advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 3

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

เสียงร้องของทัศนีย์ทำให้ปิ่นอนงค์กับน้อยตกใจ รีบวิ่งขึ้นมาบนห้องเธอ เห็นใหญ่กำลังจับมือทั้งสองข้างดันเธอติดกับตู้เสื้อผ้า เธอดิ้นเตะถีบและด่าเขายกใหญ่

“อย่าค่ะ อย่าทำอะไรคุณนี ปิ่นขอร้องล่ะค่ะ”

ใหญ่สะบัดร่างทัศนีย์ไปล้มลงบนเตียง เธอไม่วายปากเก่ง “ไปขอร้องมันทำไมนังปิ่น มันเป็นแค่ไอ้คนงานกระจอก”

ใหญ่ชี้หน้าปิ่นอนงค์เชิงไม่ต้องพูดอะไร แล้วหันมาโค้งหัวให้ทัศนีย์ “ขอประทานโทษขอรับ นายหญิงทัศนีย์ ที่ขี้ข้าอย่างบ่าวล่วงเกินนายไป”

ทัศนีย์ลุกขึ้นชี้หน้าไล่ใหญ่ออกไป น้อยพยายามบุ้ยใบ้ห้าม ปิ่นอนงค์เลิ่กลั่กวิ่งตามใหญ่ซึ่งเดินยิ้มๆออกไป ทัศนีย์หันมาแว้ดถามน้อยชี้บ้าชี้บออะไร

“คะ คะคุณนี รู้ตัวมั้ยคะ ว่ากำลังด่าใคร...”

ปิ่นอนงค์วิ่งมาดักหน้าใหญ่ ขอร้องอย่าถือโทษทัศนีย์ เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ใหญ่ยิ้มในหน้า คิดถึงอดีตที่เคยโดนทัศนีย์แกล้งเอาขี้หมาใส่กล่องขนมมาให้ แล้วตนเอาคืนด้วยการจับเธอขังห้องน้ำ โยนจิ้งเหลน หนู  และตุ๊กแกเข้าไปให้เธอร้องกรี๊ดๆ ปิ่นอนงค์เป็นคนไปช่วยพาเธอหนีออกมาได้...ใหญ่บอกปิ่นอนงค์ว่า ตนคงไม่ทำเหมือนตอนเด็กๆอีก

ทัศนีย์แทบช็อกเมื่อรู้จากน้อยว่า คนที่ตนด่าตะเพิดไปคือใหญ่...ในขณะที่ปิ่นอนงค์พยายามขอร้องใหญ่ไม่ให้ลงโทษ ทัศนีย์ ใหญ่บอกว่า คติของตนคือ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ในเมื่อขอรับโทษแทน จึงแกล้งใช้เธอขับรถกอล์ฟให้โดยไม่ต้องถามว่าจะไปไหน

ระหว่างทางที่ขับผ่านทุ่งดอกไม้สวยงาม ปิ่นอนงค์นั่งเงียบจนใหญ่ต้องถาม จะไม่แนะนำอะไรบ้างหรือ เธอย้อนว่าเขาให้ตนขับรถ เขาจึงแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“หมายความว่า ฉันให้ทำอะไร เธอก็จะทำทุกอย่างเลยเหรอ”

ปิ่นอนงค์ตกใจเบี่ยงตัวหลบ รถแฉลบจะชนหิน ใหญ่ช่วยหักพวงมาลัยหลบ เธอเซมาปะทะอกเขา เท้าเหยียบเบรกอัตโนมัติ เขาจึงกอดเธอไว้ไม่ให้ตก สองคนหน้าประชิด สบตากันปิ๊งๆ พอรู้สึกตัวก็รีบผละออกจากกัน ปิ่นอนงค์อายหน้าแดง หันมาขับรถต่อ

น้อยหน้ามุ่ยมานั่งในวงที่ถวิล จอม และเปี๊ยกคุยกันอยู่ บ่นเป็นห่วงปิ่นอนงค์ ไม่รู้จะโดนโทษอะไรแทนทัศนีย์บ้าง พอจอมรู้ว่าใหญ่ฉุดปิ่นอนงค์ขึ้นรถไปก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปทันที
วิวในไร่ไพศาลเต็มไปด้วยความงาม ทำให้ใหญ่กับปิ่นอนงค์เคลิบเคลิ้มไปกับธรรมชาติ จนมาถึงริมลำธารใหญ่เห็นต้นปีบสั่งเสียงเฉียบให้จอดรถ

“ตรงนี้มันคุ้นๆนะ นี่ต้นอะไรนะ”

ปิ่นอนงค์ไม่ค่อยอยากบอก เพราะจำได้ตอนที่ตนได้ต้นนี้มาจากทรรศนะ และเพิ่งเอามันลงดินใหม่ๆ ใหญ่เป็นคนมาดึงต้นนี้ทิ้ง ตนร้องไห้ประคองมันกลับขึ้นมาปลูกใหม่ ดูแลมันจนรอดตายมาได้ จึงตอบเสียงแผ่วๆว่า... ต้นปีบ

“เธอเก่งมากเลยนะปิ่น ที่ดูแลต้นไม้นี้จนรอดโตมาได้ขนาดนี้ คงจะรักคนที่เขาให้มากเลยสินะ แต่ฉันว่าต้นปีบต้นนี้มันเกะกะ บดบังทิวทัศน์สวยๆแถวนี้ซะหมด ตัดทิ้งเลยดีกว่า”

ใหญ่คว้าขวานท้ายรถลงมาตรงไปที่ต้นปีบ  ปิ่นอนงค์ตกใจวิ่งมากอดต้นปีบไว้ ขอร้องถ้าจะทำต้นไม้ทำตนดีกว่า ใหญ่ฉุนที่เธอยอมตายแทนของที่ได้จากทรรศนะ...จอมขี่รถมาถึงร้องห้าม อย่าทำปิ่นอนงค์ ถ้าจะทำทำตนดีกว่า จอมเข้าประคองปกป้องเธอ ใหญ่ยิ่งโกรธ โยนขวานทิ้ง เดินไปขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว จอมพาปิ่นอนงค์กลับ

ooooooo

ในโถงห้อง ทัศนีย์เดินพล่านชะเง้อมองไม่กลับมาเสียที ครองสุขเดินเข้ามาแขวะทันทีว่าเงินหมดแล้วหรือ หรือถูกไอ้จิ้งเหลนทิ้งถึงกลับบ้านได้ ทัศนีย์ค้อนขวับ คนอย่างตนหรือจะโดนทิ้ง มีแต่จะทิ้งเขา แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งแดกดันเลย ตนมีเรื่องร้อนใจ

“...คุณน้าบอกหนูมาก่อน นังน้อยมันโกหกหนู ใช่มั้ยว่าไอ้ใหญ่มันกลับมาแล้ว”

“แกเจอกับมันแล้วเหรอ” ครองสุขเหลียวซ้ายแลขวาอย่างหวาดๆ

ทัศนีย์ตกใจวิ่งขึ้นห้อง เก็บของใส่กระเป๋าเสื้อผ้าตามเดิม ครองสุขตามมาถามทำอะไร

“ก็เก็บข้าวของน่ะสิคะ หนูทั้งด่าทั้งตบหน้ามัน มันไม่ปล่อยเอาไว้แน่”

ครองสุขเครียด ครุ่นคิดแล้วรั้งหลานไว้จะไม่มีการหนีไปไหนทั้งนั้น เพราะจะถูกยึดทุกอย่างไป ทัศนีย์ไม่สนใจ อยากเอาชีวิตรอดก่อน ครองสุขแว้ด

“แต่ฉันสั่งให้แกอยู่ แกต้องอยู่ ฟังให้ดี ไร่ไพศาลเป็นของฉัน ของนายนะ ของแก คนที่ต้องออกไปคือไอ้ใหญ่ ไม่ใช่เรา แต่แกต้องใจเย็นๆ และเชื่อฟังฉัน เข้าใจมั้ย” ครองสุขคิดแผน

ทัศนีย์หยุดกะพริบตาฟัง...ครองสุขลากทัศนีย์มาหน้าบ้าน พอเห็นใหญ่กลับมา ก็รีบดันหลานให้เข้าไปกราบขอโทษเขา ใหญ่ทำหน้างงๆ ครองสุขทั้งหยิกทั้งผลักทัศนีย์เข้ามา เธอจำต้องยกมือไหว้ขอโทษเขา ใหญ่ได้ทีแกล้งสวมกอดเธอบอกว่าตนไม่ถือสาเพราะเราก็เหมือนพี่น้องกัน ทัศนีย์ขยับตัวออกด้วยความรังเกียจ ครองสุขยิ้มแต้ เอาใจด้วยการจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับ ใหญ่แย้งว่าไว้รอจัดตอนทรรศนะกลับมาดีกว่า

“อุ๊ย...ตานะมาก็ค่อยฉลองอีกทีก็ได้ สำหรับทายาทคนสำคัญอย่างคุณใหญ่ ฉลองกันทั้งปียังได้จริงมั้ยยัยนี”

ทัศนีย์ฝืนพยักหน้าเห็นด้วย ใหญ่ยิ้มอย่างระแวง

ooooooo

ร้อนใจมาหลายวัน สุดท้ายปานเทพก็โดนปลอดโทร.มาถามถึงใหญ่จนได้ เขาต้องโกหกไปว่า ใหญ่เข้าห้องน้ำอยู่มาพูดโทรศัพท์ไม่ได้ ปานเทพหงุดหงิดที่ใหญ่ขาดการติดต่อ แวะตลาดซื้อผลไม้ ดันเจอกับจินตนาเข้าอีก เธอยังเคืองหาว่าเขาทิ้งสุนัขไว้ที่คลินิก จึงต่อว่าต่อหน้าแม่ค้าว่าใจดำ เลี้ยงสัตว์แล้วทอดทิ้งให้มันร้องหาเจ้าของ  เขาพยายามจะอธิบายก็ไม่มีโอกาส

“โว้ย...ขี้เกียจอธิบายแล้ว อยากจะเข้าใจยังไงก็ช่าง” ปานเทพส่งเงินให้แม่ค้าและว่าไม่ต้องทอน แต่แม่ค้ากลับโกรธไปด้วยไม่ยอมขายของให้

แม่ค้าร้านอื่นช่วยกันปาของใส่ ไล่ให้ออกไปจากตลาด หาว่าใจร้ายใจดำ จินตนาหัวเราะไล่หลัง ปานเทพเจ็บใจโทษเป็นเพราะใหญ่คนเดียว

จินตนาหิ้วผลไม้มาเยี่ยมอุ่นเรือนที่โรงพยาบาลพร้อมปิ่นอนงค์ จึงได้ฟังเรื่องวุ่นๆในไร่เกี่ยวกับใหญ่ ปิ่นอนงค์อยากให้แม่พักที่โรงพยาบาลต่ออีกสองสามวัน ไม่อยากให้กลับ แต่พอเข้ามาในห้อง เห็นแม่แต่งตัวนั่งรอ สีหน้าดุดันจนทั้งสองขยาด

“ฉันโทร.ไปที่ไร่ นังน้อยเล่าให้ฟังหมดแล้ว” อุ่นเรือนจ้องลูกสาวตาเขียว...

งานเลี้ยงที่จะจัด  ใหญ่คิดแล้วว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล จึงตามแอบดู เห็นธีระคุมคนยกลังเหล้าเข้าไปเก็บในสำนักงาน แถมจ่ายเงินค่าจ้างกำชับให้ทำตามแผน พลันมือถือสั่น ใหญ่สะดุ้งรีบถอยออกมารับสาย ปลอดโทร.มาเพราะเชื่อว่าลูกชายโกหก ใหญ่ต้องขอโทษที่ทำอะไรไม่ปรึกษา ตนต้องการเข้ามาสืบการตายของพ่อ ปลอดจึงได้แต่เตือนอย่าประมาท เสียงปลอดหันไปเอ็ดคนงานที่กำลังต้มเหล้าเถื่อน ใหญ่ได้ยินคิดได้ ต้องพึ่งน้ำเปลี่ยนนิสัยบ้างเสียแล้ว

ปิ่นอนงค์พาอุ่นเรือนกลับมา พร้อมจ่ายกับข้าวมาด้วยเต็มคันรถ น้อยเข้ามาช่วยยกของ อุ่นเรือนรีบไปหาครองสุข...ใหญ่เดินผ่านมาทักซื้ออะไรกันมามากมาย ปิ่นอนงค์ตอบว่า คุณนายทุ่มไม่อั้น ต้อนรับเขา น้อยยิ้มกริ่มได้กินของดีๆเสียที กินแต่ถั่วงอกกับเต้าหู้มาหลายเดือนแล้ว ปิ่นอนงค์ปรามไม่ให้น้อยพูดมาก ใหญ่ยิ้มอย่างมีเลศนัย เมื่อเลี้ยงขนาดนี้ ตนต้องตอบแทนบ้าง

เข้ามาในบ้านเห็นครองสุขกำลังเล่นไพ่ในโน้ตบุ๊ก อุ่นเรือนรี่มากราบขอบคุณที่จ่ายค่าผ่าตัดให้ตน ตนจะไม่ลืมบุญคุณ ครองสุขงงๆ สงสัยจะเป็นธีระจ่ายให้ จึงทำเนียนๆไป

“นี่พออุ่นรู้ว่า คุณใหญ่กลับมา อุ่นก็รีบออกจากโรงพยาบาล เรื่องมันเป็นยังไงกันคะ”

“เป็นไง มันก็คงอดอยากจนทนไม่ไหว หรือไม่ก็หนีคดีอะไรมาสักอย่าง ถ้าแกเห็นมันคงเป็นลม ไม่รู้ว่ามันจะฆ่าฉันวันไหน”

อุ่นเรือนหน้าเครียด จับขาครองสุขยืนยันจะปกป้องเธอด้วยชีวิต ครองสุขยิ้มอย่างพอใจ

ooooooo

คนงานทุกคนแต่งตัวพร้อมไปร่วมงาน มีแต่จอมที่ไม่สนใจ ถวิลเอ็ดอย่าขวางโลก จอมย้อนว่า ใหญ่ไม่ได้ทำตัวให้น่าเคารพตรงไหน...ทุกคนมารวมกันที่ศาลาจัดงาน ครองสุขกับธีระแปลกใจที่ใหญ่ยังไม่มาเสียที  ปิ่นอนงค์บอกว่าเห็นขับรถออกไปเมื่อตอนเย็น หวานมองไปรอบๆ แปลกใจที่เปี๊ยกกับคนงานสองสามคนก็หายไปด้วย

ขณะเดียวกัน เปี๊ยกกับพวกที่หายไป มาช่วยใหญ่ต้มเหล้าเถื่อนอยู่ในโรงนาร้าง และยังทำกับแกล้มสูตรพิเศษใส่กัญชาลงไปด้วย...ไม่นาน ใหญ่กับพวกก็ยกของทั้งหมดมาวางหน้าครองสุขและแจกจ่ายคนงาน ท่าทางพวกใหญ่เมามาก่อน ใหญ่บอกครองสุขให้กินของไทย ของป่า

“นี่เหล้าเถื่อนเหรอคะ ไม่ดีมั้งคุณใหญ่”

“ไม่ต้องกลัวหรอกคุณน้า นี่มันเขตไร่เรา ตำรวจคนไหนจะกล้ามาซ่า”

ใหญ่เทเหล้าให้ธีระกับทัศนีย์ ธีระกระซิบลูกน้องให้จิบพอเป็นพิธี ปล่อยใหญ่ฟาดจนเมาไป อย่าให้เสียแผน อุ่นเรือนมองใหญ่อย่างสังเวชใจ นี่หรือทายาทของไพศาล ใหญ่เข้ามาทัก

“อ้าว นี่ป้าอุ่นเรือนใช่มั้ย หายป่วยแล้วหรือ... แบบนี้ต้องฉลอง”

ใหญ่เชื้อเชิญทุกคนร่วมกินร่วมดื่ม โดยมีเปี๊ยกกับพวกช่วยเทเหล้าให้ ทัศนีย์เผลอจิบและกินกับแกล้ม รู้สึกสนุกไปด้วย เข้าทางใหญ่ แต่ละคนเริ่มเมาเหล้าและกัญชา ธีระให้เจิดท้าต่อยกับใหญ่ หวังจะฉวยโอกาสฆ่าทิ้ง แต่กลับถูกใหญ่ตลบหลัง หลอกให้ดื่มกินจนเมามาย

ปิ่นอนงค์พาอุ่นเรือนมานั่งพักในครัว ได้ยินเสียงเอะอะเหมือนคนมีเรื่องกัน ปิ่นอนงค์บอกแม่จะไปดูให้เอง วิ่งออกมาชนเข้ากับจอม หวานวิ่งมาสมทบอีกคน ปิ่นอนงค์รีบถามหวานว่าที่งานส่งเสียงอะไรกัน หวานตอบว่า ใหญ่กับคนของธีระจะฆ่ากันตาย

เช่นกัน ครองสุขกับธีระกระซิบกระซาบ ป่านนี้คงแทงกันตายแล้ว เดี๋ยวค่อยไปเก็บกวาดตับไตไส้พุง ตอนนี้เรามาฉลองกันก่อน ครองสุขชนแก้วดื่มมองไปเห็นทัศนีย์เมาเต้นอยู่กับพวกคนงาน จึงให้ธีระไปตามกลับมา

แต่แล้ว ธีระหายไปนาน ครองสุขต้องประคองตัวเดินมาตาม เห็นธีระร้องเพลงเต้นร่าอยู่กับคนงานหญิง และทัศนีย์ดิ้นเมามันกับคนงานชาย เธอแทบหายเมา

“นี่มันอะไรกัน ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้”

ปิ่นอนงค์เห็นไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น จึงกลับมาหาแม่ แต่อุ่นเรือนหายไปแล้ว เธอเข้ามาดูในเรือนใหญ่ เผอิญโทรศัพท์ดังขึ้นจึงรับสาย ทรรศนะโทร.มา เธอดีใจมาก

“พี่โทร.มาหลายที แต่ไม่มีใครรับ”

“พอดีวันนี้มีงานเลี้ยง เลยอยู่ข้างนอกกันหมด”

“อ้อ น้าคงเลี้ยงลูกค้าสินะ เห็นว่าตอนนี้ที่ไร่กิจการดีมาก”

“คะ ค่ะ...คุณนะสบายดีเหรอคะ แล้วคุณจะกลับวันไหนแน่ กี่โมงคะ”

ทรรศนะไม่สนใจคำถาม กลับบอกว่า “ได้คุยกับปิ่นก็ดีแล้ว ตอนนี้พี่เดือดร้อนมาก โดนล้วงกระเป๋า ทั้งเงินสด ทั้งบัตรเครดิต ไม่มีเหลือ”

“แย่จริง แล้วจะทำยังไงคะ”

“ตอนนี้พี่ต้องใช้เงินไปซื้อของขวัญให้อาจารย์ที่สอนพี่ก่อนกลับ ปิ่นบอกคุณน้าหน่อยนะว่าพอจะโอนเงินให้พี่ก่อนซักสามสี่หมื่นมั้ย ฮัลโหลๆ ปิ่น...”

ปิ่นอนงค์แปลกใจทำไมสายขาดไป วางหูโทรศัพท์แล้วหันมา เจอใหญ่ถือสายโทรศัพท์ที่เพิ่งกระชากออกมาหน้าดุ เธอตกใจ...ทรรศนะพยายามติดต่อใหม่ก็ไม่ได้ อรสอางค์ออกมาจากห้องน้ำ ถามว่าโทร.กลับบ้านหรือ ทรรศนะปรับสีหน้าบอกแฟนสาวว่า ที่ไร่ตนกำลังปรับปรุงใหญ่ ต้อนรับตนกับเธอ อรสอางค์เบ้หน้า บอกว่าตนไม่ค่อยชอบอยู่บ้านไร่ เขารีบกล่อมว่าเธอจะต้องชอบเพราะที่ไร่สวยมาก เห็นแล้วจะติดใจ

“เรื่องนั้นน่ะเอาไว้ก่อน เรื่องสำคัญก็คือเปิดตัวนะกับคุณพ่อคุณแม่ ไหนจะพวกญาติพวกเพื่อนอรอีก”

ทรรศนะเข้าไปกอด “ระดับทายาทไร่ไพศาล กับปริญญาโทเกียรตินิยม ยังไม่คู่ควรกับลูกสาวปลัดกระทรวงอีกเหรอครับ”

“นะรู้มั้ย ว่าหนุ่มๆ ที่ต่อแถวรออร มีตั้งแต่ทายาทนักธุรกิจร้อยล้าน ยันพันล้าน แค่ไร่กระแบะมือเดียว ไม่ต้องมาคุยเลย” อรสอางค์ยิ้มเยาะถาม “แล้วของที่อรลิสต์ให้ว่าต้องซื้อฝากพวกผู้ใหญ่ ครบรึยัง”

“จวนแล้วครับ เหลืออีกสองสามชิ้น” ทรรศนะถอนใจ ถ้าอรสอางค์ไม่ไปซื้อกระเป๋าราคาเป็นแสน เงินที่ได้จากแม่มาครั้งก่อนก็คงจะพอซื้อของครบ

อรสอางค์ย้ำ ต้องซื้อให้ครบก่อนกลับเมืองไทย ขาดไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว ทรรศนะเครียด

ooooooo

ตัดการติดต่อของทรรศนะกับปิ่นอนงค์ได้แล้ว ใหญ่ยังลากตัวเธอกลับมาที่ห้องของเธอ ปิ่นอนงค์หวาดกลัวเสียงสั่นถามว่าเขาจะทำอะไร ใหญ่บ่นปวดหัวให้เธอไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ที เธอมองๆ เขาแล้วว่าไม่เห็นท่าทางจะเมาเลย ใหญ่ลืมรีบแก้ตัวว่า ตนเมาแล้วง่วงนอน ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงเธอ ปิ่นอนงค์ร้องห้าม เขาจะมานอนที่นี่ไม่ได้

“ทำไม ที่นี่มันไร่ฉัน บ้านทุกหลังในไร่นี้ก็ต้องเป็นของฉัน ฉันมีสิทธิ์นอนห้องไหนก็ได้”

“แต่ถ้าแม่มาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะคะ”

“ไม่ดียังไง”

ปิ่นเคือง จึงบอกให้เขานอนไป ตนจะออกไปเอง ใหญ่ดึงเธอเซมานั่งบนเตียง ถามเสียงขุ่น

“ถามจริง ถ้าเป็นนายทรรศนะ เข้ามาในห้องนี้ เธอจะหนีเหมือนหนีฉันมั้ย”

“คุณนะไม่เคยเข้ามาในห้องนี้ และจะไม่เข้ามาด้วยค่ะ”

“งั้นเหรอ สุภาพบุรุษน่าดูนะ” ใหญ่กวน

ไม่ทันไร อุ่นเรือนมาเคาะเรียก ปิ่นอนงค์ตาเหลือกจะทำอย่างไรดี ใหญ่ให้ไปเปิดประตู เธอขอร้องให้เขาหลบก่อน เขาจึงไปหลบในห้องน้ำ เธอมาเปิดประตู  อุ่นเรือนถามมัวทำอะไรไม่ไปดูแลคุณๆ ปิ่นอนงค์แก้ตัวว่า ลืมล็อกห้องจึงกลับมาดู อุ่นเรือนบ่นว่า ใหญ่เพิ่งมาอยู่ก็ต้มเหล้าเถื่อนเสียแล้ว ต่อไปจะทำอะไรเลวๆอีก ปิ่นอนงค์หน้าซีดปรามให้แม่หยุดพูด แต่แม่ยังคิดไกล

“แม่ว่าเราสองคนน่าจะเอาหมอนกับฟูกไปนอนเฝ้าหน้าห้องคุณนายกับคุณนีนะ เผื่อคุณใหญ่จะเข้าไปทำร้าย คนเราลองไม่มีสติแล้ว ทำชั่วได้ทุกอย่าง”

“คุณใหญ่คงไม่ทำขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“ว่าได้เหรอ ฆ่าคนก็ฆ่ามาแล้ว เราสองคนต้องปกป้องคุณนายให้ถึงที่สุดนะ ชีวิตแม่เป็นของท่าน ไม่ว่ายังไง คุณนายก็ไม่เคยทิ้งเรา เงินค่าผ่าตัดสามแสน คุณนายก็ไม่เอาคืนนะ”

ปิ่นอนงค์ตกใจที่แม่บอกเรื่องเงินกับครองสุขไปแล้ว ใหญ่แอบมองยิ้มๆ อุ่นเรือนสั่งลูกสาวเตรียมหมอนกับผ้าห่มตามไปที่เรือนใหญ่ ตนจะไปพาทัศนีย์เข้านอนก่อน...แม่ไปแล้ว ปิ่นอนงค์รีบมายกมือไหว้ขอโทษใหญ่ ที่แม่พูดจาล่วงเกิน

“ล่วงเกินอะไร ป้าอุ่นพูดถูกทุกอย่าง เมาบ้าบอ โจรห้าร้อย แต่คนเลวอย่างฉันน่าจะทำอะไรอีกสักอย่างให้สาสมกับความเลว” ใหญ่กระชากปิ่นอนงค์มากอด “จะให้ฉันปล้ำหรือจะสมยอมฉันดีๆ เสร็จแล้วเธอก็จะได้เป็นคุณนายของไร่นี้ไง”

ปิ่นอนงค์ตกใจผลักดันเขาขอร้องให้ปล่อย ใหญ่แกล้งยื่นหน้ามาจนชิด แล้วชะงักเหวี่ยงเธอกระเด็นไป เขานั่งลงบนเตียง ทำเป็นนึกได้ถาม “เออ เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าเธอจ่ายค่าผ่าตัดแม่ไปตั้งสามแสน ก็เลยนึกถึงเงินฉันขึ้นมาได้”

ใหญ่ก้มลงค้นใต้เตียง ปิ่นอนงค์รีบถามว่าเงินอะไร ใหญ่บอกว่าเงินที่ตนปล้นมาแล้วซ่อนไว้ในห้องนี้คืนนั้น เธอเบิ่งตาแสดงว่าเงินที่อยู่ในกระเป๋าตนเป็นเงินของเขา เธอตัดสินใจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ใหญ่บ่นอุบถ้าพวกมันมาทวงคืนจะหาเงินมาได้อย่างไร เขาเดินเกาหัวครุ่นคิดออกไปจากห้อง ปิ่นอนงค์เข่าอ่อน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ครองสุขบ่นว่าธีระจนหูชา เรื่องเมื่อคืนทำงานไม่สำเร็จ และอีกเรื่องโวยว่าเขาบังอาจไปจ่ายเงินค่าผ่าตัดให้อุ่นเรือน ธีระปฏิเสธ สาบานยกใหญ่ เธอแปลกใจแล้วปิ่นอนงค์เอาเงินมาจากไหน... ไม่ทันไร ปิ่นอนงค์เข้ามารายงานว่า ร้านเช่าเฟอร์นิเจอร์โทร.มาขอเก็บเงิน ครองสุขเล่นงานทันทีหาว่ายักยอกเงินตนไปจ่ายค่าผ่าตัดอุ่นเรือน ธีระช่วยแก้ให้ว่าตนตรวจบัญชีทุกวัน ไม่เคยมีการยักยอก ปิ่นอนงค์คุกเข่าอธิบาย

“เงินค่าผ่าตัดแม่ ปิ่นไปกู้เขามาค่ะ ปิ่นไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ เลยโกหกแม่ว่า คุณนายเป็นคนให้มา ปิ่นขอโทษที่ไม่ได้เรียนคุณนายก่อน คุณนายอย่าบอกแม่นะคะ”

ครองสุขยืดตัวรู้สึกได้หน้าเป็นบุญคุณ ทำเป็นเตือนอย่าให้มาเดือดร้อนถึงตน ปิ่นอนงค์รับรอง แล้วเลยรายงานว่าทรรศนะโทร.มาเมื่อคืน...

เรื่องเงิน ครองสุขไม่รู้จะหาที่ไหนมาส่งให้ทรรศนะ จึงบากหน้าไปขอกู้จากเสี่ยตง เป็นโอกาสให้เสี่ยตงได้ขอดอกเบี้ยเป็นตัวปิ่นอนงค์...ครองสุขตัดใจ กลับมาบอกปิ่นอนงค์ว่า ให้พาแขกสำคัญไปดูบ้านพักหลังใหญ่ของรีสอร์ตที่อยู่ติดเขา ให้นั่งรถลูกค้าไป ปิ่นอนงค์เดินไปที่รถ เห็นคนเปิดประตูจำได้ว่าเป็นพวกที่เคยฉุดตนก็ชะงัก เสี่ยตงยื่นหน้ามาเร่งให้ขึ้นรถ

ธีระมองตามหงุดหงิด “พี่ครับ ผมว่าเราใจร้ายกับปิ่นไปรึเปล่า มันไม่คุ้มกันนะครับ”

“ไม่คุ้มหรือว่าเสียดายกันแน่ คิดจะเก็บนังปิ่นเอาไว้ซะเองใช่มั้ยธีระ”

ธีระแก้ตัวยกใหญ่ ครองสุขสั่งทำหน้าที่กำจัดใหญ่ให้สำเร็จ เรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง

ooooooo

ให้เผอิญที่ใหญ่ขับรถกอล์ฟตรวจตราในบริเวณรีสอร์ต เห็นบ้านพักหลายหลังดูทรุดโทรม จึงถามคนสวนว่าทำไมไม่มีคนมาพัก คนสวนตอบว่าเครื่องปั๊มเสียหลายหลังไม่มีเงินมาซ่อมเลยไม่รับลูกค้า ใหญ่ฟังแล้วสะท้อนใจ พลันเห็นปิ่นอนงค์ถือกุญแจลงมาจากสำนักงานโดยมีคนของเสี่ยตงคุมอยู่ เขาจำได้ว่าเป็นคนในบ่อน จึงรีบแอบตามไป

ปิ่นอนงค์พยายามพูดเชื้อเชิญให้เสี่ยตงไปพักบ้านพักด้านหน้าๆทำเลดีกว่า แต่เขาไม่ยอมจะพักบ้านติดเขา อ้างเป็นนักการเมืองไม่อยากเปิดเผยตัวต่อสาธารณชน ปิ่นอนงค์ละล้าละลังไม่อยากไปไขบ้านพัก แต่โดนสมุนเสี่ยตงดันให้ไป เธอจึงเข้าไปเปิดไฟเปิดแอร์ให้เรียบร้อยแล้วจะออก เสี่ยตงเข้ามาโอบเอว เธอสะดุ้งเบี่ยงตัวออก

“จะหนีไปทำไมหนูปิ่น คุณนายเขาอนุญาตแล้ว”

“อนุญาตอะไร” ปิ่นอนงค์หน้าเสียตกใจ

“ก็เอาตัวเธอใช้หนี้พนันให้ฉันน่ะสิ”

“ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ ถอยไป ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”

“อย่ามาขู่ฉันเลย เสียเวลาเปล่า เธอพาฉันมาเอง เจ้าของที่นี่ก็รู้เห็นเป็นใจ ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นเตียงเถอะ แล้วฉันจะสมนาคุณให้อย่างถึงใจ”

ปิ่นอนงค์ตื่นกลัววิ่งหนีแต่ถูกเสี่ยตงกระชากตัวเหวี่ยงไปบนเตียง...ด้านนอก ใหญ่ย่องมาซัดสมุนเสี่ยตงแล้วพรวดเข้าไปในบ้าน ได้ยินเสี่ยตงกำลังขู่ปิ่นอนงค์

“ยอมฉันดีๆเถอะ อีกไม่นานคุณนายก็ต้องหมดตัวขายไร่ให้ฉัน ฉันจะเลี้ยงดูเธอเอง”

“ฝันไปเถอะ ไร่นี้เป็นของคุณใหญ่ คุณนายจะขายได้ยังไง แกโกหก ช่วยด้วยๆ”

เสี่ยตงหัวเราะร่า เพราะรู้ว่าใหญ่หายสาบสูญไปนานแล้ว ไม่ทันขาดคำ ใหญ่ถีบเปรี้ยงเข้าด้านหลัง ตามติดกระชากขึ้นมาชกอีกหลายหมัดล้มกลิ้งไป ปิ่นอนงค์ ร้องเรียกใหญ่ เสี่ยโวยวาย

“เอ็งเป็นใคร ไอ้บ้า หน้าตาอย่างเอ็งน่ะเหรอจะเป็นลูกคุณไพศาล”

“งั้นแกก็จำหน้าฉันไว้ แล้วไสหัวไปซะก่อนที่ฉันจะตามตำรวจมา” ใหญ่ชักปืนมาขู่

เสี่ยตงร้องเรียกสมุนมาช่วย ใหญ่เยาะเรียกอย่างเดียวไม่พอ ต้องไปปลุกด้วย เขาจึงพรวดพราดออกไปจากบ้าน เห็นลูกน้องสลบไม่เป็นท่า ใหญ่รีบเข้าประคองปิ่นอนงค์ที่สีหน้าตื่นกลัว เธอขอร้องเขาอย่าแจ้งความ ใหญ่โกรธ

หาว่าเธอพร้อมจะพลีกายให้เสี่ยตามที่ครองสุขต้องการปิ่นอนงค์ไม่เชื่อว่าครองสุขจะทำกับตนอย่างนี้จริงๆ ใหญ่โมโหฮึดฮัด ฉุดกระชากลากเธอจะเอาตัวไปคืนเสี่ยตง เธอตกใจร้องห้ามจนเป็นลมพับไป

ทนรอต่อไปไม่ไหว ปานเทพปลอมตัวติดหนวด แต่งเป็นคาวบอยเหน็บอาวุธครบครัน เดินกร่างเข้ามาในไร่ รถเสี่ยตงวิ่งฝุ่นตลบสวนออกไป เขาโดดหลบแทบไม่ทัน...เดินเลาะมาเห็นจินตนากำลังรักษาแพะ เขาจำได้รีบขยับหมวกปิดหน้าพูดภาษาใต้ จินตนานึกว่าเป็นคนงานจึงให้มาช่วยจับแพะ จอมเดินมา พอเห็นปานเทพก็โวยวายเข้ามาได้อย่างไร ปานเทพตกใจวิ่งหนี

ระหว่างนั้น ใหญ่ดูแลเช็ดหน้าเช็ดตาให้ปิ่นอนงค์อย่างห่วงใย เธอเพ้อเรียกหาทรรศนะ เขาหึงไม่พอใจ พอเธอฟื้นขึ้นมาเห็นหน้าก็ตกใจว่าตนเป็นอะไรไป เขาตอบกวนๆ จะไปรู้ได้อย่างไร ไม่ใช่หมอ ใหญ่ลุกพรวดบอกเธอให้กลับไร่เอง ว่าแล้วก็เดินออกไป

มาตามทาง ได้ยินเสียงเอะอะ เข้ามาถามถวิลว่ามีเรื่องอะไรกัน จอมกำลังจับตัวปานเทพไว้ ถวิลบอกว่าคนนี้อ้างตัวว่ามาหาเจ้าของไร่ พอใหญ่เห็นปานเทพก็รีบเข้าไปตบไหล่ทักทาย

“ไอ้ปาน ไอ้บ้า นัดกันไว้เมื่อวาน ทำไมเพิ่งโผล่มาวะ”

คนงานและจอมแปลกใจรีบปล่อยตัว ใหญ่แนะนำกับทุกคนว่านี่เพื่อนตนเป็นลูกของปลอด ถวิลจำได้ว่าปลอดเป็นคนเก่าแก่ของไพศาล จินตนาทำหน้างงๆเพราะจำปานเทพได้

ทัศนีย์กำลังถูกครองสุขอบรม ใหญ่พาปานเทพเข้ามาแนะนำ ว่าเป็นลูกปลอดคนงานที่ถูกไล่ออก ไปตั้งแก๊งปล้นชาวบ้าน ตนกับเพื่อนทนความทารุณไม่ไหว จึงหลบไปชำแหละสุนัขขาย ปานเทพทำหน้าเหวอๆต้องคล้อยตามไป แต่ก็อดแก้ตัวบ้างไม่ได้ว่า ตอนนี้ล้างมือจากงานชั่วๆหมดแล้ว เบื่อกลิ่นดินปืนกับคาวเลือด สองแม่ลูกสีหน้าพะอืดพะอม ใหญ่รีบบอกอีกว่า ปานเทพจะพักที่นี่เป็นผู้ช่วยตน ทัศนีย์พลั้งปากว่าบ้านกลายเป็นซ่องโจร ตนทนอยู่ไม่ได้แล้ว

พอเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพัง ปานเทพโวยวายใหญ่หาว่าพ่อตนเป็นโจร และทนายมือหนึ่งอย่างตนต้องกลายเป็นเสือร้าย ปาน ป่าหวาย...ใหญ่อธิบายว่าตนแค่อยากให้แม่เลี้ยงตายใจ เผยเรื่องชั่วๆที่ซ่อนไว้ออกมา ปานเทพบ่นอุบ คนงานที่นี่หมัดหนักทั้งนั้น

ครองสุขยังพยายามให้ทัศนีย์เอาอกเอาใจใหญ่ เพื่อหวังให้ใหญ่หลงเสน่ห์ ทรัพย์สมบัติจะได้ไม่ไปไหน แต่เธอทำท่ารังเกียจ จึงโดนใหญ่กลั่นแกล้งทุกครั้งให้ต้องทนไม่ได้วิ่งหนีกลับไป สุดท้ายก็ตกที่ปิ่นอนงค์ ทั้งที่วันนี้เธอป่วย จอมเข้ามาช่วยดูแล แต่พอใหญ่รู้จากน้อย เขารีบมาที่บ้านพัก พอเห็นจอมป้วนเปี้ยนอยู่ก็ไม่พอใจ ใช้อำนาจตัดหน้าอุ้มปิ่นอนงค์ไปโรงพยาบาลเอง ครองสุขรู้ บ่นว่ากับอุ่นเรือนหาว่าปิ่นอนงค์เอาใจไปเข้ากับใหญ่ อุ่นเรือนรับปากจะห้ามลูก

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 3

อ่านเรื่องย่อ

ปิ่นอนงค์

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement