advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 2

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

เมื่อปิ่นอนงค์อาบนํ้าเสร็จเข้ามาในห้อง เห็นใหญ่นอนหลับหันหลังให้ เธอย่องไปหยิบเสื้อผ้าในตู้แล้วจะย่องออกจากห้อง แต่แล้วใหญ่โผล่มาจับมือเธอไว้ ดึงกลับเข้ามาให้นั่งลง เธอกลัวจนตัวสั่น ขอร้องให้ปล่อยและสัญญาจะไม่บอกใครว่าเขาอยู่นี่ ใหญ่ไม่สนใจหยิบของในเป้ของตนออกมา เป็นมือถือและกระเป๋าสตางค์ของเธอ “ฉันเอามาคืนเธอ...”

ปิ่นอนงค์ตาโตดีใจ ใหญ่ให้นับดูว่าเงินอยู่ครบหรือไม่ เธอดูแล้วบอกว่าครบ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาถอดเสื้อโยนไปพาดเก้าอี้ เหลือแต่เสื้อกล้าม เธอตกใจถามว่าเขาจะทำอะไร

“มันร้อน เสื้อก็เหม็นสาบ หนีตำรวจมาสามวันไม่ได้อาบนํ้า...มานี่ซิ มาช่วยแก้ผ้าให้ที”

ปิ่นอนงค์ยกมือไหว้ขอร้อง นํ้าตาคลอ “ฉันกลัวแล้ว สงสารฉันเถอะนะ อย่าทำฉันเลย”

ใหญ่หัวเราะ คิดว่าตนจะทำอะไร ตนแค่ให้ช่วยแก้ผ้าพันแผลที่มือ แล้วทำความสะอาดด้วย เธอหน้าเหวอจำได้ว่าแผลนี่ตนเป็นคนทำร้ายเขาเอง...เธอล้างแผลใส่ยาให้ ใหญ่แกล้งร้องโอ๊ยบ่นอุบจะเป็นบาดทะยักไหมก็ไม่รู้ แถมขู่ถ้าตนตาย เธอต้องบาปมาก ปิ่นใจแป้วตนไม่ได้ตั้งใจ ตอนนั้นตกใจกลัวมาก เธอแนะนำให้เขาให้หาหมอ

“อย่ามาหลอกให้ยาก ขืนไปก็ถูกลากเข้าตะรางสิ”

“คุณทำผิดร้ายแรงมากเหรอ ถึงต้องหนี” ปิ่นอนงค์เก็บยาลงกล่อง

“ก็ไม่เท่าไหร่ แค่ปล้น แล้วก็ฆ่าไปสองสามศพ แต่ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงสวยๆอย่างเธอ”

ปิ่นอนงค์กลัวมือไม้สั่นกล่องยาร่วงจากมือ ใหญ่แอบขำ หยิบเงินที่ได้มาจากบ่อนส่งให้เธอก้อนหนึ่ง บอกว่า เป็นค่าทำแผล และค่าที่พัก ตนจะนอนที่นี่ เธอหน้าตื่นตกใจ ใหญ่กวาดของบนเตียงออก ดึงเธอลงนอน ปิ่นอนงค์พนมมือนํ้าตาไหล

“ฉันไหว้ล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันกลัว ปล่อยฉันไปเถอะ”

“อย่าโวยวายไปหน่อยเลยน่า แค่ขอนอนกอดเอาไว้เป็นตัวประกัน เผื่อจะหนี” ใหญ่ไม่สนใจนอนกอดเธอเหมือนกอดหมอนข้าง สักพักก็หลับกรนเสียงดัง

ปิ่นอนงค์นอนตัวสั่น

ด้านนอก ถวิลกับจอมยืนมองพวกสมุนเสี่ยตงกลับกันไป หวานเข้ามาถามว่าพวกนั้นเป็นใคร ถวิลจำได้เป็นพวกที่บ่อน จอมบอกพ่อว่าตนจะเดินยามคืนนี้เอง...จอมเดินมายืนมองขึ้นไปที่หน้าต่างห้อง ปิ่นอนงค์ พึมพำว่าตนจะปกป้องเธอสุดชีวิต

ooooooo

เช้าวันใหม่ ปิ่นอนงค์ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าใหญ่กำลังก้มลงมาจะจูบตน ก็ตกใจผลักไสเขา แต่ใหญ่คำรามว่า เธอสวยจนฉันอดใจไม่ไหว และพยายามปลุกปลํ้า ปิ่นอนงค์ดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิต ร้องให้คนช่วย... เสียงเคาะประตูโครมๆ ไม่ทันไร ประตูถูกกระแทกเข้ามา จอมจับมือเธอที่ปัดป่ายไปมา เขย่าเรียกให้ลืมตา ปิ่นอนงค์ลืมตาขึ้นมาตบหน้าจอมเต็มแรง

“โอ๊ย...ตบเราทำไม”

ปิ่นอนงค์กะพริบตาถี่ๆ มองเต็มตาไปรอบตัวไม่เห็นใหญ่ จึงรู้ว่าตนฝันไป รีบขอโทษจอมและตอบอ้อมแอ้มว่าตนฝันว่าโจรเข้ามาในห้อง จอมถอนใจ ถึงว่าร้องเสียจนตกใจ

“แล้วจอมเห็นเรานอนอยู่คนเดียวใช่มั้ย” ปิ่นอนงค์ถามเพื่อให้แน่ใจ จอมตอบว่าใช่

ไม่ทันที่จอมจะซักถาม จินตนาโทร.เข้ามาบอกปิ่นอนงค์ว่า ค่าผ่าตัดแม่เป็นเงินสามแสน เธอแทบช็อก ตัดสินใจไปขอเบิกจากครองสุขแล้วจะผ่อนใช้คืน ครองสุขโวยวายเป็นแค่แม่บ้าน กลับไปผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชน ทำไมไม่ใช้บัตรทองสามสิบบาท ปิ่นอนงค์กราบขอโทษเพราะแม่อาการหนักจริงๆ จึงไม่ทันคิด ธีระเดินสวนปิ่นอนงค์เข้ามาถามครองสุขขัดใจอะไร

“ก็มันน่ะสิ จะมาเบิกค่าผ่าตัดนังอุ่นสามแสน ตานะโทร.มาขอแสนนึง ฉันยังไม่มีให้เลย โอ๊ย กลุ้มๆๆ นี่มีทางไหนจะหาเงินก้อนได้บ้าง ก่อนคำสั่งศาลจะออก”

“ผมกำลังจะบอกพี่พอดี พี่เคยบอกว่ามีโฉนดที่ดินชื่อไอ้ใหญ่อยู่แปลงหนึ่งไม่ใช่เหรอ ผมมีวิธีไปเปลี่ยนเป็นเงินได้”

ครองสุขยิ้มออก หยิกแก้มธีระอย่างพอใจ เขาบอกว่ายังมีวิธีเปลี่ยนสมบัติของใหญ่ให้เป็นเงินได้อีก เธอโผกอดเขาอย่างเอาใจ

ooooooo

ใหญ่เดินผิวปากอารมณ์ดีกลับมาห้องที่โรงแรม ปานเทพบ่นอุบอยากจะด่าแต่ไม่รู้จะด่าอย่างไรดี  ไม่รู้บ้างเลยหรือว่าตนโดนพ่อด่าจนหูชา แถมขู่ว่าถ้าเขาเป็นอะไรไปจะตามมายิงตนถึงที่นี่ ใหญ่หัวเราะผายมือให้ดูว่าตนกลับมาครบสามสิบสอง ปานเทพถามว่าหายไปไหนมาทั้งคืน ใหญ่ตอบหน้าตาเฉยว่า ไร่ไพศาล เล่นเอาปานเทพตะลึง

ปลอดพ่อของปานเทพตรวจปืน และอาวุธที่จำเป็นพร้อมระเบิดมือ สั่งคนงานเตรียมบุกไร่ไพศาล ไม่ทันไร ใหญ่โทร.เข้ามาว่าตนปลอดภัยดีแค่ไปหาข่าวนิดหน่อย ปลอดถอนใจเตือนอย่าประมาท เพราะรู้พิษสงครองสุขว่าร้ายแค่ไหน หลังวางสายจากใหญ่แล้ว ปลอดเล่าความร้ายกาจของครองสุขให้เพ็ญฟัง...

เมื่อตอนที่ใหญ่อายุประมาณ 16 ไพศาลพาเมียใหม่เข้ามาอยู่ในไร่พร้อมหลานอีกสองคน ตน ใหญ่ และปานเทพแอบเห็นผัวเก่าครองสุขมาลอบพบกัน และได้รู้ว่าหลานทั้งสองก็คือลูกของครองสุข ตนไปฟ้องไพศาล แต่เขาไม่เชื่อ กลับเชื่อเมียว่าตนใส่ความและไล่ตนออกจากไร่ หลังจากนั้นไม่นาน ใหญ่ก็โดนใส่ร้ายว่าฆ่าคนตาย ทำให้ต้องหนีเตลิดออกมา โชคดีที่มาเจอตนที่สถานีรถไฟเสียก่อน ตนจึงพามาอยู่ด้วยจนปัจจุบันนี้

ระหว่างที่ใหญ่อาบน้ำแต่งตัวใหม่ ปานเทพพร่ำรายงานข่าวล่าสุดให้ฟังว่า สมบัติของเขาถูกครองสุขผลาญแทบหมดแล้ว “ฉันไม่เข้าใจว่าแกจะยื้อเวลาไว้ทำไม ยิ่งถ้าคอยจนศาลสั่งให้แกเป็นบุคคลสาบสูญ วันนั้นแกจะไม่ได้อะไรเลย”

“สมบัติพวกนั้นไม่มีค่าสำหรับฉันเท่าไหร่หรอก”

“แล้วอะไรวะที่มีค่าสำหรับแก”

ใหญ่ไม่ตอบ แต่มองแผลที่มือยิ้มๆ นึกถึงเมื่อคืนที่นอนกอดปิ่นอนงค์ เขามองหน้าเธอขณะหลับ บนแก้มยังมีคราบน้ำตา เธอละเมอเรียกทรรศนะให้ช่วยด้วย เขามองไปรอบห้องเห็นที่ปฏิทินวงวันที่ทรรศนะจะกลับมาเอาไว้เป็นรูปหัวใจ เขารู้สึกขุ่นใจชอบกล

ooooooo

ถวิล เปี๊ยก และหวานมาเห็นคนงานใช้ด่างทับทิมผสมน้ำเช็ดเท้าให้วัวอย่างทุลักทุเล เพราะไม่มียา ถวิลให้แจ้งธีระ คนงานตอบว่าแจ้งไปแล้วแต่ผู้จัดการเฉย ถวิลขยับตัวจะไปถามเอง พลันมีรถสิบล้อติดกรงวิ่งเข้ามาจอด เจิดกับก้านลงมาสั่งคนงานคัดวัวขึ้นรถ ถวิลร้องถาม

“พวกเอ็งเป็นใคร มาจากไหน อยู่ๆจะมาเอาวัวไปได้ยังไง”

เจิดโต้ว่าพวกตนเป็นคนของธีระ ให้เอาวัวไปขาย ถวิลตกใจไม่อยากเชื่อ จึงขวาง โดนเจิดและก้านซ้อม เปี๊ยกเข้าช่วยโดนเตะลงไปกอง เจิดชักปืนออกมาขู่ แล้วต้อนวัวขึ้นรถไปเต็มคัน

ขณะเดียวกัน ใหญ่ลงรถปานเทพที่หน้าไร่ ปานเทพถาม “อ้าว ทำไมลงตรงนี้วะ ขับไปให้ถึงหน้าบ้านเลย เปิดตัว แบบอลังการอย่างแกว่าไง หลักฐานอะไรก็มีครบ ฉันสาธยายเอง รับรองว่าไสหัวทุกคนออกจากไร่ได้วันนี้เลย”

“มันง่ายไป ฉันยังไม่อยากไล่ใครออกไป ไร่ตั้งกว้างใหญ่ อยู่คนเดียวเหงาตาย แกไปรอที่เดิม มีอะไรจะส่งข่าวไป” ใหญ่สะพายเป้เดินเข้าไร่

ปานเทพบ่นอุบว่าทำอะไรพิเรนทร์อีกแล้ว...ใหญ่เดินมาได้ระยะหนึ่งเจอรถเจิดวิ่งตะบึงมา จึงยืนขวาง ก้านตะโกนให้หลบไป ใหญ่กวนกลับจนเกิดเรื่องชกต่อยกัน

ขณะที่ครองสุขกับธีระกำลังคิดเลขอย่างมีความสุขว่าจะได้เงินจากการขายวัวมากโข ธีระเสนอให้รื้อคอกวัวเปิดบ่อนเองเสียเลย ครองสุขหัวเราะชอบใจ

“โอ๊ย พี่มีความสุขที่สุด ปีนี้ปีทองจริงๆ ได้ครอบครองไร่ไพศาล ตานะก็เรียนจบแถมยังจะได้แต่งงาน กับลูกปลัดกระทรวง มีแต่ยัยนีเท่านั้น”

“มีเงินซะอย่าง เราจับคุณนีใส่ตะกร้าล้างน้ำ ขี้คร้าน จะหาหลานเขยรวยๆให้พี่ได้อีก”

“ฉลาดจริงๆนะ ผู้จัดการใหญ่” ครองสุขคลอเคลียหัวเราะคิกคัก

เจิดในสภาพสะบักสะบอมวิ่งร้องเรียกนายๆเข้ามา สองคนผละออกจากกันแทบไม่ทัน พอรู้จากเจิดว่ามีคนมาขวางไม่ให้ขนวัว แถมอ้างตัวว่าเป็นเจ้าของไร่ ธีระ โมโหจะไปจัดการเอง

ในขณะที่ปิ่นอนงค์ไม่กล้าบอกแม่และจินตนาว่าไม่ได้เงินจากครองสุข คิดจะไปกู้นอกระบบ แต่ถูกปฏิเสธเพราะเป็นแค่คนงานไม่มีอะไรมาค้ำ เสี่ยตงผ่านมาเห็น พึงพอใจในตัวเธอมาก ให้ลูกน้องไปตามกลับมา ปิ่นอนงค์เห็นท่าทางคนของเสี่ยตงแล้วไม่ไว้ใจ จึงปฏิเสธว่าตนไม่ต้องการกู้ แต่สมุนเสี่ยตงไม่ยอมฉุดลากเธอให้ไป เผอิญจอมขี่มอเตอร์ไซค์มาเห็น โดดเข้าช่วยพาตัวออกมาได้ เธอไม่อยากบอกเรื่องเงินกับจอม แค่ขอให้เขาไปส่งโรงพยาบาล ไม่ทันไป น้อยโทร.มาบอกว่ามีโจรบุกมาปล้นวัว ปิ่นอนงค์กับจอมตกใจพากันกลับไร่

ooooooo

ใหญ่ขับรถขนวัวกลับมาที่คอก พยายามจะเปิดไม้กั้นคอก เปี๊ยกเข้าใจว่าเป็นขโมยจะฟาดด้วยไม้ ใหญ่หันมาเจอจับไม้ไว้ได้ทัน เขาไม่อยากทำร้ายเปี๊ยกจึงแค่หลบหลีก หวานเข้ามาช่วยสื่อสารให้เพราะเปี๊ยกเป็นใบ้ ใหญ่ไปเปิดกระบะหลังรถ มีก้านถูกมัดอยู่รวมกับวัว เขากระชากก้านกลิ้งลงมากองกับพื้น เปี๊ยกกับหวานงง ใหญ่บอกให้ไปตามคนมาช่วยกันเอาวัวเข้าคอก

ไม่ทันจะไป ธีระพาคนงานรวมทั้งเจิดเข้ามาโวยวายจะทำร้ายใหญ่ หาว่าเป็นขโมย

“เข้าใจผิดแล้วมั้ง ของๆฉัน ทำไมฉันต้องขโมย”

“แกบ้าหรือเมาวะ วัวพวกนี้มันเป็นของไร่ไพศาลโว้ย”

“ก็ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ ฉันพูดผิดตรงไหน”

ธีระหัวเราะเยาะ สารรูปผมยาวกระเซิง หนวดเครารุงรังแบบนี้หรือจะเป็นเจ้าของไร่ ว่าแล้วสั่งคนงานจับ ใหญ่ไม่อยากทำร้ายคนงานจึงแค่เตะขาพับให้ล้ม ผลักกระเด็นไปบ้าง แต่ถ้าเป็นเจิดกับก้านเขาซัดไม่ยั้ง ธีระโมโหชักปืนยิงขู่ให้สงบลง แล้วเล็งปืนขู่ ใหญ่ไม่กลัวกลับแย่งปืนจากธีระได้อย่างง่ายดาย แถมทำให้ธีระทรุดลงไปคุกเข่าอีกต่างหาก หวานกับเปี๊ยกลืมตัวเฮ...

น้อยวิ่งมารายงานครองสุขว่า ธีระถูกจับตัวอยู่ที่ห้องโถง เธอรีบแล่นออกมาปากก็ร้องให้ใครไปตามคนงานมา พอเห็นสภาพธีระก็ตกใจ เขาบอกให้เธอเรียกตำรวจดีกว่า เธอกดโทรศัพท์มือไม้สั่น ใหญ่ถามขึ้นพร้อมกับผลักธีระไปให้ว่า คุณน้ารู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยหรือ

ครองสุขสวนตนไม่ใช่น้า ใหญ่ยิ้มเยาะว่าธีระมาก้าวร้าวกับตน เธอจึงถามว่าเขาเป็นใคร

“น้าครองสุขนี่จำผมไม่ได้จริงๆเหรอ”

“มันบอกว่า ชื่อชาลิต มันคือใหญ่ คุณใหญ่” ธีระกล้าๆกลัวๆชี้หน้าใหญ่

ถวิลวิ่งเข้ามามองใหญ่หัวจดเท้าแล้วหาว่าโกหก แอบอ้าง ใหญ่จึงเท้าความถึงอดีตที่เกิดขึ้นระหว่างตนกับถวิลหลายเรื่อง ถวิลถึงกับทรุดลงยกมือไหว้ ครองสุขหน้าซีด ตาค้าง

คนงานจับกลุ่มคุยยกใหญ่ ปิ่นอนงค์กับจอมมาถึง พร้อมตำรวจ รีบเข้ามาถามน้อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง จอมซึ่งมุทะลุอยู่แล้ว รีบพาตำรวจเข้าไปจับกุม ถวิลปรามลูกชาย ธีระรับหน้าตำรวจว่าเป็นการเข้าใจผิด คนงานเก่ากับใหม่ทะเลาะกันเท่านั้น ตำรวจกลับไป ปิ่นอนงค์งง

“มันยังไงกันน้อย ไหนบอกว่าโจรบุกไร่ไพศาล เรื่องจริงมันเป็นยังไงกันแน่”

“ก็ตอนแรกเป็นโจร ตอนหลังกลายเป็นคุณชาคริต เอ๊ย...ชาลิต ทายาทไร่ไพศาล”

ปิ่นอนงค์ตกใจที่คุณใหญ่กลับมาที่นี่

ooooooo

ในห้องโถง ใหญ่เดินเอามือไพล่หลังสำรวจดูความเปลี่ยนแปลงของบ้าน ครองสุขเดินตามเลิ่กลั่ก ใหญ่ชี้ว่าตู้ฝังมุกตรงนี้หายไป ชั้นฉลุลายตรงนั้นก็หายไป งาช้างอีกคู่ ครองสุขแก้ตัวว่าหลายปีมาแล้วก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แล้วฮึดถามขึ้นมาว่า เขากลับมาทำไม

“อ้าว...ก็นี่บ้านผม ผมออกไปผจญเวรผจญกรรมมาตั้งนาน ก็คิดถึงบ้านเป็นธรรมดา”

“เรื่องมันก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว เราควรจะลืมอดีตไปซะ ต่างคนต่างอยู่ก็ดีอยู่แล้ว ไปจากที่นี่เสียเถอะคุณใหญ่ อย่าลืมสิ คุณยังมีคดีฆ่าคนตายติดตัวอยู่นะ”

“ขอบคุณคุณน้าที่เป็นห่วงผม” ใหญ่หยิบซองเอกสารที่พับเหน็บหลังออกมาโยนตรงหน้า “ว่างๆก็เอาไปอ่านดู แล้วคุณน้าจะรู้ว่า ผมน่าจะกลับมาไร่ไพศาลตั้งนานแล้ว...วันนี้ ผมเหนื่อยมามากพอดู ขอตัวไปพักผ่อนที่ห้องก่อน” ใหญ่เดินไปทันที

ปิ่นอนงค์วิ่งเข้ามาถามครองสุขว่าคุณใหญ่กลับมาแล้วจริงหรือ ครองสุขโวยว่าตนก็อยากรู้ว่าใช่ตัวจริงหรือเปล่า จึงสั่งให้เธอจับตาดู ว่าแล้วก็ถือซองเอกสารเดินไป ปิ่นอนงค์ถึงกับเหวอ

เธอเดินขึ้นมาหาว่าใหญ่พักห้องไหน พลันเห็นประตูห้องทรรศนะแง้มอยู่ จึงเข้ามาดู ชะโงกในห้องน้ำก็ไม่มี หันหลังจะกลับ ใหญ่ถอดเสื้อยืนจังก้าอยู่ ปิ่นอนงค์ช็อกเห็นหน้าเขา

“นายเข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง”

“คราวนี้เข้ามาทางประตู”

“นายย่ามใจมากไปแล้ว นายคงหนีออกไปได้ไม่ง่ายเหมือนเมื่อคืนแน่”

“ฉันคงไม่หนีแล้วล่ะ คงจะอยู่ที่นี่เลย”

“อย่าบอกนะว่า...นี่นายมาแอบอ้างว่าเป็นคุณใหญ่เหรอ”

ใหญ่ย้อนถามว่าจำตนไม่ได้หรือ ตนยังจำเธอได้แม่น ปิ่นอนงค์ถอยกรูดไม่อยากเชื่อ เพราะเมื่อวานเขายังเป็นโจรอยู่เลย เธอคว้าเชิงเทียนมาเป็นอาวุธ ใหญ่ว่าเมื่อวานตนเอาของมาคืนให้ครบ จะหาว่าเป็นโจรได้อย่างไร เธอไม่เชื่อไล่ให้เขากลับไป ไม่งั้นจะร้อง ใหญ่เอื้อมเข้าบิดมือเธอเอาเชิงเทียนออก แล้วกระชากเธอเข้ามาประชิด กระซิบข้างหู

“ฉันเป็นโจรนะ เธอยั่วโมโหฉันแบบนี้ ฉันคงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆแล้วล่ะ อยากให้ลงโทษยังไงดี ข่มขืน หรือฆ่าหมกศพในช่องแอร์”

ปิ่นอนงค์ตัวสั่นหลับตาน้ำตาไหล ใหญ่อมยิ้มสงสาร “เธอนี่มันหลอกง่ายตามเคยนะ ยัยปิ่น ปอดแหก”

ปิ่นอนงค์ชะงัก ลืมตามองเขาเต็มตา เพราะในอดีต ตนเคยเอาข้าวไปให้เขา แต่เขาไม่ทาน หาว่าตนใส่ยาพิษ ตนกลับตอบประสาซื่อว่าตอนแม่ทำเสร็จ ตนชิมแล้วไม่เห็นเป็นอะไร ใหญ่หัวเราะและว่า “ยัย
ซื่อบื้อ หลอกอะไรก็เชื่อ ยัยปิ่นปอดแหก ฮ่าๆๆๆ...”

ใหญ่ถามว่าจำตนได้แล้วใช่ไหม จึงใช้ให้ไปผสมน้ำอาบที ปิ่นอนงค์ถอยกรูดวิ่งออกจากห้องทันที ใหญ่ขำท่าทางของเธอแต่ก็เอ็นดู...ปิ่นอนงค์วิ่งกระเซอะกระเซิงมาชนน้อย น้อยรีบถามว่าโดนไล่ปล้ำมาหรือ ปิ่นอนงค์เอ็ดอย่าพูดแบบนี้ น้อยว่าตนไม่อยากเชื่อว่าหน้าเหมือนโจรแบบนั้นจะเป็นลูกคุณไพศาล แถมพวกคนงานคุยกันว่าใหญ่กับคุณนายไม่ถูกกัน ปิ่นอนงค์ยิ่งกังวล

ooooooo

ครองสุขเอาเอกสารมาดูกับธีระ ตะลึงเมื่อเห็นว่า ใหญ่มีความพยายามมากที่หาหลักฐานมาได้ว่า ผาไม่ได้ตายเพราะฝีมือเขา แต่ถูกรถชนตาย ครองสุขเจ็บใจ ตอนเกิดเรื่อง ผาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ให้การปรักปรำว่าใหญ่พยายามฆ่า ไพศาลไม่เชื่อ ยืนยันกับตำรวจว่า ลูกชายถึงจะใจร้อนแต่ไม่ถึงกับจะฆ่าใครได้ ตนกลัวความลับเปิดเผย จึงหลอกผาไปเอาเงินค่าปิดปากที่ซ่อนไว้แท็งก์น้ำหลังไร่ พอผาไปเอา ตนขับรถพุ่งชน ถอยทับซ้ำจนตาย

ธีระอึ้ง ไม่คิดว่าครองสุขจะเหี้ยมขนาดนี้ “นายผาเป็นพ่อของทรรศนะกับทัศนีย์...”

ครองสุขรับว่าใช่ ธีระถามแล้วฆ่าทิ้งทั้งที่เป็นพ่อของลูกหรือ เธอสบถว่าผาไม่เคยทำหน้าที่พ่อ เอาแต่กินเหล้าเข้าบ่อน ผลาญสมบัติตนจนหมด ตนถึงต้องซมซานมาพึ่งไพศาล...ธีระเป็นกังวลว่าใหญ่จะรู้เรื่องทั้งหมด และถ้าคิดจะเก็บคงยาก แถมหลักฐานพวกนี้ใหญ่ต้องมีคนที่มีฝีมือมาช่วย แต่อยากรู้ว่าได้มาจากไหน สองคนครุ่นคิด...

แม้จะห่วงแต่ก็ห้ามไม่ได้ ปานเทพขับรถกลับทั้งที่กลัวพ่อจะโทร.มาถาม ไม่ทันไร พ่อก็โทร.มาจริงๆ เขาตกใจพลาดขับรถชนสุนัขบาดเจ็บ รีบอุ้มพามันไปหาหมอ เผอิญมาที่คลินิกของจินตนาเพื่อนปิ่นอนงค์ เธออุ้มสุนัขซึ่งพันแผลที่ขากับหางมา บ่นว่าปานเทพ

“ที่ถูกคุณขับรถทับน่ะ ไม่เท่าไหร่ แค่หางเป็นแผลแล้วก็ขาหัก แต่อาการอื่นน่ะสิ คุณเลี้ยงน้องหมายังไง ทั้งพยาธิ เห็บหมัด ครบเลย ดีนะยังไม่มีขี้เรื้อน เลือดจางแถมยังอาจจะเป็นลำไส้อักเสบ แสดงว่าอาหารการกินแย่มาก”

ปานเทพอ้าปากค้างเถียงไม่ทัน จินตนาเทศนาต่ออีกว่า “สุนัขเขารักเจ้าของแค่ไหนคุณรู้มั้ย เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์เลยนะ ถ้าไม่รักเขาจริงก็อย่าเลี้ยงเขาเลยคุณ”

“หยุด...ค่ารักษา แค่ขาหักเท่านี้คงพอนะครับ” ปานเทพเหลืออดวางเงินไว้หนึ่งพันบาท ก่อนจะกลับออกไป จินตนามองตามงงๆ

ooooooo

อาหารจากภัตตาคารถูกส่งเข้ามาที่เรือนใหญ่ ปิ่นอนงค์กับน้อยแปลกใจคิดว่าครองสุขเอาใจสั่งอาหารดีๆมาต้อนรับใหญ่ แต่พอครองสุขมายกจานอาหารดูเอ็ดตะโรหาว่าปิ่นอนงค์ทำอาหารสิ้นเปลือง ใหญ่ถอดเสื้อนุ่งกางเกงเลตัวเดียวเดินเข้ามา

“โห อาหารมาแล้วก็ไม่บอก น่าสวาปามทั้งนั้น” ใหญ่รับจานจากมือครองสุขมาวาง ชวนทุกคนลงนั่งกินด้วยกัน ครองสุขยืนค้าง

ปิ่นอนงค์กับน้อยสบตากันอึ้งๆ...ครองสุขนั่งหัวโต๊ะ  ข้างหนึ่งเป็นธีระ อีกข้างเป็นใหญ่กับปิ่นอนงค์ ใหญ่เปรย เสียดายที่ทรรศนะกับทัศนีย์ไม่อยู่ ครองสุขว่าไม่น่าต้องเสียเงินสั่งอาหาร ให้ปิ่นอนงค์ทำให้ทานก็ได้ ใหญ่โต้ไม่เอากลัวใส่ยาพิษ ครองสุขสะดุ้ง เปลี่ยนเรื่องถาม

“เอ่อ...แล้วที่ผ่านมาคุณใหญ่ทำอะไรบ้าง”

“โอ๊ย หลายอย่างคุณน้า แต่ที่จำได้ไม่ลืมก็คือ ทำหมาส่งร้านอาหารที่ชายแดน”

ทุกคนอึ้ง ใหญ่นึกสนุกเล่าเป็นตุเป็นตะว่า เถ้าแก่จะหาหมาดำมาให้ เพราะได้ราคาดี มีสรรพคุณบำรุงร่างกาย แต่ตอนฆ่านี่สนุกมาก ต้องจับใส่กระสอบ กดน้ำให้มันอ้วก ถ่ายเรี่ยราด เขาแกล้งเล่าให้น่าเกลียดจนครองสุขกับธีระพะอืดพะอม วิ่งไปอาเจียนกันยกใหญ่...ธีระกับครองสุขคุยกันไม่อยากเชื่อว่าทายาทไร่ไพศาลทำไมถ่อยขนาดนี้

“ดูแล้วมันจงใจแกล้งเราชัดๆ มันคงคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า” ธีระสงสัย

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันมีไพ่อะไรอยู่ในมือ ตอนนี้ต้องทำดีกับมันไปก่อน รอดูท่าทีมัน” ครองสุข วางแผนจะทำให้ใหญ่ตายใจ...

ใหญ่ตบพุงเรอเอิกๆ แกล้งแคะขี้ฟันให้ดูน่าเกลียด ปิ่นอนงค์ลุกขึ้นเก็บโต๊ะ ใหญ่ให้เอาไว้ พรุ่งนี้เก็บก็ได้ เธอบอกไม่ได้ เรียกน้อยมาช่วย ใหญ่เขม่นมอง

“รู้สึกเธอจะไม่อยากสู้หน้าฉันเลยนะ  มีอะไรหรือเปล่า”

ปิ่นอนงค์ปัดว่าไม่มีอะไร ใหญ่แกล้งกุมท้องร้องปวดๆ “เธอวางยาพิษฉัน”

“นี่คุณใหญ่แกล้งปิ่นอีกแล้วใช่มั้ย” เห็นใหญ่ล้มลง

ปิ่นอนงค์ตกใจเข้าประคองให้น้อยเรียกรถพยาบาลครองสุขกับธีระสบตากันเชิงถามใครทำ ต่างคนต่างส่ายหน้า น้อยคว้าโทรศัพท์มาจะกด ครองสุขดึงไว้ ปิ่นอนงค์ตกใจที่ใหญ่แน่นิ่งไปแล้ว ครองสุขอ้างว่าคงแค่อาหารเป็นพิษ เพราะไม่เคยกินของดีๆ ตนจะไปเอายามาให้เอง

ธีระตามครองสุขมาเอายา ถามว่าใหญ่เป็นอะไร ครองสุขยิ้มกริ่ม “อาจจะเพราะอาหารเป็นพิษอย่างที่พี่บอก แต่เราจะสนใจทำไม ตอนนี้เราก็ทำให้มันไม่มีโอกาสฟื้นมาอีกก็สิ้นเรื่อง”

ธีระเกรงตำรวจจะสงสัย ครองสุขไม่หวั่น เพราะมีพยานรู้เห็นว่าใหญ่ปวดท้องแน่นิ่งไปก่อนจะกินยา เธอหยิบยาจากกล่องที่เก็บไว้ เข่นเขี้ยว แค่นี้ก็หัวใจหยุดเต้น

ใหญ่ถูกพามานอนในห้อง ปิ่นอนงค์เฝ้าดูแลอย่างร้อนใจ พนมมือภาวนาขออย่าให้เขาเป็นอะไร ใหญ่แอบหรี่ตามอง ครองสุขถือถาดแก้วน้ำผสมยาพิษเข้ามา เขารีบหลับตาลง เธอสั่งปิ่นอนงค์ให้ป้อนยา เขากินเข้าไปแต่อมไว้ไม่กลืน ธีระมองลุ้นๆ ใหญ่แกล้งพะอืดพะอม ขย้อนน้ำพุ่งใส่หน้าธีระเต็มๆ แล้วลุกวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ ทุกคนตกใจ พอเดินออกมาก็เปรย

“ขอโทษนะ โอ๊ย มันพะอืดพะอม อาหารร้านนี้ผมคงเข็ดแล้ว เมื่อกี้ผมน่าจะเอะใจตั้งแต่คุณน้าวิ่งไปอ้วกแล้ว”

ครองสุขถามอย่างสงสัยไม่เป็นอะไรแล้วหรือ ใหญ่แกล้งทำบิดๆเอามือปิดก้น ขอตัวไปเอาออกอีกทาง ธีระโมโหรู้ว่าโดนแกล้ง เดินโกรธออกไป

ooooooo

วันต่อมา ใหญ่มายืนริมระเบียงมองพื้นที่ไร่ นึกได้เอามือถือมาเปิดเครื่อง กดโทร.หาปานเทพ เขาโวยวายยกใหญ่ที่ปิดเครื่องทำให้ติดต่อไม่ได้ ใหญ่ขอโทษที่ทำให้ห่วง เขาโต้ ไม่ได้ห่วง แต่ขี้เกียจฟังพ่อด่า ปานเทพจะมาหาที่ไร่ ใหญ่รีบห้ามอย่าเพิ่งมา ตนจะติดต่อไปหาปลอดเอง

เดินเข้ามาเห็นน้อยจัดโต๊ะอาหารอยู่ จึงถามว่าคนอื่นไปไหนหมด น้อยสะดุ้งหันมายกมือไหว้ กลัวลาน รายงานว่าคุณนายออกไปข้างนอกกับธีระตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับ ปิ่นอนงค์ต้มข้าวต้มไว้ให้กำลังจะไปโรงพยาบาล ใหญ่ถามไปทำไม พอรู้เรื่องก็รี่ไปที่ห้องเธอทันที

ปิ่นอนงค์กำลังค้นของมีค่าของตัวเองในห้อง ได้สร้อยทองเล็กๆมาเส้นหนึ่ง กับแหวนสองวง รำพึงก็ยังดีเอาไปให้เขาก่อน พลันใหญ่โผล่เข้ามา จะให้เธอทำอาหารเช้าให้กิน เธอตอบว่าทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว เขาไม่เอาจะกินอาหารฝรั่ง เธออึดอัดใจแต่ก็ยอมออกจากห้องไปทำให้ ใหญ่แอบเปิดกระเป๋าเธอ เห็นมีเงินแค่สองพัน จึงเอาซองเงินสามแสนยัดใส่กระเป๋าไว้ให้...

เสร็จงานในบ้าน  ปิ่นอนงค์รีบไปโรงพยาบาล ติดต่อเจ้าหน้าที่การเงินขอผ่อนชำระค่ารักษาแม่ เจ้าหน้าที่ตอบว่าไม่มีนโยบายแบบนี้ เธออ้อนวอนขอร้อง ว่าทั้งตัวมีแค่นี้ แต่พอเปิดกระเป๋าจะหยิบของที่เตรียมมา กลับเจอซองเงิน เปิดดูมีเงินสามปึก

“นั่นไงคะเงินสด” เจ้าหน้าที่เห็นปิ่นอนงค์ทำหน้างงๆ ไม่ทันไร อุ่นเรือนวิ่งร้องไห้เข้ามา ต่อว่าลูกสาวจะเอาเงินที่ไหนมาเป็นค่าผ่าตัด ฟูมฟายให้เอาชีวิตตนไป ปิ่นอนงค์หน้าเสียรีบปลอบแม่ว่า

“แม่คะ แม่ฟังปิ่นก่อน นี่ไงคะเงิน คุณนายเพิ่งให้ปิ่นมา”

อุ่นเรือนน้ำตาไหลพราก ซาบซึ้งใจที่ครองสุขไม่ทิ้งตน ปิ่นอนงค์จำต้องโมเมหลอกแม่และเพื่อนไปด้วย จินตนาถามข่าวว่าลูกชายเจ้าของไร่กลับมาจริงหรือ เธอพยักหน้าแต่ห้ามแม่รู้
มีเวลา ใหญ่เข้ามาสำรวจในโรงนา จอมไม่รู้จักใหญ่คิดว่าโจร เอาจอบไล่ฟาด ถวิลเข้ามาห้ามได้ทัน และให้ลูกชายกราบขอโทษ ใหญ่ถือโอกาสซักถามเรื่องในไร่กับถวิล ในขณะที่ครองสุขกับธีระพยายามสืบว่าใหญ่ได้หลักฐานมาจากไหน จนได้รู้ว่าคดีความพยายามฆ่าของใหญ่ยังไม่หมด แต่คงเอามาเล่นงานไม่ได้ ถ้าเช่นนั้นพวกตนจะสร้างคดีใหม่ให้แทน...

วันนั้น ทัศนีย์กลับบ้าน เข้าใจว่าใหญ่เป็นคนงาน จึงใช้ให้ยกของไปบนห้อง ใหญ่แกล้งทิ้งถุงขวดน้ำหอมเธอแตก เธอร้องกรี๊ดๆ ปิ่นอนงค์กลับมาพอดี ตกใจรีบวิ่งไปดูกับน้อย

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 2

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement