advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 6

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

วันต่อมา ใหญ่ให้จอมคุมทรรศนะทำงานแต่เช้า ตนออกไปรับอรสอางค์ที่หอบของออกมาจากบ้านไม่บอกใคร

ระหว่างทำงาน ทรรศนะเกิดหน้ามืดนั่งพิงต้นไม้ ปิ่นอนงค์มาเห็น เอ็ดจอมที่ดูแลไม่ดี ทั้งที่ตนเตือนแล้วว่าทรรศนะไม่ค่อยแข็งแรง ยังให้ทำงานหนัก

“รีบไปเอาข้าว ยาหอม แล้วก็น้ำเกลือแร่มาเร็วสิจอม” ปิ่นอนงค์สั่ง จอมไปอย่างปวดใจ

เธอให้ทรรศนะนอนลงใช้หมวกพัดวี เขาจับมือเธอไว้และถาม ไม่กลัวใหญ่มาเห็นหรือ

“ปิ่นเป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่ง”

“คุณใหญ่คงเอ็นดูเธอมาก อุตส่าห์เสี่ยงชีวิตไปช่วยเธอ สนับสนุนหน้าที่การงาน เธอจะไม่มีใจให้เขาบ้างเลยเหรอปิ่น”

“คนที่ปิ่นรัก มีคนเดียวค่ะ” ปิ่นอนงค์สบตาทรรศนะ

ใหญ่ขับรถพาอรสอางค์กับจิ๋วมาลงที่บ้าน น้อยกำลังส่งถาดให้จอมและกำชับว่า ให้ทรรศนะกินข้าวก่อนกินยาและตามด้วยน้ำเกลือแร่ อรสอางค์ได้ยินรีบถามว่าเขาเป็นอะไร จอมตอบว่าเป็นลม ใหญ่รีบเสริม

“คุณนะคุมงานอยู่ที่คอกวัวครับ จอมช่วยพาคุณอร...เพื่อนคุณนะไปพบคุณนะด้วย”

มาถึง อรสอางค์เห็นทรรศนะนอนหนุนตักปิ่นอนงค์ รี่เข้ามาแสดงตัวว่าเป็นแฟนเขา ปิ่นอนงค์ตกใจหน้าเจื่อน ทรรศนะเข้ามาโอบปลอบอรสอางค์ว่าปิ่นอนงค์เป็นลูกแม่บ้าน

“อ๋อ...ยัยเด็กปิ่นที่นะบอกว่าซื่อๆโง่ๆ แล้วมาปลื้มคุณน่ะเหรอ”

“ครับ ผมมาคุมงานหน้ามืด ปิ่นเลยมาช่วย แล้วนี่ทำไมอรมากะทันหัน ไหนว่าจะอยู่จัดงานปาร์ตี้ก่อน”

อรสอางค์หลบตา ตอบว่าเปลี่ยนใจเพราะกรุงเทพฯอากาศมีแต่มลพิษ พลันเหลือบเห็นปิ่นปักผมบนหัวปิ่นอนงค์ “นี่มันปิ่นที่อรซื้อจากไชน่าทาวน์ ตั้งใจมาแจกพวกคนใช้ คุณเอามาให้เด็กปิ่นเหรอ”

“แหม ซื้อมาตั้งหลายอัน ไปเถอะครับไปพักผ่อนที่เรือนใหญ่ก่อน เดินทางมาเหนื่อยๆ”

ทรรศนะประคองอรสอางค์ขึ้นรถ ปิ่นอนงค์ยืนช็อก จอมจะปลอบเธอกลับบอกว่าไม่เป็นอะไร ให้ทำงานกันต่อ เธอเดินเซื่องซึมออกไป จอมมองตามอย่างปวดร้าว... ปิ่นอนงค์มาร้องไห้ที่ต้นปีบ สักพักหันมาเจอใหญ่ รีบปาดน้ำตากลั้นสะอื้น จ้องหน้าเขาอย่างสุดแค้น

“คุณใหญ่สนุกมากมั้ยคะ ใช่มั้ยคะที่คุณใหญ่อยากเห็น หรืออยากจะเห็นให้สะใจมากกว่านี้...ได้” ปิ่นอนงค์ดึงปิ่นปักผมมาจะแทงที่คอตัวเอง

ใหญ่ตกใจรั้งและกอดเธอไว้ “จะบ้าเหรอปิ่น อกหักแค่นี้ก็จะฆ่าตัวตาย มันคุ้มมั้ยกับคนที่เขาไม่เคยรักเรา ไม่เคยคิดถึง ไม่แยแสอะไรกับเธอสักนิด เธอไปรักคนที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอ มันคุ้มแล้วเหรอปิ่นอนงค์”

“ปิ่นไม่เคยคิดว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม ให้ใครแล้วก็ไม่เคยคิดว่าจะได้อะไรกลับ สำหรับปิ่นขอแค่ได้รักก็พอ คุณใหญ่ไม่เคยรักใคร ไม่เคยให้ใคร มีแต่ไปยื้อแย่งของ คนอื่น จะมาเข้าใจอะไร” ปิ่นอนงค์ผลักเขาออกแล้วร้องไห้เดินจากไป ใหญ่มองตามด้วยความสะเทือนใจ

ooooooo

เมื่อครองสุขได้เจอกับอรสอางค์ ก็ชื่นชมยินดีที่จะได้สะใภ้ไฮโซ เห็นจิ๋วแต่งตัวดีคิดว่าเป็นคุณหญิงแม่จึงยกมือไหว้ แล้วต้องหน้าแตกพนมมือค้างเหมือนคราวทรรศนะ มีทัศนีย์ที่ชอบใจได้กระเป๋าแบรนด์เนมเป็นของฝาก แต่คนอื่นหนักใจเพราะความไฮโซของเจ้าหล่อน ต้องดื่มน้ำแร่ กินผลไม้นอก ไอ้นั่นไอ้นี่ก็ไม่สะอาด

ธีระตามปิ่นอนงค์ไปพบครองสุข เธอกระแทกสมุดบัญชีทั้งหมดให้ “เอาเลยนังปิ่น เอาไปตรวจสอบดู พบเห็นอะไรผิดปกติก็บอกไอ้ใหญ่ไปเลย ทำหน้าที่ของแกให้เต็มที่ จะได้ความดีความชอบ ไม่ต้องมาสนใจไยดีฉัน”

“ตรวจสอบบัญชีอะไรกันคะ”

“ก็ปิ่นได้รับมอบหมายให้ดูแลบัญชีการเงินไม่ใช่เหรอ ลองดูแล้วกัน ก็จะรู้ว่าไร่ไพศาลมันไม่มีเงินสดหรอก มีแต่หนี้” ธีระสาธยาย

“ไม่ต้องไปอธิบายมันให้เสียเวลา ถ้าไอ้ใหญ่มันจะเอาเงินก็ให้มันมาเอาชีวิตฉันไปแทน” ครองสุขหยิบปืนออกมาทำทีจะฆ่าตัวตาย ธีระเข้าแย่ง ปิ่นอนงค์ตกใจ ครองสุขฟูมฟาย “แล้วจะให้ไอ้ใหญ่มันมาฆ่าตานะหรือไง มันเกลียดตานะยังกะอะไร แต่ก็คงสมใจแกละสินะนังปิ่น แกแค้นที่ตานะมันไปมีแฟนใหม่ใช่มั้ย”

“ไม่นะคะ ปิ่นไม่เคยแค้นคุณนะ”

“งั้นแกก็ต้องแค้นฉัน ที่ไม่ส่งเสริมแกกับตานะ แกไม่รู้หรอกว่าฉันลำบากแค่ไหนเพื่อให้ทุกคนมีกินมีใช้ ที่ฉันต้องไปเล่นพนันในบ่อน ก็เพราะฉันไม่มีทางเลือก แม้แต่เรื่องที่ฉันขายแกให้เสี่ย ถ้าฉันไม่ทำ ไร่นี้อาจจะถูกยึด แล้วไอ้ใหญ่มันคงไม่ปล่อยพวกเราไว้”

ปิ่นอนงค์รู้ซึ้งถึงความใจร้ายของครองสุข แต่เพราะบุญคุณจึงตอบเลี่ยงๆว่าใหญ่คงไม่ใจร้ายอย่างนั้น ครองสุขตะล่อม

“พูดอย่างนี้มั่นใจละสิว่ามันกำลังหลงแกมาก งั้นแกก็คงอธิบายเรื่องเงินกับโฉนดที่หายไปได้ใช่มั้ย”

ธีระกับครองสุขช่วยกันกล่อมปิ่นอนงค์ ใช้มารยาหญิงทำให้ใหญ่เลิกสนใจเรื่องบัญชี เธอถึงกับอึ้งไม่คิดว่าจะเป็นเอามากขนาดนี้ เธอเอาสมุดบัญชีมาตรวจดู พบว่ามีทุจริตมากมาย

วันรุ่งขึ้น ใหญ่กระชากสมุดบัญชีไปจากมือ ปิ่นอนงค์ โกรธที่รอตั้งแต่เมื่อวาน ค่อนขอด คงมัวไปอยู่กับทรรศนะจึงเอามาให้วันนี้ เธอรู้สึกว่าใหญ่ไร้เหตุผลจะเดินหนี กลับถูกคว้ามือ

“จะรีบร้อนไปหานายนะล่ะสิ เจ็บแล้วหัดรู้จักจำเสียบ้าง อย่าโง่ให้มันหลอก”

“ปล่อยปิ่นค่ะคุณใหญ่”

“ทำไม คุยกับฉันไม่ออดอ้อนน่าฟังเหมือนไอ้นะพูดใช่มั้ย”

“คุณไม่มีเหตุผล ดีแต่พูดจาหาเรื่องคนอื่นตลอดเวลา เหมือนโกรธคนทั้งโลก ปิ่นรู้ว่าคุณมีอดีตที่น่าเห็นใจ แต่คนอื่นเขาไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์เคียดแค้นของคุณ”

ใหญ่โดนด่าจนอึ้ง ปิ่นอนงค์พยายามแกะมือออก เขาจับแน่นขึ้น พาลกวนลอยหน้าลอยตาหยอกเย้า เธอเหนื่อยใจบ่นอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด ใหญ่หวั่นเกรงเธอทำจริงรีบปล่อยมือและหาว่าขู่ ปิ่นอนงค์โต้ไม่ได้ขู่ อยากตายจริงๆ แต่ไม่คิดฆ่าตัวตายให้เป็นบาป ปานเทพโผล่เข้ามาขัดจังหวะพอดี เธอหมุนตัวจะกลับ ใหญ่เรียกไว้ให้อยู่ก่อน เผื่อมีอะไรจะถาม

ปานเทพตรวจสอบบัญชี พบว่ามีการตกแต่งเพื่อยักยอกทรัพย์ ปิ่นอนงค์ตัดสินใจออกรับแทน ว่าเงินที่หายไปทั้งหมด ตนเป็นคนยักยอกไปเอง ทั้งใหญ่และปานเทพตะลึง...เธอโกหกว่าติดพนันบอลกับเล่นหวย พอเสียจึงเอาเงินบริษัทไปใช้หนี้

“ปิ่นอนงค์ เธอพูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า” ใหญ่เตือนสติ

“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ ปิ่นยังแอบเอาโฉนดชื่อคุณใหญ่ไปปลอมแปลงชื่อ แล้วเอาไปจำนองจำนำกับพวกปล่อยเงินกู้ด้วย พอคุณนายจับได้ก็โกรธ เลยให้คุณธีระมารับหน้าที่แทนปิ่น”

ใหญ่ไม่เชื่อ ให้โอกาสพูดความจริงอีกครั้ง แต่เธอยืนกราน เขาจึงลากเธอออกไปจากบ้าน เธอร้องถามว่าต้องการอะไรอีก ด้วยความน้อยใจจึงพูดจาประชดตัวเองมากขึ้น ตนอยากได้เงินเพราะตนมันจน เป็นแค่ลูกคนใช้ ตนอยากถีบตัวเองให้เป็นนางฟ้าบ้าง

“อยากเป็นนางฟ้าไม่ต้องใช้เงินหรอก แค่เป็นอย่างที่เธอเป็นก็พอ” ใหญ่เผลอพูดอย่างจริงใจ พอรู้สึกตัวรีบประชด “ใสซื่อให้ใครต่อใครจิกใช้เป็นเครื่องมือต่อไป คนพวกนั้นก็จะเห็นเธอเป็นนางฟ้าเอง”

ปิ่นอนงค์ชะงักไม่เชื่อหูว่าจะได้ยินคำซึ้งๆจากใหญ่ แต่พอเขาพูดประชดก็น้อยใจ รับคำจะทำอย่างที่เขาแนะ ใหญ่หงุดหงิดให้เธอสารภาพอีกครั้ง ปิ่นอนงค์ยืนยันคำเดิมและท้าให้ส่งตัวกับตำรวจ ใหญ่โกรธจับไหล่เธอหันมา

“คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ ไม่ต้องถึงตำรวจหรอก ฉันจะพิพากษาพวกเธอยกแก๊ง ตั้งแต่เจ้านายเธอมาถึงแม่เธอด้วย”

“อย่านะคะคุณใหญ่ เรื่องนี้เป็นความผิดของปิ่นคนเดียว”

ใหญ่กระชากเธอเข้ามาถามจะชดใช้อย่างไร เธออึกอัก เผอิญอุ่นเรือนผ่านมาตกใจเรียกปิ่นอนงค์ ใหญ่จึงผละออกไป เธอรีบเข้ามาถามลูกว่าใหญ่ทำอะไรทำไมต้องถึงเนื้อถึงตัว...ปิ่นอนงค์เล่าเรื่องที่ครองสุขขอให้ตนรับผิดเรื่องเงินที่หายไป เพราะเอาไปส่งทรรศนะเรียน และใช้จ่ายในไร่ อุ่นเรือนหลงเชื่อและเห็นใจครองสุข ปิ่นอนงค์เสียใจ

“แม่ต้องการอย่างนี้จริงๆเหรอจ๊ะ”

“แม่จะขอร้องคุณใหญ่ ยกโทษให้ปิ่น แม่จะรับผิดชอบเรื่องเงินเอง อย่างมากก็แค่ติดคุก”

ปิ่นอนงค์ยอมไม่ได้...ใหญ่กลับเข้าบ้านหน้าเครียด ปานเทพปลอบ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ใหญ่โวยไม่เชื่อว่าปิ่นอนงค์ทำจริง ปานเทพเตือน อย่างน้อยก็ต้องสมรู้ร่วมคิด เวลาผ่านมาหลายปี คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ ระวังใจตัวเองไว้บ้าง จะทำให้เสียงาน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ใหญ่โวยวายที่น้อยยกอาหารมาให้ไม่ใช่ปิ่นอนงค์ น้อยกลัวลนลานบอกว่าปิ่นอนงค์ไปจากไร่แล้ว ใหญ่ตกใจรีบมาที่เรือนใหญ่ เห็นอุ่นเรือนเอาจดหมายลาของปิ่นอนงค์ให้ครองสุข เขากระชากมาอ่านแล้วขยำทิ้ง เพราะเธอไม่ได้บอกว่าไปอยู่ที่ไหน หันมาถามอุ่นเรือนก็ตอบกวนๆว่า ลูกไม่ได้เขียนบอกไว้ ตนจะรู้ได้อย่างไร ครองสุขทำทีเสียใจ

“ฉันเตือนมันแล้วให้ไปสารภาพตรงๆกับคุณใหญ่ เรื่องเงินที่มันเอาไป นี่มันคงอายไม่กล้าไปยอมรับ ก็เลยหนีความผิด”

ใหญ่โพล่งขึ้นว่า ปิ่นอนงค์สารภาพแล้ว ครองสุขแอบยิ้มทำทีขอโทษที่ตนไม่ได้บอกเขาก่อนเพราะอุ่นเรือนขอร้อง จะรับผิดแทนลูกเสียเอง ทัศนีย์ยิ้มเยาะแต่ทรรศนะไม่เชื่อ และจะออกตามหาปิ่นอนงค์กลับมาคุยให้รู้เรื่อง ใหญ่แย้งด้วยอารมณ์หึง

“นายเอาเวลาไปจี๋จ๋ากับแฟนไฮโซของนายจะดีกว่า ปัญหาในไร่ มันเป็นหน้าที่ของเจ้าของ คือฉัน”

ทรรศนะแอบเคือง ถวิลหน้าตื่นเข้ามาถามว่าเกิดเรื่องอะไร ใหญ่สั่งให้เกณฑ์คนงานหาตัวปิ่นอนงค์ อรสอางค์กับจิ๋วเดินเข้ามาเห็นใหญ่สั่งการก็แปลกใจ เพราะจำได้ว่าเป็นคนงานที่ไปรับพวกตนเมื่อวาน ครองสุขกับทรรศนะอึกอัก ทัศนีย์โพล่งขึ้นว่า

“อุ๊ย นี่คุณอรไม่รู้จักคุณใหญ่ ลูกชายเจ้าของไร่ไพศาลเหรอคะ”

ครองสุขกับทรรศนะหน้าเจื่อน ช่วยกันอธิบายว่าใหญ่เลวสารพัด มีคดีติดตัว อรสอางค์จะให้พ่อตนช่วย ครองสุขรีบห้าม ไม่อยากเป็นข่าวให้เสียชื่อ แต่รับรองว่าพินัยกรรมยกมรดกทั้งหมดให้ทรรศนะ อรสอางค์เชิดหน้าไม่สนใจเรื่องนี้ แล้วหันมาสั่งให้คนเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้าม่านในห้องเป็นสีขาวทั้งหมด ครองสุขแอบค้อน

ปานเทพขับรถให้ใหญ่ออกตามหาปิ่นอนงค์ ระหว่างทางเขาโทร.รายงานปลอดเรื่องปิ่นอนงค์ถูกบังคับให้ยอมรับว่ายักยอกเงิน ตอนนี้ใหญ่หงุดหงิดงุ่นง่านอย่างมาก ปลอดสั่งคนของตนช่วยกันออกตามหาอีกแรง แต่อดหวั่นใจไม่ได้ว่าจะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ

ปิ่นอนงค์ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน นอกจากเพื่อนคนเดียวคือจินตนา เธอหลบซ่อนอยู่ในบ้านเพื่อน  จินตนาเองก็ไม่เชื่อว่าเพื่อนรักจะยักยอกเงิน และพานโกรธทรรศนะที่ไม่ช่วยเหลือ

ขณะที่ทรรศนะถามครองสุขตรงๆว่า ปิ่นอนงค์ยักยอกเงินจริงหรือ เธอเยาะ คนอย่างนั้นจะมีปัญญายักย้ายถ่ายเททรัพย์สินหรือตกแต่งบัญชีเป็นได้อย่างไร ทรรศนะสงสารที่เธอต้องกลายเป็นแพะรับบาป...อรสอางค์หลบมุมคุยโทรศัพท์กับแม่ ที่ขอร้องให้ตนช่วยขอเงินทรรศนะไปช่วยทางบ้าน พอดีทรรศนะเข้ามา เธอรีบตัดสายทิ้ง ยิ้มกลบเกลื่อนว่าแม่คิดถึงเลยโทร.มา

ooooooo

เวลาผ่านไปยังหาปิ่นอนงค์ไม่เจอ ใหญ่หงุดหงิดฟังถวิลรายงาน จอมคิดได้ว่ามีอีกที่ยังไม่ได้ไปดู ใหญ่ลุกพรวดจะไปด้วย จอมค้านอาจทำให้เธอหนีอีก ใหญ่ขัดใจมันเรื่องของตน
จินตนาหางานให้ปิ่นอนงค์ทำที่ปศุสัตว์อำเภอ ในแผนกวิจัยโรค จอมกับใหญ่มาหาจินตนาที่คลินิก เธอทำทีตกใจที่เพื่อนหายไป ใหญ่เห็นพิรุธ จึงย้อนกลับมาไม่กลับไปกับจอมโดยอ้างกับจอมว่าอยากไปลงอ่าง จอมโกรธที่เกิดเรื่องกับปิ่นอนงค์ยังมีแก่ใจเที่ยวแบบนี้

“อ้าว ทำไมฉันต้องทุกข์ไปกับคนที่ขโมยเงินฉันไปด้วยเล่า ที่ออกตามหาเนี่ยเพราะอยากได้เงินคืน” ใหญ่เห็นจอมฮึดฮัดกลับไปก็ยิ้มกระหยิ่มใจ

ในขณะที่ปิ่นอนงค์มีหมวกคลุมผมและผ้าปิดปากช่วยเจ้าหน้าที่ให้ยาและอาหารสัตว์ที่ป่วย ใหญ่แอบย่องเข้ามา เธอหันมาเห็นรีบหลบ เขาสงสัยตามดู เกือบจวนตัว พลันจินตนาเข้ามาพ่นยาฆ่าเชื้อใส่หน้าใหญ่

“คุณใหญ่จะมาก็ไม่บอก ต้องพ่นยาฆ่าเชื้อก่อนแล้วก็ต้องใส่หน้ากากกันติดเชื้อด้วยค่ะ”

“ขอโทษ ผมแค่อยากมาหาความรู้เรื่องปศุสัตว์ไว้บ้าง” ใหญ่ขยี้ตาอย่างไม่ค่อยพอใจ

จินตนาอาสาพาทัวร์ ใหญ่หงุดหงิดมองไปรอบๆแล้วขอตัวกลับ จินตนาอมยิ้มมองจนเขาออกไป แล้วจึงเรียกปิ่นอนงค์ให้ออกมา สองสาวโล่งใจ

ooooooo

ใหญ่กลับมาที่รีสอร์ต พบปานเทพนั่งเครียดอยู่ แกล้งแขวะอู้งานแบบนี้น่าปลดออกจากตำแหน่งผู้จัดการ ปานเทพย้อน ยังดีกว่าเจ้าของที่วันๆเอาแต่ตามหญิง ปล่อยตนรับมือกับชะนีบ้าคนเดียว ใหญ่งงว่าเกิดอะไรขึ้น ปานเทพเล่าว่า ทัศนีย์มีเรื่องตบตีกับลูกค้า แย่งสามีฝรั่งเขา ใหญ่ฟังแล้วคิดได้ ควรทำอย่างไร ให้คนไปตามทัศนีย์ไปพบที่ห้องพักของตน

ทัศนีย์เคาะประตูห้องใหญ่ แล้วค่อยๆเปิดเข้ามา ไม่เห็นใคร ทำหน้าหงุดหงิดจะออก ใหญ่โผล่มายืนขวาง ในสภาพถอดเสื้อ ประแป้งหน้าและตัวลายๆเหมือนจิ๊กโก๋งานวัด เธอตกใจร้องกรี๊ด เขาแกล้งปลุกปล้ำเธออย่างตะกละตะกลาม โดยอ้างว่า

“เมื่อปิ่นไม่อยู่ เธอต้องรับผิดชอบ”

ทัศนีย์ขยะแขยง พนมมือขอร้องให้ตนทำอย่างอื่นดีกว่า ตนยอมทำงานหนักทุกอย่าง ใหญ่ยิ้มกริ่ม...ทัศนีย์วิ่งหัวกระเซิงออกไปจากห้อง ปานเทพสวนเข้ามา ตกใจรีบถามใหญ่ทำอะไรเธอ ถ้าทำกันถึงขนาดนี้ตนไม่ร่วมมือด้วยอีกแล้ว

“ไอ้ปาน ฉันให้แกฟังว่าฉันไม่ได้ทำอะไรยัยนีทั้งนั้น ฉันแค่บีบให้ยัยนีไปหาตัวปิ่น ฉันมั่นใจว่าต้องอยู่กับจินตนา แต่ฉันไปคุกคามมากเดี๋ยวปิ่นจะหนีไปอีก ก็เลยใช้วิธีนี้”

“ค่อยยังชั่ว แล้วยัยนีจะมีปัญญาไปตามปิ่นเหรอ”

ใหญ่ยิ้มย่อง ทัศนีย์ทำไม่ได้แต่ครองสุขทำได้แน่...เป็นอย่างที่ใหญ่คิด ทัศนีย์วิ่งร้องไห้ไปฟ้องครองสุข แต่การกลับเป็นว่า “ทำไม ไอ้ใหญ่มันต่างจากพวกกุ๊ยของแกยังไง”

“นี่คุณน้าอย่าบอกนะว่า...”

“ถึงเวลาที่แกต้องเสียสละเพื่อครอบครัวแล้ว ยอมมัน ใช้ประสบการณ์ของแกทำให้ไอ้ใหญ่มันหลงหัวปักหัวปํา”

“คุณน้าก็ยอมซะเองสิ”

“จะบ้าเหรอ ถ้าฉันอ่อนกว่านี้อีก 20 ปี ฉันตกลงไปแล้ว แกนอนกับคนไปทั่ว มีเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป”

“นี่คุณน้าลืมไปแล้วใช่มั้ย ว่าหนูเป็นลูกสาวคุณน้า” ทัศนีย์โวยลั่น

“สิบล้าน ถ้าแกจดทะเบียนกับมันได้ ฉันจะจ่ายแก ถ้ามีลูกกับมันอีกเอาไปเลยยี่สิบล้าน”

ทัศนีย์อ้าปากค้าง โวยไม่ออก...ใหญ่ถึงกับสำลักน้ำพรวด เมื่อครองสุขบอกว่า ตกลงยกทัศนีย์ให้เป็นเมีย คืนนี้จะส่งตัวไปให้ที่บ้านพัก พอปานเทพรู้หัวเราะก๊าก

“ว่าไง จุกอ่ะดิ สมน้ำหน้าไอ้คุณใหญ่ ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว”

“ใครจะไปรู้ว่ายัยคุณนายจะขายหลานกินได้ แกต้องแก้ปัญหาให้ฉันนะ”

“เฮ้ย ฉันไม่แต่งกับยัยชะนีแทนแกหรอกนะ ไม่เด็ดขาด”

“ฉันไม่ให้แกทำถึงขนาดนั้นหรอกน่า มันยังมีวิธีอื่นอีก”

ooooooo

ด้วยไม่อยากให้อรสอางค์เห็นเรื่องวุ่นวายภายในบ้าน ครองสุขจึงให้ทรรศนะพาไปเที่ยว เขาพาเธอกับจิ๋วมาเดินตลาดสด ท่าทางอรสอางค์รังเกียจจนเป็นที่หมั่นไส้ของพวกแม่ค้า เผอิญปิ่นอนงค์เดินซื้อของ เห็นพวกทรรศนะก็รีบหลบ แต่ทรรศนะเห็นหลังไวๆเดินตาม เธอหลบซ่อนใต้พลาสติกคลุมของ เขาจะเข้าไปดูใกล้ๆต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงอรสอางค์กับจิ๋วมีเรื่องกับพวกแม่ค้า

“อย่าครับ อย่ามีเรื่องกันเลย ผมขอโทษแทนแฟนผมด้วย” ทรรศนะรีบมายกมือไหว้

อรสอางค์ไม่พอใจ ทรรศนะบอกพวกแม่ค้าว่าตนเป็นหลานครองสุข พวกแม่ค้าโห่

“ยัยคุณนายทะเลเรียกพี่น่ะเหรอ งั้นก็ต้องเป็นเจ้านายหนูปิ่นน่ะสิ เป็นพี่ที่หนูปิ่นเล่าว่าไปเรียนนอกใช่มั้ย” ทรรศนะรับว่าใช่ พวกแม่ค้าอ่อนลงแยกย้ายกันไปเพราะเห็นแก่ปิ่นอนงค์
ทรรศนะโอบไหล่อรสอางค์พากลับออกไป ปิ่นอนงค์โผล่ออกจากที่ซ่อน จินตนาถือของมาสะกิด เธอรีบชวนเพื่อนกลับ

ปานเทพเริ่มทำตามแผน รับทัศนีย์ขนกระเป๋านั่งรถกอล์ฟมาที่รีสอร์ต ระหว่างทางเขาถามเธอว่า ครองสุขเป็นน้าจริงๆหรือ ถึงได้ยกหลานให้ผู้ชายง่ายๆ ทัศนีย์ตกใจคิดว่าเขารู้ความลับว่าครองสุขเป็นแม่ แต่พอไม่ใช่จึงบอกว่า น้าหวังดีอยากให้ตนเป็นคุณนายไร่ไพศาล ปานเทพเปรย อย่าเพิ่งฝันหวาน ผ่านคืนนี้ไปได้ก็เก่งแล้ว...ถึงหน้าบ้าน เห็นคนงานสองคนประคองคนงานหญิงที่เนื้อตัวเขียวช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่นออกมา

“เกิดอะไรขึ้น นี่มันนังอ่อน คนงานในไร่นี่” ทัศนีย์ ลงมายืนมองท่าทางตกใจ

ปานเทพหัวเราะหึๆ สงสัยใหญ่เล่นหนักไปหน่อย เธอลนลานถามใหญ่ทำร้ายอ่อนทำไม

“ทำร้ายที่ไหน คุณใหญ่เขามอบความสุขให้ นี่ยังนับว่าน้อยนะ บางคนหยอดน้ำข้าวต้ม”

ทัศนีย์อ้าปากค้างเมื่อรู้ว่าใหญ่เป็นซาดิสต์ รีบคว้ากระเป๋าวิ่งหนีไปทันที ปานเทพแกล้งตะโกนไล่หลังไม่อยากเป็นคุณนายไร่ไพศาลแล้วหรือ...สะใจแล้ว ใหญ่ให้เงินเปี๊ยกเป็นรางวัลที่ช่วยหาคนมาเล่นละครตบตาได้ดีมาก ปานเทพย้ำกับเปี๊ยกว่า ใหญ่มาดีไม่ได้มาร้าย

วันรุ่งขึ้น ครองสุขยิ้มกริ่มที่จะควบคุมใหญ่ได้ พอ ทรรศนะรู้ว่าครองสุขเอาน้องไปประเคนให้ใหญ่ก็ไม่เห็นด้วย ครองสุขอธิบาย

“นะ...ฟังน้า ยัยนีมันเปลี่ยนแฟนยิ่งกว่าเปลี่ยนรองเท้า ขืนปล่อยต่อไป น้ากลัวมันจะไปคว้าคนเลวๆมาน่ะสิ สู้ให้มันเป็นเมียไอ้ใหญ่ เรายังได้ประโยชน์”

ทรรศนะยังเป็นห่วงเกรงใหญ่ทรมานน้อง ครองสุขว่าทัศนีย์ไม่ใช่ไก่อ่อน และตนก็ไม่ปล่อยให้ใหญ่ทำร้ายน้อง ไม่ทันไร ใหญ่เปิดประตูพรวดเข้ามา

“ผมมาตามทัศนีย์ ไหนว่าจะส่งน้องไปให้ผม รอทั้งคืนไม่เห็นแม้แต่เงา”

“เป็นไปไม่ได้ เมื่อวานยัยนีขนเสื้อผ้าย้ายไปอยู่กับคุณใหญ่แล้วนี่ เดี๋ยวน้าจะตามให้”

ปานเทพรีบบอกว่าเสียเวลาเปล่า มีคนงานเห็นทัศนีย์หนีออกไปจากไร่แล้ว ใหญ่ทำเป็นโกรธ ไม่พอใจ จับตัวทรรศนะไป ขู่ว่าให้ครองสุขเอาตัวปิ่นอนงค์มาแลก ตนให้เวลาถึงพรุ่งนี้ ครองสุขวิ่งตามขอร้องให้ใหญ่ปล่อยทรรศนะ เสียงเอะอะทำให้อรสอางค์ตื่นด้วยความหงุดหงิด

ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อุ่นเรือนแอบโทร.ถามทุกข์สุขลูก พลัน น้อยวิ่งส่งเสียงมาว่าใหญ่จับตัวทรรศนะไป

อุ่นเรือนรีบวางสาย ปิ่นอนงค์ได้ยินแว่วๆ ห่วงว่าเกิดอะไรขึ้น จินตนาบ่น

“นี่เธอยังมีแก่ใจห่วงคนอื่นอีกเหรอ ตัวเองยังจะเอาไม่รอดเลย”

“แต่เราอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่เด็กนะ”

“หมั่นไส้จริงแม่คนดี การที่ปิ่นไปยอมรับผิดแทนคุณนายจอมโหดนั่นมันผิดรู้มั้ย ความใจดีของปิ่นจะทำให้คนพวกนี้ได้ใจ”

ปิ่นอนงค์เศร้าสาธยายว่าจินตนาไม่มีวันเข้าใจ เพราะแม่ตนเป็นเด็กกำพร้าที่ครอบครัวของครองสุขเลี้ยงดูมา จนมาถึงตนที่ได้รับการเลี้ยงดูส่งเสียให้เรียนจนจบ สังคมของตนกับแม่จึงมีแค่คุณนายครองสุข จินตนาฟังแล้วเถียงไม่ออก ได้แต่ปลอบให้เพื่อนเลิกทุกข์ใจ

อุ่นเรือนวิ่งมาหาด้วยความเป็นห่วง ครองสุขเล่นงานทันที โทษเพราะปิ่นอนงค์ ทำให้ทรรศนะต้องเดือดร้อนไปด้วย ธีระเข้ามารายงานว่า คนของตนบอกว่าใหญ่ขังทรรศนะไว้ที่กระท่อมท้ายไร่ มีคนเฝ้าแน่นหนา ครองสุขฟูมฟายคว้าปืนจะไปต่อรองแลกชีวิตกับทรรศนะ อุ่นเรือนกอดขาเธอไว้แน่น ตัดสินใจจะตามปิ่นอนงค์กลับมา

ooooooo

ทรรศนะถูกมัดนั่งเผชิญหน้ากับใหญ่ เขาต่อว่าใหญ่เก่งแต่ใช้กำลัง ใหญ่โต้ ตนไม่ถนัดเป็นเด็กเลี้ยงแกะเหมือนเขา และถามว่าจำกระท่อมนี้ได้ไหม ว่า เขาเคยทำอะไรเอาไว้

ในอดีต ทรรศนะแอบเล่นประทัด แล้วทำกระท่อมไฟไหม้ ใหญ่วิ่งเข้ามาช่วยเขาออกจากกองไฟ แต่พอเจอหน้าไพศาล ทรรศนะกลับบอกว่าใหญ่เป็นคนเล่นประทัด ไพศาลทั้งโกรธทั้งระอา ครองสุขยิ้มเยาะเมื่อรู้ว่าหลาน ตัวเองใส่ความใหญ่...ความเจ็บแค้นครั้งนั้นยังฝังใจใหญ่ เขาขยุ้มคอเสื้อทรรศนะ ทรรศนะโพล่งออกมา

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลย คุณใหญ่ต่างหากที่ทำตัวเอง ถ้าคุณทำให้พ่อเชื่อใจ ไม่ว่าผมจะพูดยังไง ก็ไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก”

ใหญ่แค้นเงื้อหมัดจะชก ทรรศนะร้องห้าม ตนสำนึกผิดมาตลอด อยากสารภาพผิด แต่ไพศาลป่วยจึงไม่กล้าให้สะเทือนใจ ใหญ่หัวเราะใส่หน้าที่ทรรศนะหาเหตุ เอาตัวรอดได้เสมอ
อุ่นเรือนไหว้วานจอมเอาจดหมายไปให้ปิ่นอนงค์... ขณะนั้นเธอกำลังเดินจ่ายตลาด รู้สึกว่ามีคนตาม พยายามจะหนี แต่ถูกล้อมไว้ก่อน เธอจำได้คือพวกพงษ์คนของปลอดคงจะจับตนส่งใหญ่ จึงร้องเรียกจินตนาที่เดินมากับจอมให้ช่วย เกิดปะทะกันเล็กน้อย ปิ่นอนงค์ไม่บอกว่าพวกนี้เป็นใคร บอกไปว่าเป็นพวกดักจี้...พงษ์มารายงานใหญ่ ขอโทษที่เอาตัวปิ่นอนงค์มาไม่สำเร็จ

ครองสุขต้องหนักใจที่อรสอางค์จะแจ้งตำรวจ “คุณน้ากลัวมันถึงกับกล้าปิดอร แต่อรไม่กลัว อรจะเอาตำรวจมาลากคอมันเอง”

“น้าไม่ได้กลัว คุณใหญ่เป็นลูกคุณไพศาล ผู้มีพระคุณของน้า ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ”

“แต่ไม่ใช่ญาติอรค่ะ ดังนั้นอรไม่สน” อรสอางค์เร่งให้จิ๋วโทร.หาตำรวจ

ธีระกระซิบถาม  ไหนไม่ให้เรื่องถึงตำรวจ แต่ก็ดีเหมือนกันให้ตำรวจจับเข้าตะรางไปก่อน ถ้ากลัวเรื่องที่ฆ่าผาปิดปาก ตนจะหาแพะมารับแทน ใจจริงครองสุขกลัวเรื่องอื่นมากกว่า แต่ไม่กล้าบอกเขา จึงขอเวลาคิด ให้เขาไปรอรับหน้าตำรวจแทน

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 6

อ่านเรื่องย่อ

ปิ่นอนงค์

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: