รักกันพัลวัน ตอนที่ 10 นิยายไทยรัฐ
วันพฤหัสบดีที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

รักกันพัลวัน ตอนที่ 10


23 พ.ย. 2560 09:19
1,438,836 ครั้ง

ละคร นิยาย รักกันพัลวัน

รักกันพัลวัน ตอนที่ 10

อ่านเรื่องย่อ

รักกันพัลวัน

แนว:

โรแมนติก-คอมมาดี้

บทประพันธ์โดย:

เชอริณ

บทโทรทัศน์โดย:

ปารดา

กำกับการแสดงโดย:

ป้าแจ๋ว ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์

ผลิตโดย:

บริษัท ฟีล กู๊ด เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

ณภัทร เสียงสมบูรณ์,ปรีชญา พงษ์ธนานิกร

ที่บลู แพลนเนต...แมตต์ศึกษาวีดิโอเกี่ยวกับฉลามสามสายพันธุ์ที่จะเอามานำเสนอเป็นผลงาน โดยมีตุลนั่งพรีเซนต์ฉลามแต่ละสายพันธุ์อย่างรู้จริง

แต่ขณะกำลังพรีเซนต์ ฐานัทก็โทร.เข้ามา ตุลขออนุญาตไปรับสาย แมตต์หูผึ่งทันที

ปรากฏว่าฐานัทโทร.มานัดตุลกินข้าวกันเย็นนี้บอกชื่อร้านแล้วบอกตุลว่าจะมารับ ตุลบอกไม่ต้องย้อนไปย้อนมาทำไม ตนไปเองได้ เดี๋ยวเจอกัน

แมตต์แอบจดชื่อร้านไว้ที่มือ พอตุลกลับมาก็ทำเป็นหยิบแฟ้มเอกสารมาดูเนียนๆ

ตุลฝากแคทซื้อลิปสติกเตรียมสวยไปกินข้าวกับพี่นัท พอเลิกงานก็เข้าห้องน้ำแอบเติมปาก เอียงซ้ายเอียงขวา บังเอิญพี่แอ๊ะเข้ามาก็รีบเก็บลิปสติก พี่แอ๊ะบอกว่าเพื่อนไลน์มาบอกว่าวันนี้ฝนจะตก 80 เปอร์เซ็นต์จะรีบกลับบ้าน

พอพี่แอ๊ะออกไป ตุลก็เอาลิปสติกขึ้นมาเติมปาก เจ้ากรรม! แคทเข้ามาอีกจึงต้องรีบเก็บลิปสติก หมดอารมณ์จะทำสวยเดินออกจากห้องน้ำไป

พอเดินผ่านห้องฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่เป็นห้องกระจก ตุลแอบชำเลืองเงาตัวเองแล้วหยิบลิปสติกขึ้นมาเติมปาก แต่หารู้ไม่ว่า ในห้องแมตต์กับพนักงานกำลังคุยงานกันอยู่ ในห้องกระจกติดฟิล์มมองจากข้างนอกไม่เห็นข้างใน แต่คนข้างในมองออกมาเห็นทุกอย่างชัดแจ๋ว!

แมตต์มองตุลที่ตั้งอกตั้งใจเติมปากอย่างหมั่นไส้ ขณะนั้นเอง โรสโทร.เข้ามาบอกแมตต์ให้ดูบล็อกที่ตนเขียนรีวิวของกินของใช้ ชวนแมตต์ไปกินข้าวกัน อยากให้เขาดูและช่วยคอมเมนต์ แต่ถ้าเขายุ่งอยู่ตนก็จะมาหาเอง อ้อนขอกำลังใจหน่อย

แมตต์นิ่งไปอึดใจก็ตอบรับ โรสถามว่าร้านไหน แมตต์ดูที่มือบอกชื่อร้านที่จดไว้ ยิ้มเจ้าเล่ห์

ตุลไปถึงร้านที่นัดกันก่อน โทร.ถามฐานัท

เขายังติดงานนิดหน่อยบอกให้ตุลสั่งอาหารก่อนก็ได้ ตุลยังไม่สั่งกลัวอาหารจะเย็นชืดไม่อร่อย สั่งแต่น้ำมาดื่มรอ

ไม่นาน...แมตต์กับโรสก็เข้ามา แมตต์เลือกที่นั่งใกล้ตุล ให้โรสนั่งหันหลังให้ตุล แต่ตัวเองนั่งหันหน้าไปทางตุล บอกโรสให้สั่งอาหารเลยเผื่อตนด้วย

สั่งอาหารแล้วโรสเปิดบล็อกในไอแพดให้แมตต์ดูอย่างตื่นเต้น แมตต์ไม่มีสมาธิดูแต่ปากก็ตอบรับโรสไปเรื่อยว่า ดี...ก็ดีนะ...

พอฐานัทคุยงานกับพนักงานเสร็จจะไปหาตุล หันมาเจอแนนแฟนที่ทิ้งตนไป มายืนทำหน้าไร้เดียงสาอยู่ใกล้ๆ อ้อนว่าตนจะมาเก็บของ ฐานัทจึงพาไปที่ห้องคอนโดบอกว่ามีเวลาให้ครึ่งชั่วโมง

ที่แท้เป็นแผนของแนนที่ผิดหวังจากเสี่ยนภกลับมาหาฐานัทแต่หลอกว่าจะมาเก็บเสื้อผ้าเขาจึงพาขึ้นไปที่ห้อง เข้าไปในห้อง แนนก็โผกอดเขาจากข้างหลังยั่วยวนออดอ้อนขอโทษและขอคืนดี ฐานัทไม่หลงกล บอกว่าจะเอาอะไรก็หยิบไปเสีย แล้วเดินออกไปยืนที่ระเบียง

แนนไม่ยอมแพ้ เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนบางเบามาใส่แล้วเดินไปกอดเขาจากด้านหลังระดมจูบซุกไซ้ยั่วยวนสุดฤทธิ์ บอกว่าคืนนี้จะค้างกับเขาที่นี่ ขณะนั้นเองฟ้าร้องฝนตก แนนยิ่งมารยาทำเป็นกลัวกอดเขาไว้แน่น

แมตต์ดูตุลตาไม่กะพริบ เมื่อกินอาหารและอวดบล็อกในไอแพดจนพอใจแล้ว โรสจะกลับ แมตต์ละล้าละลังเพราะฐานัทยังไม่มา หลอกล่อให้โรสกินของหวานถ่วงเวลา แต่โรสอยากกลับไปปรับปรุงรายการของตนจึงกลับไป แต่แมตต์บอกว่าตนยังมีธุระต้องทำต่อเลยแยกกันที่ร้านอาหารนั่นเอง

ตุลรอฐานัทอยู่จน 17.35 น. เขาก็ยังไม่มา โทร.ถามเขาบอกว่าพอดีมีธุระต้องกลับมาที่คอนโด ตุลบอกว่าถ้ามีธุระนัดกันวันหลังอีกก็ได้ ตัดสินใจสั่งอาหารที่เขาชอบบอกพนักงานว่า “ห่อกลับบ้านนะคะ” หมายเอาอาหารไปเซอร์ไพรส์เขาที่คอนโด

ooooooo

ตุลหิ้วอาหารอย่างอิ่มเอมใจตรงไปที่คอนโดของฐานัท แมตต์เห็นรีบขับรถตามไปห่างๆ ตุลไปถึงยืนตากฝนที่หน้าคอนโดมองไปที่ระเบียงห้องเขา พลันก็แทบช็อกเมื่อเห็นว่าฐานัทยืนกอดกับแนนอยู่!

ฝนตกหนักขึ้น ฐานัทจึงเดินหลบเข้าไปในห้องโดยมีแนนเกาะแน่นเป็นปลิงตามไปด้วย ตุลช็อก น้ำตาไหลพรากอยู่ตรงนั้น จน รปภ.มาถามว่ามายืนตากฝนทำไม พอได้สติตุลบอกว่าไม่มีอะไรพลางยื่นถุงอาหารให้ บอกเสียงสั่นเครือใบหน้าเปียกทั้งน้ำฝนและน้ำตาว่า

“ฝากให้คุณฐานัทด้วยนะคะ”

ตุลหันหลังเดินออกไป แมตต์ที่ตามมาเห็น

ทุกอย่างที่ตุลเห็น เขามองอย่างเข้าใจ เห็นใจ และเป็นห่วง ตุลไปยืนรอรถที่ถนน รถแดงผ่านมาคนขับชะลอรถจะรับแต่ตุลยืนเหม่อ จึงขับรถผ่านไป

ตุลยังยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนไม่รับรู้กับฝนที่กระหน่ำลงมา ครู่หนึ่งมีมือหนึ่งถือร่มมากางให้ ตุลจึงรู้สึกตัวหันมอง ตุลอึ้งเมื่อเห็นแมตต์ยืนกางร่มให้ตนอยู่

“ไปด้วยกัน” แมตต์เอ่ยอบอุ่นห่วงใย ตุลคิดถึงเหตุการณ์ที่ฐานัทมากางร่มให้ตนและพูดประโยคเดียวกัน ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นห่วงใยเหมือนกัน...

แมตต์แตะแขนตุลพาเดินไปที่รถของเขาที่จอดอยู่ท่ามกลางสายฝน...

เมื่อแนนจะนอนที่ห้องตน ฐานัทจึงไปนอนกับเพื่อน ลงมาเจอ รปภ.ที่ตุลฝากถุงอาหารไว้ก็ยื่นให้บอกว่ามีคนฝากไว้ให้และกลับไปแล้ว ฐานัทจึงโทร.หาตุล

ตุลนั่งในรถของแมตต์ ต่างนิ่งเงียบอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง โทรศัพท์ตุลดังขึ้น พอเธอเห็นเป็น “พี่นัท” ก็ปล่อยให้เรียกอยู่อย่างนั้น จนแมตต์ถามว่าทำไมไม่รับ ตุลเงียบ เขาเดา

“ทำใจไม่ได้ กลัวเสียงสั่น หรือกลัวจะร้องไห้”

ตุลถูกพูดแทงใจดำก็ร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็ก แมตต์ไม่เคยเห็นตุลในมุมนี้ ถึงกับอึ้ง เงียบสนิท

โทรศัพท์ตุลดังจนเงียบไป ครู่หนึ่งดังขึ้นอีก แมตต์บอกว่าถ้าไม่รับก็ปิดเสีย

“ไม่ใช่โทรศัพท์ฉัน โทรศัพท์คุณ”

แมตต์หน้าแตก ใส่บลูทูธรับสาย เป็นสายจากผู้จัดการปางช้างที่แม่แตงแจ้งว่าเจ้าหมาแจ็คลูกช้างวัย 8 เดือนที่เขาทำคลอดให้ท้องเสีย แมตต์บอกว่า

ตนจะไปเดี๋ยวนี้ ตุลจึงขอตามไปด้วยเผื่อช่วยอะไรได้

เมื่อฐานัทโทร.หาตุลแล้วเธอไม่รับสาย เขาจึงโทร.เข้ามือถือของอโนมาที่เพิ่งออกจากร้านอาหารกับ

ดารินทร์ อโนมาจึงเปิดเสียงให้ดารินทร์ฟังด้วย ฐานัทถามว่าอยู่กับตุลหรือเปล่า ตนไปหาที่คอนโด รปภ.บอกว่ายังไม่กลับ โทร.เข้ามือถือก็ไม่รับ

อโนมาบอกว่าอาจจะแบตหมดก็ได้ ถามว่าพี่นัท

มีอะไรหรือเปล่า ฐานัทนึกถึงเรื่องที่ระเบียงแต่กลัวจะเข้าใจผิดกัน จึงเลี่ยงไปว่านี่สามทุ่มกว่าแล้วยังไม่เห็นกลับ

“ปกติมันก็กลับดึกกว่านี้อยู่แล้ว ถ้าห่วงก็รออยู่ตรงนั้นเลยค่ะ พี่นัทตุลมันเด็กดี ไม่ไถลไปไหนหรอกค่ะ”

ดารินทร์สอดเสียงเข้าไปแซว แล้วสองสาวก็ดี๊ด๊าดีใจที่พี่นัทเป็นห่วงตุล

ฐานัทนั่งพิงพนักโซฟาคอยตุล เหลือบมองนาฬิกาที่ล็อบบี้ เป็นเวลา 21.15 น. แล้ว...

ooooooo

แมตต์ไปถึงปางช้างถามอาการของลูกช้าง ควาญช้างบอกว่าเมื่อเช้ายังวิ่งได้แต่ตกบ่ายก็นอนแบบนี้แล้ว แมตต์ถามว่าก่อนหน้านี้กินอะไรบ้าง ควาญบอกว่าชงนมให้กินตามที่คุณแมตต์บอก

แมตต์ลงมือตรวจตามขั้นตอน โดยมีตุลเป็นลูกมือคอยส่งเครื่องมือให้อย่างรู้งาน

แมตต์ล้วงเอาอุจจาระจากลูกช้างใส่ถุงให้ผู้ช่วยสัตวแพทย์ส่งให้แล็บเพาะเชื้อ ฉีดยาฆ่าเชื้อ ให้น้ำเกลือ สั่งควาญช้างให้หาฟางมาปู บอกว่าให้ลูกช้างนอนตะแคงขวาแบบนี้ดีแล้วท้องจะได้ไม่อืด

เมื่อตรวจและให้ยาลูกช้างแล้ว แมตต์ค้างที่ศูนย์บริบาลช้างเพื่อติดตามอาการ

ที่บริเวณใกล้ๆลูกช้าง มีเต็นท์กางอยู่สองหลัง แมตต์เห็นตุลหาวก็บอกให้ไปนอนเถอะ ตุลถามว่าแล้วเขาล่ะ แมตต์บอกว่าตนจะรอดูอาการหมาแจ็คก่อน

“งั้นฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณ อีก 2-3 ชั่วโมงก็เช้าแล้ว” พูดไม่ทันขาดคำก็หาวอีก บอกให้เขาเล่าเรื่องหมาแจ็คให้ฟัง ตนจะได้ไม่ง่วง

แมตต์ยิ้ม หันมองลูกช้างแล้วเล่าถึงความหลังเมื่อ 8 ปีก่อนว่า...

“ผมมาเที่ยวที่นี่วันที่แม่หมาแจ็คตกลูกพอดีเลยได้ช่วยทำคลอด แล้วก็ว่าจะกลับแต่แม่หมาแจ็คเป็น

ช้างสาวเพิ่งตกลูกครั้งแรกยังปรับตัวไม่ได้ ไม่ยอมเลี้ยงลูก ไม่ให้กินนม ผมเลยต้องอยู่ป้อนนมต่ออีกเป็นอาทิตย์ เลยรู้สึกผูกพัน”

แมตต์เล่าจบ เห็นตุลเงียบก็หันมองเห็นเธอหลับคาเก้าอี้สนามไปแล้ว เขายิ้มอย่างเอ็นดูเข้าไปปรับเก้าอี้ให้เอนนอนสบาย ไปหยิบผ้าห่มในเต็นท์มาห่มให้อย่างเบามือ

ตุลงัวเงียตื่นขึ้น มองไปเห็นแมตต์เพิ่งเดินกลับจากลูกช้าง ถามว่าเขายังไม่ได้นอนเลยหรือ

“อืม...คอยดูน้ำเกลือ ให้มากไปเดี๋ยวจะบวมน้ำช็อกเอา ผมฉีดยาให้หมาแจ็คตอนตีห้าครึ่ง อีกแปดชั่วโมงต้องฉีดอีกเข็ม คุณช่วยบันทึกเวลาให้ด้วยนะ”

ตุลมองเขาอย่างชื่นชม ตามองเลยไปที่ลูกช้าง พลันก็ร้องอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นลูกช้างเริ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนได้ แมตต์กับตุลจะโผกอดกันด้วยความดีใจเหมือนทุกครั้ง แต่แล้วต่างก็ชะงัก ยิ้มให้กันเก้อๆ

ooooooo

เช้านี้ฐานัทไปทำงานในสภาพทรุดโทรม เจออโนมากับดารินทร์พอดี เขาบอกว่าตนรอตุลทั้งคืนเมื่อคืนตุลไม่กลับคอนโด ไม่รู้ไปไหน โทร.ไปก็ไม่ติด สงสัยอยู่กับเจ้านายที่สวนสัตว์

“ค่ะ...อยู่ด้วยกันแต่ไม่ใช่ที่สวนสัตว์ ตุลมันตามคุณแมตต์ไปดูลูกช้างป่วยที่แม่แตงค่ะ” อโนมาบอกฐานัทถามว่าตุลโทร.บอกหรือ “ค่ะ แบตมันหมดเลยเอาโทรศัพท์คุณแมตต์โทร.มาเมื่อเช้า”

ดารินทร์บอกว่าถ้าพี่นัทอยากคุยกับตุลก็โทร.หาคุณแมตต์ได้

“ไม่เป็นไร ไม่โทร.ไปรบกวนเวลางานเขาดีกว่า รู้ว่าตุลปลอดภัยก็โอเคแล้ว พี่ไปทำงานก่อนนะ”

ฐานัทเดินหน้าเครียดเข้าออฟฟิศไป อโนมากับดารินทร์มองตาม ดารินทร์เปรยว่าสงสัยจะหึง แต่อโนมาบอกว่าไม่น่าใช่ ดูร้อนรนแปลกๆมากกว่า...

ooooooo

ที่ศูนย์อนุบาลช้าง ผู้จัดการยืนดูแมตต์ที่กำลังตรวจโคนหางทวารหนักลูกช้าง ถามว่าเป็นยังไงบ้าง

แมตต์บอกว่าดูเพลียน้อยลง ไม่มีคราบอุจจาระที่โคนหางแสดงว่าไม่ถ่ายแล้ว

แมตต์สอบถามควาญช้างจึงรู้ว่าสาเหตุที่ลูกช้างท้องเสียเพราะกินนมที่ชงแล้วทิ้งไว้ไม่ได้แช่ตู้เย็น ควาญช้างสารภาพว่าตนเสียดายเลยเอาให้ลูกช้างกิน

“คราวหลังไม่ต้องเสียดายนะครับ ถ้าเหลือต้องทิ้งเลย เพราะถ้าลูกช้างท้องเสีย ขาดน้ำมากๆนี่ถึงตายได้นะครับ” แมตต์ย้ำ

เมื่อหมาแจ็คปลอดภัยแล้วแมตต์กับตุลก็จะกลับ พลันก็เห็นแพทูสาวปกาเกอะญอ วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า เมื่อคืนฝนตกหลังเขาหนักทั้งคืน น้ำป่าไหลแรงจนฝายกั้นน้ำแตกหลังปางใกล้พังแล้ว ผู้ช่วยผู้จัดการบอกว่าแบบนี้หมู่บ้านควาญช้างโดนน้ำเต็มๆ ผู้จัดการให้แจ้งคนของเรากับอาสาสมัครไปช่วยกันซ่อมฝายด่วน

แมตต์อาสาทันที ตุลขอไปด้วยเพราะตนเคยซ่อมฝายตอนออกค่าย รับรองไม่เป็นภาระเขาแน่ แมตต์เห็นความมุ่งมั่นของตุล จึงพยักหน้าให้ไปด้วย

ooooooo

โรสมุ่งมั่นและสนุกกับการทำบล็อก เลดี้โรสกูรู ดีอกดีใจที่ยอดวิวถล่มทลาย เอาไอแพดไปเปิดอวดให้ ฐานัทดูที่โต๊ะทำงานของเขา ชายหนุ่มกำลังคร่ำเคร่งกับการสเกตช์งานบนกระดาษร่าง ถามว่า

“ให้ผมดูทำไม ทำไมไม่เอาไปให้แฟนคุณดู”

โรสชะงักไปนิดหนึ่ง แถว่า เพราะแมตต์ไม่เคยดูถูกความสามารถของตน เพราะฉะนั้นเขาต้องดูและติชมก่อนใครด้วย

“คุณจะให้ผมชมว่าคุณมีพรสวรรค์ มีความคิดสร้างสรรค์ในการพรีเซนต์ข้าวต้มมัดแค่นี้น่ะเหรอ จะบอกอะไรให้ ที่คนสนใจดูบล็อกของคุณก็เพราะเขามึนที่คุณกล้าเอาของกินเล็กๆน้อยๆมารีวิวต่างหาก”

โรสโกรธปรี๊ด เถียงฉอดๆว่าถึงจะเป็นของเล็กๆน้อยๆ ตนก็ตั้งใจเกินร้อย ไม่ต้องมาดูถูกกัน ไม่ดูก็อย่าดู แล้วเอาถุงข้าวต้มมัดวางโครมที่กระดาษสเกตช์ พูดสะบัดใส่ว่าจะกินก็กินไม่กินก็ทิ้งไป

ฐานัทตกใจหยิบกระดาษสเกตช์ออกมาดู เห็นคราบน้ำมันจากข้าวต้มมัดทะลุถุงเปื้อนเป็นคราบก็ฉุน เสียงดังว่า ตนอุตส่าห์นั่งทำตั้งแต่เช้า เธอมาไม่กี่นาทีทำพังหมด!

“ผมจะเอาไปให้ลูกค้าได้ยังไง เป็นอะไรมากไหม เจอกันทีไรมีแต่ซวยกับซวย!!” พอตามไปทันคว้ามือ

โรสฟังแล้วน้อยใจเดินกระแทกเท้าออกไป ฐานัทรู้สึกตัวว่าพูดแรงไป รีบตามออกไปกำลังจะขอโทษ ก็ถูกโรสแว้ดกลับมาว่า “ว่าฉันเป็นตัวซวยแล้วตามมาทำไม”

“ ผม...เอ่อ...ก็ได้ๆๆ ผมขอโทษ”

อโนมากับดารินทร์จะออกไปพบลูกค้าเห็นทั้งสองยื้ดยุดกัน อโนมาสงสัยว่าโรสมาทำไม ดารินทร์ก็สงสัยว่าแล้วพี่นัทมาฉุดกระชากลากถูโรสทำไม แต่พอมองเลยไปก็ตาโต...

“อ้าว...เฮ้ย! ยัยแนน ตายล่ะ ข้าศึกโอบล้อมยังกับสงคราม 9 ทัพ”

แนนพุ่งเข้าไปแว้ดฐานัทว่าเมื่อคืนทิ้งให้ตนนอนที่คอนโดคนเดียวเพราะมานอนกับ “ยัยนี่” สินะ โรสปรี๊ดแตกที่อยู่ๆก็ถูกหาว่ามานอนกับฐานัท ตะคอกใส่หน้าแนนว่ารู้ไหมว่าตนเป็นใคร ตนมีแฟนแล้ว หล่อกว่าอีตานี่อีก เย้ยว่ามัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหนถึงไม่รู้ว่าฐานัทมีแฟนแล้วเป็นทอม!

แนนถามว่าทอมที่ไหน อโนมาลอยหน้าบอกว่า “ก็ตุลเพื่อนฉันไง” ดารินทร์เย้ยว่าตกข่าวนะเนี่ย แนนช็อกไม่คิดว่าสาวเอ็กซ์อย่างตนถูกทอมแย่งแฟนไปได้

ooooooo

วันนี้...ขณะที่พิมมี่กำลังตรวจรายการซื้อสินค้า เข้าร้าน จู่ๆก็มีมือยื่นตุ๊กตาหมีโคอาล่ามาให้ตรงหน้า พอเงยมองก็ตื่นเต้นดีใจร้องทัก

“พี่ฌอน!!”

“ว่างไปดื่มกาแฟกันสักแก้วไหม” ฌอนถามเสียงอ่อนโยน

เมื่อไปนั่งที่ร้านกาแฟ พิมมี่ถามว่าเขาไม่ได้ไปอเมริกาหรือ เขาบอกว่าตั้งใจจะไปแต่คุณพ่อไม่สบายเลยไปส่งท่านที่เมลเบิร์น

“พี่ฌอนเลยไม่ได้เจอนาตาลีกับลูก” เห็นฌอนอึ้งเธอถามว่า “ยังทำใจไม่ได้ใช่ไหม”

ฌอนบอกว่านาตาลีไปโดยไม่ได้ลาและตนก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังมีลีโอ มารู้อีกทีเธอก็แต่งงานใหม่ไปแล้ว พูดอย่างกล้ำกลืนความเจ็บปวดว่า


“พี่ไม่ได้หวังให้เขาอภัยให้พี่ พี่แค่อยากให้เขายอมให้พี่ทำหน้าที่พ่อที่ดีของลูกบ้าง” พิมมี่ใจชื้น ถามว่าเขาได้คุยกับนาตาลีบ้างไหม “ก็โทร.คุยกัน เขายอมให้พี่ไปเจอลีโอได้แล้ว พี่ยังไม่รู้เลยว่าถ้าได้เจอกันจริงๆ พี่จะรู้สึกยังไง อาจจะเข้าใจ ทำใจได้ หรือไม่ก็...เจ็บจนไม่กล้าเริ่มต้นกับใครอีกเลย”

พิมมี่ใจหาย ถามว่าเขาเจ็บจนไม่กล้าเริ่มต้นกับใครอีกหรือ

“พี่กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย กลัวจะรักใครแล้วต้องจากกันเพราะความไม่เข้าใจแบบนี้อีก จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่เข้าใจคนที่วันๆเอาแต่ทำงาน อยู่ไม่เป็นที่เป็นทางอย่างพี่ บางที...อาจไม่มีเลยก็ได้”

พิมมี่เห็นแววตาเจ็บช้ำของเขาก็อยากเสนอตัวเป็น “ใครสักคน” ที่จะดูแลเขา...แต่ก็ไม่กล้า

ooooooo

ที่ลำธารหลังศูนย์บริบาลช้าง ทุกคนช่วยกันซ่อมฝายอย่างเร่งรีบแข่งกับสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก

ขณะแมตต์กับตุลกำลังช่วยกันซ่อมฝายอยู่นั้น ตุลเห็นลูกลิงตัวหนึ่งยืนกลัวตัวสั่นที่โขดหิน ตุลพุ่งไปทันที แมตต์บอกว่าอันตราย เธอมั่นใจว่าดูแลตัวเองได้ แล้วลุยน้ำไปเลย

พออุ้มลูกลิงได้ ตุลกอดไว้แน่น แมตต์บอกให้ยืนอยู่ตรงนั้นเพราะน้ำเชี่ยวมาก

แม้ตุลจะระมัดระวังเต็มที่ แต่ก็พลาดเมื่อเหยียบหลุมลึกทำให้เซถลาไปแต่เธอยังกอดลูกลิงไว้แน่น แมตต์พุ่งเข้าไปดึงตุลขึ้นจากน้ำ บอกให้เกาะตนไว้แน่นๆแล้วพาเข้าฝั่ง แล้วรีบพากันไปซ่อมฝายทันที

เหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น เมื่อแพทูวิ่งมาบอกว่าหนานหล้าขี่รถเครื่องมาบอกว่าสะพานข้ามหมู่บ้านขาด ผู้จัดการเป็นห่วงว่าแล้วพวกแมตต์จะกลับยังไง

ตุลกับแมตต์หันมาสบตากันเชิงปรึกษา...ไม่มีคำพูดใดๆมีแต่เสียงจามติดๆกันของตุล...

แมตต์โทร.หามนตรีถามสภาพที่สวนสัตว์ มนตรีบอกไม่ต้องเป็นห่วงตนดูแลให้อย่างดี ครู่เดียวฐานัทก็เข้ามาถามว่าตุลกลับหรือยัง โรสมาตามแมตต์เหมือนกัน ถามมนตรีว่าแมตต์กลับหรือยัง พอรู้ว่ายังก็บ่นกระปอดกระแปดว่าโทร.หาเป็นสิบเที่ยวก็ไม่ติด

ทันใดนั้น แนนปราดเข้ามาถามฐานัทว่าไหนว่า ไม่มีอะไรกันแล้วนัดกันมาที่นี่ทำไม แล้วด่าโรสว่าแย่งแฟนตน โรสมองแนนเหยียดๆบอกว่าแฟนตนเป็นเจ้าของ สวนสัตว์ที่นี่ ส่วนอดีตแฟนเธอมาหาแฟนใหม่เป็น พนักงานที่นี่

แนนถูกโรสตอกหน้าก็หันมาชวนฐานัทกลับบ้านเรากัน เขาบอกว่าจะรอตุลที่นี่ แนนบอกว่างั้นตนจะไปรอที่คอนโด

“เชิญ บอกไว้ก่อนว่าให้คืนนี้คืนสุดท้าย พรุ่งนี้พี่จะเปลี่ยนคีย์การ์ด” แล้วบอกโตมรว่าขออาศัยจอดรถนอนรอตุลที่นี่

ooooooo

เพราะตากฝนมาทั้งวัน คืนนี้ตุลเป็นไข้นอนซม แมตต์ดูแลอย่างใกล้ชิด ยกข้าวต้มมาให้กินเพื่อจะได้กินยา เมื่อตุลลุกขึ้นกินข้าวต้ม เขาบอกให้กินเยอะๆ แล้วออกไปดูลูกช้างที่ยังไม่แข็งแรงดี

ตุลกินข้าวต้มจนหมดชาม แพทูมาเก็บชามดีใจที่ตุลกินข้าวต้มหมด ถามว่าอร่อยใช่ไหม ตุลชมว่าแพทูทำข้าวต้มอร่อยจึงรู้ว่าแมตต์เป็นคนทำ ทั้งยังช่างพูดเล่าว่าแมตต์ทำกับข้าวอร่อย มาที่นี่ทีไรพวกตนได้กินอาหารอร่อยกันทุกที ชมว่าตุลโชคดีที่ได้แต่งงานกับคุณหมอ ได้กินอาหารอร่อยทุกวัน

ตุลเขินจะชี้แจงแต่แพทูยกชามเปล่าข้าวต้มออกไปแล้ว เธอยกมือประคองหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวไม่แน่ใจว่า... ร้อนเพราะเขินหรือไข้ขึ้นกันแน่...

เช้าวันรุ่งขึ้น แพทูยกข้าวต้มมาให้ตุลบอกว่าคุณหมอตื่นมาทำให้ตั้งแต่เช้ามืด จัดโต๊ะไปคุยไปว่า

“คุณหมอเป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ เมื่อคืนแพทูนอนเฝ้าคุณหน้าห้อง แอบเห็นคุณหมอเข้ามาดูคุณตั้งสองสามครั้งแน่ะ คุณหมอเป็นคนดีนะคะ”

“แล้วตอนนี้คนดีของแพทูอยู่ไหนล่ะ”

ตุลเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสาวปกาเกอะญอที่แพทูเอามาให้ เดินไปที่ลำธารอาบน้ำช้าง เห็นแมตต์ในชุดเสื้อกางเกงม่อฮ่อมแบบควาญช้าง กำลังอาบน้ำให้ช้างร่วมกับพวกควาญ เขาขึ้นนั่งหลังช้างลูบหัวช้างอย่างเอ็นดู ตุลเห็นความรักความอ่อนโยนที่เขามีกับช้างแล้วยิ้มอย่างมีความสุขไปด้วย

แต่พอแมตต์มองมาเห็นตุลในชุดสาวปกาเกอะญอที่สวยเป็นธรรมชาติก็อึ้ง ตุลเขินจะลงไปช่วยอาบน้ำช้าง แมตต์บอกว่าเธอไม่สบายจะลงมาแช่น้ำได้ยังไง และพวกตนก็กำลังจะขึ้นแล้ว พลางถอดเสื้อมาบิดน้ำ ตุลเห็นซิกซ์แพ็กของเขาก็เขินจนปากคอสั่น รีบเดินขาขวิดกลับไป

สายวันนี้เอง เมื่อซ่อมสะพานเสร็จ แมตต์กับตุลก็เตรียมกลับ

ooooooo

เมื่อกลับไปถึงบลู แพลนเนต ทั้งๆที่ยังมีไข้ตุลก็ฝืนไปทำงาน แมตต์บอกให้ไปพักก็บอกว่าไหว แต่ พอเดินก็เซจนแมตต์ต้องช่วยถือกระเป๋าและจูงไป ตุลมองมือตัวเองที่แมตต์จูงอยู่รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็น

ฐานัทที่นั่งอยู่ในรถ มองภาพนั้นอึ้ง...

เมื่อแมตต์จูงตุลเดินเข้าไปในสวนสัตว์ ต่างคนต่างอบอุ่นหัวใจ แต่เขินไม่กล้ามองหน้ากัน

“ตุล!!” เสียงฐานัทเข้ม ทั้งแมตต์และตุลต่างหันมอง ตุลตั้งตัวไม่ทันค่อยๆดึงมือออกจากแมตต์

“ตุลญาณาไม่สบาย ไข้ขึ้น คุณช่วยพาเขากลับไปพักที่บ้านที ผมบอกเขาแล้ว เขาไม่ฟัง”

แมตต์พูดอย่างรู้ตัวว่าใครเป็นใคร แต่พอฐานัทเข้าไปตุลกลับบอกว่าตนไม่เป็นไร อยากเคลียร์งานให้เสร็จ ถ้าไม่ไหวจริงๆตนกลับเองได้

“พี่ขอเวลาคุยด้วย 5 นาทีได้ไหม”

ตุลเหลือบมองแมตต์อย่างเกรงใจ เห็นเขานิ่ง ตุลไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตนต้องเกรงใจเขา

พอดีโตมรทะเล่อทะล่าวิ่งเข้ามาขัดจังหวะ ถามตุลว่ารู้ไหมตนนั่งรอทั้งคืนไม่ได้หลับได้นอนเลย

ตุลถือโอกาสนี้เลี่ยงไปจากหน้าสิ่วหน้าขวานของผู้ชายสองคน ชวนโตมรไปเตรียมอาหารกัน แต่ยังมีแก่ใจบอกฐานัทที่ขอคุยด้วยว่า “เอาไว้ตอนเย็นนะคะพี่นัท”

“ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” แมตต์มองหน้าฐานัทอย่างไว้เชิง

ผู้ชายสองคนมองหน้ากันต่างรู้สึกเหมือนเจอกับคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวในสนามกีฬา

แมตต์กังวลและเป็นห่วงตุล ไปยืนชะเง้อดูตุลเตรียมอาหารสัตว์ จนมนตรีมาเจอถามว่ามีธุระอะไรกับตุลหรือ ทำไมไม่เข้าไปหา แมตต์แก้เกี้ยวว่าจะมาสั่งตุลให้ไปพบตนที่ห้องทำงานแต่ไม่อยากขัดจังหวะตอนให้อาหารสัตว์

“ไม่เป็นไรครับ เข้าไปเลย ใกล้เสร็จแล้วครับ” มนตรีบอกแล้วเดินเลยไป แมตต์หันไปชะเง้อมองตุลอีก มนตรีย้อนกลับมาถาม “ทำไมไม่เข้าไปล่ะครับ ไม่ต้องเกรงใจครับคุณแมตต์”

“อืม...ก็...กำลังจะเข้าไปนี่ไง” แมตต์เดินเข้าไปเลย

ที่อีกมุมหนึ่ง ฌอนยืนมองอยู่นานแล้ว เขาจับความรู้สึกบางอย่างของแมตต์อย่างสงสัย...

แมตต์เข้าไปหาตุลเห็นอาการของเธอแล้วบอกว่าไม่ไหวก็ไปพักอย่าฝืน ตุลยังคงยืนยันว่าตนไหว ถามว่าเขามีอะไรไหม แมตต์บอกว่าอยากให้เธอขึ้นไปสรุปโปรเจกต์มารีนเวิลด์กัน แต่เห็นอาการของเธอแล้วให้กลับบ้านดีกว่า

ตุลยืนยันว่าตนไหวแต่พูดไม่ทันขาดคำก็ล้มตึง แมตต์ช็อกร้องเรียก

“ตุล!!!”

ฌอนเห็นแมตต์ตกใจมาก เขาบอกตัวเองว่าแมตต์ต้องมีความรู้สึกพิเศษกับตุลเป็นแน่

ooooooo

แนนไม่ยอมแพ้ วันนี้เธอไปที่สวนสัตว์ พอรู้จากมนตรีว่าตุลไม่อยู่ ความระแวงทำให้ตวาดถามว่าไปไหน ไปกับใคร พอรู้ตัวก็เสียงอ่อนลงบอกว่าตนมีธุระจะคุยกับตุล

มนตรีบอกว่าตุลไม่สบายไปหาหมอและกลับไปพักที่บ้านแล้ว มีอะไรฝากตนไว้ก็ได้

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” แนนหันหลังแล้วโทรศัพท์หาพิงค์ บอกว่าตนต้องการรู้เรื่องเพื่อนของอโนมากับดารินทร์ที่ชื่อตุล ถามว่า “บ้านมันอยู่ไหน”

แมตต์พาตุลไปหาหมอแล้วพาไปส่งที่คอนโด จัดยาจัดน้ำให้ กำชับให้นอน ตื่นขึ้นมากินยาตามหมอสั่ง ปรามว่าถ้าดื้อจะจับไปฉีดยา ตุลขอบคุณ บอกให้เขาไปทำงานเถอะ

“ผมไปนะ แล้วจะแวะมาอีกทีตอนเย็น” พูดแล้วเห็นตุลเงียบ หันมองอีกทีเธอหลับผล็อยไปแล้ว แมตต์จึงเข้าไปจับให้นอนสบาย ห่มผ้าให้ แล้วจึงกลับไปลงไปที่รถแล้วยังเป็นห่วงตุลที่นอนไม่สบายอยู่คนเดียว จึงกดหาเบอร์โทร.ของอโนมาที่ตุลยืมเครื่องของเขาโทร.ที่ปางช้าง พอเจอก็กดโทร.ออก

อโนมานั่งทำงานอยู่ เห็นสายเข้ามาจากวีพี 3 ก็กดรับ เพราะครั้งสุดท้ายตุลโทร.มาจากเบอร์นี้

“ว่าไงแก โทรศัพท์เป็นอะไรอีกถึงต้องใช้เครื่อง วีพี 3”

แมตต์บอกว่าตนเองเมธากวิน อโนมาตกใจ ปรับเสียงแทบไม่ทัน ถามว่ามีอะไรไหม

พออโนมารู้จากแมตต์ว่าตุลไม่สบายก็รีบไปบอกฐานัท ถามว่าเขาว่างไหมให้ไปดูตุลหน่อย ตนยังติดงานและดารินทร์ก็ติดประชุม

“โอเค พี่ไปเอง” ฐานัทวางงานทันที เป็นห่วงทั้งที่ตุลอยู่คนเดียวและกังวลที่แมตต์เฝ้าตุลที่คอนโด

ooooooo

แมตต์เป็นห่วงตุลยังวนเวียนอยู่หน้าคอนโด ไม่ทันเห็นแนนที่มาถึงก็โทรศัพท์ถึงตุล บีบเสียงสั่นเครือบอกว่าตนเป็นแฟนพี่นัทอยากคุยกับเธอ ร้องไห้ขอร้องให้ลงมาคุยกันหน่อย

ตุลหลงเชื่อ แต่พอลงมาแนนก็ตรงเข้าตบฉาดใหญ่ หาว่าตุลแย่งพี่นัทไปจากตน แมตต์เห็นเหตุการณ์ เขาพุ่งเข้าไปดึงแนนออกจากตุล ตวาดถามว่า “ทำอะไร!!”

แนนบอกว่าตุลแย่งแฟนตน ก็พอดีฐานัทมาถึง ถามแนนว่าทำบ้าอะไร! แนนยังคงป่าวร้องว่าตุลแย่งแฟนตน ฐานัทถามว่าแย่งยังไง ก็เราเลิกกันตั้งนานแล้ว

“ถ้าเลิกกันแล้ว ทำไมพี่นัทยังให้แนนค้างที่ห้องตั้งแต่วันที่แนนกลับมา!”

ตุลชะงักอึ้ง แมตต์สงสารจับใจ ส่วนฐานัทรีบเข้าไปหาตุลบอกว่าไม่ใช่อย่างนั้น แมตต์ขวางไว้ไม่ให้ฐานัทเข้าไป บอกเขาว่า

“ไปตกลงกับผู้หญิงของคุณก่อน จะเลิกไม่เลิกเอายังไงกันแน่ แล้วอย่าให้ผู้หญิงของคุณมาทำร้ายผู้หญิง...” แมตต์เกือบหลุดไปว่าผู้หญิงของผม แต่เปลี่ยนเป็น “พนักงานของผมอีก ไม่งั้นผมเอาเรื่อง!!”

ตุลร้องไห้ ขอให้แมตต์พาไปจากที่นี่ ฐานัทรู้สึกผิดแต่ถูกแนนกอดไว้แน่นไม่ยอมให้ตามตุลไป

“ตุล...ฟังพี่ก่อน...” ฐานัทสะบัดแต่ไม่หลุด เขาสบถอย่างหัวเสีย “โธ่เว้ย!!!”

ooooooo

เย็นแล้วแมตต์พาตุลไปนั่งที่ริมแม่น้ำปิง ต่างนั่งนิ่งเงียบดูสายน้ำที่ไหลเอื่อย ครู่หนึ่งแมตต์จึงเอ่ยขึ้นว่า อยากร้องไห้ก็ร้องเถอะ จะได้สบายใจขึ้น อย่านั่งเงียบๆแบบนี้เลย

ตุลพูดอย่างเหม่อลอยว่าพี่นัทคิดกับตนยังไง ตนไม่รู้ แล้วจะมีสิทธิ์ร้องไห้ได้ยังไง

“ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะทำให้ตัวเองสบายขึ้น ถ้าร้องไห้แล้วคุณสบายใจขึ้น ก็ร้องเถอะ”

ตุลค่อยๆหันมองเขา น้ำตาไหลอย่างไม่อาจหยุดได้ ชายหนุ่มโอบเธอมาซบไหล่เหมือนจะช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของเธอ...

ในขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้คอนโดตุล ฐานัทที่นั่งรอตุลอยู่ลุกพรวดขึ้นอย่างกระวนกระวายใจ แนนที่นั่งเฝ้าอยู่ลุกตามทันที เขาพูดอย่างเหลืออดเหลือทนว่าเลิกยุ่งกับตนได้ไหม เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว

“เป็นไม่เป็นไม่สน แนนอยากรู้แค่ว่าถ้านังทอมนั่นกลับมาเห็นแนนอยู่กับพี่นัทที่นี่ จะยังหน้าด้านเป็นแฟนกับพี่อีกไหม...พี่นัทอยู่ แนนอยู่ พี่นัทกลับ แนนก็กลับ เป็นไงเป็นกัน” แนนประกาศอย่างท้าทาย

ฐานัทเครียดจนพูดไม่ออก เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป แนนมองอย่างหมายมั่นว่า ตนไม่ได้ ใครก็อย่าหวังว่าจะได้!

แมตต์ขับรถพาตุลกลับมาส่งที่คอนโด ปรากฏว่าเธอนอนหลับตัวร้อนจี๋ เขาจึงตัดสินใจอุ้มขึ้นไป พอวางลงบนเตียง ตุลก็เพ้อ “พี่นัทช่วยตุลใช่ไหม พี่นัทช่วยตุลขึ้นจากน้ำใช่ไหม” แมตต์ฟังแล้วเจ็บแปล๊บเพราะตนเป็นคนช่วยเธอแท้ๆ เขาไม่ทนฟังต่อไป เดินเลี่ยงไปเอาน้ำและผ้าขนหนูมาเตรียมเช็ดตัวให้เธอ

ตุลเพ้อ เมื่อภาพในความทรงจำที่แมตต์เข้ามากางร่มให้ในยามฝนตกหนัก ดูแลในยามป่วย ต้มข้าวต้มให้กิน จนกระทั่งฉุดตนขึ้นจากน้ำเชี่ยวกรากที่พัดจม ตุลกระสับกระส่ายเพ้อ...

“ขอบคุณคุณแมตต์...ขอบคุณ...”

แมตต์ยิ้มออกที่ตุลเพ้อถึงตน ลงมือเช็ดตัวให้อย่างเบามือ

ทันใดนั้นประตูเปิดออก บุญลือในสภาพเมากรึ่มหิ้วถุงข้าวต้มมัดเข้ามาถามว่าประชุมอะไรกันอยู่ ทำไมมาอยู่กันในนี้ แมตต์กลัวถูกเข้าใจผิดรีบชี้แจงว่า

“คือ...ตุลไม่สบายมากครับคุณอา ไข้ขึ้นสูงมากถ้าไม่รีบเช็ดตัวกลัวตุลจะชักครับ”

บุญลือแปลกใจที่คนอย่างตุลเป็นไข้ แต่พอจับตัวก็สะดุ้งเพราะตัวร้อนจี๋ แมตต์บอกว่าตนพาไปหาหมอและกลับมานอนพัก เพิ่งกินยาลดไข้ไป บุญลือขอบคุณที่มีน้ำใจมาส่งตุลและเช็ดตัวให้ด้วย ยื่นถุงข้าวต้มมัดให้บอกว่าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ แบ่งไปชิม พลางจะแบ่งให้

“ไม่ต้องครับคุณอา ผมกำลังจะกลับพอดี เอาไว้พรุ่งนี้ผมแวะมาดีกว่าครับ”

บุญลือชะงัก มองแมตต์อย่างประเมินว่า เช้าถึงเย็นถึง...ชักจะยังไงเสียแล้ว??

แมตต์ลงมาถึงลานจอดรถก็เห็นฐานัทลงจากรถพอดี ฐานัทเดินเข้ามาพูดประชดว่าบลู แพลนเนตสวัสดิการดีจัง มีเจ้านายคอยดูแลลูกน้องใกล้ชิดจนมืดค่ำแบบนี้ แมตต์สวนไปทันทีว่า

“ครับ ผมเป็นเจ้านายก็ต้องดูแลตุลเต็มที่ ผมได้สิทธิ์นี้เต็มร้อย แล้วคุณล่ะใช้สิทธิ์อะไรดูแลตุล พี่? เพื่อน? คนรู้จัก? หรือคนรัก? เคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อยก่อนไหมครับ”

ทั้งสองฟาดฟันกันด้วยสายตาอย่างไม่มีใครยอมใคร พลันก็มีเสียงสัญญาณไฟไหม้ลั่นขึ้น ผู้คนตะโกนและวิ่งหนีกันโกลาหล นาทีนี้ทั้งแมตต์และฐานัทมองหน้ากันแล้วหันมองไปบนคอนโดพร้อมกัน พอได้สติก็วิ่งแข่งกันขึ้นบันไดหนีไฟทันที

ตุลยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง รปภ.มาตะโกนบอกว่าไฟไหม้ หนีเร็ว! บุญลือแทบหายเมาวิ่งไปที่เตียงปลุกตุลบอกว่าไฟไหม้ ตุลงัวเงียขึ้นถามว่าพ่อเมาหรือเปล่า?

ไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว ควันลอยเข้ามาในห้องและไหม้ประตูพังลงมาทับเท้าบุญลือที่กำลังพาตุลหนี แมตต์กับฐานัทวิ่งเข้ามาพอดี ตุลบอกให้ช่วยพ่อด้วย

แมตต์บอกให้ฐานัทพาตุลออกไป ตนจะพาคุณอาออกไปเอง ตุลห่วงพ่อ แมตต์เสียงเข้มสั่ง

“คุณออกไปกับคุณฐานัทเดี๋ยวนี้ ผมจะพาพ่อคุณออกไปให้ได้ ผมสัญญา!!!”

แต่บุญลือถูกประตูทับเท้าเดินไม่ถนัด แมตต์ถามว่าเดินไหวไหมแล้วยกขึ้นหลังวิ่งฝ่ากองไฟออกไป

ฐานัทอุ้มตุลออกมาพ้นอันตรายแล้ววางลง ตุลเป็นห่วงพ่อจะวิ่งเข้าไปในคอนโด พลันก็หยุดกึกเมื่อเห็นพ่อฟุบหน้าขี่หลังแมตต์วิ่งฝ่าควันไฟออกมา เธอวิ่งเข้าไปเขย่าเรียกสุดเสียง

“พ่อ...พ่อ...”

“ได้ยินแล้วเว้ย ยังไม่ตาย” บุญลือบอกเสียงแหบแห้งเพราะสำลักควันไฟ ตุลดีใจสุดชีวิตแล้วก็ล้มหมดสติ ฐานัทพุ่งเข้ารับไว้ในอ้อมกอด

แมตต์กลับถึงบ้านแม้จะล้างหน้าแล้วแต่สภาพยังมอมแมม ป้ากลางถามว่าไปทำอะไรมา แมตต์บอกว่าไฟไหม้คอนโดพนักงาน พอดีอยู่ด้วยกันเลยช่วยออกมา พอพิมมี่รู้ว่าเป็นตุลก็เป็นห่วง แมตต์บอกว่าถ้าจะไปเยี่ยม ไปพรุ่งนี้ก็แล้วกัน พิมมี่บอกว่าพรุ่งนี้ตนไม่ว่างต้องไปเคลียร์กับศุลกากรที่กรุงเทพฯ

แมตต์ถามว่าแล้วจะไปกับใคร ฌอนเข้ามาบอกว่าไปกับตน พรุ่งนี้ตนจะเข้าประชุมที่กรุงเทพฯ พิมมี่เห็นแมตต์นิ่วหน้าก็รีบขอตัวไป ฌอนบอกว่าไม่ต้องห่วง ตนจะดูแลพิมมี่อย่างดีแล้วขอตัวไปอีกคน

“ดูแลไม่กลัว กลัวจะทิ้งเหมือนทุกครั้งน่ะสิ!!” แมตต์งึมงัมกับป้ากลาง

“แมตต์...พิมมี่โตแล้วนะลูก แมตต์จะหวงน้องไว้กับตัวตลอดเวลาไม่ได้นะ แมตต์ต้องเปิดโอกาสให้

น้องได้เรียนรู้จากทุกข์สุขที่ต้องเจอบ้าง น้องจะได้มีภูมิต้านทานชีวิตนะลูกนะ”

แมตต์เงียบ เขาเข้าใจที่ป้ากลางพูด แต่ก็อดเป็นห่วงน้องไม่ได้

พิมมี่ดีใจที่จะได้อยู่ใกล้ชิดฌอน แต่พอไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิ เขาได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าประธานหอการค้าออสเตรเลียมาถึงก่อนกำหนด เขาต้องไปต้อนรับให้พิมมี่ไปที่โรงแรมก่อน ตนจองห้องไว้แล้ว แล้วค่อยพบกันตอนเย็น พิมมี่ใจแป้ว แค่เริ่มต้นก็มีอุปสรรคเสียแล้ว

ซ้ำตอนเย็นพิมมี่แต่งสวยไปรอที่ห้องอาหาร ฌอนก็พานักธุรกิจหนุ่มสามคนมาด้วยบอกว่าเขาสนใจเรื่องตลาดออนไลน์เลยชวนมากินข้าวและคุยงานไปด้วย ตลอดเวลาที่กินอาหารกัน ฌอนเอาแต่คุยงานกับนักธุรกิจเหล่านั้นจนพิมมี่เหมือนเป็นส่วนเกิน เธอกร่อยสนิท...

ooooooo

ทั้งตุลและบุญลือต้องเข้าโรงพยาบาลรักษาตัว ฐานัทเฝ้าดูแลตุลไม่ห่าง เขาพยายามชี้แจงเรื่องแนนกับตุล ตุลบอกว่าเชื่อในตัวเขา แต่กลัวว่าแนนจะไม่รู้สึกเหมือนเขา

แมตต์เตรียมข้อมูลพรีเซนเตชั่นโปรเจกต์มารีน เวิลด์ เชียงใหม่อย่างคร่ำเคร่ง มนตรีกับโตมรหอบแฟ้มเข้ามาให้และชวนไปเยี่ยมตุลกัน แมตต์ชะงักกึกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาไปเยี่ยมตุล เพราะพอเปิดประตูเข้าไปเห็นฐานัทฟุบหลับอยู่ข้างเตียงมือยังกุมมือตุลอยู่ แมตต์ถอยออกมาอย่างเจ็บปวด วันนี้เขาจึงปฏิเสธมนตรีกับโตมรอ้างว่าต้องเตรียมงาน

วันนี้หมอให้บุญลือกลับบ้านได้แล้ว ตุลก็จะกลับแต่เป็นตอนเที่ยง สมฤดีบอกรอกลับไปพร้อมกันเลย

จึงรู้จากบุญลือว่าแมตต์จะให้ตุลไปอยู่บ้านแม่เขาเพราะคอนโดไฟไหม้แล้วและบ้านแม่เขาก็ไม่มีใครอยู่ ทั้งแม่และตุลงงเพราะแมตต์ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับตนมาก่อน ตุลบอกว่าตนอยู่โรงพยาบาลสองวันสองคืน เขาไม่โผล่หน้ามาให้เห็นด้วยซ้ำ บุญลือถามว่าแมตต์มาเยี่ยมตนทุกคืน ไม่แวะไปหาตุลเลยหรือ?

“ก็คงแวะแหละ แต่จะเข้าไปยังไงล่ะพ่อ พ่อนัทเฝ้าอยู่อาจจะเกรงใจ ที่จริงเจ้านายตุลใจดีมากเลยนะ อุตส่าห์มีน้ำใจกับตุลขนาดนี้” แม่เอ่ยชม ตุลติงว่าเขาคงพูดไปตามมารยาทมากกว่า

“ผมไม่ได้พูดตามมารยาท” เสียงแมตต์แทรกขึ้น “ผมอยากให้คุณไปอยู่ที่นั่นจริงๆ ขึ้นอยู่กับคุณว่าจะไปหรือไม่ไป” แมตต์มองหน้าตุลขอคำตอบ ตุลอึดอัดกับทุกคนที่มองตนด้วยสายตาแบบเดียวกัน

ooooooo

ขณะที่ตุลกำลังอึดอัดที่จะตัดสินใจนั้น ฐานัทกับ อโนมาและดารินทร์ก็เข้ามา ฐานัทบอกว่าจะมารับตุลไปดูห้องว่างที่คอนโดตน เผื่อชอบจะได้เข้าไปอยู่เลย

ในที่สุดตุลเลือกไปอยู่ที่บ้านไม้กลางบึงบัววิกตอเรีย ของแมตต์ บอกอโนมากับกับดารินทร์ว่าตนตัดสินใจเพราะงานล้วนๆ เพราะที่นี่ใกล้ที่ทำงาน แต่ที่คอนโดพี่นัท แพงมาก แค่จ่ายค่าเช่าก็ไม่มีเงินเหลือให้พ่อแม่แล้ว

สองเพื่อนสาวแซวว่ารู้สึกเหมือนมีคลื่นอะไรบางอย่างวนอยู่รอบตัวคุณแมตต์กับพี่นัทและตุล อโนมาถามว่าตุลไปดูช้างหรือไปอ่อยอะไรคุณแมตต์ ดารินทร์ก็ว่าพอแนนกับช้างโผล่มาทุกอย่างก็พลิกเลย ตุลยืนยันว่ายังไงผู้ชายที่มาพร้อมดอกไม้กับช่วยต่อลมหายใจให้ตนก็ไม่มีทางเป็นคุณแมตต์ได้อยู่แล้ว

“เออ แกไม่คิดอะไรก็ดี คุณแมตต์เขามีคุณโรส สวย ไฮโซโอเคอยู่แล้วทั้งคน แกจะสู้เขาได้ไง”

ฟังอโนมาแล้วตุลได้สติว่า ระหว่างตนกับคุณแมตต์ มันก็แค่ฝันลมๆแล้งๆเท่านั้น...

ฐานัทคิดหนักเมื่อเจอแมตต์ก็ถามว่า เขาคิดกับตุลเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งใช่ไหม แต่ตนกับตุลกำลังคบกัน แมตต์เจ็บจี๊ดขึ้นมา แต่พูดอย่างไว้เชิงก่อนเดินไปว่า

“แล้วคุณจะกลัวอะไร แค่ดูแลตุลให้ดีที่สุด ถ้าตุลรู้สึกว่าคุณดีจริงก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไร”

ฝ่ายพิมมี่ดีใจที่ได้เดินทางไปกรุงเทพฯกับฌอนหวังจะได้ใกล้ชิดกันแต่เธอต้องผิดหวังอย่างมากเมื่อฌอนคุยธุรกิจจนไม่มีเวลาให้เธอเลย จนกระทั่งวันกลับก็ให้เธอบินมาคนเดียว เพราะติดคุยงานกับนักธุรกิจ

เมื่อพิมมี่กลับถึงบ้านป้ากลางถามว่าทำไมกลับคนเดียว พิมมี่พยายามทำร่าเริงบอกว่าพี่ฌอนติดคุยงาน ตนเลยกลับมาก่อน

ตุลมาทำงานทั้งที่ยังไม่หายดี มนตรีกับโตมรทัก ก็บอกว่างานรออยู่เยอะ แล้วแมตต์กับตุลก็เริ่มเตรียมงาน กันอย่างคร่ำเคร่ง

สายวันนี้ โรสมาหาบุญลือกับสมฤดีที่บ้านบอก อย่างตื่นเต้นว่าข้าวต้มมัดที่อาบุญลือทำนั้น ตอนนี้ฮิตฮอต ไปทั่วเชียงใหม่แล้ว แต่มีปัญหาคือแฟนบล็อกจะไปซื้อได้ที่ไหน ตนไม่รู้จะตอบยังไงก็เลยบอกว่าเราทำกินกันเฉพาะในครอบครัวกับญาติสนิทเท่านั้น เลยโดนด่าว่าข้าวต้มมัดไม่มีจริง

โรสอ้อนวอนให้สมฤดีกับบุญลือช่วยทำข้าวต้มมัดออกขายให้เร็วที่สุดไม่งั้นตนแย่แน่ บุญลือกับสมฤดีหนักใจว่ากล้วยที่ได้มาก็หมดแล้ว สองคนตายายคงไปตระเวนหาซื้ออุปกรณ์การทำข้าวต้มมัดไม่ไหว โรสบอกว่าตนจะให้คนงานที่บ้านจัดการให้ จะส่งตรงถึงบ้านภายในวันนี้เลย

โรสพูดๆๆแล้วรวบรัดว่าตกลงตามนี้ เดี๋ยวตนจะจ้างคนออกแบบแพ็กเกจจิ้งเก๋ๆให้ เสนอว่าแรกๆทำสัก 50 มัดก่อนก็พอ ไม่งั้นอาชีพบล็อกเกอร์ของตนคงจบตั้งแต่เริ่มเปิดตัว โรสพูดๆๆแล้วรวบรัดว่าโอเคตามนี้ เดี๋ยวตนจะไปจ้างคนออกแบบแพ็กเกจจิ้งเก๋ๆ

บุญลือกับสมฤดีมองหน้ากันแล้วพยักหน้าแบบเลยตามเลย ไม่คิดว่าจับพลัดจับผลูจะมาทำข้าวต้มมัดขายกับโรส...

ooooooo

แนนยังตามตื๊อฐานัทไม่เลิก วันนี้มาเจอโรสที่จะมาให้ฐานัทช่วยทำแพ็กเกจจิ้งกิ๊บเก๋ใส่ข้าวต้มมัดให้ก็หาว่าโรสแย่งแฟนตน โรสเลยสวมรอยควงฐานัทขึ้นรถไป แต่ยังไม่ทันคุยอะไรกัน คุณแม่โรสก็โทร. เข้ามือถือ

อุไรวรรณโทร.มาบอกว่าใบตองหมด ให้ไปเอาที่สวนป่าแดดของเรา โรสดีใจบอกว่าไม่ต้องห่วง แล้วพาฐานัทไปที่สวนเกษตรอุไรวรรณ แต่โรสทำอะไร

ไม่เป็นสักอย่าง แม้แต่ตัดใบตองก็เรียกว่าเด็ด เห็นเครือกล้วย กำลังเหมาะก็จะหาไม้มาสอย ใบตองก็เลือกใบแก่ ฐานัทเห็นแล้วปวดหัวถามว่าไหวไหมเนี่ย???

วันนี้ที่สวนสัตว์ ครูฝึกแมวน้ำป่วยอีกคนก็ลาพาแม่ไปหาหมอ ตุลจึงต้องมาฝึกแมวน้ำแทนทั้งที่ยังไม่หายป่วยดี แมตต์มาเห็น บอกให้ไปนั่งพักเสีย ตนจะฝึกให้เอง แต่ฝึกไม่เป็น ให้ปลาเป็นรางวัลแมวน้ำบ่อย จนตุลต้องสอนหลักการฝึกที่จะให้รางวัลแก่แมวน้ำก็ต่อเมื่อมันทำตามคำสั่ง ถ้าให้พร่ำเพรื่อต่อไปมันจะไม่เชื่อฟังเรา

ตกเย็นฐานัทซื้ออาหารไปดินเนอร์กับตุลที่บ้านไม้กลางบึงบัว แมตต์ถือกระเป๋าคอมฯมาเห็นก็ไม่พอใจ บอกว่าให้เวลาชั่วโมงเดียวพอไหม ทั้งสองจึงยกอาหารไปกินกันที่ระเบียง กินไปกังวลไป เสร็จแล้วตุลรีบเข้ามาทำงาน แมตต์ทำไฟล์สำหรับพรีเซนต์ไว้แล้ว จึงเปิดดูกันพลางอธิบายอย่างตั้งอกตั้งใจ

วันต่อมาตุลกับแมตต์ยังศึกษาค้นคว้ากันต่อ นลินีที่ท้องแก่แล้วเข้ามาในห้องบอกว่าไปหาหมอเลยแวะซื้อเบเกอรี่เจ้าอร่อยมาฝาก พร้อมกับขอลาเพิ่มอีกสองอาทิตย์รบกวนตุลช่วยงานต่ออีกนิด

ตุลบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ ขณะนลินีถือถาดจะออกไป มือไปโดนถ้วยกาแฟจนกาแฟกระฉอกช้อนร่วงลงพื้น นลินีรีบก้มเก็บและจะไปชงให้ใหม่ ตุลบอกไม่ต้องตนเพิ่งกินมา นลินีจึงออกไป แอบหันมองเห็นแมตต์กับตุลตั้งอกตั้งใจทำงานกันก็ยิ้มแล้วออกไป

ooooooo

วันนี้ ขณะพิมมี่กำลังเปลี่ยนชุดใหม่ให้หุ่นในร้าน ฌอนเข้ามาบอกว่าวันนี้ตนเลิกงานเร็ว มาชวนเธอไปดินเนอร์กัน พิมมี่ดีใจหลังจากที่ผิดหวังมาหลายครั้ง

ฌอนขอโทษที่ไปกรุงเทพฯ ตนไม่ได้ดูแลเธอ วันนี้ ขอเป็นเจ้ามือแก้ตัว บ่นตัวเองว่าทำแต่งานจนไม่ได้ดูแลเธอ ไม่รู้ว่าจะต้องเป็นแบบนี้อีกนานเท่าไหร่ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนทนรับสภาพแบบนี้ได้

พิมมี่ตัดสินใจบอกเขาว่ารู้ไหมว่าตนคิดยังไงกับเขา ตนพร้อมที่จะเป็นผู้หญิงคนนั้นของเขา

แต่แล้วก็ต้องผิดหวังอีก เมื่อแบรดที่มาเซ็นเอกสารที่สิงคโปร์โทร.มาบอกฌอนว่าพรุ่งนี้เช้าจะมาไทย พิมมี่มองฌอนที่เดินออกไปคุยโทรศัพท์ รู้สึกในทันทีว่า ยังไม่ทันเริ่มต้นก็กร่อยเสียแล้ว...

รุ่งขึ้น ขณะแมตต์แต่งตัวทะมัดทะแมงหิ้วโน้ตบุ๊กถือเอกสารลงมากับตุล เจอแบรดกับฌอนที่ประตู ตุลรีบสวัสดีท่านประธาน แมตต์ระแวงว่าพ่อจะตามมาดูว่าตนทำงานพลาดหรือเปล่า แต่แบรดอวยพรให้โชคดี ได้งานตามที่ฝัน

“ขอบคุณครับ ผมกับตุลญาณาเตรียมตัวมานาน เราคิดว่าเราพร้อมและรับรองว่าไม่ทำให้พ่อเสียชื่อแน่ ขอตัวนะครับ”

แบรดเห็นความตั้งใจมุ่งมั่นของแมตต์แล้วรู้สึกเหมือนเห็นเงาตัวเอง...

ooooooo

เมธากวิน...แมตต์ ตัวแทนของบลู แพลนเนตกับตุลเดินเข้ามาในห้องประชุมใหญ่โรงแรมอย่างมั่นใจ เจอทักษะเข้ามาทักว่า

“สวัสดีครับคุณแมตต์...ตุล ดีใจจริงๆที่ได้เจอกันอีก เห็นคุณสองคนทีไรผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มงานช้าเกินไป พวกคุณเพิ่งจบได้ไม่นาน แต่ทำงานใหญ่ระดับนี้จนสำเร็จ เยี่ยมมากครับ”

“ขอบคุณครับ ผมแค่มีโอกาสผ่านรอบแรกมาเท่านั้น จะสำเร็จหรือไม่คงต้องดูการพรีเซนต์รอบนี้ครับ”

“นี่ถ้าผมยังอยู่บลู แพลนเนตคงเป็นเรื่องท้าทายมากที่ได้ทำงานกับคนหนุ่มไฟแรงอย่างคุณ แต่ในเมื่อเราอยู่คนละบริษัท เราก็ต้องต่อสู้กันให้ถึงที่สุด เพราะโอกาสแบบนี้มีแค่ครั้งเดียว”

“ผมกับตุลพร้อมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดอยู่แล้ว คุณเองก็เช่นกัน”

“ครับ ขอให้โชคดี” ทักษะยิ้มอย่างเป็นมิตร พอดีผู้ประสานงานมาเชิญเข้าด้านใน แมตต์กับตุลหันสบตากันอย่างเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement