยู่เหมือนในหนังเอ็กซ์ น้ำตาเทียนเต็มตัว กางเกงลิง ชั้นในกระจายเกลื่อน”

“แล้วทำไมแกไม่ตีหัวผัว ดันไปตีรถผัว”

“รถของหนู หนูซื้อให้มันขับให้หนูนั่ง ไม่ใช่ให้พาอีเสนียดเข้าโมเต็ล”

เนตรนภิศถามถึงมุตตา นพนภาหน้าเซ็งบอกว่าไม่เจอกัน คงรู้แกวหนีไปก่อน นภางค์ส่ายหน้าปลงๆ

“ผัวแกนี่ลื่นยิ่งกว่าปลาไหลใส่สเก็ต พ่อแกสมัยหนุ่มๆ ก็ใช่ย่อย...แต่พ่อแกสิบคน ยังอุบาทว์ไม่เท่าผัวแก!”

นพนภาหน้าเสีย พาลแขวะเนตรนภิศว่าทำไมอมรไม่เห็นเป็นแบบเจนภพ เนตรนภิศแอบยิ้มเยาะ แสร้งพูดอย่างถ่อมตัวว่าตัวเองโชคดีเรื่องผัวอยู่อย่างเดียว

“นี่แม่นภา...ถือว่าแกโชคดีแล้วที่เอาเงินปิดข่าว ฉันล่ะกลัวว่าไอ้โมเต็ลนั่นจะมีกล้องวงจรปิด”

“นั่นน่ะสิคะพี่นภา...เดี๋ยวนี้ไว้ใจไม่ได้ ยิ่งไฮโซ อย่างพวกเรายิ่งต้องระวัง แค่เราไปทำธุระในห้องน้ำ มันก็แอบถ่ายเอาคลิปเราไปลงอินเตอร์เน็ตหน้าตาเฉย...เห็นกันไปทั้งโลก”

นพนภาฟังแม่กับน้องแล้วชักเสียว กลัวมีภาพหลุดแล้วเธอกับผัวจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

ขณะที่นพนภาวิตกกังวล...ก็มีอีเมล์ส่งมาพร้อมคลิปถึงพนักงานทุกคนที่กระทรวง อรพิมคลิกเปิดเห็นเป็นชุดภาพจากมุมต่างๆในโรงแรมม่านรูด ทั้งมุมสูง มุมใกล้ มุมไกล ทุกคนในแผนกรวมทั้งปริมกับรัชนกที่มาเรี่ยไรซองผ้าป่าเดินมาดูด้วย

“ว้าย...ผู้ชายถูกมัดผูกตาอยู่บนเตียง นุ่งผ้าเตี่ยวผืนเดียวอีกต่างหาก” ปริมกรี๊ดกร๊าด

“ต๊าย...หุ่นดีจัง ขอตั้งชื่อให้ว่าเตี่ยวศักดิ์” อรพิมพูดยิ้มๆ

ภาพชายหนุ่มปริศนาถูกตัดสลับไปมาจนเป็นภาพมุมใกล้ เห็นหน้าชัดขึ้น มีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในภาพ แจงจิตเดินมาดู อุทานชื่อนพนภาและเจนภพเสียงดัง ชายหนุ่มในคลิปเข้ามาพอดี ได้ยินชื่อตัวเองเต็มสองหู ชักสังหรณ์ใจ บรรดาขาเม้าท์หลบตาวูบ รีบแยกย้ายไปทำงาน แจงจิตหน้าเจื่อน รายงานเจ้านายเสียงเรียบ

“มีคลิปของ ผอ.กับคุณนพนภาส่งเข้ามาทุกอีเมล์ในกระทรวงค่ะ ตอนนี้อยู่ในยูทูปแล้วด้วย”

เจนภพหน้าชา เดาได้ว่าเรื่องคงจบไม่สวยแน่ๆ

เวลาเดียวกันที่แผนกวีกิจก็รุมดูคลิปกันอย่างเมามัน ส่งเสียงอื้ออึงสะใจ วีกิจเดินเข้ามาในห้อง ประสิทธิ์–ชัยรีบบอกให้ดูคลิปอาทั้งสองของเพื่อน วีกิจชักใจไม่ดี

“อานภาของเอ็งนี่ ทั้งทุบรถ เผาม่านรูดซะวอด... ผอ.ถูกมัดอยู่บนเตียง ตอนแรกยังคิดว่าเป็นมุตตาเสียอีก”

วีกิจถอนหายใจอย่างโล่งอก ปริมกับรัชนกวิ่งเข้ามาถามถึงคลิป ทุกคนบอกว่าดูแล้ว เม้าท์กันใหญ่เรื่องความซวยของเจนภพ แอบออกไปหาเมียน้อย โดนเมียจับได้แล้วยังโดนถ่ายคลิปไว้อีก วีกิจเดาได้ว่าฝีมือใคร...

ด้านนพนภาได้อยู่กับแม่กับน้องแล้วคลายความเครียดลงบ้าง นภางค์แนะให้เอาดวงชะตาของเธอและเจนภพไปตรวจเผื่อจะมีวิธีแก้หรือสะเดาะเคราะห์

“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ คุณประพงส์เพิ่งพาหนูไปดูหมอทิพย์เนตร แม่นเหมือนจับวางเลยค่ะ เขาบอกว่าเรื่องภพนี่ อีกไม่นานก็จะพ้นจากบ่วงเสน่ห์ของอีเมียน้อย...แล้วเราจะดังเหมือนดารากันทั้งคู่”

อมรเดินเข้ามาสีหน้าไม่ค่อยดี ถามทุกคนว่ารู้เรื่องคลิปแล้วหรือยัง สามแม่ลูกส่ายหน้างงๆ อมรหยิบมืิอถือขึ้นมาเปิดคลิปให้ดู นภางค์กับเนตรนภิศยกมือทาบอก นพนภาตะลึงงัน กรีดร้องโหยหวน

ooooooo

นพนภาอ่านหนังสือพิมพ์ เห็นภาพจากคลิปขึ้นหน้าหนึ่งหรา เป็นภาพเบลอของเจนภพถูกมัดมือผูกตาอยู่บนเตียง เธออ่านพาดหัวเสียงดังแขวะผัวที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนเตียง

“ผอ.เริงกามในม่านรูด เมียบุกทุบรถ”

เจนภพหน้าเครียด โกรธโรงแรมม่านรูดที่แอบถ่ายภาพเขา บอกว่าจะฟ้องร้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด

“ไปใช้บริการมันกี่หนล่ะ ป่านนี้มันปั๊มแผ่นขายทั่วสีลมแล้ว ก็ดี...ฟ้องร้องสู้คดีกันสักสามศาล ไส้กี่ขดก็เอามาขึงให้คนดูกันเล่นๆ”

เจนภพของขึ้น พาลเอากับเมียที่จ่ายเงินให้โรงแรมไปแล้วแต่ยังเกิดเรื่อง นพนภาไม่ยี่หระ

“เช็คฉันคงเด้งมั้ง เดี๋ยวสร้อยมุกหาย เดี๋ยวเงินเดือนคนใช้หาย เงินในบัญชีฉันเลยไม่พอ”

“แล้วผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ก็เอาไว้บนบ่าผู้ดีแปดสาแหรกของคุณสิ ตอนทำไม่อาย จะมาอายอะไรตอนนี้”

“พรุ่งนี้ท่านอธิบดีเรียกผมไปคุย ผมโดนสอบแน่”

“ก็ดี...ให้เขาไล่ออกซะ จะได้เป็นเกียรติเป็นศรีแก่วงศ์ตระกูล ถูกไล่ออกเพราะหน้ามืด แก่จนผมสองสีแล้วยังไปแก้ผ้าในยูทูป!”

นพนภาท้าให้เรียกทนายมาทำเรื่องหย่า เจนภพเลือดขึ้นหน้า ตะโกนใส่หน้าเมียอย่างเหลืออด

“รู้ไหม...แต่ก่อนคุณยังทำให้ผมพิศวาสได้ แต่ตอนนี้เห็นหน้าคุณ...ไวอากร้าทั้งขวดก็ปลุกไม่ฟื้น”

นพนภาปรี๊ดแตก ถลาเข้าไปทุบตีผัวอย่างบ้าคลั่ง เจนภพผลักเต็มแรง นพนภาเสียหลักลงไปกองกับพื้น จ้องผัวด้วยสายตาทั้งรักทั้งแค้น...

ด้านเนตรนภิศ ยืนดูคลิปพี่สาวบนจอทีวีขนาดใหญ่ที่บ้าน ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ อมรกับพงศกรนั่งดูด้วย

“คลิปฉาวพี่สาวฉัน...ตอนนี้ยอดวิวสองล้านแล้วนะคะ”

“พี่เขยคุณเนตรนภิศยังหุ่นดี ไม่น่าเกลียดหรอกฮะ” พงศกรพูด แววตากรุ้มกริ่ม

“อย่างนี้พี่ภพคงโดนดองตำแหน่งแน่ๆ” อมรเปรย

เนตรนภิศยักไหล่ บอกว่าเจนภพทำตัวเอง พงศกรนิ่วหน้านิดๆ นึกว่าเธอจะเห็นใจพี่เขยมากกว่านี้ เนตรนภิศได้สติ รีบสวมบทบาทน้องเมียและภรรยาแสนดี เดินไปคลอเคลียอมร อ้อนเสียงหวานให้เขาทำตัวดีๆ อย่าเจ้าชู้ไม่เลือกเหมือนเจนภพ

“ผมไม่ใช่คนอย่างพี่เขยคุณสักหน่อย เรื่องเมียน้อยน่ะ...ผมไม่มีอยู่แล้ว”

อมรลอบมองพงศกรตาวาว เนตรนภิศปลื้มที่ผัวรักเดียวใจเดียว สองหนุ่มขอตัวออกไปข้างนอก เนตรนภิศหันมาดูคลิป แววตาสาแก่ใจ!

ooooooo

แรงเงา ตอนที่ 10

อ่านเรื่องย่อ

แรงเงา

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: