พริ้ง คนเริงเมือง ตอนที่ 15 นิยายไทยรัฐ -
ไทยรัฐออนไลน์
วันพฤหัสบดีที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ
advertisement

พริ้ง คนเริงเมือง ตอนที่ 15


24 พ.ค. 2560 09:53
842,652 ครั้ง

พริ้ง คนเริงเมือง ตอนที่ 15

อ่านเรื่องย่อ

พริ้ง คนเริงเมือง

แนว:

ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

สุวรรณี สุคนธา

บทโทรทัศน์โดย:

เจ้าคำดี

กำกับการแสดงโดย:

รัญญา ศิยานนท์

ผลิตโดย:

บริษัท นีโน่ บราเดอร์ส จำกัดและบริษัท มีเดีย สตูดิโอ จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ:

อคัมย์สิริ สุวรรณสุข,เขตต์ ฐานทัพ, กฤษฎา สุภาพพร้อม, วัชรบูล ลี้สุวรรณ, ภูริ หิรัญพฤกษ์, พูลภัทร อัตถปัญญาพล, เมทนี บุรณศิริ

ในเวลาเดียวกัน พริ้งแต่งตัวสวยเตรียมจะออกไปข้างนอก หลวงเสนาะเข้ามาทักว่าจะไปไหน เธอจะไปหาพี่สาวเนื่องจากยังไม่ได้บอกว่าแท้ง เขามีอะไรจะให้เธอชวนให้มากับเขาก่อน พริ้งไม่มีทางเลือกจำต้องไปด้วย ครั้นมาถึงห้องทำงาน หลวงเสนาะเปิดหีบที่บรรจุเครื่องเพชรและทองมอบให้พริ้งเพื่อรับขวัญ

“ให้ฉัน แล้วฉันต้องทำอะไรเป็นพิเศษให้คุณหลวงหรือเปล่า”

“ลืมไอ้เปรมซะ ขอให้แม่พริ้งเริ่มต้นชีวิตใหม่กับฉัน ลืมอดีตไปให้หมดได้ไหมเล่า”

“ถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ” พริ้งถามหยั่งเชิง หลวงเสนาะจะถือว่าเธอผิดสัญญา จะยึดบ้านเธอและคงต้องให้เธอไปจากที่นี่ แต่ไปแบบไร้วิญญาณ เขาทนเห็นเธอไปจากเขาแล้วไปมีผัวใหม่ไม่ได้ พริ้งติงพูดแบบนี้เท่ากับเป็นการขู่ หลวงเสนาะไม่ได้ขู่แค่ยื่นข้อเสนอให้เธอเลือก ส่วนจะเลือกทางไหนเขาไม่ได้บังคับ

“หนึ่งอยู่กับฉันอย่างมีความสุข สองตายไปจากฉัน เลือกเอา...ชีวิตคนเรามีทางเลือกเสมอแม่พริ้ง ถ้าเลือกถูกก็โชคดีเหมือนถูกหวย แต่ถ้าเลือกผิด อาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตหรือขั้นเสียผู้เสียคนเสียชีวิต อยู่ที่การตัดสินใจเลือกแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น”

เพื่อความอยู่รอด พริ้งตัดสินใจเลือกหลวงเสนาะโดยตั้งใจมั่นจะต้องเอาคืนเขาภายหลังอย่างสาสม...

ถูกขู่เอาไว้ทำให้พริ้งไม่กล้าออกไปข้างนอก ได้แต่รอฟังข่าวบุญช่วยอย่างใจจดจ่ออยู่ที่บ้าน ผ่านไปพักใหญ่ ช้อยแวะมาแจ้งข่าวร้ายว่าบุญช่วยตายแล้ว ตนพาแม่เอมไปหาเขาแต่ไม่ทัน ตำรวจสรุปว่าเขาถูกฆ่าชิงทรัพย์ พบกระเป๋าเงินของเขาถูกทิ้งอยู่แถวนั้น เงินไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว พริ้งถึงกับเข่าอ่อน...

อีกมุมหนึ่งในห้องทำงานของหลวงเสนาะ แนบรายงานเรื่องที่จัดการเก็บบุญช่วยให้เจ้านายฟัง ท่านขอบใจเขามากที่ช่วยกำจัดมันให้ เขาพิสูจน์ให้ท่านเห็นแล้วว่าซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อท่านแค่ไหน

“ผมมีนายคนเดียวคือคุณหลวงครับ”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา แนบจะรายงานความเคลื่อนไหวของพริ้งให้หลวงเสนาะรับทราบทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปไหน ทำอะไรหรือคุยกับใครโดยที่พริ้งไม่ได้เฉลียวใจแม้แต่น้อยเพราะคิดว่าเขาซื่อสัตย์กับเธอ หลวงเสนาะเดินมาตบไหล่แนบถามว่าอยากได้อะไรตอบแทนไหม เขาไม่ต้องการอะไรขอแค่ให้ท่านรับรู้ไว้ว่าเขาซื่อสัตย์กับท่านเท่านั้นเป็นพอ หลวงเสนาะรับรู้แก่ใจแล้ว ถึงเวลาเมื่อไหร่จะต้องตอบแทนเขาแน่ๆ

“เฮ้อ ต่อไปนี้ชีวิตรักของฉันกับแม่พริ้งจะได้ราบรื่นสักที”

“ด้วยความเคารพ ผมไม่แน่ใจว่าคุณพริ้งจะทำได้อย่างที่รับปากคุณหลวง”

“ก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ถ้าจะมีพิษสงอะไร ฉันจะรับมือไม่ได้เชียวรึ สุดท้ายก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือ เชื่อฉันเถอะ” หลวงเสนาะยิ้มสมใจ ขณะที่แนบได้แต่ยืนนิ่งเชื่อตามที่นายอยากให้เชื่อ

ooooooo

พริ้งเอาแต่นั่งหน้าเครียดเพราะมั่นใจว่าหลวงเสนาะอยู่เบื้องหลังการตายของบุญช่วย ช้อยเห็นเธอนิ่งเงียบไปคิดว่ายังตกใจที่บุญช่วยตายจึงปลอบใจ ให้เธอคิดเสียว่าเขาหมดเวรหมดกรรม ส่วนโจรนั่นคงเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเขาที่ตามมาเอาคืน พริ้งพึมพำไม่ใช่โจรที่ไหนน่าจะเป็นผัวของเธอมากกว่า

“มันคงไม่บังเอิญขนาดที่โจรจะไปปล้นบุญช่วยในตรอกนั่นถ้าไม่ใช่เพราะมีใครตั้งใจจะไปฆ่า”

ช้อยไม่อยากเชื่อหลวงเสนาะจะอำมหิตได้ขนาดนั้น พริ้งตัดสินใจเล่าให้ฟังว่าที่เธอต้องยอมเป็นเมียมันก็เพราะมันให้คนไปปล้นเธอ บีบจนเธอไม่มีทางเลือก

ชั่วได้ขนาดนั้นมีหรือจะทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ช้อยตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน ชวนพริ้งกลับไปอยู่บ้านสวน ในเมื่อไม่ได้รักหลวงเสนาะอีกทั้งลูกก็ไม่มีแล้วก็ให้เลิกรากันไป

“มันไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆหรอกพี่ช้อย อีกอย่าง ฉันยังไปตอนนี้ไม่ได้”

“รออะไร” ช้อยยังไม่ทันจะได้รับคำตอบ หลวงเสนาะเข้ามาถามเสียก่อนว่าคุยอะไรกันอยู่ หน้าตาถึงได้เครียดนัก ช้อยทำหน้าไม่ถูกจะพูดอะไรก็กลัวเขาจับได้เลยยกมือไหว้ทักทาย พริ้งรีบควงแขนเขาไว้ทำท่าร่าเริง

“พี่ช้อยเอาข่าวมาบอกฉันว่าบุญช่วยผัวเก่าฉันตายแล้ว”

หลวงเสนาะทำเป็นตกใจใหญ่โต ช้อยงุนงงกับการตีสองหน้าของพริ้งกับเขา พริ้งโกหกอีกว่าศพของบุญช่วยจะเอากลับไปเผาที่ระยอง ก็เลยฝากเงินให้ช้อยไปทำบุญด้วย หลวงเสนาะอนุญาตถ้าพริ้งอยากจะไปงานศพบุญช่วย เผื่อจะอยากไปขออโหสิกรรม พริ้งชวนเขาไปขออโหสิกรรมด้วยกันเลย เขาหัวเราะกลบเกลื่อน

“ฉันไม่มีอะไรต้องให้เขาอโหสิสักหน่อย”

“ฉันทิ้งเขามาหาคุณหลวงนะ ถือว่าแย่งมา ไม่ควรขออโหสิรึ”

ช้อยอึดอัดใจ กระซิบกับพริ้งตกลงจะเอาอย่างไรไปหรือไม่ไป หลวงเสนาะคอยเงี่ยหูฟัง พริ้งจงใจพูดเสียงดังว่าไม่ไป ตนถือว่าขาดกับบุญช่วยมานานแล้ว ขืนไปอาจถูกแม่ของเขาฉีกอกเอาได้ ช้อยงงที่เธอตอบไปคนละทาง พริ้งเห็นสีหน้าฉงนของพี่สาวไล่ให้กลับได้แล้วเดี๋ยวจะมืด แล้วอาสาไปส่งขึ้นสามล้อ จากนั้นจูงมือกันออกไป ครั้นพ้นระยะที่คุณหลวงชั่วจะได้ยิน ช้อยถามทำไมถึงยังไปจากที่นี่ไม่ได้ จะอยู่ทำอะไร

“ฉันจะอยู่เอาเงินจากมันให้คุ้มกับสิ่งที่ฉันต้องเสียไปก่อนน่ะสิ”

ooooooo

พริ้งไม่พอใจมากที่เห็นแม่แล่มมายืนเสนอหน้ารับใช้อยู่ที่โต๊ะอาหาร จิกหัวลากตัวออกมาหน้าตึกใหญ่ ไล่ตะเพิดไปให้พ้นหน้า หลวงเสนาะเดินนำสาวใช้มาช่วยกันห้ามแต่เธอไม่ฟังไล่แม่แล่มกลับไปหามาลินี

“แล่มกลับไปไม่ได้แล้วค่ะ คุณมาลินีไม่เลี้ยงแล่มแล้ว”

“เขาทะเลาะกัน แม่แล่มเลยขอกลับมารับใช้ที่ตึกใหญ่ ถือว่าเมตตาเลี้ยงหมูเลี้ยงหมากาไก่ไว้ดูเล่นสักตัว ถ้ารำคาญหูรำคาญตานักก็ให้อยู่แต่ก้นครัวก็ได้ ไม่ต้องออกมาให้แม่พริ้งเห็น”

แม่แล่มลงทุนอ้อนวอนเพื่อให้พริ้งเห็นใจและยอมรับกลับมาอยู่ตึกใหญ่ พริ้งแค้นเธอมาก ตั้งข้อแม้ถ้าอยากจะให้รับกลับต้องกราบเท้าขอขมาตนก่อน แม่แล่มมองสบตาหลวงเสนาะซึ่งพยักพเยิดให้ทำอย่างที่พริ้งต้องการ เธอจำใจกราบศัตรูหัวใจ พริ้งจึงยอมให้มาอยู่ที่ตึกใหญ่ได้ แต่ห้ามเสนอหน้ามาให้ตนเห็น ให้เธออยู่แต่ในครัว เพราะไม่อย่างนั้น อะไรอยู่ใกล้มือตนจะเขวี้ยงใส่หน้า แม่แล่มรับคำเดินจากไปด้วยความแค้น

ระหว่างนั้นเปรมฤทัยเดินอย่างร้อนใจเข้ามาแจ้งหลวงเสนาะว่ามาลินีหายตัวไป...

มาลินีไม่ได้หายไปไหน ลอยอืดเป็นศพอยู่ในบึงของบ้านหลวงเสนาะ เปรมฤทัยเห็นสภาพศพถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นน้ำตาคลอด้วยความสะเทือนใจ

ooooooo

นอกจากจะไม่ไปงานศพมาลินีแล้ว พริ้งยังแต่งตัวด้วยสีสันฉูดฉาดจงใจไม่ให้เกียรติคนตาย อ้างที่ไม่อยากไปเพราะยังทำใจไม่ได้ที่มาลินีทำให้แท้งลูก ขืนบังคับให้ไปเธอกลัวจะไปหัวเราะเยาะใส่โลงศพ

“จะโกรธฉันที่ไม่ให้เกียรติภรรยาคุณก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะคะคุณเปรม แต่ขอให้เข้าใจฉันด้วย คุณเสียภรรยาแต่ฉันเสียลูก ความเจ็บปวดมันไม่เท่ากันหรอก”

“ขอให้เอ็งเข้าใจแม่พริ้งเถอะนะ ข้าไปแค่คนเดียวคงไม่เป็นไร” หลวงเสนาะช่วยแก้ต่างให้เมีย เปรมฤทัยเข้าใจดีว่าพริ้งเองก็สูญเสียและเป็นธรรมดาที่ยังเสียใจและโกรธ หลวงเสนาะตั้งใจถามย้ำให้พริ้งได้ยิน แล้วเปรมฤทัยยังโกรธยังเสียใจไหม เขาบอกไม่ถูกเหมือนเสียเพื่อนเสียน้องและที่สำคัญรู้สึกขัดแย้งอย่างยิ่ง

“เพราะผมไม่เชื่อว่ามาลินีจะรู้สึกผิดจนกระโดดน้ำฆ่าตัวตายอย่างที่ตำรวจสรุปคดี ในขณะที่ชีวิตกำลังจะเริ่มต้นใหม่และมีความหวัง” เปรมฤทัยพูดไม่ทันขาดคำ มาลัยเข้ามาโวยวายว่าตัวเองก็ไม่เชื่อว่าลูกจะคิดสั้น มั่นใจต้องมีคนทำให้ตาย แล้วชี้นิ้วกราดใครเป็นคนทำให้สารภาพออกมา หลวงเสนาะพยายามอธิบายว่าไม่มีใครใจคอเหี้ยมโหดทำอย่างที่มาลัยกล่าวหา เธอยืนกรานไม่เชื่อตามที่ตำรวจบอก

“ฉันมั่นใจว่าต้องมีใคร...ใครสักคนที่นี่ที่มันทำลูกฉัน ใครที่มันเกลียดลูกฉันเพราะจ้องจะแย่งผัวของลูกฉัน พอถูกจับได้ก็ยัดเยียดข้อกล่าวหาลูกฉันเพื่อกลบเกลื่อนความผิดตัวเอง” ขณะพูดมาลัยจ้องพริ้งไม่วางตา

“พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง จะบอกว่าฉันเป็นคนทำหรือไง” พริ้งโวยกลับ มาลัยรู้เรื่องเลวร้ายที่พริ้งทำทุกอย่าง ทั้งจงใจให้ตัวเองแท้งลูกเพื่อใส่ร้ายมาลินีหวังจะให้เป็นคนผิดจะได้ไปจากชีวิตเปรมฤทัย แต่เรื่องไม่เป็นอย่างที่คิด พริ้งก็เลยฆ่าเธอ แล้วชี้หน้าด่าพริ้งว่าเป็นฆาตกรฆ่าทั้งมาลินีและลูกในท้องตัวเอง

“กูจะให้ตำรวจรื้อคดี กูจะลากคอมึงเข้าคุกให้ได้อีพริ้ง มึงต้องชดใช้ในสิ่งที่มึงทำ”

พริ้งโมโหจนขาดสติตบตีมาลัยอุตลุด หลวงเสนาะต้องเข้าไปดึงเมียรักไว้ บอกให้เปรมฤทัยพามาลัยออกไป พริ้งทั้งดิ้นทั้งโวยวายว่าตัวเองไม่ได้ทำ ไม่ได้ฆ่ามาลินี หลวงเสนาะเครียดคิดหาทางช่วยเธอ...

ดึกคืนนั้น หลังจากแน่ใจว่าพริ้งหลับสนิท หลวงเสนาะแวะไปหาแม่แล่มที่ห้องพัก เธอหลงดีใจคิดว่าท่านกลับมาหาชิ้นเก่า ที่ไหนได้ท่านมาเพื่อขอร้องให้เธอเป็นแพะรับบาปว่าเป็นคนฆ่ามาลินี หากเธอจงรักภักดีกับท่านจริงอย่างปากว่า เพราะถ้าตำรวจมาสอบสวน ท่านอาจเดือดร้อนได้ หลวงเสนาะยอมรับว่าเป็นคนสั่งให้แนบไปฆ่ามาลินี แม่แล่มเป็นคนเดียวที่ช่วยท่านได้เพราะดูจะมีแรงจูงใจตำรวจคงเชื่อได้ไม่ยาก

“แต่ไม่ใช่แค่แล่มที่มีแรงจูงใจ อีคุณพริ้งมันก็มี มีมากกว่าแล่มด้วยซ้ำ”

“ฉันจำเป็นต้องมีแม่พริ้งเพราะฉันรักของฉัน แม่แล่มน่าจะเข้าใจหัวอกฉันในข้อนี้นะ เห็นใจเข้าใจฉันเถิด หรือแม่แล่มอยากเห็นฉันถูกล่ามตรวนเดินเข้าคุกหมดสิ้นศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจ ทั้งที่ฉันเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน มันฆ่าลูกฉันนะแม่แล่ม ฉันทนเห็นหน้านังฆาตกรยังมีลมหายใจในขณะที่ลูกฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะออกมาลืมตาดูโลกไม่ได้” หลวงเสนาะลูบหัวแม่แล่มไปพลางพูดโน้มน้าวไปด้วย

แม่แล่มกอดท่านไว้ด้วยความสงสารและทุกข์ทรมาน กลัวที่ต้องรับผิดแทนแต่ก็รักและภักดีต่อท่านเหลือเกิน หลวงเสนาะกอดเธอตอบแม้ใจจะเจ็บ แต่ก็เลือกที่รักษาชีวิตของพริ้งกับตัวเองเอาไว้

ooooooo

แม่แล่มไม่ทำให้หลวงเสนาะผิดหวัง สารภาพว่าเป็นคนฆ่ามาลินีเองเพราะแค้นที่ถูกคนตายทำร้ายและไล่ออก โดยมีเด็กรับใช้เป็นพยานว่ามีการทะเลาะ เบาะแว้งกันจริง เปรมฤทัยไม่เชื่อ เข้ามาถามคาดคั้นว่าจริงหรือ แม่แล่มยืนยันทั้งน้ำตาว่าจริง ตอนแรกตั้งใจจะหนี แต่เพราะสำนึกในบุญคุณของคุณหลวง

“ไม่อยากทำให้ท่านเดือดร้อน แล่มเลยขอก้มหน้ารับโทษชดใช้ความผิดค่ะ”

เปรมฤทัยไม่เชื่ออยู่ดีว่าแม่แล่มจะเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ แต่ก็จนใจจะซักถามอะไรอีก พริ้งสั่งให้แนบรีบพาตัวไปให้พ้นหน้าให้มันไปชดใช้ความผิดให้สาสมกับความเลว แม่แล่มเต็มใจที่จะชดใช้ทุกอย่างเพื่อไม่ให้คนที่ตัวเองรักต้องเดือดร้อน เปรมฤทัยจับสังเกตแม่แล่มที่กำลังมองหลวงเสนาะก็เริ่มสงสัยตงิดๆ

“แต่ไม่นานหรอกอีพริ้ง จะถึงวันที่มึงต้องชดใช้บ้าง เพราะมึงคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น”

“จะเอาอีนี่ไปส่งตำรวจหรือจะให้ฉันตบมันจนตายคามือที่นี่” พริ้งโวยวายจะเอาเรื่อง หลวงเสนาะสั่งให้แนบรีบพาแม่แล่มไปได้แล้วและอวยพรให้เธอโชคดี ท่านจะหาทนายช่วยสู้คดีให้และจะไปเยี่ยมเธอบ่อยๆ

แม่แล่มถึงกับทรุดลงนั่งแปะกับพื้นร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด...

เมื่ออยู่กันตามลำพัง พริ้งลองหยั่งเชิงหลวงเสนาะ ทำไมคราวนี้ถึงไม่ปกป้องแม่แล่มแม้แต่น้อย ทั้งที่เป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยงแท้ๆกลับเสือกไสไล่ส่งให้ไปรับโทษทัณฑ์ ท่านอ้างในเมื่อคนทำผิดจะปกป้องได้อย่างไร

“หรือไม่อีแล่มก็กำลังปกป้องใครบางคนอยู่”

“แม่พริ้ง พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง เหมือนแม่พริ้งกำลังสงสัยฉัน” ขาดคำเปรมฤทัยเข้ามาพูดเรื่องเดิมๆอีกว่าตัวเองก็ไม่เชื่อเช่นกันว่าแม่แล่มเป็นฆาตกรฆ่ามาลินี หรือมีความจริงอะไรที่ท่านยังปกปิดเขาอยู่ หลวงเสนาะเกรี้ยวกราดใส่ทำไมพูดเหมือนอยากจะให้ท่านยอมรับให้ได้ว่าเป็นคนทำ เปรมฤทัยไม่อยากคิดแต่ก็อดไม่ได้ พริ้งแปลกใจทำไมเขาถึงคิดว่าพ่อตัวเองอำมหิตและโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้

“เพราะมันเกลียดฉันไง” หลวงเสนาะทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน

“หรือไม่ก็เพราะคิดว่าตัวเองรู้จักคุณหลวงดี”

“แม่พริ้งนี่กำลังจะรุมฉันรึ คิดอะไรกันอยู่หา” หลวงเสนาะหวาดระแวงขึ้นมาทันที พริ้งเห็นท่านชักจะคุมสติไม่อยู่รีบปลอบให้ใจเย็นๆก่อน เธอเป็นเมียท่านอะไรที่ท่านพูดเธอต้องเชื่ออยู่แล้ว ท่านว่าไม่ก็คือไม่ ท่านถึงยิ้มออกมาได้ ขอเพียงพริ้งเชื่อตนคนเดียวก็พอคนอื่นไม่เชื่อก็ช่างหัวมัน พริ้งต่อว่าเปรมฤทัยถึงจะเสียใจที่ต้องเสียภรรยาแต่ก็ไม่ควรพาลกับคนอื่นโดยเฉพาะพ่อตัวเอง เขาขอโทษที่สับสน เขาแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ถูกปกปิด

“ไอ้เวร ยังไม่วายนะมึง สับสนจนอกตัญญู เอ็งรีบย้ายออกไปสับสนข้างนอกเลย ไสหัวไป...ไป๊”

“ผมไปแน่ครับ ผมหาบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว ถึงไม่มีมาลินีไปอยู่ด้วย ผมก็จะไปอยู่ดี ที่นี่มีแต่ความทรงจำที่เลวร้าย ผมอยู่กับมันไม่ได้ สวัสดีครับ” เปรมฤทัยไหว้หลวงเสนาะแล้วหันสบตาพริ้งที่มองตอบตกใจก่อนจะผละจากไปโดยมีเสียงหลวงเสนาะตะโกนด่าไล่หลังว่าไอ้ลูกอกตัญญู ไปแล้วก็ให้ไปเลย ไว้ให้ท่านตายก่อนแล้วค่อยกลับมารดน้ำศพ พริ้งอยากจะตามไปห้ามเปรมฤทัยใจแทบขาดแต่ทำไม่ได้

หลวงเสนาะเครียดหนักพานจะเป็นลม พริ้งต้องเข้าไปประคองทั้งที่เกลียดชัง จากนั้นพาไปนอนพักที่ห้อง บอกให้รอสักครู่เธอให้เด็กชงยาหอมมาให้ หลวงเสนาะไม่วายหื่นคว้าเธอมากอด

“ไม่เอายาหอมจะเอาแม่พริ้ง ต่อให้หัวใจวายคาอกฉันก็ยอม”

พริ้งคิดแผนชั่วขึ้นมาได้ จะต้องหาทางทำให้หลวงเสนาะตายๆไปด้วยอาการหัวใจวาย ค่อยๆนอนลงข้างท่านซบอกทั้งที่ชิงชัง

ooooooo

แนบเห็นพริ้งมายืนดูต้นยี่โถอย่างสนใจ ปรี่เข้ามาถามว่าดูทำไม เธออ้างว่าชอบ เขามองไม่ไว้ใจแค่ชอบเท่านั้นจริงๆหรือ พริ้งไม่พอใจที่เขาทำเหมือนระแวงเธอ ทั้งที่เธอต่างหากควรจะระแวงเขาไม่อย่างนั้นเธออาจมีจุดจบเหมือนบุญช่วย มาลินีและแม่แล่ม เขาเอาแต่นิ่งเงียบ ยิ่งทำให้พริ้งมั่นใจว่าคิดถูกต้อง

“เพียงแต่คุณพริ้งดูแลคุณหลวงให้ดีอย่าคิดทำอะไรโง่ๆ คุณพริ้งก็จะได้ไม่ต้องมีจุดจบอย่างนั้น”

พริ้งชักสีหน้าไม่พอใจที่แนบข่มขู่ เขาอ้างไม่ได้ขู่แค่เตือนเท่านั้น เธอผละจากมาอย่างเจ็บแค้นใจ ตั้งใจมั่นจะต้องจัดการให้แนบพบจุดจบก่อนตัวเอง แล้วตรงไปที่ห้องนอนเห็นหลวงเสนาะนอนหน้าตาซีดเซียวอยู่บนเตียงโผซบอกร้องไห้ ท่านตกใจเกิดอะไรขึ้น เธอคร่ำครวญว่าอยู่ที่นี่ไม่ไหวอีกแล้ว แนบระแวงว่าเธอจะทำอะไรท่าน แค่เธอไปยืนดูต้นไม้ที่เขาปลูก ต้นยี่โถที่เขาเคยบอกว่าใช้ฆ่าคนได้โดยไม่ทราบสาเหตุ

“ฉันเห็นมันแปลกดีฉันเลยชอบดู แต่มันคิดว่าฉันจะเอาไปทำอะไรคุณหลวง ฉันจะไปใช้มันเป็นรึ ไอ้คนปลูกต่างหากที่ไม่น่าไว้ใจ มันเอามาปลูกทำไมในบ้าน ต้นไม้อื่นเยอะแยะทำไมไม่ปลูก”

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement