advertisement

ลิลลี่สีกุหลาบ ตอนที่ 16

บทประพันธ์ โสภี พรรณราย จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ภาคย์รพี
7 ส.ค. 2554 22:45

พอรู้ว่าลิลลี่ถูกจับตัวไป เต็กมาเล่นงานเพ้งยกใหญ่ นภาเข้ามาห้ามว่าจะทะเลาะกันทำไมเก็บแรงไปช่วยลิลลี่ดีกว่า ณพกับเก่งวางแผนกันอยู่ พลันพิพัฒน์โทร.เข้ามาเรียกค่าไถ่ตัวลิลลี่ห้าแสนดอลลาร์ ให้นัดดาเป็นคนถือเงินมาแลกตัว เพ้งค้านแต่นัดดาจะไปตามที่พิพัฒน์นัด

นัดดาถือกระเป๋าเงินมาที่โรงเก็บรถเก่า พิพัฒน์ให้นัดดาส่งเงินมา แต่เธอต่อรองต้องพบตัวลิลลี่ก่อน พิพัฒน์จึงบอกว่าอยู่ในรถคันดำและตนได้ราดน้ำมันไว้รอบรถ ถ้าตุกติกจะเผาทันที นัดดาตาตื่นมองไปที่รถที่จอดห่างไปสองร้อยเมตรใต้ต้นไม้ ณพเห็นสายตานัดดาก็เดาได้ บอกเก่ง เขาจะเข้าไปช่วยลิลลี่ เพ้งกับเต็กคุมเชิงอยู่อีกทาง...นัดดาจำเป็นต้องวางกระเป๋าเงินไว้แล้วถอยออกมา พอลับตาพวกพิพัฒน์ ก็รีบโทร.บอกณพว่ารถที่ขังลิลลี่ไว้มีน้ำมันราดอยู่ ณพตกใจรีบโทร.บอกเก่ง แต่ช้าไป ลูกน้องกรูเข้าจับกิติ พิพัฒน์ตะโกนสั่งอำนวยจุดไฟ

ลิลลี่ร้องกรี๊ดเมื่อเห็นไฟลุกข้างรถ ณพถลาเข้าไปดึงตัวเธอออกมาให้พ้นรัศมีการระเบิดของรถ พิพัฒน์ถือปืนเข้ามาจะยิงใส่ลิลลี่ ณพเอาตัวบังรับกระสุนแทน ลิลลี่ร้องลั่น เต็กกับเพ้งวิ่งมา พิพัฒน์จะยิงซ้ำ เต็กกระโจนเข้าใส่พัฒน์ต่อสู้กัน เสียงปืนดังเปรี้ยงเต็กทรุดฮวบลงขึ้น ตำรวจกรูเข้าจับกุมพิพัฒน์ ลิลลี่ถลาเข้าหาเต็ก เต็กพยายามพูดกับเธอ

“คุณหนู ผมทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้วนะ เถ้าแก่คงไม่โกรธใช่มั้ย คุณหนู”

“เต็ก...แกห้ามตายนะ เต็ก ฉันสั่งได้ยินมั้ย”

เพ้งเข้ามาประคองเต็ก ลิลลี่กลับมาประคองณพ ทั้งสองถูกพาขึ้นรถพยาบาล เต็กขอโทษลิลลี่ไปตลอดทางจนสิ้นใจ...อำนวยยังวิ่งมาเจอนภา จึงจับเป็นตัวประกัน เก่งตามมาจะเข้าช่วย นภาปล่อยทีเด็ด ใช้ส้นรองเท้าเตะไปที่หน้าอำนวย แล้วเตะปืนกระเด็น เก่งตะลึงแต่ไม่ลืมเข้าจับกุม เก่งชมว่าแบบนี้สมัครเป็นตำรวจหญิงได้เลย

ooooooo

นวลได้รับโทรศัพท์จากเก่งว่าณพถูกยิง นวลตกใจรีบบอกอาคม เขาอึ้งไป พยายามเข้มแข็งภาวนาขอให้นาถคุ้มครองลูกด้วย ถ้าแลกชีวิตได้เขาขอให้เอาชีวิตเขาไปแทน

หมอผ่าตัดเคร่งเครียด ช่วยกันยื้อชีวิตณพไว้จนสำเร็จ... ลิลลี่กุมมือณพอยู่ในห้องพักฟื้น อาคมกับนวลเข้ามา ลิลลี่ยกมือไหว้แนะนำตัวว่าเป็นเจ้านายณพ นวลยิ้มบอกอาคมว่า

“คนรักของคุณณพค่ะ...เมื่อคืนคุณอาคมก็มาแต่คุณณพยังไม่ออกจากห้องผ่าตัด เลยกลับไปพักก่อน”

“ฉันดีใจ ที่เจ้าณพรักคนไม่ผิด มันตาถึง” อาคมยิ้มให้ลิลลี่

“ลิลลี่ก็ดีใจที่ท่านไม่โกรธที่ฉันเป็นต้นเหตุให้คุณณพบาดเจ็บ”

“เรียกพ่อน่าจะเหมาะกว่า อีกไม่นานหนูก็จะมาเป็นลูกสะใภ้ฉันแล้ว”...ลิลลี่ยิ้มเขิน

ประตูลิฟต์เปิดออก เก่ง นภา เพ้ง และนัดดาถือกระเช้าเดินออกมา เพ้งเอ่ยขึ้นว่า เขาต้องกลับฮ่องกงไปจัดการงานศพให้เต็กอย่างสมเกียรติ วันนี้เถ้าแก่จางจะบินมารับด้วยตัวเอง เพ้งบอกนัดดาว่า เขาต้องไปรับเถ้าแก่ นัดดาถามเศร้าๆว่าเขาจะกลับไปอยู่ฮ่องกงเลยหรือเปล่า เพ้งยังตอบไม่ได้ นัดดาเสียใจส่งกระเช้าให้เก่ง ฝากเยี่ยมไข้ณพด้วย แล้วเดินน้ำตาไหลออกไป เพ้งหน้าเสียเดินตามนัดดาไปเพื่ออธิบาย

เพ้งกุมมือนัดดาอย่างทะนุถนอม “ผมต้องไปตามหน้าที่ จะปล่อยให้เถ้าแก่จางเดินทางคนเดียวไม่ได้ ตอนนี้เต็กก็ไม่อยู่แล้ว”

“แต่คุณก็จะไม่กลับมา เพ้ง คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่ใช่มั้ย สัญญาได้ไหมว่าจะกลับมา”

“ผมยังตอบไม่ได้...ผมยังไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะให้ผมทำอะไร ผมเป็นคนของเถ้าแก่ ผมทรยศเถ้าแก่ไม่ได้”

“ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายสูญเสีย” นัดดาถอยห่างน้ำตาร่วงพรู

เพ้งขอร้องให้ฟังเขาก่อน นัดดาส่ายหน้าไม่อยากฟังอีกแล้ว เธอผินตัวเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว เพ้งมองตามด้วยความสะเทือนใจ

ooooooo

เก่งเข้ามาพร้อมนภา ยกมือไหว้อาคม ณพ ขยับนิ้วค่อยๆลืมตาขึ้นมา ลิลลี่ดีใจบอกทุกคนว่าณพฟื้นแล้ว ณพถามคำแรกว่าลิลลี่ปลอดภัยหรือเปล่า เก่งแซวว่าฟื้นมาก็ถามถึงลิลลี่ก่อนเลย ทุกคนหัวเราะ ลิลลี่เขิน นภาหยิกเก่งแต่เก่งรู้ทันรวบมือเธอไว้แน่น

“ดวงแข็งนะ สมกับที่แม่แกผูกดวงไว้เลย แกตายไม่ได้หรอกณพ พ่อต้องตายก่อนแก อย่างน้อยแกก็ต้องแต่งงานมีหลานให้พ่อเลี้ยงก่อน” อาคมมองณพด้วยความรักและห่วงใย

“พ่อหมายถึง...”  ณพปรายตามองลิลลี่ เธอหลบตาอายๆ อาคมเอ่ยว่าได้คุยกับลิลลี่แล้ว  ณพมองลิลลี่  ถามว่าจริงหรือ

นวลตอบแทนว่า “คุณผู้ชายยอมรับหนูลิลลี่เป็นสะใภ้แล้วล่ะค่ะ คุณณพ...”

เก่งสบตานภายิ้มๆให้เอาอย่างบ้าง นภาเมินหน้าหนี ลิลลี่นึกได้ถามหานัดดากับเพ้ง...

เถ้าแก่จางนั่งรถที่เพ้งขับไปรับ เขาถามถึงลิลลี่เป็นอย่างไรบ้าง เพ้งตอบว่าเธอเสียใจแต่พยายามฝืนไว้ ดูเธอเข้มแข็งมาก เถ้าแก่จางคิดว่าลิลลี่คงเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว เขาจึงให้เพ้งพาไปเยี่ยมณพก่อน แล้วรับเต็กกลับฮ่องกงเลย ต่อไปเขาจะไม่ให้เพ้งต้องมาเสี่ยงชีวิตอีก จะให้เพ้งเป็นหัวหน้าสอนเด็กรุ่นใหม่ขึ้นมาเพื่อดูแลลิลลี่และลูกของลิลลี่ที่คงจะดื้อเหมือนแม่ เพ้งสะอึกเพราะนั่นหมายถึงเขาต้องอยู่ฮ่องกงถาวร แล้วเขาจะบอกนัดดาอย่างไรดี

มาถึง ลิลลี่ก็แนะนำให้เถ้าแก่จางรู้จักกับอาคม ณพยกมือไหว้ เถ้าแก่จางเข้ามาจับมือ

“ผมยอมรับว่าคุณกล้าหาญและรักลูกสาวผมจริง เสี่ยงชีวิตช่วยลูกสาวผม ลิลลี่ต่อไปป๋าจะไม่บังคับหนูอีกแล้ว”

ลิลลี่ดีใจโผกอด “ลิลลี่รักป๋าจัง”

“ผมต้องขอโทษที่ไม่ได้ส่งตัวคุณลิลลี่กลับฮ่องกง จนคุณลิลลี่เกือบได้รับอันตราย”

“ลูกสาวผมมันหัวดื้อเอง ผมรู้นิสัย ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก แต่คุณก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ลูกสาวผมอยากอยู่เมืองไทย”

“ปล่อยให้คนเจ็บพักก่อนดีมั้ย ให้คุณลิลลี่อยู่เป็นเพื่อนคุณณพ” นภารีบตัดบท

“นั่นสิครับ ผมว่าตั้งแต่นายณพฟื้นขึ้นมา คนรักกันเขายังไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย จริงมั้ยจ๊ะที่รัก” เก่งหันมายิ้มกริ่มกับนภา เธอทุบแขนเขาอั้กอย่างเขินๆ

“ณพยิ้มเจื่อนๆ ทุกคนทยอยกันออกไป เพ้งทำท่าอยากพูดอะไร ลิลลี่ถาม “มีอะไรเหรอ”

“เถ้าแก่จะกลับวันนี้ จะพาเต็กกลับบ้าน”

“เต็กบ่นอยากกลับบ้านบ่อยๆ ในที่สุดก็ได้กลับจริงๆซะที” ลิลลี่เศร้าลง

ณพถามแล้วเพ้งล่ะ เพ้งตอบว่า “ผมต้องกลับพร้อมเถ้าแก่แล้วก็เต็กครับ ลาก่อนนะครับ”

“แล้วนัดดาล่ะเพ้ง” ลิลลี่ถามเพ้งชะงักไม่รู้จะตอบอย่างไร...

ในขณะที่นัดดาร้องไห้เสียใจอยู่กับพ่อ อุทัยปลอบว่าเพ้งเป็นคนฮ่องกง เธอน่าจะทำใจไว้แต่แรกแล้ว เถ้าแก่มีพระคุณต่อเพ้ง เพ้งจะทิ้งมาได้อย่างไร

“หนูรู้ รู้ทุกอย่าง แต่หนูห้ามน้ำตา ห้ามความเสียใจไม่ได้ หนูรักเขา พ่อ...หนูรักเขา หนูจะทำไงดี”

“เอ็งเป็นคนดี เป็นลูกสาวที่พ่อภูมิใจ สักวันความกตัญญูของเอ็ง ต้องทำให้เอ็งเจอคนดีๆ พ่อมั่นใจ อย่าเสียใจไปเลยลูก” อุทัยปลอบลูกสาวด้วยความสงสาร...

ณพเองก็รู้ว่าเพ้งและเต็กจงรักภักดีต่อเถ้าแก่จางและลิลลี่มากจึงเตือนลิลลี่ “คุณน่าจะกลับพร้อมพวกเขา เต็กทำเพื่อคุณมามากพอแล้ว คุณน่าจะทำเพื่อเขาบ้าง กลับฮ่องกงไปเถอะครับ...”

ณพพูดไม่ทันจบ ลิลลี่สวนขึ้นว่า “นั่นสินะ คุณเองก็ทำเพื่อฉันมามาก เกือบเสียชีวิต คุณคงเบื่อจะดูแลฉันแล้ว

ลาก่อนนะคุณณพ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...ฉันคืนให้คุณ” ลิลลี่ปลดสร้อยโลมาวางใส่มือณพก่อนจะเดินไป

“ลิลลี่ๆ ผมไม่ได้ไล่คุณ...ไปซะแล้ว...ไอ้ณพเอ๊ย ทำไมไม่บอกเธอให้รีบไปรีบกลับ โง่จริงๆเลย” ณพเจ็บใจตัวเองเมื่อเห็นลิลลี่ปาดน้ำตาออกไป

ลิลลี่เก็บของจะกลับฮ่องกง เถ้าแก่จาง เพ้ง เก่ง และนภาช่วยพูดอย่างไรลิลลี่ก็ไม่ฟัง เพ้งบอกเก่งกับนภาว่า “สักวันคุณหนูต้องเข้าใจแน่ครับ เธอกำลังจะเป็นผู้ใหญ่ สับสนในชีวิต ให้เวลาเธอหน่อย”

เก่งถามถึงเรื่องของเพ้งกับนัดดา เพ้งเศร้าลง เขาต้องกลับไปจัดงานศพเต็กก่อน ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง เพ้งโค้งให้เก่งกับนภาเป็นการลา...

ooooooo

หนึ่งเดือนผ่านไป...ณพมาพักฟื้นที่บ้านริมทะเล เก่งตามมาคอยพูดกระตุ้นเตือนเรื่องลิลลี่

“คนมาทะเล ไม่ตามหารักแท้ก็กำลังอกหัก”

“ทฤษฎีบ้าบออะไรอีก”

“ไม่ขำเหรอ มุกข้าคงเก่าไปแล้วจริงๆ มองทะเลทุกวันเป็นเดือนแล้ว ไม่คิดไปตามคุณลิลลี่ที่ฮ่องกงบ้างเหรอ มายืนอมทุกข์ทำไม”

“ข้ากำลังมีความสุขกับการพักผ่อนโว้ย”

“ความสุขเหรอวะ เห็นวันๆเอาแต่นั่งเหม่อมองทะเลจนข้าคิดว่าเอ็งพบรักกับนางเงือกแล้วซะอีก”

“เธอเป็นคนเลือกที่จะไปจากข้าเองนะเก่ง ข้าไม่ได้ไล่” ณพพูดด้วยความน้อยใจ

“แล้วที่บอกให้คุณลิลลี่กลับฮ่องกงนี่เรียกว่าอะไรวะ” เห็นณพเดินหนีไม่อยากฟัง เก่งตามตอกย้ำ“พูดกับเอ็งก็เหมือนพูดกับตอไม้แห้งๆ รดน้ำไปก็ไม่มีประโยชน์ ไอ้ณพเอ๊ย ความรักเดินมาหาเอ็งแล้ว เอ็งกลับผลักไสไป ทำไมไม่รีบปรับความเข้าใจกันวะ อยากกอดศักดิ์ศรีไปจนตายก็ตามใจเอ็ง”

ณพชะงัก หันมาสีหน้าสลดลง “ลิลลี่เขาคงไม่ได้คิดถึงข้า ถ้าคิดถึงเขาคงติดต่อมาแล้ว”

“ถุย...เอ็งน่ะมันเคยตัว ที่ผ่านมา ลิลลี่ง้อเอ็งมาตลอด เอ็งก็เลยได้ใจ พอเขาใจเด็ดไม่ง้อ ไม่โทร. เอ็งก็เลยเจ็บปวด ทำไมไม่เป็นฝ่ายไปง้อเขาล่ะวะ”

“เขาคงไม่รักข้าแล้วล่ะ”

เก่งอ่อนใจปลอบว่า ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่ได้หมายความว่าไม่รัก ไม่คิดถึง ลิลลี่อาจจะเศร้าอยู่เหมือนกัน ทำเพื่อลิลลี่ ทำเพื่อหัวใจตัวเองมันหนักหนานักหรือ ณพครุ่นคิด...

ขณะเดียวกัน เพ้งก็คอยพูดปลอบใจลิลลี่ที่ดูเศร้าซึมลงทุกวัน ให้กลับไปหาณพ แต่ลิลลี่ยังน้อยใจที่ณพชอบไล่ตนทั้งที่ตนยอมรับกับเขาแล้วว่าตนรักเขา แล้วลิลลี่ก็ถามถึงนัดดาว่าเพ้งตัดสินใจอย่างไร แต่เพ้งบอกว่าเขายังไม่คิดถึงจนกว่าลิลลี่จะมีความสุขไปก่อน

“อย่าทำแบบนั้นเลย นายมีอิสระที่รักใคร กลับไปหาคุณนัดดาซะ กลับไปทำตามสัญญาลูกผู้ชาย แบบนี้ฉันถึงจะมีความสุขมากกว่า...ความห่างไกลมันโหดร้ายมากนะเพ้ง จากกันทั้งที่ยังรัก เหมือนตายทั้งเป็น อย่าใจดำกับคุณนัดดานักเลย”...เพ้งนิ่งคิดตาม

ooooooo

ในห้างสรรพสินค้าเมืองไทย เก่งกับนภาเดินควงกันกะหนุงกะหนิง เก่งบอกนภาว่าเขาพูดกับณพไปหมดไส้หมดพุงแล้ว ให้ไปง้อลิลลี่ นภาคิดว่าสองคนคงต้องการเวลา เก่งยิ้มกริ่ม

“เรื่องคนอื่นเก็บไว้ก่อน ว่าแต่คุณนภาอยากดูหนังหรือทานข้าวดีครับ วันนี้ผมมีเวลาให้คุณทั้งวันเลย”

“แน่ใจนะ ว่าไม่ขอกลับกลางคันอีก”

เก่งรับรอง ขาดคำ มีเสียงคนร้องว่าถูกกระชากกระเป๋า คนวิ่งกันจ้าละหวั่น เก่งปล่อยมือนภาทันที “เดี๋ยวผมมานะคุณ ขอทำตามหน้าที่ก่อน”

นภาเซ็งแต่เข้าใจ เธอเดินเตร่มาที่ร้านที่นัดดาทำงาน เห็นนัดดากำลังง่วนกับงานจึงแซวว่าขยันทุกวันเลย นัดดาหันมา ยิ้มดีใจ “ภาระเยอะต้องขยันหน่อยค่ะ วันนี้มาคนเดียวเหรอคะ”

“มากับหมวดเก่ง แต่เชื่อมั้ยคะ เดินจูงมือกันอยู่ดีๆ มีคนร้ายกระชากกระเป๋าวิ่งผ่านมาคุณผู้หมวดปล่อยมือฉันแล้ววิ่งตามโจรไปอย่างไม่คิดชีวิต”นภาเล่าอย่างขำๆ
นัดดาหัวเราะด้วย บอกว่าเก่งทำตามหน้าที่ นภาเบื่อจะฟังคำนี้แล้ว นัดดาชมว่าเก่งโชคดีที่นภาเข้าใจ นภาบ่น

“เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ค่อยเรียนรู้กันไป”

นภาเห็นนัดดาหน้าเศร้าลงก็รู้ว่าคิดถึงเพ้ง จึงปลอบว่า สักวันเพ้งต้องกลับมา...เก่งเหงื่อโชกเดินเข้ามา “ผมคิดแล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี่ ขอพาแฟนไปเดินเล่นก่อนนะครับคุณนัดดา”

“ฉันไม่ใช่หมานะ จะได้พาไปเดินเล่น”นภาตีแขนเก่งเพียะ

“โอ๊ย...เบาๆสิคุณ ตีจนจะช้ำทั้งตัวอยู่แล้ว”เก่งกับนภาเดินหยอกเย้ากันออกไป

นัดดาหันมาจัดเสื้อผ้าในร้านต่อ เสียงคนทักว่า “ร้านสวยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ” พอหันมา นัดดาต้องตะลึง “คุณเพ้ง...”

เพ้งกางแขนออกรอรับ นัดดาโผเข้าสวมกอดเพ้งด้วยความดีใจ เพ้งกระซิบบอกเธอว่า เขาไม่ลืมสัญญาของเราหรอก นัดดาเงยหน้ามองเพ้ง เห็นมีเลือดซึมที่มุมปากก็ตกใจ ไปโดนอะไรมา เพ้งเล่าว่าเขาไปหาเธอที่บ้านโดนอุทัยชก ที่ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่นาน พอเขารับรองว่าเขารักนัดดาจริงๆ อุทัยก็อนุญาตให้เขามาพบเธอ นัดดายิ้มให้เพ้งหวานชื่น

เพ้งโทรศัพท์หาณพ ณพทักทายด้วยเสียงไร้ชีวิตชีวา

“สบายดีมั้ย เพ้ง”

“ไม่ครับ คุณณพผมมีเรื่องจะขอร้อง คุณหนูคิดถึงคุณมาก ผมสงสารเธอ ถ้าคุณณพรักเจ้านายผมจริง ช่วยบอกเธอด้วยจะได้เข้าใจกันเสียที แต่ถ้าคุณไม่คิดจริงจังก็บอกมา เธอจะได้ตัดใจ”

ณพลดโทรศัพท์ลง ครุ่นคิดมองไปข้างหน้า ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

ooooooo

หน้าโรงแรมหรูบนเกาะฮ่องกง ลิลลี่เดินปล่อยใจคิดอะไรเพลินๆอยู่บนถนนยามค่ำคืน ณพซึ่งเดินเหลียวหน้าเหลียวหลังเหมือนมองหาใคร แล้วชนลิลลี่กระเด็น เหมือนคราวที่เขาพบกับเธอครั้งแรก ณพเข้าไปประคองเธอให้ลุกขึ้น พอลิลลี่เห็นหน้าณพก็ทั้งโกรธทั้งดีใจเสียงแข็ง

“มาทำไม ไล่ฉันให้กลับฮ่องกงทุกวัน ฉันก็กลับแล้วไง จะให้ทำไงอีก”

“กลับเมืองไทยกับผม”

“กลับไปทำไม”

“คุณหนีมาพร้อมหัวใจผม ผมก็มาพาหัวใจผมกลับไปสิครับ”

“แหวะ...ไปฝึกพูดเลี่ยนๆแบบนี้มาจากไหน”

“ของแบบนี้มันอยู่ที่นี่  ไม่ต้องมีใครมาสอนหรอกครับ” ณพชี้ที่ใจ

“ไม่เชื่อหรอก ต้องไปเรียนมาแน่ๆ คุณเก่งสอนให้ใช่มั้ย”

ณพส่ายหน้านิดๆ เอาสร้อยโลมาออกมา สบตาลิลลี่แล้วบอกว่า “สร้อยเส้นนี้เลือกคุณเป็นเจ้าของหัวใจตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้วนะครับ ลิลลี่...คุณรู้มั้ยว่าคุณเป็นคนที่สอนให้ผู้ชายคนหนึ่งที่มีหัวใจหยาบกระด้าง ได้รู้ว่าความรักคืออะไร”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ฉันถึงได้อยากคืนให้คุณ”

“แม่ผมรักสร้อยเส้นนี้มาก เพราะมันเป็นตัวแทนของความรักและความมั่นคงของแม่ที่มีต่อพ่อ และผมเชื่อว่า แม่ต้องการมอบให้คุณ” ณพสวมสร้อยให้เธอ “ผมรักคุณ...ลิลลี่”

“นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้ยินคำๆนี้จากคุณแล้ว บอดี้การ์ดที่รัก” ลิลลี่โผกอดณพ

“ผมรักคุณเจ้านาย ผมรักคุณ ต่อไปจะบอกรักคุณทุกวัน เลย บอกจนกว่าคุณจะเบื่อฟัง”

“ฉันไม่เบื่อ ไม่มีวันเบื่อคุณด้วย”

“ผมบอกรักผ่านสายตาทุกวัน คุณไม่เห็นเอง”

“เอ๊ะ นี่คุณว่าฉันอีกแล้วนะ”

“ผมพูดความจริง”

“ฉันก็พูดความจริง”

ณพตัดบท ชวนกลับบ้าน ลิลลี่ถามว่าบ้านไหน ฮ่องกงหรือเมืองไทย ณพเอาใจว่าเธออยู่ไหนเขาก็อยู่นั่น ลิลลี่ดีใจ

“งั้นก็อยู่ทั้งสองที่เลยเป็นไง”

ณพเห็นด้วย ลิลลี่โน้มคอณพลงมาหอมแก้มฟอดใหญ่ให้หายคิดถึง ณพหน้าเหวอ ลิลลี่หัวเราะกอดณพอย่างแสนรัก...

ณพเชยคางลิลลี่เข้ามาจะจูบ ลิลลี่ถามโพล่งขึ้นว่า โรแมนติกไหม

“ผมจะไปรู้เหรอคุณ ถามอะไรตอบยากจัง” ณพหมดอารมณ์เดินหนีเขินๆ

ลิลลี่ตามมาถามว่าโกรธหรือ ณพบอกว่าเปล่า

“งั้นเดินหนีทำไม ฉันก็แค่สงสัย อยากรู้ว่าจูบจริงๆ

มันจะโรแมนติกมั้ย ทำไมต้องโกรธด้วย”

“ไม่ถามตรงไปหน่อยเหรอแม่คุณ”

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ ถ้าเหมือนถูกกัดปาก ไม่เอาด้วยหรอก”

ณพหงุดหงิด รวบตัวลิลลี่เข้ามาจ้องหน้านิ่ง ลิลลี่ตาโต “คุณ...คุณจะ...”

ณพโน้มหน้าลงจูบอย่างอ่อนโยน ทำเอาลิลลี่เคลิ้ม แล้วเขาก็ถามว่า “เป็นไง โรแมนติกพอมั้ย”

ลิลลี่ยืนนิ่งเป็นหุ่นตอบว่า “หายใจไม่ออก มัวแต่ตื่นเต้น ลองอีกทีมั้ย”

“ไม่...ครับ”

“ทำไมล่ะ”

“คนตั้งแยะ ของแบบนี้ต้องเก็บไว้วันแต่งงาน จะสาธิตทั้งวันเลย”

“แต่งงานเลยเหรอ งั้นก็ได้...แต่งก็แต่ง ไปแต่งงานกัน” ลิลลี่ควงแขนณพเดินไป

ณพขำความเป็นเด็กของลิลลี่ ทั้งสองควงแขนกันเดินไปตามถนนสวยงามบนเกาะฮ่องกง

ooooooo

-อวสาน-

ลิลลี่สีกุหลาบ ตอนที่ 16

อ่านเรื่องย่อ

ลิลลี่สีกุหลาบ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: