advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 17

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

ครองสุขจ่ายเงินอย่างงามให้เจิดกับก้าน เป็นค่ายอมหักหลังธีระ สั่งทำลายหลักฐานแล้วหลบหนีเสีย...พลัน เธอเห็นทัศนีย์วิ่งตัดพุ่มไม้ออกไป จึงรีบตามมาปลอบประโลมเกลี้ยกล่อม

“ลืมเรื่องที่เห็นซะ ที่ฉันต้องทำอย่างนี้เพราะมันขู่จะฆ่าฉันก่อน มันขู่จะแฉเรื่องของฉัน ฉันต้องปกป้องตัวเอง หรือว่าแกอยากเห็นฉันต้องตายหรือต้องติดคุก”

“ก็ไม่เห็นต้องฆ่ากันตาย คุณน้าใจร้าย ฆ่าคนมากี่คนแล้ว แม้แต่ป้าอุ่นคุณน้าก็ไม่เว้น”

“เห็นมั้ย แกก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ศพแรก ขนาดไอ้ผาพ่อของแก ฉันยังฆ่าเองกับมือ ถึงแกจะเป็นลูกของฉัน แต่ถ้าอกตัญญูกับฉัน พูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง ฉันก็จะไม่ปล่อยแกเอาไว้เหมือนกัน”

ครองสุขจิ้มหน้าทัศนีย์ สะบัดเดินไป ปล่อยเธอตื่นตระหนกรู้ว่าแม่ทำได้จริงๆ...ทัศนีย์เดินตัวสั่นกลับมาห้องพัก ปิ่นอนงค์เห็นเข้ามาจับแขน เธอสะดุ้งสุดตัว

“คุณนี คุณนีเป็นอะไรคะ”

“อย่ามาเซ้าซี้ได้มั้ย ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” ทัศนีย์ผลักประตูเดินหนี ปิ่นอนงค์งง

ทัศนีย์มานั่งเหม่อลอยพิงต้นไม้ ปานเทพย่องมาแอบมอง เผอิญโดนมดกัดร้องออกมาเธอตกใจร้องให้คนช่วย เขารีบรวบตัวขู่จะจูบ พอเธอเห็นว่าเป็นปานเทพก็ปล่อยโฮออกมา

“เป็นอะไร ฉันแกล้งขู่ ไม่ได้จูบจริงๆหรอกน่า”

“นายอยากจับฉันเอาไปขังที่ไหนก็เอาเลย จะเอาฉันไปฆ่าก็ได้ ฉันอยากตาย ฉันไม่อยากอยู่รับรู้เรื่องบ้าๆอีกแล้ว ฉันกลัว” ทัศนีย์สะอื้น

ปานเทพแปลกใจ ดึงเธอมากอดลูบหัวปลอบโยนอย่างงงๆ...

แม้จะฆ่าคนมาก็ไม่สะทกสะท้าน ครองสุขเรียกจอมมาพบที่ห้อง หมายจะยั่วยวน เอาตำแหน่งผู้จัดการไร่ เข้าล่อ แต่จอมไม่ตอบสนองยืนยันว่ารักปิ่นอนงค์คนเดียว เล่นเอาเธอแค้นใจ ปิ่นอนงค์ทำความสะอาดบ้านอยู่ เห็นจอมเดินเหงื่อโซมออกมาจากห้องครองสุขก็ตกใจ ต่อว่า

“ที่ปิ่นได้ยินคนงานพูดกันว่าจอมกับคุณนาย...นี่มันจริงหรือ ไม่มีศักดิ์ศรี นี่น่ะเหรอที่จอมเคยบอกว่าจะสร้างอนาคต เธอสร้างด้วยวิธีนี้เหรอ” ปิ่นอนงค์พลั้งมือตบหน้าจอม

จอมมองเธอด้วยความช้ำใจ “เราเชื่อมั่นปิ่นทุกอย่าง ปิ่นบอกเราว่าแต่งงานกับคุณใหญ่เพราะความจำเป็นเราก็เชื่อ ปิ่นบอกไม่รักคุณนะแล้วเราก็เชื่อ แต่ปิ่นไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเราเลย”

ปิ่นอนงค์มองจอมเดินจากไป ครองสุขเดินออกมายิ้มเยาะ แกล้งเปรยว่าลีลาจอมดุดันเหมือนตัวตนเขา ปิ่นอนงค์เบือนหน้าขอตัวไปทำงาน ครองสุขมองอย่างเคียดแค้นว่า มีอะไรดีกว่าตน ทำไมทั้งทรรศนะและจอมจึงหลงรัก

ooooooo

ระหว่างที่ทรรศนะก้มหน้าก้มตาทำงานตรวจบัญชีกับประไพ ครองสุขมาถึง ไล่ประไพออกไปก่อน มีธุระจะคุยกับเขา เธอจะให้จอมมาทำหน้าที่ดูแลรีสอร์ตแทน ให้เขาไปดูแลบริษัทรับเหมาก่อสร้างของเสี่ยตง เพราะเสี่ยตงตายแล้ว ทรรศนะตกใจ

“ไม่ต้องถามให้มากเรื่อง รีบไปเปิดบัญชีธนาคาร แล้วใช้ตำแหน่งผู้จัดการบริษัทรับเหมาที่เสี่ยมันตั้งให้นะ ยักย้ายถ่ายเทเงินของบริษัทมาเข้าบัญชีใหม่ให้มากที่สุด จากนั้นเบิกออกมาซื้อทองแท่งในตลาดเก็บเอาไว้ที่เรา”

“ทำอย่างนั้นมันผิดกฎหมายนะครับ”

ครองสุขตบโต๊ะเปรี้ยง “อย่าโง่ไปหน่อยเลย ไอ้บริษัทรับเหมาเสี่ยมันเปิดเอาไว้ฟอกเงินที่โกงจากบ่อนได้ ถือว่าเราแบ่งเอามาใช้ ไม่มีใครรู้หรอก”

“ผมไม่อยากได้เงินชั่วๆพวกนี้ คุณน้าอย่าบังคับให้ผมทำเลยครับ”

“ก็ไหนบอกว่า จะยอมทำทุกอย่าง ถ้าน้ายอมให้นังปิ่นมันอยู่ที่นี่ไง” ครองสุขทวงสัญญา

ทรรศนะอึ้ง...เขาเครียดมากจำต้องมาหาบัตรประชาชนที่อรสอางค์เก็บไว้ในห้องนอน ปิ่นอนงค์เข้ามาทำความสะอาดจึงช่วยหา เห็นกล่องเครื่องสำอางวางทับเอกสารต่างๆจึงลองเปิดดู ในนั้นมีทั้งพาสปอร์ตและบัตรประชาชน “เจอแล้วค่ะ อยู่นี่เอง”

ทรรศนะดีใจ เผลอจับไหล่ปิ่นอนงค์ชื่นชม “ผู้ชายอยากได้ผู้หญิงอย่างปิ่นนี่แหละมาเป็นคู่ชีวิต ใจเย็นละเอียดลออ ไม่ขี้บ่นจุกจิก ไม่รู้เวรกรรมอะไรมาบังตาพี่”

ปิ่นอนงค์รีบปรามอย่าพูดแบบนี้ หรือแม้แต่จะคิด อรสอางค์โผล่เข้ามาพอดี ทรรศนะรีบบอกว่าปิ่นอนงค์เข้ามาช่วยหาบัตรประชาชน อรสอางค์โกรธหาว่าปิ่นอนงค์ จ้องจะแย่งทรรศนะ เธอเหนื่อยใจเลี่ยงหนีออกมา ปล่อยสองผัวเมียทะเลาะกันไป

น้อยทำลับๆล่อๆเข้ามาส่งจดหมายให้ปิ่นอนงค์ “คุณใหญ่ฝากให้พี่ พวกลูกน้องเสี่ยตงมันเฝ้าประตูทางออกไร่ทุกด้าน ใครเข้าออกมันซักถี่ยิบ ระวังถูกสะกดรอยตามนะพี่”

ปิ่นอนงค์พยักหน้ารีบอ่านจดหมายแล้วพับเก็บอย่างดี...ทรรศนะคว้ากุญแจรถเดินหนีอรสอางค์ออกมา เธอตามจะไปด้วยเกรงนัดพบปิ่นอนงค์ จิ๋วต้องมารั้งไว้ให้ปล่อยๆเขาไปบ้าง...แต่แล้วรถทรรศนะขับออกมาไม่ทันพ้นไร่ ปิ่นอนงค์มาโบกขออาศัยออกไปหาจินตนา เขายินดีพาไปส่งหน้าปศุสัตว์ แถมบอกว่าจะกลับมารับ เธอต้องเออออไปก่อน พอรถเขาแล่นออกไป เธอก็รีบวิ่งมาขึ้นรถสองแถวไปหาใหญ่ที่บ้านเช่าหลังหนึ่ง เขาพาเธอเข้ามาดูเสี่ยตงนอนเป็นอัมพาต พูดฟังไม่ชัด พยายามจะยกมืออย่างหงุดหงิด ใหญ่เล่าว่า หมอมาดูอาการแล้วบอกว่ากล้ามเนื้ออ่อนแรงเฉียบพลัน ปิ่นอนงค์พึมพำ

“คล้ายมากเลยค่ะ อาการคล้ายคุณลุงไพศาลตอนป่วย”

ปานเทพมั่นใจว่าต้องโดนวางยา ใหญ่ถามมีอะไรยืนยันว่าอาการเดียวกับพ่อตน

“คุณป้าพยาบาลไงคะ ลองให้คุณป้าพยาบาล

ที่เคยดูแลคุณลุงไพศาลช่วยตรวจสอบประวัติการรักษาคุณลุงไพศาลดู” ปิ่นอนงค์นึกได้ ปานเทพเห็นด้วย

“เข้าท่าดีเหมือนกัน หลักฐานทางการแพทย์มีน้ำหนักไม่น้อยเวลาต่อสู้กันในศาล”

ใหญ่กับปิ่นอนงค์มีโอกาสคุยกัน เขาห่วงเธอมาก ยิ่งปานเทพมาเล่าว่าทัศนีย์เป็นอะไรไม่รู้ร้องไห้ฟูมฟาย ปิ่นอนงค์จำได้ จู่ๆเธอก็มีอาการเหมือนหวาดกลัว ตนจึงไม่บอกเรื่องพินัยกรรม ใหญ่ว่าดีแล้ว ใหญ่เอนตัวนอน หนุนตักปิ่นอนงค์ เธอรีบบอกเขาว่าตนต้องกลับแล้ว เดี๋ยวคนที่ไร่สงสัย เขาถามว่าเธอมาอย่างไร พอรู้ว่าอาศัยทรรศนะออกมาเขาก็หน้างอ คว้ามือเธอดึงออกไป

ooooooo

จอมตัดสินใจมาบอกจินตนาว่าปิ่นอนงค์ยังไม่ตาย เพื่อหยั่งเชิงถาม ถ้ามีผู้หญิงตบหน้าเพราะคิดว่าไปนอนกับผู้หญิงอีกคนหมายความว่าหึงใช่ไหม จินตนาพยักหน้าอย่างสงสัย จอมดีใจลากลับทันที ทำเอาเธอยิ่งงง

ใหญ่ขับรถมาส่งปิ่นอนงค์หน้าปศุสัตว์ เธอกลัวทรรศนะเห็นจะรีบลงจากรถ แต่ใหญ่ดึงเธอมากอดจูบไม่ยอมปล่อย แถมแขวะกลัวหวานใจวัยเรียนเห็นหรือ เธอถอนใจ

“ปิ่นมาทำงานนะคะ ไม่ได้มาเที่ยวจี๋จ๋ากับเขาสักหน่อย”

“ไม่รู้ล่ะ ห้ามนายนะจับมือถือแขนเด็ดขาด ถ้าฉันรู้ฉันจะทำโทษเธอ”

ปิ่นอนงค์ผลักใหญ่ออกแกล้งสัพยอกว่า กลัวจัง... ก่อนจะวิ่งลงรถ ใหญ่มองตามอย่างห่วงและหวง จินตนาขับรถมาเห็นทรรศนะยืนพิงรถอยู่หน้าปศุสัตว์ก็แปลกใจ ลงไปจะถามว่ามาหาตนหรือ แต่เขากลับถามสวนมาว่า “ปิ่นล่ะครับ เห็นบอกว่านัดกับคุณเอาไว้”

จินตนางงอ้าปากจะถาม ปิ่นอนงค์วิ่งเข้ามากอด เธอตกใจระคนดีใจ ปิ่นอนงค์ต่อว่า มารอตั้งนานไม่มาเสียที เลยไปทานข้าวในตลาด สองสาวกอดกัน ทรรศนะมองยิ้มๆไม่สงสัยอะไร

อรสอางค์แคลงใจถามน้อยว่าปิ่นอนงค์อยู่ไหน น้อยตอบว่าไปธุระข้างนอก เธอปรี๊ดแตกทันที เชื่อว่าต้องออกไปกับทรรศนะ...หวานกับน้อยเริ่มเป็นห่วงมายืนรอ อรสอางค์กับจิ๋วตามมารออยู่ด้วย จอมผ่านมางงว่ามีอะไรกัน อรสอางค์บอกจอม

“คอยดูเอาเองแล้วกัน ว่านังปิ่นมันร้ายขนาดไหน บริหารเสน่ห์กับผู้ชายไม่เลือก ขอให้เป็นตัวผู้เถอะ ได้ทุกคน”

“คุณอรปากแบบนี้นี่เอง คุณนะถึงเอาแต่เมาเหล้า” จอมไม่พอใจ

อรสอางค์โกรธจะเข้าตบ จิ๋วดึงไว้ พลันรถทรรศนะแล่นมา ทุกคนจับตามอง ปิ่นอนงค์ลงจากรถทรรศนะอย่างงงๆ อรสอางค์ชี้หน้าด่า “แกนังปิ่น ทำปากว่าตาขยิบ บอกว่าไม่มีอะไร ไม่คิดอะไร แต่แอบไปโรงแรมนอนกับผัวชาวบ้าน”

ปิ่นอนงค์ปฏิเสธ อรสอางค์เงื้อมือจะตบ จอมจับมือเธอไว้ ทรรศนะดึงเธอออก เธอยิ่งแค้นใจหันมาตบตีเขาแทน ครองสุขมาถึง กระชากอรสอางค์เหวี่ยงไปอย่างแรง

“แกกล้าดียังไงมาทำตานะอย่างนี้ ฉันเลี้ยงดูของฉันมา ซักแปะก็ไม่เคยตี แกเป็นแค่เมียมาถือสิทธิ์อะไร...แกอีกคนนังปิ่น นังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ฉันสั่งแกแล้วใช่มั้ย อยู่ที่นี่อย่าก่อเรื่องอะไรอีก ลากตัวมันไป อยากทำอะไรก็เอาเลย” ครองสุขแว้ดใส่ปิ่นอนงค์อีกคนแล้วสั่งสมุน

ทรรศนะพุ่งเข้าดึงปืนสมุนมาขึ้นลำจ่อหัวตัวเอง “ใครทำร้ายปิ่นแม้แต่รอยข่วน ผมจะยิงตัวตายเดี๋ยวนี้”

“อย่านะ อย่านะลูก ขอปืนให้น้า น้าไม่ทำแล้ว ไม่มีใครทำปิ่นอนงค์แล้ว ใจเย็นๆลูก”

อรสอางค์แค้นใจสุดขีด ร้องกรี๊ดออกมาแล้วเป็นลม จิ๋วประคองไว้ทัน ทรรศนะลดปืนลง มองภรรยาด้วยความตกใจ ปิ่นอนงค์รู้สึกเห็นใจหัวอกลูกผู้หญิงด้วยกัน

ooooooo

ผ่านเรื่องวุ่นวายมาได้ ปิ่นอนงค์นั่งเครียดใต้ต้นไม้ จอมเข้ามาสีหน้าจริงจัง ชวนเธอหนีออกไปอยู่ด้วยกัน เธอส่ายหน้า เขาคิดว่าเธอติดใจเรื่องความสัมพันธ์กับครองสุข จึงอธิบายครองสุขเสนอจริงแต่ตนไม่เล่นด้วย ปิ่นอนงค์ย้อนว่าเขาก็รับตำแหน่งผู้จัดการไร่ จอมน้อยใจที่ไม่คิดบ้าง ตนได้ตำแหน่งนี้เพราะความสามารถ พาลจะพิสูจน์ให้เห็นว่าตนเหนือกว่าทรรศนะ

ปิ่นอนงค์ถอนใจ เดินกลับบ้านพัก จิ๋วเข้ามาขอร้องอย่าแย่งทรรศนะไปจากคุณหนูของตน ปิ่นอนงค์พยายามอธิบาย ที่ตนไปกับทรรศนะเพราะความจำเป็น จิ๋วกลับเข้าใจว่าจำเป็นต้องแย่งสามีชาวบ้าน โกรธกลับไป...ปิ่นอนงค์เหนื่อยใจ เข้าห้องปิดประตู หันมาเจอใหญ่รออยู่ก็ตกใจ เอ็ดมาทำไมมันอันตราย

“ได้ข่าวว่านังปีศาจครองสุขมันจะเล่นงานปิ่นอีกแล้วหรือ”

“พี่หวานนี่จริงๆเลย ขอแล้วว่าอย่าบอก”

“คืนนี้ฉันจะนอนเฝ้าเธอเอง เกิดมันเปลี่ยนใจส่งคนมาทำร้ายจะได้ช่วยกันทัน”

“คุณนายไม่ทำหรอกค่ะ เพราะคุณนะต้องไม่ยอมอยู่แล้ว”

“อ๋อ มีอดีตหวานใจคอยคุ้มครองว่างั้นเหอะ เลยไล่ให้ฉันกลับได้กลับดี ไม่น่ามาแส่เล้ย ฉันไปก็ได้” ใหญ่งอนทำท่าจะปีนหน้าต่าง ปิ่นอนงค์เตือนให้ปีนลงดีๆ เขาหันกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียง “ฉันเปลี่ยนใจละ ที่นี่มีหมอนข้างให้นอนก่ายทั้งคืน เรื่องไรจะกลับให้โง่”

“นอนไม่ได้นะคะคุณใหญ่ เชื่อปิ่นสิคะ ถ้าโดนจับได้ ไอ้ที่เราลงทุนลงแรงไปก็เปล่าประโยชน์ ลุกสิคะ” ปิ่นอนงค์ดึงให้เขาลุก

ใหญ่อ้อนทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ไม่มีแรงปีนลงไป ปิ่นอนงค์เอ็ดอย่าโยกโย้ไม่ต้องมาหลอก ตนรู้ทุกมุก

ของเขา ใหญ่ตาลุกวาวตวาดเสียงแข็ง “อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน ฉันไม่ชอบให้เมียมาข่ม แล้วอย่าเรียกอีกนะ คนกำลังง่วง มีน้ำโหได้ง่ายๆ”

ปิ่นอนงค์ตกใจ ขยับห่างน้ำตาคลอ ใหญ่นอนหันหลังแอบยิ้มที่ได้แกล้ง เธอนั่งปลายเตียงเสียใจ ใหญ่ค่อยๆคลานมากอดเธอ “ไหนว่ารู้ทัน รู้ทุกมุกของฉันไง โดนแค่นี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งซะแล้ว”

ปิ่นอนงค์อาย หันกลับทุบตีเขายกใหญ่ เขาดึงเธอมากอดโน้มตัวลงนอนหลับตาแต่ปากบ่น “ก็คนเขาหวง เอ๊ยห่วง อุตส่าห์มาก็ยังไล่อีก...”

คืนนั้น ปานเทพเห็นใหญ่หายไปก็รู้ว่าแอบไปหาปิ่นอนงค์แน่ โกรธที่ห้ามไม่ฟัง ถวิลจะไปตาม เขาบอกไม่ต้อง ช่วยกันสวดมนต์ภาวนาให้ปลอดภัยจะดีกว่า...

เช้ามืด ปิ่นอนงค์สะดุ้งตื่นมองนาฬิกา เห็นตีห้า

รีบปลุกใหญ่ให้กลับเกรงคนงานตื่นและกำชับอย่ามาอีก ใหญ่โดดลงจากห้องปิ่นอนงค์ ผ่านบ้านจอม เขาเปิดหน้าต่างมาพอดี ใหญ่หลบอย่างเฉียดฉิว วิ่งมาชายไร่จะข้ามกลับฟาร์มแพะ มีคนงานงัวเงียยืนปัสสาวะอยู่ เห็นหน้าใหญ่ตกใจร้องลั่นว่าผีหลอก ใหญ่ต้องปล่อยเลยตามเลย...

สายวันนั้น ครองสุขมาตรวจไร่กับจอม แปลกใจที่ไม่เห็นคนงาน พวกคนงานสุมหัวคุยเรื่องที่หลายคนเห็นผีใหญ่มาหลอกหลอน น้อยกับหวานพลอยเออออไปด้วย พวกตนก็เจอ ครองสุขโยนถังน้ำเข้ากลางวง หาว่าโง่งมงายเชื่อเรื่องผี ถึงได้เป็นกันแค่คนงาน แล้วไล่ให้ทุกคนไปทำงาน หวานกับน้อยมองจอมอย่างเคืองๆที่ดูเป็นคนสนิทของครองสุข

ooooooo

วันต่อมา ปานเทพมาสอบถามเรื่องอาการป่วยของไพศาลจากป้าพยาบาล เผอิญจินตนามาคุยกับเพื่อนที่เป็นหมอ เห็นตามแอบดู ปานเทพไหวตัว แกล้งตลบหลัง เอากระเป๋าเงินตัวเองยัดใส่มือเธอ แล้วโวยวายว่าโดนล้วงกระเป๋า รปภ.เข้าจับกุมจินตนา เขายิ้มเยาะหลบหายไป

ทรรศนะยังเอาแต่เมา มีปากเสียงกับอรสอางค์ทุกคืน จิ๋วพยายามดึงเธอให้ปล่อยๆเขาบ้างแล้วชวนไปนอนพัก ทรรศนะฉวยโอกาสบุกเข้าหาปิ่นอนงค์ เธอตกใจที่เห็นเขาเมามากจะพากลับเรือนใหญ่ แต่เขากลับโถมเข้าปลุกปล้ำเธออย่างขาดสติ ใหญ่ย่องมาเคาะหน้าต่าง ได้ยินเสียงร้องยิ่งเคาะแรงขึ้น ปิ่นอนงค์อาศัยจังหวะที่ทรรศนะหันไปมอง ผลักเขาออกอย่างแรง คว้ามีดขู่ให้เขากลับไป เขากลับปัดมือเธอพุ่งไปเปิดหน้าต่าง ใหญ่ชกสวนเปรี้ยงเข้ามาทันที แล้วโดดหนีกลับไป ทรรศนะไม่ทันเห็นร้องโวยวายมีคนร้าย ปิ่นอนงค์ยืนตกใจเป็นห่วงใหญ่

ทรรศนะวิ่งมึนๆออกมาเรียกสมุนค้นหาคนร้าย ใหญ่หนีมาจนมุมในโรงเก็บของ ทรรศนะกับสมุนตามเข้ามามองๆเพราะมืด ใหญ่ตัดสินใจใช้วิธีสั่นประสาท เอาสีแดงทาหน้าเหมือนเลือด ทำเสียงสั่น ของเคลื่อนไหวหลอกพวกทรรศนะว่าผีหลอก พวกสมุนวิ่งหนีทรรศนะตกใจเป็นลมแน่นิ่งไปตรงนั้น ใหญ่ออกมายิ้มเยาะตบแก้มทรรศนะเบาๆ

“ยังขี้ขลาดไม่เปลี่ยนเลยนะไอ้น้องชาย ถ้าฉันเห็นนายกล้าแตะเมียฉันอีก ฉันจะไม่เล่นเป็นเด็กกับนายแบบนี้ แต่จะเอาให้หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี” ใหญ่กลับออกไป

ปานเทพห่วงใหญ่นั่งหลับรออยู่หน้าที่พัก พอเห็นหน้าเขาแดงฉานก็ตกใจร้องลั่นผีหลอก ใหญ่หัวเราะคิกมุกนี้ได้ผล แล้วขอตัวไปล้างหน้า ปานเทพโวยวายไล่หลังก่อนจะคุยจริงจัง

“ป้าพยาบาลรับปากจะช่วย ส่วนไอ้เสี่ยมันยังปากแข็ง ขนาดนอนเดี้ยงใกล้เป็นอัมพาต ยังไม่ยอมแฉนังคุณนาย”

“มันคงกลัวติดคุกไปด้วย เพราะร่วมทำชั่วกันไว้เยอะ” ใหญ่สันนิษฐาน...

วันรุ่งขึ้น ครองสุขกับอรสอางค์ช่วยกันปฐมพยาบาลทรรศนะจนรู้สึกตัว เขาโวยวายว่าผีหลอก ครองสุขหาว่าเมา จิ๋วช่วยยืนยันว่าตนก็เคยเจอ...พอจอมรู้ว่าทรรศนะ ปล้ำปิ่นอนงค์ก็ดักเล่นงาน ปิ่นอนงค์ต้องมาห้าม แต่

สองคนไม่ยอมหยุด เธอโกรธ

“ฆ่าปิ่นให้ตาย แล้วเอามีดตัดแบ่งไปคนละครึ่งเลยดีมั้ยคะ” ปิ่นอนงค์ประชดแล้วคว้าจักรยานขี่หนีไป สองหนุ่มชะงักหันมาร้องเรียกปิ่นอนงค์พร้อมกัน

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 17

อ่านเรื่องย่อ

ปิ่นอนงค์

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: