เพลิงบุญ ตอนที่ 3 นิยายไทยรัฐ
วันพฤหัสบดีที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

เพลิงบุญ ตอนที่ 3


21 ก.ย. 2560 08:24
4,808,884 ครั้ง

ละคร นิยาย เพลิงบุญ

เพลิงบุญ ตอนที่ 3

อ่านเรื่องย่อ

เพลิงบุญ

แนว:

โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

กฤษณา อโศกสิน

บทโทรทัศน์โดย:

ณัฐิยา ศิรกรวิไล

กำกับการแสดงโดย:

ชนินทร ประเสริฐประศาสน์

ผลิตโดย:

บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์, เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ, ราณี แคมเปน,

ฤกษ์พาพิมาลามารองชุดไทยที่ร้าน เขาปลื้มใจที่เห็นคนรักสวยสง่า อยากเห็นเธออยู่ในชุดแบบนี้ทุกวัน พิมาลาเขินอายบอกไม่ต้องชมมากตนไม่เปลี่ยนใจแน่ ฤกษ์สวมกอดชื่นใจ

“นี่ชุดยับหมดแล้ว ปล่อยได้แล้วอย่ามาเนียน” พิมาลาผลักไส

“กอดนิดกอดหน่อยก็ไม่ได้ นี่เรากำลังจะเป็นสามีภรรยากันแล้วนะครับคุณพิมาลา จะเขินไปถึงไหน ผลักไสมากๆ พอแต่งไปแล้วผมไม่กอด ห้ามงอนด้วย”

“ก็ตามใจ ไม่อยากกอดก็ตามใจ พิมไม่เคยบังคับใครอยู่แล้วพี่ฤกษ์ก็รู้ ยิ่งถ้าไม่กอดเพราะหมดรัก ยิ่งไม่งอนและไม่ง้อด้วย”

“โอ๋ๆ พี่พูดเล่น พี่ไม่มีวันไม่อยากกอดพิมหรอกน่า พิม...พี่ตัดสินใจแต่งงานกับพิม เพราะพี่มั่นใจว่าอยากอยู่กับพิมไปตลอดชีวิต พี่ไม่มีวันเปลี่ยนใจหรือทิ้งพิมไปแน่ๆ” ฤกษ์หอมแก้มเธออย่างทะนุถนอม พิมาลาหลบตาด้วยความเขินอาย...

ด้านเทิดพันธ์ต้องเจอกับคำพูดของใจเริงที่บั่นทอนจิตใจอย่างมาก เธอพูดอย่างไม่คิดสักนิดว่า ไม่ให้ห่วงเรื่องแต่งตัวแล้วจะให้ห่วงเรื่องไหน เขาถึงกับอึ้งที่ภรรยาไม่ได้เสียใจที่พ่อเขาตายบ้างเลย กลับพูดอีกว่า จะให้ฟูมฟายหรืออย่างไร ตอนพ่อเธอตายก็ร้องไห้ แต่เดี๋ยวก็ทำใจได้ จะต้องเล่นใหญ่ดราม่าไปทำไม เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา

“เริงขอใส่ชุดดำเฉพาะไปสวดศพนะคะ ในชีวิตประจำวันขอใส่ชุดปกติ ตกลงตามนี้นะคะ เริงไปก่อนมีนัดกับพิม” คำพูดทิ้งท้ายของใจเริงทำเอาเทิดพันธ์จุกจนพูดไม่ออก

ใจเริงออกมาหาพิมาลาที่ร้านอาหาร ซักถามถึงการเตรียมงานและสินสอด พิมาลาตอบว่าผู้ใหญ่เป็นคนจัดการแต่คงไม่มากเท่าของเธอ ใจเริงแค่นยิ้มบอกไม่ได้คิดเปรียบเทียบแค่อยากรู้ว่าฤกษ์จะเลี้ยงดูเพื่อนได้ไหม พิมาลายิ้มบอกว่าถึงเขาไม่เลี้ยงดู ตนก็เลี้ยงดูตัวเองได้ แล้วส่งการ์ดให้ฝากเชิญเทิดพันธ์ด้วย ใจเริงตอบหน้าตาเฉยว่าเขาคงไปไม่ได้เพราะพ่อเพิ่งเสีย พิมาลาตกใจแล้วทำไมเธอไม่ไปช่วยงานศพ

“โอ๊ย ไม่ต้องทำอะไรหรอก เขามีเงินจ้างพวกอีเวนต์มาทำ พิมไม่ว่างไม่ต้องไปก็ได้นะ เรายังขี้เกียจไปเลย นั่งฟังพระสวดน่าเบื่อจะตาย เราว่าจะไปสักคืนนึงพอเป็นพิธีแค่นั้นแหละ”

พิมาลาไม่เห็นด้วยแต่ไม่อยากขัด...แล้วใจเริงก็ทำอย่างที่พูด เทิดพันธ์นั่งฟังพระสวดโดยไม่มีภรรยาอยู่เคียงข้าง เขารู้สึกปวดใจอย่างมาก

ooooooo

เทิดพันธ์เข้าบริหารงานบริษัทแทนพ่อที่เพิ่งเสีย พบปัญหาใหญ่เมื่อฝ่ายบัญชีรายงานว่า บัญชีบริษัทติดตัวแดงแบกดอกเบี้ยมานานแล้ว แต่คุณท่านยังยืนยันจะลงทุนเพิ่ม ตอนนี้ยอดหนี้จึงท่วมท้น เป็นเหตุผลทำให้คุณท่านเครียดจัดจนเส้นเลือดในสมองแตก

พอเทิดพันธ์เข้าใจก็ปรึกษาวิธีแก้ปัญหาเพื่อพยุงบริษัทไว้ หัวหน้าฝ่ายบัญชีคิดว่าถ้าขายคอนโดที่หัวหินได้หมดก็พอจะลืมตาอ้าปาก

หลายวันต่อมา เทิดพันธ์เปิดตัวโครงการคอนโดหรูที่หัวหิน เชิญลูกค้าไฮโซและนักข่าวมากมาย หวังจะได้ยอดจองถล่มทลาย แต่ด้วยเศรษฐกิจไม่ค่อยดีทำให้ผิดความคาดหวัง ยอดจองในวันนี้แค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เขาเล่นงานฝ่ายการตลาดว่าทำงานไม่ดี ไม่สนใจว่าเศรษฐกิจจะดีหรือไม่ พวกเขาต้องขายให้ได้...พอหันมาถามสุพรรญาเลขาหน้าใสว่าใจเริงมาหรือเปล่า เธอทำท่าอึกอักไม่กล้าตอบ ว่าใจเริงโทร.มาบอกว่าอย่างไร

ระหว่างที่เทิดพันธ์กำลังเครียดและผิดหวัง ใจเริงกลับอยู่ในชุดว่ายน้ำเซ็กซี่ นอนที่เตียงริมสระน้ำในบ้าน เธอให้เหตุผลว่า ไม่ไปหัวหินเพราะแดดร้อนผิวจะเสีย เทิดพันธ์กลับมาโวย “ผิวเสีย! แล้วมานอนอาบแดดแบบนี้ ไม่เสีย หรือไงฮะ!”

ใจเริงแถว่าแดดก่อนแปดโมงเช้ามีวิตามินบำรุงกระดูก เทิดพันธ์ปรี๊ดแตก

“ไอ้แดดวิตามินดีมันทำให้คุณมีกินได้ไหม คุณบอกให้ผมลาออกจากงานที่อังกฤษมาดูแลกิจการของพ่อ ผมทำตามที่คุณต้องการแล้ว ทำไมไม่ช่วยกันบ้าง เมื่อวานผมย้ำแล้วว่าเป็นงานใหญ่ ให้คุณช่วยคุยกับลูกค้า ช่วยกันทำมาหากิน คุณก็ไม่โผล่ไป”

“เริงเป็นเมียนะ! ที่แต่งงานด้วยเพราะจะมาเป็นเมีย ไม่ได้มาเป็นเซลส์ขายคอนโด! แล้วอีกอย่างเริงไม่ชอบทำงาน ทำงานไม่เป็นและไม่คิดจะทำ!...คนกำลังชิล มาทำให้เสียอารมณ์แต่เช้า น่ารำคาญ” ใจเริงสะบัดหน้าใส่ด้วยความหงุดหงิด

เทิดพันธ์โกรธกระชากแขนใจเริงให้หันกลับมา ตอกกลับ “รำคาญรึ...ถ้าพูดแค่นี้รำคาญก็หาเงินมาจ่ายบัตรเครดิตที่คุณกระหน่ำซื้อทั้งกระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้าหมดไปเกือบล้าน ถ้ารำคาญไม่อยากฟังก็หาเงินมาจ่ายเอาเอง...ผมก็รำคาญคุณเหมือนกัน!”

ใจเริงกรี๊ดใส่ “พี่เทิด! มันจะมากไปแล้วนะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเริง พ่อกับแม่ยังไม่เคยด่าไม่เคยว่าสักคำ อย่าเอาความเครียดที่ล้มเหลวกับงานมาลงกับเริง...ก่อนแต่งเริงก็เป็นของเริงแบบนี้ รู้อยู่แล้วยังอยากจะแต่งแล้วตอนนี้จะมาให้ปรับตัว พอไม่ทำก็หงุดหงิดใส่ อย่ามาทำตัวงี่เง่า เริงไม่มีความอดทน!”

เทิดพันธ์อึ้งทรุดนั่งส่ายหน้า นี่ตนเป็นคนนำความหายนะมาให้ตัวเองเองหรือ

ooooooo

พิมาลาอัดเสียงในห้องอัด คุยเรื่องผู้ชายที่ควรเอามาเป็นคู่ชีวิตต้องมีคุณสมบัติ 3P คือ Protect Profess และ Provide หมายความว่า เขาต้องพร้อมจะปกป้องเราทุกด้าน ประกาศว่าคบกับเราเป็นแฟน และสุดท้ายคือแสดงการให้พร้อมจะเลี้ยงดูเรา

หมี่อยู่กับพิซซี่และแมนที่ห้องช่างเทคนิค หมี่ถามพิซซี่ว่าสามีเธอเป็นแบบนั้นไหม พิซซี่ตอบขำๆว่า ไม่ทันประกาศว่าเป็นแฟนก็ให้ความเป็นผัวไปก่อน สรุปแล้วไม่มีสักข้อ แมนเอากระจกส่องหน้าพิซซี่แล้วเตือนว่า หน้าแบบนี้ไม่ได้หาสามีกันง่ายๆ...พิซซี่ชะงักถาม นี่เตือนด้วยความหวังดีหรือ แมนพยักหน้าบอกหวังดีจากใจ พิซซี่ฮึดไม่เลิกก็ได้ อยู่เป็นเสี้ยนหนามกันไป

หมี่ขำประชดจะทำอะไรก็ทำให้สบายใจเลย ระหว่างนั้นพิมาลาอ่านข้อความในไลน์แล้วบอกหมี่ว่า ฤกษ์กับเพื่อนมาแล้ว

ฤกษ์กับเปรมมาที่ออฟฟิศของหมี่เพื่อขอยืมสถานที่ถ่ายรายการ พิมาลา หมี่ พิซซี่และแมนเดินออกมาหา พิมาลาถามเปรมว่าออฟฟิศสวยสมกับที่ตนคุยไว้ไหม เปรมหันมาจะตอบแต่พอเห็นหมี่ก็ตาโพลงตกหลุมรักในทันที พิมาลาแนะนำให้รู้จักหมี่ เปรมรีบก้าวมาแนะนำตัวเอง

“ผมเปรม เป็นหุ้นส่วนไอ้ฤกษ์แล้วก็เป็นผู้กำกับรายการ ยินดีที่ได้รู้จัก” เปรมยื่นมือรอ

พิซซี่กำลังจะยื่นมือมาจับแทนแต่เปรมรีบเอ่ยชื่อหมี่จึงชะงัก หมี่ยื่นมือไปจับเป็นพิธีแล้วดึงกลับ เปรมยิ้มหาเรื่องคุยด้วย

“ไม่ทราบว่าหมี่ย่อมาจากเส้นหมี่ บะหมี่ หรือหมี่กรอบครับ ของโปรดผมหมดเลย”

“ดิฉันชื่อปารมีค่ะ...เป็นยังไงบ้างคะคุณฤกษ์ ออฟฟิศหมี่พอใช้งานได้ไหมคะ”

ฤกษ์จะตอบแต่เปรมชิงตอบแทนว่า ออฟฟิศสวยมาก สวยไปหมด แม้แต่เจ้าของก็สวย หมี่ดักคอคิดจะจีบตนหรือ เปรมเล่นลิ้น ถ้าไม่รังเกียจก็อยากลอง หมี่ยิ้มเชือดเฉือน

“ไม่รังเกียจค่ะ แต่ติดต่อรับบัตรคิวกับพิซซี่ก่อนนะคะ พอดีช่วงนี้มีคนเข้ามาเยอะน่ะค่ะ”

ฤกษ์หัวเราะที่เพื่อนเจอของจริงเข้าเสียแล้ว พิมาลาชวนทุกคนเข้าไปคุยรายละเอียดในห้องทำงาน เปรมอดที่จะหยอดมุกจีบไม่ได้ หมี่ก็โบ้ยให้รับบัตรคิวจากพิซซี่ก่อนจนเขาเซ็งหันมาขอความช่วยเหลือกับพิมาลา ฤกษ์ดึงเธอไปโอบบอกตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของตน เปรมเซ็ง หมี่นึกได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันแต่งงานของทั้งสองจะมาทำงานทำไม

พิมาลาแก้ตัวว่าแค่อัดรายการไม่กี่นาที งานแต่งก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว พิซซี่บอกควรกลับไปนอนให้หน้าตาสดใส ฤกษ์ชมว่าแฟนตนหน้าใสอยู่แล้ว พิมาลาอายที่ถูกชมต่อหน้าคนอื่นจึงขอตัวกลับ ฤกษ์รีบลาทุกคนตามคนรักออกไป

ooooooo

สุพรรญาเลขาหน้าใสของเทิดพันธ์ รู้ถึงปัญหาของเจ้านายดีก็พยายามที่จะเสียบเข้าไปแทนที่ใจเริง ปรนนิบัติเอาอกเอาใจสารพัด แต่เทิดพันธ์ก็วางตัวเป็นสมภารไม่กินไก่วัด วันหนึ่งทั้งสองแวะทานอาหารที่ร้านประนอม มาลัยวรรณมาทำงานที่ร้านเห็นทั้งสองก็แปลกใจ

เทิดพันธ์กลับบ้าน บรรยากาศในบ้านอึมครึมเหมือนมีระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง ใจเริงแต่งตัวเซ็กซี่จะออกไปช็อปปิ้ง เทิดพันธ์ติงบอกไปแล้วถึงสถานการณ์การเงินว่าไม่ค่อยดี เธอกลับย้อนว่าเขาก็ควรทำให้มันดี จะมาหงุดหงิดใส่ตนทำไม หงุดหงิดแล้วจะรวยขึ้นหรือ ถ้าไม่ก็จงทำงานต่อไป ว่าแล้วก็เดินเชิดออกไป เทิดพันธ์เครียดจัดหันไปเห็นรูปเธอสมัยเจอกันใหม่ๆ ก็คว้ามาปาทิ้งลงพื้นด้วยความเสียใจสุดๆ

สุพรรญาเดินถือสูทที่เขาจะใส่คืนนี้มาให้ เห็นกรอบรูปแตกกระจายก็ตกใจ ถามมีอะไรหรือเปล่า เทิดพันธ์ตอบว่ามีแต่เธอช่วยอะไรไม่ได้ กลับไปทำงานต่อเสีย

สุพรรญาทำหน้าเกรงกลัวแต่แอบยิ้มมุมปาก...เสร็จตนแน่ พอวางสูทแล้วก็หันมาจะเก็บรูปที่แตกให้ เขาตวาด

“ไม่ต้อง เดี๋ยวให้แม่บ้านมาเก็บ”

“ค่ะ...เอ่อ ญารู้ว่าตอนนี้คุณเทิดมีปัญหาหลายอย่าง ถ้ามีอะไรที่ญาจะทำให้คุณเทิดอารมณ์ดีขึ้น บอกนะคะญาพร้อมจะทำทุกอย่าง” สุพรรญาพูดเปิดทางอยู่ในที ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปจับมือเทิดพันธ์และยิ้มอ่อย

“ญาเลือกสูทแบบสามชิ้นมาให้ มันอาจจะใส่ยากหน่อย ถ้าคุณเทิดต้องการ ญาช่วยใส่ให้ก็ได้นะคะ ญาใส่ชำนาญ... แป๊บเดียวก็เสร็จ”

“ไม่เป็นไร ผมใส่เองได้ ขอบคุณมาก” เทิดพันธ์ยังมีสติพอค่อยๆถอยห่างแล้วเดินหนี

สุพรรญามองตามด้วยความเสียดายแต่ไม่ยอมแพ้...

ในขณะเดียวกัน มาลีกำลังสอนพิมาลาวันสุดท้ายก่อนแต่งงานว่า “ถ้าผู้หญิงทำตัวเป็นไฟ ผู้ชายเป็นน้ำมัน อยู่ใกล้กันมันก็ลุกเผาทุกอย่าง...แม้แต่สติ เป็นผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัว เอาตัวไปอยู่กับผู้ชายมาก ผู้ชายเขาก็ไม่เสียหาย แต่ผู้หญิงนิดเดียวก็เหม็นไปทั้งหมู่บ้าน”

มาลัยวรรณซึ่งนั่งทำกระทงไว้ใส่อาหารอยู่ แย้งแม่อย่างขำๆ “โห แม่คะ ยุคดิจิตอลแล้วนะคะ ผู้หญิงมัวแต่รักนวลก็ชวนกันขึ้นคานสิคะ”

“ระหว่างขึ้นคานกับฉาวโฉ่ เราจะเลือกอะไรฮะ ฟังแม่ไว้นะ ผลไม้ที่สุกเต็มที่รสมันทั้งหอมทั้งหวาน ผู้หญิงที่มีสติรู้ผิดชอบทำสิ่งที่สมควรก็หอมหวานไม่ต่างกัน โบราณถึงได้สั่งสอนนักหนาว่า อย่าชิงสุกก่อนห่าม ...เคยกินผลไม้ที่มันห่ามไหม”

มาลัยวรรณตอบว่าเปรี้ยวๆฝาดๆ มาลีจึงบอกให้จำไว้ จะกล้าอะไรก็ให้อยู่ในขอบเขต กล้าท้าทายผู้ชายไม่งามแน่ แล้วให้ดูพิมาลาเป็นตัวอย่าง เชื่อฟังแม่ถึงได้ผู้ชายดีๆอย่างฤกษ์

“แล้วอย่างพี่เริงล่ะคะ พุ่งเข้าชนวิ่งเข้าใส่แบบนั้น ก็ได้สามีออกจะร่ำรวย เอาใจสารพัด ไม่เห็นจะต่ำต้อยด้อยค่าอย่างที่แม่ว่าเลย”

มาลีคิดว่าเป็นเพราะใจเริงเป็นคนมีน้ำใจ แม้จะเปรี้ยวไปนิด พิมาลาเห็นด้วยบอกน้องสาวหัดมองคนหลายๆ แง่มุม จะเจอมุมดีๆอย่างที่เราคิดไม่ถึง มาลัยวรรณไม่เชื่อว่าใจเริงจะมี

ด้านใจเริงซื้อสร้อยทองเส้นโตมาอวดแม่ พรรณรายสุขภาพไม่ค่อยดี มีวิลาวรรณคอยบีบนวด เตือนลูกว่าเทิดพันธ์ไม่อยากให้ใช้เงินสิ้นเปลืองทำไมถึงซื้ออีก เธอกลับเชิดหน้าบอกที่ซื้อเพราะประชดให้รู้ว่าคนอย่างใจเริงห้ามไม่ได้ วิลาวรรณปรายตามองเหยียดๆ

พรรณรายถามว่าถ้าเทิดพันธ์ไม่ยอมจ่ายจะทำอย่างไร ใจเริงกลับบอกหน้าตาเฉยว่า แม่ก็จ่ายแทน แค่สามแสนเอง พรรณรายหน้าเสียภาวนาขอให้เทิดพันธ์ยอมจ่าย แล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินจะไปห้องน้ำ วิลาวรรณมัวปัดที่ที่พรรณรายนอน ทันใดก็มีเสียงโครมครามดังขึ้น ตามด้วยเสียงพรพรรณร้องลั่นว่า พรรณรายตกบันได เรียกรถพยาบาลที ใจเริงได้ยินตกใจมาก

ใจเริงโทษป้าดูแลแม่ไม่ดี วิลาวรรณไม่พอใจบอกแม่ตนไม่ผิดมันเป็นอุบัติเหตุ พรพรรณตัดความรำคาญยอมรับผิด ใจเริงยิ่งได้ใจบอกผิดแล้วยอมรับผิดก็ดี แล้วฝากให้สองแม่ลูกดูแลแม่ตนด้วย ค่าใช้จ่ายให้โรงพยาบาลส่งบิลไปเก็บกับเทิดพันธ์ วิลาวรรณท้วงทำไมไม่ดูแลเอง

“ก็อยู่กันตั้งสองคนแล้วจะให้เริงอยู่ให้มันอึดอัดทำไม หมอก็มี พยาบาลก็เดินกันเต็มไปหมด แทนที่จะมาบ่น พี่ต้องขอบคุณเริงด้วยซ้ำที่ย้ายแม่มาอยู่ห้องพิเศษเดี่ยว ป้าพรจะได้นั่งเล่นนอนเล่นสบายๆ ห้องออกจะใหญ่โต” ใจเริงไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน บอกสองแม่ลูกอีกว่าตนต้องกลับไปเตรียมตัวเพื่อไปงานแต่งงานเพื่อนวันพรุ่งนี้

ooooooo

ความอบอุ่นในครอบครัวของทั้งฤกษ์และพิมาลาเต็มเปี่ยม ฤทธิ์สอนฤกษ์ให้เป็นสามีที่ดี หน้าที่นี้ใหญ่มาก เมื่อเราตัดสินใจจะแต่งงานดูแลผู้หญิงแล้วต้องมั่นใจว่าเราพร้อมที่จะเสียสละและซื่อสัตย์กับเขาเพียงคนเดียว อย่าคิดว่าเขาเป็นของตาย มีอะไรเข้ามาท้าทาย เราอาจวูบไหวได้

พจน์กับมาลีก็พร่ำสอนพิมาลา ผู้หญิงเวลาแต่งงาน สำคัญอยู่ที่สามอย่าง คือสามี ลูกและญาติของสามี ใครได้ดีครบสามอย่างถือว่าประเสริฐและต้องรักษาไว้ทะนุถนอมไว้เท่าชีวิตของเรา...มาลีลูบหัวพิมาลาบอกลูกทำหน้าที่ลูกได้ดี ต่อไปต้องเพิ่มหน้าที่เมีย ต้องเป็นเมียที่ดี เป็นแม่ที่ดี ถ้าเราดีสามีก็จะเกรงใจ จำไว้...เมียดีสามีเคารพ ฤทธิ์เองก็บอกฤกษ์ว่า สามีดี ภรรยาก็มีความสุข จำไว้ภรรยาคือภาพสะท้อนของสามี

รุ่งเช้า ผ่องใสปลื้มใจจุดธูปบอกกล่าววิญญาณของไข่มุกแม่ของฤกษ์ ว่าฤกษ์กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ดีอย่างพิมาลา...เสียงโห่...ฮิ้วดังขึ้น ฤทธิ์มาตามผ่องใสออกไปร่วมวงเพื่อเคลื่อนขบวนไปบ้านพิมาลา

มาลัยวรรณ หมี่ พิซซี่และแมนร่วมกันกั้นประตูอย่างสนุกสนาน พิมาลาอยู่ในชุดไทยสวยงาม นั่งรออยู่ในห้องด้วยใจตื่นเต้น

ในขณะที่ใจเริงแต่งชุดไทยร่วมสมัยค่อนไปทางเซ็กซี่ ใส่ทองเพชรเต็มตัวเตรียมออกจากบ้าน เทิดพันธ์เดินหน้าเครียดเข้ามาปาบิลค่าใช้จ่ายโรงพยาบาลลงตรงหน้าเธอ บอกตนไม่มีจ่าย ใจเริงโวยเขาไม่จ่ายแล้วใครจะจ่าย เขาตอกกลับโดยที่ใจเริงเถียงไม่ทัน

“ใครเป็นลูกก็จ่ายเองสิ อย่าบอกนะว่าไม่มีเงิน เมื่อวานซื้อเครื่องเพชรสามแสน เอาไปขายเลย ถ้าไม่พอก็ขนกระเป๋าแบรนด์เนมไปเปิดท้ายขายด้วย ทั้งตู้นั่นน่ะไม่รู้กี่ล้าน”

ใจเริงตะโกนกลับว่าไม่ขายแล้วเอาบิลปาใส่หน้าเทิดพันธ์ เขาทั้งเจ็บและแค้นพยายามยั้งอารมณ์ไว้ ใจเริงยังโวยอีกว่า ตอนขอตนมาเป็นเมีย รับปากกับพ่อแม่ตนว่าจะดูแลตนอย่างดี ดูแลยันพ่อแม่ ตอนนี้แม่ตนไม่สบาย เขาเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า เทิดพันธ์สวนทันควัน

“ตอนพี่มีพี่ก็ดูแล แม่จะเอาอะไรพี่ก็จัดให้ทุกอย่าง เล่นไพ่หมดเงินเป็นแสนๆ พี่ก็ตามใช้คืนให้ แต่ตอนนี้พี่กำลังแย่ คอนโดขายไม่ออก เงินจมตั้งเป็นพันล้าน แถมลูกสาวแม่ยังมาถลุงเงินไม่บันยะบันยัง รวยแค่ไหนก็ไม่ดูแลโว้ย!”

ใจเริงสะดุ้งที่เขาขึ้นวะโว้ย เทิดพันธ์ยิ่งแค้นใจตวาด “ไม่ต้องมาทำเยื่อหูบาง ทีตัวเองทั้งจิกทั้งด่า ดูถูกคนอื่นทำไมพูดได้ เคยเห็นหัวใครบ้าง ไม่เคย...ชีวิตมีแต่ตัวกู ตัวกู! ตัวกู!”

ใจเริงโกรธฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเขาอย่างแรง เทิดพันธ์กำหมัดแน่นโกรธจนตัวสั่น ชกเปรี้ยงผ่านหน้าเธอไปที่ตู้ข้างๆ เข่นเขี้ยวว่า คราวนี้ไม่โดนหน้า แต่คราวหน้าไม่แน่...ใจเริงตกใจจ้องหน้าเขาอย่างท้าทาย เทิดพันธ์เดินไปเปิดตู้รวบกระเป๋าแบรนด์เนมหรูออกมากองบอกให้เอาไปขายมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลเอง พูดจบก็เดินโกรธออกไป ใจเริงกรีดร้องอย่างขัดใจสุดๆ

ooooooo

กว่าขบวนขันหมากจะผ่านประตูเงินประตูทองมาได้ พิมาลาตื่นเต้นอยู่ในห้อง ทันใดใจเริงโทร.มาร้องห่มร้องไห้บอกว่าเทิดพันธ์เลวมากจะทำร้ายเธอ มาลัยวรรณเข้ามาตามให้ออกไป แต่พิมาลายังปลอบใจเริงอยู่ หมี่เข้ามาตามอีกคน มาลัยวรรณจึงดึงโทรศัพท์มาคุยเอง

“พี่เริงคะ ตอนนี้พี่พิมกำลังอยู่ในพิธีแต่งงานนะคะ งานแต่งครั้งเดียวของชีวิต ไม่ใช่เวลาเป็นที่ปรึกษาใคร เอาไว้เสร็จงานแล้วพี่เริงค่อยโทร.มา เข้าใจนะคะ ขอบคุณค่ะ”

ใจเริงช็อกแต่กรี๊ดไม่ทันเพราะถูกตัดสายไปก่อน ...ทั้งหมี่และมาลัยวรรณบอกพิมาลาว่า ตอนนี้ต้องสนใจแต่เจ้าบ่าวคนเดียว ไม่ใช่เวลาปลอบใจใคร...ด้านใจเริงตั้งสติได้ร้องกรี๊ดๆด้วยความโกรธ ความคิดบางอย่างผุดขึ้น เธอเอาหลังกระแทกขอบประตูอย่างแรงให้เกิดรอยช้ำ

เมื่อพิมาลาเดินมานั่งข้างๆ ฤกษ์ตะลึงกับความสวยสง่าของเธอ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างปลาบปลื้ม พิธีสวมแหวนผ่านไปด้วยดี...เปรมซึ่งแอบมองหมี่และหาโอกาสหยอดลูกจีบตลอดเวลา แต่เธอดักคอได้ทุกที เปรมเศร้าเปรยคำตัดพ้อ

“แอบชอบคืองานหลัก แอบรักคืองานรอง แอบมองคืองานอดิเรก แต่...ถูกปฏิเสธคืองานประจำ” ทำเอาพิซซี่กับแมนวี้ดวิ้วชอบใจกับคำคมนั้น

เจ้าบ่าวเจ้าสาวจูงมือกันดูแลกันอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ทันใดเสียงรถสปอร์ตของใจเริงแล่นมาจอด เธอลงจากรถในชุดไทยสไบทองสวยเด่น พิมาลายิ้มยินดีที่เพื่อนรักมา ใจเริงเข้ามาจับมือฤกษ์อวยพร เขาดึงมือออกราวรังเกียจแล้วบอกพิมาลาจะไปรอที่โต๊ะเปรม ใจเริงมองอย่างเคืองๆ

พิมาลาจูงมือใจเริงตามมาเพื่อจะถ่ายรูปร่วมกับกลุ่มหมี่และเปรม แต่ฤกษ์ปัดว่าไม่มีเวลา อ้างได้เวลารดน้ำแล้ว ใจเริงแกล้งว่าฤกษ์ทำเป็นงอนที่ตนมาช้าจึงไม่ยอมถ่ายรูปด้วย ฤกษ์สวนทันควัน ว่าเธอจะมาช้ามาเร็วหรือไม่มาเลยตนก็ไม่แคร์ ใจเริงชักสีหน้าจะเหวี่ยงวีน มาลัยวรรณเข้ามาขัดจังหวะพอดี บอกแม่ให้มาตามบ่าวสาวไปเตรียมรดน้ำ ฤกษ์รีบดึงพิมาลาไปทันที ใจเริงเดือดปุดๆ แต่พอเห็นสีหน้าคนอื่นที่มองอยู่ก็เปลี่ยนท่าทีชวนไปรดน้ำก่อนค่อยออกมาถ่ายรูป

ใจเริงเดินมาหยิบที่รดน้ำสังข์ ผ่องใสคว้าไว้หมับ บอกคนที่อายุน้อยกว่าหรือเท่ากันไม่ควรรดน้ำ ใจเริงอ้างตนอายุมากกว่าพิมาลา จะรดแต่เจ้าสาวก็ได้ ผ่องใสบอกไม่เคยมีธรรมเนียม ว่าแล้วก็เชิญญาติๆเข้ามา เบียดใจเริงกระเด็นออกไป ใจเริงเล่นใหญ่แกล้งล้มทำให้ทุกคนตกใจเห็นรอยช้ำที่แผ่นหลังเธอ พิมาลารีบถอดมงคลลุกไปประคองเพื่อน ฤกษ์ไม่พอใจเชื่อว่าใจเริงแกล้ง จึงเรียกแอ๊ดกับเปรมมาพาออกไปพักห้องนั่งเล่น พิธีรดน้ำสังข์ดำเนินต่อไปจนเสร็จ

ในห้องนั่งเล่น พิซซี่ แมนและมาลัยวรรณเม้าท์กันอย่างเบาๆว่าใจเริงแกล้งทำหวังทำลายงานแต่ง พิมาลาเดินเข้ามาได้ยินหน้าเสีย หมี่กับเปรมบอกแผลที่หลังใจเริงดูเหมือนอักเสบน่าจะส่งโรงพยาบาล ใจเริงทำทีฟื้นขึ้น พิมาลารีบถามถึงรอยช้ำว่าเป็นฝีมือเทิดพันธ์หรือ ใจเริงบอกจะเป็นใครไปได้ ฤกษ์แอบฟังอยู่หน้าห้องเข้ามาขัดไม่อยากให้พิมาลาใจอ่อนไปมากกว่านี้ ใจเริงเห็นฤกษ์ก็ตีหน้าเศร้ายกมือไหว้ขอโทษ ไม่ได้คิดมาทำให้งานเสีย ฤกษ์ยิ้มเหยียด

“ไม่เป็นไร ชินแล้ว มาทีไรก็เสียหายตลอด แล้วนี่ไม่สบายจะกลับเลยก็ได้นะ หรือจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวให้คนไปส่ง”

“เริงไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขออยู่ในงานได้เห็นพี่ฤกษ์ กับพิมมีความสุข เริงก็หายเจ็บแล้วค่ะ”

ฤกษ์ทำหน้าเอียนหันไปจูงมือพิมาลาออกไปส่งแขกผู้ใหญ่ ใจเริงมองมือที่จับกันด้วยแววตาอิจฉา เม้มปากแน่นไม่ให้กรี๊ดออกมา

งานในวันนี้เป็นพิธีหมั้นกับรดน้ำ อีกสองสามวันถึงจะเลี้ยงฉลอง คืนนี้ทั้งบ่าวสาวจึงนอนบ้านของตัวเอง ผ่องใสบ่นเรื่องใจเริงยกใหญ่ เตือนฤกษ์ต้องระวังตัว ย้ายเข้าเรือนหอเมื่อไหร่ ถ้าใจเริงมาอย่าไปสุงสิงด้วยเป็น อันขาด...ทางบ้านพิมาลา มาลัยวรรณบอกพี่สาวว่าใจเริงเล่นละครตบตาเรียกร้องความเห็นใจ ที่ดราม่าว่าสามีซ้อมก็ไม่น่าเป็นไปได้

ooooooo

ในคืนเดียวกัน เทิดพันธ์กลัดกลุ้มเรื่องขายคอนโดไม่ถึงเป้า สุพรรญาพยายามเอาอกเอาใจบอกตนจะไม่มีวันทิ้งเขาไว้คนเดียว ใจเทิดพันธ์กำลังอ่อนแอไม่อยากกลับบ้านไปเจอปัญหาอีก เข้าทางสุพรรญา เธอถามเขาจะให้จองโรงแรมหรือไปที่บ้านตนดี ทำให้เขาเผลอใจ

รุ่งเช้า ใจเริงตื่นมาพบว่าเทิดพันธ์ไม่ได้กลับบ้านก็หงุดหงิด นึกได้กดโทรศัพท์ชวนพิมาลาไปทานข้าว แต่พอรู้ว่าเธอไม่ว่างก็ยังดันทุรังขอตามไปด้วย

ฤกษ์กำลังคุยกับเจ้าหน้าที่โรงแรมถึงห้องจัดเลี้ยง ว่าจุดไหนจะจัดแต่งอย่างไร เจ้าหน้าที่ถามจะเพิ่มดอกไม้ตามทางเดินอีกไหม...เสียงใจเริงตอบแทนว่าเพิ่ม เพราะแขกที่มารอคิวถ่ายภาพจะได้ถ่ายรูปเล่นกันเองกับดอกไม้สวยๆ ฤกษ์หันขวับมาตาเขียวใส่บอกไม่ได้ต้องการความคิดเห็นไม่ต้องเสนอ แล้วเขาก็บอกเจ้าหน้าที่ว่าแขกของตนมีความอดทนพอ ตนไม่เอาดอกไม้ เจ้าหน้าที่ให้เขาไปเลือกรายการอาหารที่ด้านใน ฤกษ์ขอตัวสักครู่หันมาโวยใจเริง ใครเชิญให้มา

ไม่ทันไร พิมาลาเดินตามมาทำให้เขารู้คำตอบโดยปริยาย พิมาลาบอกฤกษ์ว่าตนชวนใจเริงมาช่วยออกความคิดเห็น เขาสวนเสียงแข็งว่าไม่ต้องการ ใจเริงยั่ว คนกำลังจะแต่งงานทำไมทำเสียงแข็งใส่กัน แล้วถามพิมาลาตกใจไหม ฤกษ์รีบขอโทษพิมาลา บอกรำคาญคนอื่นไม่ต้องการความเห็นของใครนอกจากเธอคนเดียว... พิมาลาละล้าละลังเสียงอ่อยขอให้ใจเริงรอตรงนี้

ใจเริงรับคำแต่แววตาพร้อมจะตามไปป่วนเต็มที่... ในห้องจัดเลี้ยง เปรม หมี่ มาลัยวรรณ พิซซี่และแมนกำลังชี้เลือกอาหารที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ชิม พอฤกษ์กับพิมาลาเข้ามา เปรมให้ทั้งสองป้อนอาหารกันเพื่อเก็บภาพไว้ทำวีดิโอ มาลัยวรรณกำลังอธิบายถึงความหมายของอาหารแต่ละอย่างว่าทำไมถึงเหมาะกับงานแต่งงาน ใจเริงเดินเข้ามาเสนอแนะว่าซุปควรเป็นซุปเย็น เพราะถ้าถือเคล็ด ชีวิตสมรสจะได้เย็นฉ่ำ ฤกษ์ไม่พอใจ บรรยากาศเริ่มอึดอัด

ใจเริงขอชิมอาหารบ้าง แล้วก็ติอาหารแต่ละอย่างเค็มไป มันไปไม่มีคลาส จนฤกษ์ไม่พอใจบอกลูกค้ากับญาติๆตนส่วนใหญ่เป็นคนจีน อาหารจึงเป็นแนวโต๊ะจีน ใจเริงประชดให้จัดเม็ดก๋วยจี๊ไว้ให้แขกแทะเล่นด้วย ฤกษ์สุดทนลุกขึ้นปัดถ้วยน้ำหล่นแล้วไล่ใจเริงให้กลับไปอย่างไม่ไว้หน้า เมื่อเธอยังยื้อออกความเห็น เขาจึงลากเธอเหวี่ยงไป ใจเริงแกล้งล้มลงร้องไห้ฟูมฟาย

“ได้ เริงมันตัวยุ่ง ตัวบ่อนทำลาย เริงไม่มางานแต่งก็ได้ ขออวยพรพิมตรงนี้ก็แล้วกัน”

พิมาลาขอร้องฤกษ์ยอมให้ใจเริงมางานมาเป็นเพื่อนเจ้าสาว ฤกษ์เห็นแก่คนรักจึงตัดบทว่า ใจเริงจะมาก็ได้แต่มาในฐานะแขกธรรมดา ไม่ใช่เพื่อนเจ้าสาว ใจเริงแอบยิ้มสมใจ

ขณะที่ฤกษ์กับพิมาลาคุยกับเจ้าหน้าที่ เปรมเปิดคลิปจากกล้องที่บันทึกไว้ให้มาลัยวรรณ หมี่ พิซซี่และแมนดูการล้มของใจเริง เหมือนที่เธอล้มตอนพิธีรดน้ำไม่มีผิด หมี่ไม่เข้าใจทำไมใจเริงต้องทำขนาดนี้ เปรมกับมาลัยวรรณถอนใจก่อนจะยอมเล่าอดีตของใจเริงกับฤกษ์ให้ฟัง

ฤกษ์ออกแบบหน้างานใหม่ เปลี่ยนเป็นจัดฉากให้เหมือนชานหน้าบ้าน พิมาลาชอบมาก ฤกษ์เห็นสีหน้าคนรักก็รู้ว่าไม่สบายใจเรื่องใจเริง จึงบอกว่าเธอมาป่วนเพราะอิจฉาเรา พิมาลาไม่คิดอย่างนั้น ฤกษ์ขอร้องอย่าให้ใจเริงมาวุ่นวายกับงานแต่งงานของเราเลย เธอจำต้องรับคำ...

ใจเริงกลับบ้านนั่งดื่มและดูภาพแต่งงานของตัวเองด้วยความเมาและคับแค้นใจ โทร.หาเทิดพันธ์ก็มีแต่ให้ฝากข้อความ จึงด่าฝากไว้ยาวเหยียดแล้วปามือถือทิ้ง

ooooooo

ก่อนวันฉลองแต่งงาน บ้านที่เตรียมไว้เป็นเรือนหอฤกษ์กับพิมาลา มีปาร์ตี้เล็กๆของสองครอบครัว ผ่องใสหน้าบานที่ได้ลูกสะใภ้สมใจ มาลีอยากเลี้ยงหลานไวๆ ฤกษ์กระซิบพิมาลาว่าเราคงต้องรีบ เธอหน้าแดงเขินอาย ฤทธิ์เตรียมเครื่องดื่มและจิบกันพอกรึ่มๆ ก่อนจะสั่งสอนฤกษ์

“จำไว้นะไอ้เสือ ผู้ชายเราสุดท้ายก็ต้องการแค่นี้แหละ ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนอยู่เคียงข้างเคียงบ่าเคียงไหล่ คอยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เราตอนลุกไปเยี่ยวไม่ไหว”

“ผมคิดว่า...ผมเจอคนนั้นแล้วครับ และผมก็พร้อมจะดูแลเธออย่างดีที่สุด”

สองพ่อลูกหัวเราะกัน ผ่องใสเปรยกับมาลีและพิมาลาว่าเสียดายที่มาลัยวรรณไม่มาวันนี้ พิมาลาบอกว่าน้องจะต้องเสนองานวันพรุ่งนี้จึงอยู่บ้านเตรียมตัว...

รุ่งเช้า บริษัทที่มาลัยวรรณกับป้านอมมาเสนองานคือบริษัทของเทิดพันธ์ ระหว่างนั่งรอ มาลัยวรรณซักถามป้านอมถึงความสนิทสนมของเทิดพันธ์กับสุพรรญา แต่แล้วก็เห็นด้วยตาตัวเองเมื่อทั้งสองเดินโอบกันเข้ามา รู้สึกหมั่นไส้ท่าทางจริตจก้านของสุพรรญาอย่างมาก

เทิดพันธ์ให้สุพรรญาตัดสินใจเลือกอาหารไว้จัดเลี้ยง เธอดูภาพจากแท็บเล็ตแล้วบอกป้านอมว่า ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี ตนไม่เลี้ยงอาหารหลัก จะเลือกแต่พวกอาหารว่าง แล้วชี้ถามขนมแต่ละอย่างว่าชื่ออะไร มาลัยวรรณชิงตอบแทนว่าอันนี้ชื่อขนมถังแตก

“เหรอ เออ...ถูกดี เอาอันนี้แหละ แล้วดอกอะไรเนี่ย เอามาประดับสวยเชียว”

“ดอกหญ้าค่ะ หญ้าเล่นชู้ เอ๊ย...หญ้าเจ้าชู้”

สุพรรญาว่าชื่อไม่เป็นมงคลเลย แล้วชี้ไปดอกไม้ที่แต่งขนมอีกอย่างว่าสวยดี เรียกว่าดอกอะไร มาลัยวรรณบอกว่าดอกเสนียดเป็นสมุนไพร ป้านอมมองมาลัยวรรณพลางกลั้นหัวเราะ

ทันใดเสียงเทิดพันธ์เอ็ดพนักงานดังลั่น สุพรรญารีบขอตัวไปดูเจ้านาย มาลัยวรรณบอกป้านอมว่าเศรษฐกิจขาลงจริงๆ เพราะเลือกขนมถังแตกอย่างเดียวเท่านั้น ป้านอมเหน็บ

“ย่ะ ก็ระวังจะโป๊ะแตก เขารู้ความจริงเข้าก็แล้วกัน เอามาจากไหนขนมถังแตก ฉันไม่เคยทำ แล้วนี่ยังหญ้าเล่นชู้ กับดอกเสนียด...คิดเข้าไปได้ ขอหยิกหน่อยเถอะ”

มาลัยวรรณเบี่ยงหลบหัวเราะคิกคัก...เย็นวันนั้น มาลัยวรรณกลับมาเล่าให้พิมาลาฟังว่าเทิดพันธ์นอกใจใจเริงแน่ ตนเห็นมากับตา พิมาลาถอนใจเป็นห่วงเพื่อนรักอย่างมาก

วันต่อมา พรพรรณโทรศัพท์บอกใจเริงว่า พรรณรายเสียแล้ว ใจเริงใจหายวาบ...พิมาลารู้ข่าวรีบมาหาใจเริงที่วัด เห็นพรพรรณกับวิลาวรรณช่วยกันจัดงาน ส่วนใจเริงนั่งร้องไห้อยู่หน้าศพ วิลาวรรณหมั่นไส้บ่นกับแม่ว่า ตอนนี้มาทำเสียใจตอนแม่ป่วยไม่มาดูแล พรพรรณปรามลูกสาวไม่ให้พูดมากแล้วช่วยกันทำงานต่อไป

พิมาลาช่วยติดต่อทางวัดและรายละเอียดต่างๆให้ แล้วขอตัวเพราะมีนัดกับฤกษ์ที่เรือนหอ ฤกษ์ส่งรูปบ้านหลายรูปมายั่วให้รีบไป ใจเริงแอบจิกตาแค้นทำทีขอดู รูปเรือนหอบ้าง พอเห็นว่าสวยและใหญ่โตพอควรก็ยิ่งอิจฉา อดที่จะเบ่งทับไม่ได้

“บ้านน่ารักดีนะ ไม่ใหญ่มาก ดูแลง่าย บ้านเรากับพี่เทิดใหญ่เกิ๊น ดูแลลำบาก ถ้าไม่มีคนใช้เราเหนื่อยแย่ แล้วบ้านราคาเท่าไหร่ ดูจะแพงไม่ใช่เล่น ผ่อนเดือนเท่าไหร่ล่ะ”

“ไม่ได้ผ่อนหรอก พ่อพี่ฤกษ์เขาขายที่ที่เชียงใหม่ได้ ก็เลยให้เงินมาก้อนนึงมาปลูกบ้านถือเป็นของขวัญแต่งงาน ที่ดินก็เป็นที่ดินเก่าของครอบครัวเขา โชคดีไปไม่ต้องเป็นหนี้”

ใจเริงชะงักไม่เคยรู้มาก่อนว่าฤกษ์มีที่ดินที่เชียงใหม่ ยิ่งสะสมความริษยาถามจะเข้าอยู่เมื่อไหร่ พิมาลาบอกวันเวลาไปโดยไม่ได้รู้เลยว่าเพื่อนไม่ได้มีความจริงใจ

พอพิมาลามาหาฤกษ์ที่เรือนหอ ชวนเขาไปร่วมงานศพพรรณราย แต่ฤกษ์อ้างว่าไปไม่ได้ต้องจัดเรือนหอเตรียมรับเมียเข้ามาอยู่ แล้วทำอ้อนเข้าสวมกอดหอมแก้ม หยอกล้อจนเธอต้องวิ่งหนีอยากจัดอะไรก็จัดไปเลย ฤกษ์ยิ่งแกล้งวิ่งไล่ เสียงหัวเราะแห่งความสุขดังอบอวลไปทั่วบ้าน ฤกษ์จับตัวพิมาลาได้ กระหน่ำหอมแก้มเธอ หญิงสาว เริ่มเหนื่อยจึงขอว่าไม่หนีแล้วแต่ห้ามลวนลามก่อนวันเข้าหอ

“นี่เราเป็นแฟนกัน แตะเนื้อต้องตัวกัน เขาไม่ใช้คำว่าลวนลาม เขาเรียกว่าแสดงความรักผ่านการสัมผัส”

“ทำเสียงวิชาการทันทีเลยนะ งั้นเราก็แสดงความรัก ผ่านทาง...สายตาก็ได้นี่ เอาไว้เข้าหอก่อนค่อยแสดงผ่านทางอื่น”

ฤกษ์ยิ่งขำแต่ก็ภูมิใจกับความเป็นกุลสตรีของคนรัก เขามองตาส่งผ่านความรักไปให้เธอ แล้วพูดความรู้สึกออกมา “พิม...บ้านหลังนี้สร้างด้วยเงินของพ่อ บนที่ดินของแม่และความรักของผม ผมอยากสร้างครอบครัวที่พร้อมสมบูรณ์แบบ เหมือนครอบครัวที่ผมมี และพิมคือผู้หญิงที่ผมเลือก เราจะสร้างครอบครัวไปด้วยกันนะพิม”

พิมาลารับคำอย่างซึ้งใจ ฤกษ์ก้มหน้าจะจูบ เธอเบี่ยงหนี เขาจึงจูบที่หน้าผากเธอและเน้นว่า เข้าหอเมื่อไหร่ ไม่มีข้ออ้างอีกแล้ว เธอหัวเราะสวมกอดเขาอย่างอบอุ่นใจ

บรรยากาศต่างกับบ้านใจเริงที่ดูกดดัน คืนนี้เทิดพันธ์กลับบ้านเพราะเพิ่งรู้ข่าวพรรณรายเสีย เขาบอกว่าพรุ่งนี้เสร็จงานจะไปร่วมเผาศพ แต่ใจเริงกลับบอกว่าไม่ต้องฝืนใจไป แค่จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายก็พอ
ว่าแล้วก็วางบิลทั้งหมดให้ และพูดทิ้งท้ายอีกว่า ถ้าเขา คิดมีคนอื่นก็เตรียมเซ็นใบหย่าได้ เทิดพันธ์เครียดกับยอดเงินค่าใช้จ่ายและท่าทีไม่แยแสตนเลยสักนิด

วันต่อมา เทิดพันธ์มาร่วมเผาศพพรรณรายแต่ไม่วายพาสุพรรญามาด้วย เธอแอบยิ้มสมใจ

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement