advertisement

อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว ตอนที่ 1

บทประพันธ์ของ โสภี พรรณราย จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ภาวิต/ฉายฉันท์
8 มี.ค. 2555 19:57

อาณาจักรแห่งมนตรา จัดงานฉลองวันที่ 9 เดือน 9 ปี 99 ประดับประดาด้วยธงสีทองมีเลข 999 มีขบวนคานิวัลชาวอาณาจักรแห่งมนตรา แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาด ใส่หน้ากากสวยงามละลานตา วงดนตรีเล่นเพลงมาร์ชและคนถือป้าย สุขสันต์วัน 9 ฉลอง...ผู้คนต่างสนุกสนานรื่นเริง ทักทายกันด้วยคําว่า...สุรีย์สวัสดิ์

ณ บ้านหลังน้อยสีขาวสะอาดตาของทาฮิร่า แม่มดสูง วัยกําลังเลือกชุดอยู่หน้ากระจกเพื่อจะ ไปร่วมงาน ชิกเก้นนอนเกยคางดูเจ้านายอย่างเอือมระอา ทนไม่ไหวจึงเปรยขึ้นว่า

“จะสีดําหรือสีเขียว มันก็แก่จนเหี่ยวเหมือนกัน”

“ไอ้ชิกเก้น...”

“แต่งหน้ายังไง ใส่ชุดไหนก็ใส่ๆไปเหอะนาย ชิกเก้นอยากจะไปเที่ยวงานเก้าฉลองจะแย่อยู่แล้ว” เจ้าแมวชิกเก้นบ่น

“ได้ไงล่ะ ขืนเลือกมั่วๆฉันก็ได้แพ้แม่บาบาร่าน่ะสิ อ้อ...เกือบลืม เอ้านี่ เปลี่ยนซะ เจ้าไทเกอร์เค้าฝากมาให้แน่ะ” ทาฮิร่าโยนปลอกคอลายกุชชี่ให้ชิกเก้นเห็นว่าเป็นของแบรนด์เนมก็เขี่ยทิ้งไม่ยอมใส่ ทาฮิร่าขําและว่ารสนิยมไทเกอร์เหมือนบาบาร่าเจ้านายมัน แล้วหยิบหมวกแม่มดลายกุชชี่ที่บาบาร่าส่งมาให้ตนใส่ไปงาน มองอย่างเอือมๆก่อนจะวางลง ทาฮิร่ารู้สึกง่วงนอนจึงบ่น

“นี่ถ้าไม่ใช่งานใหญ่ ฉลองวันอภิมหาสําคัญวันที่ 9 เดือน 9 ปี 9009 นะฉันขอนอนอยู่บ้านจริงๆด้วย แกรู้มั้ย เมื่อคืนฉันฝันประหลาดทั้งคืน แทบไม่ได้นอน”

“เหมือนชิกเก้นเลย ชิกเก้นฝันว่ามีเด็กทารกร้องอุแว้ๆกวนทั้งคืนเลย”

“แกว่าไงนะ ฝันถึงเด็กทารกเหรอ ทําไมเราฝันเหมือนกันล่ะ”

ชิกเก้นหัวเราะหาว่าเจ้านายเล่นมุข พลันเสียงทารกร้องจ้าขึ้นมา ทาฮิร่าหาว่าชิกเก้นดัดเสียงร้อง ชิกเก้นส่ายหน้า ว่าแล้วก็ร้องลั่นว่าผีหลอก โดดโหยงหาทาฮิร่า เธอเอ็ดชิกเก้นว่าอาณาจักรแม่มดจะมีผีได้อย่างไร...เสียงทารกดังขึ้นอีก ทั้งสองผวาเข้ากอดกัน สอดส่ายสายตาหาที่มาของเสียง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไร ชิกเก้นชวนทาฮิร่าไปงานฉลองก่อนค่อยกลับมาหา ทาฮิร่าเห็นดีด้วย แต่พอก้าวขาเดินก็สะดุดตะกร้าใบหนึ่ง หน้าแทบคะมํา ทาฮิร่าเอ็ดชิกเก้นหาว่าวางของระเกะระกะ ชิกเก้นยืนกรานว่าไม่ได้เอาตะกร้ามาวางตรงนี้ ชิกเก้นเข้ามาชะโงกหน้ามองในตะกร้าแล้วต้องตกใจ เมื่อเห็นเด็กทารกหน้าตาน่าเอ็นดู นอนยิ้มอยู่

“นี่ยังกับเพิ่งเกิดเลยนะเนี่ย” ทาฮิร่ามองเด็กหน้าตื่น

“ใช่ ตัวแดงเหมือนลูกหนูเลย ใครนะเอาเด็กแรกเกิดมาทิ้งได้ ทำไมใจร้ายจัง” ชิกเก้นบ่น

ทาฮิร่าเข่นเขี้ยวคิดว่าบาบาร่ากลั่นแกล้งเพื่อไม่ให้ตนได้ไปร่วมงาน...

ขณะเดียวกัน บาบาร่ากับไทเกอร์ เดินเฉิดฉายในงาน ทักทายเพื่อนแม่มดด้วยกันอย่างหมั่นไส้ที่ควงแฟนมาด้วย พอเพื่อนทักถามว่ามาคนเดียวหรือก็เข้าใจว่าเยาะเย้ย

“ไม่เห็นเรอะยะ ฉันก็มาของฉันคนเดียว ไม่หาเหาใส่หัวพาใครมาด้วยเหมือนเธอหรอก”

“โธ่...ถามนิดเดียวตอบซะยาวเลย ฉันหมายถึงทาฮิร่าน่ะจ้ะ ไม่มาด้วยกันหรอกเหรอ”

เพื่อนเดินไป บาบาร่านึกได้ว่าจริงด้วย ทาฮิร่าหายไปไหน ไม่ทันไร ทาฮิร่าปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า บาบาร่าแขวะ แต่งตัวตั้งนาน สวยได้แค่นี้เอง ทาฮิร่าต่อว่าทันที

“ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อเลยนะ เธอเล่นแรงไปหน่อยนะคราวนี้”

บาบาร่าถามว่าไม่ชอบหมวกที่ส่งไปให้หรือ ทาฮิร่าโวยแน่ใจหรือว่าส่งไปแค่หมวกอย่างเดียว บาบาร่าตอบว่ามีอีกอย่าง ทาฮิร่ารอให้สารภาพ บาบาร่าว่ามีปลอกคอแมวอีกอย่าง

ทาฮิร่าสูดหายใจกลั้นความโกรธ “ถึงเราจะเคยเป็นศัตรูกัน แต่ฉันก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะใจร้ายขนาดเอาเด็กเล็กๆที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่มาเล่นตลกแบบนี้”

“พูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย” บาบาร่าชักฉุน

“ก็เด็กทารกที่หน้าบ้านฉันไง”

พลันทุกคนในงานส่งเสียงนับถอยหลัง ทั้งทาฮิร่าและบาบาร่าตื่นเต้นหันมายิ้มร่วมนับเตรียมไชโย พลุจุดขึ้นบนท้องฟ้า ทุกคนตะโกนพร้อมกัน...สุขสันต์วัน 9 ฉลอง ทันใด...เกิดแผ่นดินไหวอย่างแรง ทาฮิร่ากับบาบาร่าหวีดร้อง ไทเกอร์โดดแผล็วเกาะไหล่บาบาร่า เศษอิฐเศษหินกระเด็นว่อน แผ่นดินแยกออกเป็นทางลึก ผู้คนส่งเสียงร้องลั่นพร้อมหวูดเตือนภัยดังไปทั่ว

ooooooo

บ้านทาฮิร่าสั่นสะเทือน ชิกเก้นตกใจตะกายไปหาตะกร้าเด็ก ปลอบโยนไม่ให้ร้องไห้ แต่ปรากฏว่า ทารกหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ชิกเก้นแปลกใจ...บริเวณงานฉลองเกิดความเสียหายอย่างมาก ผู้คนที่บาดเจ็บถูกประคองส่งโรงพยาบาล ทาฮิร่าเดินโผเผมาเจอบาบาร่า ต่างโผกอดกันดีใจที่ยังไม่ตาย ทาฮิร่ารู้สึกกังวลเป็นห่วงชิกเก้นกับทารกที่บ้าน บาบาร่าฟังไม่ถนัด พอดีมีเสียงหวูดสามครั้งเป็นการเรียกชุมนุมจากผู้นำ บาบาร่าดีดนิ้วเรียกไม้กวาด ไทเกอร์โดดเกาะเหาะออกไป

ทาฮิร่าดีดนิ้วบ้าง แต่ไม่เกิดอะไรขึ้น ถอนใจ “อนิจจาอัฏสังขาร ความจำเสื่อม เวรก้ำ...เวรกรรม บาบาร่ารอฉันด้วย...”

ผู้นำแม่มดเรียกชุมนุมเพื่อบอกให้ทุกคนรู้ว่า วัน 9 ฉลองได้กลายเป็นวันฉลองของอสูรด้วย มีอสูรร้ายตนหนึ่ง เล็ดรอดจากการตามล่าได้กลับมาถือกำเนิดเป็นอสูรน้อย และถือกำเนิดในวันนี้ ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้เป็นการต้อนรับ และประกาศให้พวกเรารู้ว่า อีกยี่สิบปีข้างหน้าอสูรน้อยตนนี้จะมาทำลายล้างเผ่าพันธุ์แม่มด อาณาจักรแห่งมนตราจะถูกทำลายล้างจนราบคาบ

ทาฮิร่าสะดุ้งโหยงเมื่อผู้นำสั่งให้ทุกคนกำจัดอสูรน้อยนั่น ทุกคนแยกย้ายกันตามหา บาบาร่าเห็นทาฮิร่าเหม่อๆจึงถามว่าเป็นอะไร แถมไทเกอร์ได้กลิ่นแปลกๆจากตัวทาฮิร่า เธอรีบปฏิเสธว่าไม่มีอะไรและพยายามแยกตัวออกห่าง บาบาร่านึกได้

“เดี๋ยวก่อนทาฮิร่า ก่อนแผ่นดินไหว เธอคุยอะไรกับฉันสักอย่าง เรื่อง...”

ไทเกอร์รีบบอกว่าเรื่องเด็ก บาบาร่าคิดได้ “ใช่ เธอพูดถึงเด็ก”

ทาฮิร่ารีบแก้ตัวว่า ตนสังหรณ์ใจล่วงหน้า แล้วมันก็แม่นจริงๆ ว่าแล้วก็รีบขี่ไม้กวาดออกไป แล้วหลบกลับบ้าน ก่อนที่ไม้กวาดจะพุ่งเข้าบ้าน เธอรีบท่องคาถาให้ประตูบ้านเปิด แต่ท่องผิดจึงชนประตูโครม ชิกเก้นตกใจหันมามอง เห็นทาฮิร่าหัวฟูเดินงงๆเข้ามา ทาฮิร่ารีบถามว่าชิกเก้นกับทารกไม่เป็นอะไรใช่ไหม ชิกเก้นกลับย้อนถามว่า เจ้านายแหละเป็นอะไรมากไหม

ทาฮิร่าเล่าเรื่องอสูรน้อยให้ชิกเก้นฟัง ชิกเก้น

รีบบอกให้เอาตัวเด็กไปให้ผู้นำ ทารกทำหน้าเบะน้ำตาไหล ทาฮิร่าเห็นแล้วใจอ่อน

“ฉันทำไม่ลงหรอกชิกเก้น มันโหดร้ายเกินไป”

“ขอบคุณมากค่ะ คุณยายขา”

ชิกเก้นขนตั้งชันกระโดดแผล็วมาหาทาฮิร่า ต่างตกใจว่าใครพูด เสียงดังมาอีกว่า ขอบคุณคุณยายกับพี่ชิกเก้น ทาฮิร่ากับชิกเก้นมองไปรอบๆว่าใครพูด พอมองมาที่เด็ก
“หนูพูดค่ะ” เด็กมองตาแป๋ว

ทาฮิร่าเรอเอิ๊กจะเป็นลม ชิกเก้นซึ่งอยู่บนโต๊ะรีบเอาเท้ายันไว้ไม่ให้ล้ม

“อย่ายัน ไอ้ชิกเก้น”

“ไม่ยัน คุณยายก็ตัดช่องน้อยหนีชิกเก้นไปละซี”

“ฉันแค่เป็นลม ยังไม่ได้ตาย” ทาฮิร่าเอ็ด

“คุณยาย...พี่ชิกเก้น อย่ากลัวหนูเลยค่ะ”

“ก็หนูพูดได้น่ะซี...” ทาฮิร่าเสียงสั่น

“จริงๆนะคะ หนูไม่ทำอะไรคุณยายกับพี่ชิกเก้นหรอก ก็หนูตัวน้อยเพียงเท่านี้เอง”

ทาฮิร่าสบตากับชิกเก้นทำนองจะเอาอย่างไรดี ชิกเก้นให้กำจัดแต่ทาฮิร่าทำไม่ลง โยนหน้าที่ให้ชิกเก้น ชิกเก้นร้องลั่น “ให้ชิกเก้นเนี่ยนะ จัดการอสูร”

“หนูไม่ใช่อสูร” เสียงทารกขัดขึ้น

“เด็กอะไรพูดได้ด้วย เราต้องรีบจัดการแล้ว ชิกเก้น”

ชิกเก้นกางกรงเล็บมือไม้สั่น ทำไม่ลงเช่นกัน ทา-ฮิร่าขัดขึ้นว่า ถ้าเด็กนี่ไม่ใช่ทายาทอสูร ก็เท่ากับว่า เราทำลายเด็กบริสุทธิ์ ชิกเก้นย้อนถามว่า เด็กทารกอะไรพูดได้ ทาฮิร่าสีหน้าเครียด ตัดสินใจจะบีบคอเด็ก แต่หลับตายื่นมือไปบีบคอชิกเก้น ชิกเก้นร้องลั่น เธอชะงักลืมตา ดึงมือออกแล้วยิ้ม ดีใจที่ไม่ทันฆ่าเด็ก...ทารกน้อยทำตาปริบๆมอง

ทาฮิร่า เธอใจอ่อนยวบ

ทันใด บาบาร่ากับไทเกอร์โผล่มาทางหน้าต่าง “ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ”

ทาฮิร่ากับชิกเก้นตกใจ ชิกเก้นรีบเอาผ้าปิดตะกร้า บาบาร่าเข้ามาเดินนวยนาด ไทเกอร์ดมฟุดฟิดไปทั่ว บาบาร่าถามทำไมไม่ไปช่วยกันตามหาเด็ก ทาฮิร่าอ้างว่ากลับมาเอาของ ไทเกอร์ถามชิกเก้นว่าทำไมไม่ไปงานฉลอง ชิกเก้นหันมามองทาฮิร่า เธอจึงตอบแทนว่าจะไปอยากรู้เรื่องของมันทำไม ไทเกอร์ทำจมูกฟุดฟิดและว่ามีกลิ่นแปลกๆ ทาฮิร่ารีบกลบเกลื่อน

“ฉันเองก็ได้กลิ่น ตอนนี้ที่ไหนก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอสูรทั้งนั้นแหละ ตัวเธอก็มีกลิ่นแปลกๆ” ทาฮิร่ายื่นหน้าไปดมบาบาร่า บาบาร่าเอียงตัวหลบล้มไปนั่งทับตะกร้า

ทาฮิร่ากับชิกเก้นร้องลั่น แต่แล้วทั้งสองก็เห็นตะกร้าเป็นภาพโปร่งแสง บาบาร่านั่งลงกับพื้น เธอถามว่าร้องอะไรกัน ชิกเก้นรับมุกกระโดดไปดมบาบาร่าและว่าเหม็นจริงๆ บาบาร่าหน้าเสียว่าตนมีกลิ่นอสูรได้อย่างไร ทาฮิร่าแกล้งชมว่าเก่งที่ฝ่าด่านพวกพ่อมดแม่มดมาถึงบ้านตนได้
“หรือว่า บาบาร่าจะซ่อนเด็กอสูรไว้จริงๆ” ทั้งทาฮิร่า และชิกเก้นเดินวนรอบบาบาร่า

บาบาร่าโวยวายว่าไม่จริง ทาฮิร่าจึงบอกให้รีบกลับไปล้างตัวเสีย บาบาร่ากับไทเกอร์รีบกลับไป...ทาฮิร่าถอนใจมองตะกร้าทารกอย่างอ่อนใจ

ooooooo

ณ เมืองมนุษย์ ปัทมนพาธานีลูกชายวัย 5 ขวบ มาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพื่อทำบุญวันเกิดให้เขาได้เห็นเด็กกำพร้าน่าสงสารหลายคน ปัทมนสอนลูกชายว่า เด็กที่ด้อยโอกาสมีมากมาย ฉะนั้น เรามีโอกาสดีกว่า ต้องตั้งใจเรียนหนังสือ และเป็นคนดี เพื่อมาช่วยเหลือผู้อื่น

พอออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า สองแม่ลูกเจอมาลีเอาเด็กทารกมาทิ้งหน้าทางเข้า ปัทมนเข้ามาต่อว่าที่ทิ้งลูก มาลีโอดครวญว่าตนลำบากและมีความจำเป็น ปัทมนจึงนำเด็กมาเลี้ยงเอง...

เมื่อกลับถึงบ้าน บาบาร่าข้องใจรู้สึกว่ามีอะไรเคลือบแคลง จึงบอกไทเกอร์ว่าต้องกลับไปดูให้หายคลางแคลงใจ

ในขณะที่ ทาฮิร่าอุ้มเด็กทารกเข้ามาในห้อง พยายามเสกที่นอนน่ารักๆให้ แต่ก็เสกผิดอยู่หลายรอบกว่าจะได้ พอวางเด็กลงเด็กก็หลับอมยิ้ม ทาฮิร่ารู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้มากและทำให้คิดถึงหลานจินนี่กับฮันนี่

“แกก็คิดเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ นี่ถ้าไม่ติดเรื่องอสูร ฉันเลี้ยงไว้จริงๆนะนี่”

“ชิกเก้นไม่เอาด้วยคนละนะ”

“ทารกตัวกระเปี๊ยกเดียว ถ้าอบรมเลี้ยงดูดีๆ ฉันว่าฉันเอาอยู่ อืม...”

พลันเสียงประตูดังขึ้น ทาฮิร่ารู้ว่าบาบาร่ากลับมา รีบสั่งชิกเก้นเอาเด็กไปซ่อน ชิกเก้นเตือนว่า เด็กมีวิชาล่องหน ลืมไปแล้วหรือ บาบาร่าเปิดประตูห้องผางเข้ามา เธออยู่ในชุดนอนเซ็กซี่ หอบหมอนผ้าห่มมาขอนอนด้วย อ้างว่าไม่กล้านอนคนเดียว ทาฮิร่ายิ้มชืดๆมองมาทางชิกเก้น ชิกเก้นบุ้ยใบ้ว่า เด็กซ่อนตัวอยู่ในตะเกียงแก้ว ทาฮิร่าโล่งใจ แกล้ง บอกบาบาร่าว่า ชิกเก้นเป็นโรคติดต่อรุนแรง บาบาร่าทำท่ารังเกียจ

“ตายแล้วเจ้าชิกเก้น หน้าตาก็ดีๆ แหวะ คืนนี้อย่ามาใกล้ฉันนะ” ว่าแล้วก็ถือโอกาสเข้าไปนอนในห้องทาฮิร่าหน้าตาเฉย

ทาฮิร่าหนักใจ ออกมาปรุงยานอนหลับหวังจะให้บาบาร่ากิน แต่พอยกถ้วยนมที่ใส่ยาไปให้ กลับเห็นบาบาร่านอนหลับกรนครอกๆไปแล้ว สงสัยจะเหนื่อยจากการวิ่งหนีแผ่นดินไหว ทาฮิร่าลืมตัวดื่มนมเสียเองแล้วนึกได้ รีบไปบ้วนปากกลั้วคอ ชิกเก้นหัวเราะอยู่ข้างๆ

ทาฮิร่าค้อนขวับแล้วเดินมาที่ตะเกียงแก้ว “เด็กนี่หัวไว คิดได้ยังไงว่าหลบเข้าไปอยู่ในนี้แล้วจะปลอดภัย”

“โชคดีที่เจ้านายขยายตะเกียงแก้วให้ใหญ่ขึ้ ถ้าเล็กจิ๋วเป็นพวงกุญแจแบบแต่ก่อน เจ้าหนูน้อยคงหาที่ซ่อนไม่ทัน”

“ก็ต้องยกความดีให้สายตาฉันที่มันแย่เต็มที เลยต้องขยายข้าวของให้มันใหญ่ขึ้น จะได้มองเห็น”

“ก็คือแก่นั่นแหละ พูดไปเลย”

“เจ้าชิกเก้น...” ทาฮิร่าแวดใส่ แล้วหันมามองตะเกียงอย่างครุ่นคิด “เด็กนี่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“ชิกเก้นคิดว่านายลืมเรื่องทำลายยัยหนูไปแล้วซะอีก”

ทาฮิร่าว่าตนทำไม่ได้หรอก แต่ถ้าปล่อยไว้ก็จะกลายเป็นคนทำลายเมืองเวทมนตร์เสียเอง เธอตัดสินใจ “ฉันจะรับผิดชอบการตัดสินใจของฉันให้ดีที่สุด ทุกสรรพสิ่งในโลกล้วนแต่ต้องการโอกาส รวมทั้งแม่อสูรน้อยนี่ด้วย...เจ้าเลือกชาติกำเนิดไม่ได้ แต่เจ้าเลือกที่จะเป็นอสูรที่ดีได้ ฉันนี่ล่ะ จะอบรมเลี้ยงดูเจ้าเอง”

“ขอบคุณจ้ะยาย”

ทาฮิร่าปลื้มใจกับความช่างฉอเลาะของเด็ก เธอคิดจะหาที่อยู่ให้กับเด็กคนนี้ และไม่มีที่ไหนที่จะรอดพ้นสายตาเหล่าแม่มดได้เท่า...เมืองมนุษย์ ทาฮิร่าขยับหมวกแม่มดให้เข้าที่แล้วก้าวเข้าไปที่โรงจอดไม้กวาด แต่แล้วต้องบ่นที่ชิกเก้นไม่ล้างไม้กวาดสักด้าม ชิกเก้นว่าตนล้างแล้ว

ทาฮิร่าไม่มีเวลาจะต่อปากต่อคำ รีบคว้าไม้กวาดด้ามหนึ่งขี่ไป ชิกเก้นตกใจร้องบอกแต่ไม่ทัน

“ไม่ได้นะครับเจ้านาย ด้ามนั้นไม่ได้เข้าศูนย์มาเป็นปีแล้ว เจ้านาย...”

ทาฮิร่าขี่ไม้กวาดมาที่เมืองมนุษย์ มองหาบ้านช่องที่คิดว่าจะฝากเลี้ยงเด็กได้ พลันไม้กวาดกระตุก เธอตัวโยนอย่างตกใจ ตบๆไม้กวาดอย่ามาเป็นอะไรตอนนี้ ไม้กวาดเหินได้ดีดังเดิม

ห้องโถงบ้านของปัทมน เธออุ้มดาริกา เด็กทารกที่ถูกทิ้งเข้ามา ส่งให้ป้าผาด ธานียิ้มแย้มดีใจที่มีน้องสาวเพิ่มมาอีกคน จักรวาลเพื่อนบ้านพาลูกชายและลูกสาว ภวัตกับรัดเกล้ามายินดีด้วย ทุกคนชื่นชมกับความน่ารักของเด็ก ไม่ทันที่ปัทมนจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง อิงอรเดินเข้ามาเล่าเสียเองว่า แม่เด็กถูกข่มขืนจนตั้งท้อง ปัทมนหน้าเสียไม่อยากให้เด็กๆได้ยิน เธอรีบบอกให้ธานีออกไปว่ายน้ำเล่นที่สระ จักรวาลเข้าใจจึงบอกลูกๆให้กลับไปบ้านก่อนเดี๋ยวตนจะตามไป

ปัทมนตำหนิอิงอรไม่ควรพูดเรื่องไม่ดีต่อหน้าเด็กๆ ป้าผาดเองก็ไม่พอใจขอตัวพาดาริกาไปนอน เธอเดินผ่านอิงอรไปอย่างไม่ค้อมหัวสักนิด อิงอรไม่พอใจ

“น้องปัทต้องสั่งสอนยัยป้าผาดหน่อยนะคะ อะไร้เดินผ่านพี่ไม่มีค้อมหัวสักนิด”

“เอ๊ะ แต่ทำไมตอนเดินผ่านผม ผ่านคุณปัท ป้าผาดแกค้อมหัวล่ะครับ” จักรวาลแขวะ

“นั่นน่ะสิคะ เอ๊ะ...นี่คุณจักรวาลว่าอิงไม่น่าเคารพงั้นเหรอคะ”

จักรวาลยิ้มๆและว่าอย่าคิดมาก พลัน มีเสียงหล่นโครมบนหลังคา ไม้กวาดทาฮิร่าทำพิษร่อนตกลงมา ปัทมน จักรวาล และอิงอรรีบออกจากบ้านมาเงยดู จักรวาลเดินสำรวจรอบๆ ทาฮิร่ารีบหลบไปซ่อนตัวบนต้นไม้ จักรวาลบอกปัทมนให้คลายกังวลว่าเดี๋ยวตนจะให้นายโป่งมาเดินยามคืนนี้ ปัทมนยิ้มให้กับความมีน้ำใจของเขา  ใบไม้ร่วงมาติดผมปัทมน จักรวาลช่วยหยิบออกให้ อิงอรมองอย่างอิจฉา ปัทมนขอตัวเข้าบ้านไปดูเด็กๆ อิงอรรีบเปรย

“ดีจังนะคะที่บ้านเราสามคนอยู่ติดกันแบบนี้ นี่อิงก็เพิ่งอบพายเชอรี่เสร็จ คุณจักรวาลไปทานด้วยกันนะคะ...ไม่ปฏิเสธด้วย ฮิๆ คุณจักรวาลนี่น่ารักจัง ว้าย...จะไปก็ไม่บอก

ปล่อยให้พูดคนเดียวอยู่ได้ ตาบ้าเอ๊ย”  อิงอรหัวเสียที่จักรวาลเดินไปแล้วไม่บอก

พลัน ทาฮิร่าเกาะต้นไม้ไว้ไม่ไหวหล่นลงมาทับอิงอรต่างคนต่างร้องกรี๊ด อิงอรตาเหลือกตกใจกลัว ทาฮิร่ารีบเสกให้เธอเสียงหาย แล้วรีบหนีออกมาจากตรงนั้น ทาฮิร่าขี่ไม้กวาดลอยอยู่

“ถ้าเขารับเลี้ยงเด็กทารกคนนั้นได้ ก็น่าจะรับยัยหนูอีกคนได้ไม่ยาก อืม...บ้านนี้ล่ะจะเป็นบ้านที่ยัยหนูมาอยู่” ไม่ทันไร  ไม้กวาดทาฮิร่าก็กระตุกและร่อนลงตกลงไปในสระน้ำ

ธานีซึ่งกำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ ตกใจรีบดำน้ำลงไปช่วยทาฮิร่า แต่ด้วยความเป็นเด็ก ดึงร่างทาฮิร่าไม่ไหวจนตะคริวกินขา ตะกุยตะกายอย่างเจ็บปวด...ปัทมนเดินเข้าบ้านไปเจอพรถือแก้วน้ำหวานอยู่ก็เอ็ดว่า ทำไมทิ้งธานีมา ตนสั่งแล้วว่าห้ามทิ้งเด็กว่ายน้ำตามลำพัง ปัทมนไม่ฟังคำแก้ตัวของพร รีบออกไปดูลูกชาย เห็นจมอยู่ใต้น้ำก็ตกใจ พรรีบวิ่งไปตามคนมาช่วย ทันใด ปัทมนก็เห็นทาฮิร่าอุ้มธานีขึ้นมาจากใต้น้ำแล้วลอยมาวางขอบสระ เธอยืนตาค้าง

จักรวาลวิ่งเข้ามาพร้อมโป่งและพร รีบเข้าไปดูธานีและจัดการผายปอด ธานีสำลักน้ำได้สติร้องเรียกแม่ ปัทมนโผกอดลูกชายอึ้งๆ พรกระซิบกับโป่งว่า ปัทมนช่วยธานีขึ้นมาแต่ทำไมตัวไม่เปียก

ooooooo

ทาฮิร่าจามเฟ้ยๆกลับมาบ้าน ต่อว่าชิกเก้นยกใหญ่ ก่อนจะบอกว่าตนหาบ้านให้เด็กอยู่ได้แล้ว แต่ต้องตั้งชื่อเด็กเสียก่อนที่จะไปฝากเขาเลี้ยง ชิกเก้นคิดว่าน่าจะคล้องจองกับเจนนี่และฮันนี่ จึงตั้งว่า...แนนนี่ ทาฮิร่าพอใจกับชื่อนี้มาก แนนนี่ปรากฏตัวขึ้นและบอกว่าตนก็ชอบ ทาฮิร่าว่าแนนนี่ช่างมีอิทธิฤทธิ์มากเสียจริง ชิกเก้นเห็นร่างกายแนนนี่ซีดลงและท่าทางเหนื่อย

“สูญเสียพลัง แนนนี่...ถึงเจ้าจะฤทธิ์เยอะ แต่เจ้าก็ยังเป็นทารก ถ้าเจ้าใช้พลังสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้อีก เจ้าอาจจะตาย” ทาฮิร่าเตือน

“แนนนี่ตายไม่ได้”

“เอาล่ะๆเจ้านอนพักซะ ตื่นมาเจ้าจะดีขึ้นเอง รีบกลับเข้าในตะเกียงแก้ว”

แนนนี่รีบบอกว่าตนชอบบ้านหลังที่ทาฮิร่าไปดูมา ทาฮิร่าเอ็ดว่ารู้มากเสียจริง แนนนี่บอกว่าคืนนี้จะมีคนออกตามล่าตนเขาจะจับตนไปฆ่า ต้องพาตนไปเมืองมนุษย์เดี๋ยวนี้ ทาฮิร่าว่าวันนี้ตนทำปัทมนตกใจไปทีแล้ว ขืนไปตอนนี้เธอคงคิดว่าตนเป็นผี แนนนี่ร้องไห้จ้า ทาฮิร่ากับชิกเก้นตกใจรีบโอ๋ ชิกเก้นให้ทาฮิร่ารีบทำอะไรสักอย่าง ทาฮิร่าจึงคว้าขวดนมใส่ปากแนนนี่

สุดท้าย ทาฮิร่าต้องพาแนนนี่มาบ้านปัทมนในคืนนั้น... ปัทมนให้ดาริกานอนกับผาดในคืนนี้ก่อน เพราะตนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เธอครุ่นคิดกับเรื่องคนที่ช่วยธานีจากน้ำแล้วอธิษฐาน

“ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ถ้าคุณยายที่ช่วยชีวิตธานีมีตัวตนอยู่จริง ขอให้ลูกได้พบกับคุณยายอีกสักครั้ง และขอให้ลูกได้ตอบแทนพระคุณคุณยายด้วยเถิด”

ทาฮีร่าซึ่งถือตะกร้า แนนนี่อยู่นอกระเบียง หูผึ่ง

“โชคดีของหลานแล้ว ว่าที่คุณแม่ของหนูอยากเจอยายเสียด้วยสิ แนนนี่...ทำไมเบาโหวงแบบนี้” ทาฮิร่ามองตะกร้าแล้วมองไปในห้อง

แนนนี่เข้าไปนอนอยู่บนเตียงปัทมนเรียบร้อย ปัทมนอธิษฐานจบลืมตาขึ้นมาต้องแปลกใจเมื่อเห็นเด็กนอนอยู่ พอมองหน้าก็รู้ว่าไม่ใช่ดาริกา ทาฮิร่าเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ที่ระเบียง ตัดสินใจร่ายมนตร์หายตัวมาปรากฏตรงหน้าปัทมน เธอตกตะลึงยืนตัวแข็งแต่กรอกตาไปมาได้

“สวัสดีจ้ะ ยายเองจำได้มั้ย ขอโทษนะ ยายจำเป็นต้องทำให้คุณนิ่งไปน่ะ แต่แค่แป๊บเดียวเท่านั้นละจ้ะ” ทาฮิร่าอุ้มแนนนี่ขึ้น “แม่หนูนี่ชื่อแนนนี่เป็นหลานของยายเอง อ้อ...ลืมบอกไปว่ายายกับแนนนี่มาจากเมืองเวทมนตร์จ้ะ พูดง่ายๆว่าเราเป็นแม่มด ใจเย็นๆจ้ะ เราเป็นแม่มดใจดีนะจ๊ะ ไม่ใช่แม่มดใจร้ายเหมือนในนิทาน”

ทาฮิร่าเห็นสายตาที่สงสัยของปัทมนจึงอธิบาย “ยัยหนูแนนนี่เนี่ย มีพลังพิเศษกว่าแม่มดธรรมดาเลยอยู่ที่เมืองเวทมนตร์ไม่ได้ แต่ไม่เป็นพิษเป็นภัยนะจ๊ะ เออ...ยายขอเข้าเรื่องเลยก็ละกันนะ คือยายบังเอิญไปรู้ว่าคุณเพิ่งรับเด็กกำพร้าคนนึงมาเลี้ยงเป็นลูก ยายประทับใจม้ากมาก คุณเป็นคนใจบุญจริงๆเลย ทีนี้ยายก็เลยอยากจะถามคุณนี้ดนึงว่าจะเป็นไปได้มั้ย ถ้ายายจะยกแนนนี่ให้คุณช่วยเลี้ยงดูอีกสักคนน่ะจ้ะ แหะๆ สนใจมั้ยจ๊ะ...อ้อ...ลืมไปเลยว่าคุณอยู่ในมนตร์ของยาย แต่คุณอย่าร้องนะ ได้โปรด ยายขอร้อง...”

ทาฮิร่าคลายมนตร์ให้ ปัทมนทำท่าจะร้องแล้วหุบปาก ทาฮิร่าขอบคุณ พอปัทมนเชื่อว่าตนไม่ได้ฝันไปก็ขอบคุณ

ทาฮิร่าที่ช่วยลูกชายตน ทาฮิร่าชมว่าธานีเป็นคนมาช่วยตนก่อน ปัทมนยินดีที่จะรับเลี้ยงแนนนี่เป็นการตอบแทนบุญคุณ ทาฮิร่าดีใจน้ำตาซึม...ในขณะที่บ้าน ไทเกอร์กำลังรายงานบาบาร่าว่ามีคนเห็นทาฮิร่าอุ้มเด็กขึ้นไม้กวาด ชิกเก้นพยายามแก้ตัวว่าเป็นไปไม่ได้

ooooooo

อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว ตอนที่ 1

อ่านเรื่องย่อ

อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement