advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 16

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

เห็นปิ่นอนงค์นั่งเศร้า ทัศนีย์เลียบเคียงถาม ดีกับใหญ่ไม่นาน ทำไมทะเลาะกันอีก  เธอบอกว่าเขา

ก็เป็นแบบนี้ เวลาโกรธไม่มีเหตุผล ทัศนีย์พูดไปอย่างไม่คิด ถ้าเลิกกันตนขอคบกับใหญ่ต่อ คงไม่หาว่าแย่งสามี ปิ่นอนงค์ถอนใจย้อนถามไม่เป็นห่วงครองสุขบ้างหรือ

“ไม่ คุณน้าร้ายจะตาย ใครจะไปทำอะไรได้ ฉันอยู่ท่ีนี่สบายจะตาย  พูดจริงๆนะ อยู่กับน้าเพ็ญยังดีกว่า...

อยู่กับแม่อีก”

“น้าเพ็ญถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้   ปิ่นลืมบอกคุณนีค่ะ”

ทัศนีย์ตกใจรีบถามว่าฝีมือครองสุขใช่ไหม ปิ่นอนงค์นิ่งเป็นคำตอบ แล้วขอให้ทัศนีย์ร่วมมือกันทำให้ครองสุขกลับตัวกลับใจเพื่อตัวเองจะได้ไม่ขึ้นชื่อเป็นลูกฆาตกร ทัศนีย์ครุ่นคิด

ในขณะเดียวกัน หวานกับน้อยทะเลาะกับเปี๊ยกยกใหญ่  เพราะไม่อยากอยู่ที่เหมืองต่อไป  ปิ่นอนงค์ปรึกษากับทัศนีย์  เมื่อห้ามใหญ่ไม่ได้ พวกเราควรหนีไปจากที่นี่กลับไร่ไพศาล ช่วยกันหยุดเรื่องร้ายๆ ทัศนีย์ย้อนถามจะหนีได้อย่างไร ในเมื่อเปี๊ยก หวาน และน้อยจับตาดูอยู่

“เรื่องอื่นช่างมันเถอะค่ะ ว่าแต่คุณนีแน่ใจนะคะ ว่าจะยอมเกลี้ยกล่อมคุณนายให้มอบตัวกับตำรวจ”

ปิ่นอนงค์ถามให้มั่นใจ

“เพื่อความสงบสุขของทุกคน ฉันต้องพยายามทำให้ได้”

สองสาวหลบหนีออกจากเหมือง ใหญ่กับปานเทพออกตาม ปิ่นอนงค์ดึงมือทัศนีย์วิ่งข้ามถนน ทันใดมีรถแล่นมาจอด หวานกับน้อยโผล่หน้าออกมาเรียกให้ขึ้นรถ น้อยบอกว่าตนขโมยรถมาจะหนีกลับไร่ ปิ่นอนงค์กับทัศนีย์ดีใจ  สี่สาวมุ่งหน้ายังไร่ไพศาลทันที...

ฟ้าสว่าง หน้าเรือนใหญ่มีเสียงทะเลาะตบตีกัน ครองสุขวิ่งออกมาเห็นอรสอางค์มีเรื่องกับหญิงคนหนึ่ง พอกระชากตัวออกมาจึงเห็นหน้าว่าคือทัศนีย์

“นี่แกหายหัวไปไหนมา  แล้วดูสภาพแกสิทำไมมันดูเหมือนขอทานข้างถนนอย่างนี้”

“เห็นหรือยังล่ะ ใครเห็นเธอก็ต้องทักว่าเหมือนขอทาน นี่คุณน้าพูดเองทำไมไม่เข้าไปตบเหมือนที่ทำกับฉันล่ะ” อรสอางค์โวย

ทัศนีย์ฮึดฮัดจะพุ่งใส่อรสอางค์ ครองสุขรั้งไว้

และให้อรสอางค์ออกไปก่อน แล้วหันมาซักไซ้ทัศนีย์

เธอตอบว่า ที่ตนหายไปเพราะเจอคนคนหนึ่ง ที่ต้องคาดไม่ถึง ครองสุขสงสัยว่าใคร เธอพามาศาลาปากทางเข้าไร่  ปิ่นอนงค์ น้อย และหวานคอยอยู่ ครองสุขแทบช็อกที่ปิ่น–อนงค์ยังไม่ตาย ปิ่นอนงค์อ้างวิญญาณแม่คุ้มครอง แต่ใหญ่โชคร้าย ทัศนีย์สารภาพว่าตนเป็นคนพาใหญ่หนีเอง แต่ใหญ่ย้อนกลับไปช่วยปิ่นอนงค์จึงประสบอุบัติเหตุรถตกหน้าผา หวานกับน้อยช่วยปิ่นอนงค์ได้คนเดียวแล้วพาไปรักษาที่บ้านญาติต่างจังหวัด หวานกับน้อยพยักหน้า

“เราสองคนกลัวคุณนายเข้าใจผิด คิดว่าเราพาคุณใหญ่หนี เราเลยไม่กล้ากลับมาที่ไร่”

“เพราะแกสองคนนั่นแหละไม่มีเงินรักษานังปิ่น ก็โทร.มาหาฉัน...นีก็เลยต้องไปดูนังปิ่นมัน ถ้ามันตาย นีกลัวเรื่องถึงตำรวจ นีจะติดร่างแหไปด้วย” ทัศนีย์หันมาอ้อนครองสุข

ปิ่นอนงค์ขอกลับมาอยู่ที่ไร่เพราะไม่มีที่จะไป ครองสุขเชื่อทัศนีย์จึงยอม มาบอกเสี่ยตง แต่เสี่ยตงไม่เชื่อว่าคนขี้ขลาดอย่างทัศนีย์จะกล้าพาใหญ่หนี ครองสุขจึงยกปิ่นอนงค์ให้เขาจัดการ

พอจอมรู้ว่าปิ่นอนงค์ยังไม่ตายก็ดีใจมากรีบมาหากลับพบเธอกำลังจะโดนเสี่ยตงฆ่า จอมเข้าช่วยแต่พวกนั้นมากกว่า ดีที่ทัศนีย์พาทรรศนะเข้ามา เขาตะลึงเมื่อเห็นปิ่นอนงค์ยังไม่ตาย

“ปิ่นอนงค์ไม่น่าไว้ใจ ทำตัวเหมือนนกสองหัว เดี๋ยวก็อยู่กับคุณนาย เดี๋ยวก็อยู่กับไอ้ใหญ่ ฆ่ามันทิ้งชัวร์ดี” เสี่ยตงยกปืนเล็งไปที่เธอ ทรรศนะขวาง

“ถ้าฆ่าปิ่น ผมยอมตาย ผมพูดจริง เพราะที่ผ่านมาผมก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่แล้ว”

ครองสุขห่วงลูกชายรีบห้ามเสี่ยตงอย่าทำอะไร เสี่ยตงไม่ค่อยพอใจแต่ไม่อยากหักหาญ น้อยกับหวานพาปิ่นอนงค์เลี่ยงออกไป จอมตามมากอดเธอด้วยความดีใจ เธอดันเขาออกพยายามพูดไม่ให้จอมสะเทือนใจ จอมกลับเข้าใจว่าเธอให้ความหวัง...ครองสุขถามลูกชาย ยังอยากได้ปิ่นอนงค์เป็นเมียอีกหรือทั้งที่คนนั้นลากไปคนนี้ลากมา

“ผมก็อยากจะเลิกรัก แต่พอเห็นหน้ามันก็เกลียดไม่ลง ผมจะเลิกกินเหล้า จะตั้งใจทำงาน ผมไม่สนว่าคุณน้าจะทำร้ายใครอีกสักกี่คน ขอให้ยกเว้นปิ่นไว้” ทรรศนะกุมมือขอร้อง

ครองสุขใจอ่อน ทั้งที่รู้ว่าเสี่ยตงต้องไม่พอใจ สุดท้ายตัดสินใจให้เงินเสี่ยตงตัดปัญหาไปหนึ่งแสนบาท...จิ๋วรู้จากคนงานว่าปิ่นอนงค์กลับมาก็ตกใจ รีบมาบอกอรสอางค์ให้หนี เปิดประตูเจอปิ่นอนงค์ยืนขวาง ถามจะไปไหนกันหรือ จิ๋วจับแขนเธอขอร้องอย่าแจ้งความ

“พี่จิ๋วจะไปมอบตัวเอง พี่จิ๋วเป็นคนตัดสายเบรกด้วยมือ คุณหนูไม่รู้เรื่องด้วยเลย”

อรสอางค์ตะลึงไม่คิดว่าจิ๋วจะออกรับแทน ปิ่นอนงค์ทำเป็นไม่รู้เรื่องสายเบรกอะไร ตนจะทำความสะอาดห้องตามคำสั่งครองสุข...อรสอางค์ยังไม่พอใจ กลัวปิ่นอนงค์กลับมาแย่งทรรศนะ จะต้องให้ครองสุขไล่ออกไป จิ๋วห้ามและรับปากว่าจะเฝ้าดูไม่ให้คลาดสายตา

ooooooo

คืนนั้น ปิ่นอนงค์นอนหลับในเรือนที่เคยอยู่กับแม่ มีคนปีนเข้าหา ทีแรกเธอตกใจร้องพอเห็นว่าเป็นใหญ่ก็ดีใจโผกอด นึกได้ต่อว่ามาทำไมมันอันตราย ใหญ่ยื่นมีดพับให้

“เพราะรู้ว่าอันตรายถึงต้องมา เอามีดนี่เก็บไว้ป้องกันตัว จำไว้ต้องติดตัวตลอดเวลา”

“ตกลงกันแล้วไงคะว่าไม่ให้มา ถ้าโดนจับได้จะทำให้เสียแผนกันหมด”

ก่อนหน้าที่ปิ่นอนงค์จะหนีออกมา เธอตกลงกับใหญ่ว่าจะร่วมมือกันสู้กับครองสุข ใหญ่มาปรึกษาปานเทพ เพื่อหาหลักฐานกำจัดครองสุขกับเสี่ยตง

แต่ปานเทพบอกว่า มีวิธีเดียวคือหาพินัยกรรมให้เจอ ใหญ่ซึมลงเพราะรู้ว่าพ่อเกลียดตน ไม่มีวันยกสมบัติให้ตนแน่

“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ” ปิ่นอนงค์เดินเข้ามา “ปิ่นจำได้ว่าตอนที่กลับมาอยู่บ้าน คุณไพศาลเคยบอกให้ปิ่นพาไปที่ห้องทำงาน ให้ปิ่นกับคุณป้าพยาบาลที่มาทำกายภาพ เซ็นชื่อเป็นพยานข้างล่าง แล้วท่านก็เอาไปเขียนข้อความเอง มันอาจจะเป็นพินัยกรรมก็ได้”

“ถึงใช่ พ่อก็ยกให้ครองสุข”

ปานเทพว่ายังไม่เห็นก็ไม่รู้ เขาถามปิ่นอนงค์พอจะหากระดาษแผ่นนั้นได้ไหม เธอยินดีที่จะกลับไปค้นหา ใหญ่ค้าน ปิ่นอนงค์ว่าตนไม่ได้ขออนุญาต แต่ตัดสินใจแล้วว่าจะกลับโดยมีทัศนีย์เป็นคนช่วยกลับเข้าไปอยู่ในไร่อีกครั้ง ปานเทพแย้ง

“ทัศนีย์จะรู้เรื่องพินัยกรรมไม่ได้ เกิดสงสารแม่ขึ้นมา อาจเปิดปากบอก ทุกอย่างก็จบเห่”

ใหญ่ยอมจำนน หวานกับน้อยรู้เรื่องนี้ดี มีเพียงทัศนีย์คนเดียวที่ไม่รู้...เหตุนี้ ใหญ่จึงตามมาหาด้วยความห่วงใย เขากอดเธออย่างรักและหวงแหน พลัน จอมเคาะประตูเรียก ใหญ่รีบบอกปิ่นอนงค์ว่า ตนจะคอยดูแลอยู่ใกล้ๆแล้วโดดหน้าต่างออกไป ปิ่นอนงค์ยืนงงว่าใหญ่จะอยู่ใกล้ๆตนได้อย่างไร จอมกระแทกประตูเข้ามา รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้นได้ยินเสียงร้อง เธออึกอักก่อนจะแก้ตัวว่า โดนหน้าต่างหนีบมือ จอมเข้ามากุมมือดูเจ็บตรงไหน เธอเกร็งกลัวเขาเห็นใหญ่ แต่ก็ไม่มีอะไรผิดสังเกต...ยังมีเปี๊ยกดอดไปหาหวาน ทั้งสองไม่ได้ทะเลาะกันจริง เป็นไปตามแผน

ใหญ่ส่งสัญญาณไฟให้เปี๊ยกกลับ เผอิญจิ๋วเดินออกมากับคนงาน เห็นไฟฉายที่ใหญ่ถือส่องหน้า ต่างตกใจคิดว่าผีใหญ่มาหลอก วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น...

วันรุ่งขึ้น ทัศนีย์ตื่นแต่เช้า ทำให้ครองสุขแปลกใจ แถมบอกว่าตั้งใจจะเข้าไปทำงานในไร่ เลิกเที่ยวเตร่แล้วกระซิบถาม ว่าครองสุขรักเสี่ยตงจริงหรือ

“ถามทำไม เขาไม่กล้ามาวอแวกับแกอีกหรอกน่า”

“เปล่า ก็เห็นคุณน้าดูไว้ใจเขาจัง เขาช่วยงานอะไรคุณน้าบ้าง”

ครองสุขเหลือบมองหน้าทัศนีย์ เธอยิ้มเยาะ เป็นห่วงกลัวมาดูดเงินใช้ไปวันๆ ครองสุขโต้ ตนไม่โง่ให้ผู้ชายใช้เงินแล้วยังแถมตัวฟรีๆหรอก ทัศนีย์หน้างอที่โดน ตอกกลับ พลันมือถือครองสุขดัง เห็นชื่อธีระ รีบหลบไปรับสาย ทัศนีย์ย่องตามจะแอบฟัง ทรรศนะมาดึงไว้เสียก่อน

หลบมาคุยกับธีระ เธอต่อว่าให้ส่งข้อความอย่าโทร.อีก วางสายไม่ทันไร เสี่ยตงเข้ามาถามคุยกับใคร ครองสุขโกหกไปว่าขาไพ่โทร.จิก น้อยเห็นครองสุขออกข้างนอก รีบมาบอกปิ่นอนงค์เธอจึงดอดเข้าค้นพินัยกรรมในห้องทำงาน โชคไม่เข้าข้าง ทรรศนะมาขัดจังหวะ เธอตกใจทำทีเป็นลม เขาแสดงความห่วงใยจนเธอสงสารลืมตาขึ้นมา ทรรศนะนึกได้ยังเคืองเธออยู่ ถอยห่าง

“ปิ่นไม่ขอให้คุณนะยกโทษ คุณนะเกลียดปิ่นก็สมควรแล้วค่ะ ปิ่นจะเข้ามาหารูปเก่าๆของแม่ เผื่อคุณนายจะเก็บไว้บ้าง ปิ่นขอตัวก่อนนะคะ” ปิ่นอนงค์กราบที่ไหล่เขาก่อนจะเดินไป

“นีบอกพี่ว่า นีเป็นคนช่วยคุณใหญ่หนี ไม่เกี่ยวกับปิ่นเลย ที่ปิ่นทำร้ายพี่วันนั้นเพราะคิดจะหนีไปคนเดียว แต่ไปเจอคุณใหญ่เสียก่อน พี่ไม่น่าเข้าใจปิ่นผิดเลย” ทรรศนะดึงเธอมากอด

เสียงแก้วตกแตก ทั้งสองสะดุ้งหันมอง อรสอางค์สีหน้าดุดันยืนอยู่ “ถ้าฉันไม่เอากาแฟมาให้นะ คงไม่ได้เห็นแกเข้ามาอ่อยนะถึงนี่ แก...นังปิ่น แกจะหน้าด้านหน้าทนไปถึงไหน”

อรสอางค์ตบหน้าปิ่นอนงค์แล้วพลั้งปากว่าน่าจะตายเสีย ไม่น่ารอดกลับมา ทรรศนะผลักเธอกระเด็น อรสอางค์ยิ่งช้ำใจ คว้ากรรไกรจะแทง เขาเอาตัวขวาง จึงโดนเสียบเข้าที่แขน จอมวิ่งเข้ามาดึงปิ่นอนงค์ออกไป อรสอางค์หน้าซีดทิ้งกรรไกร ทรรศนะเดินหนี เธอตามจิกด่า ทำไมยังไม่เข็ด เขาอ้างว่ากอดลาเป็นครั้งสุดท้าย ตอนนี้ตนตาสว่างแล้ว เธอหลงเชื่อดีใจ

กลุ่มคนงานจัดเครื่องเซ่นไหว้วิญญาณใหญ่ ทัศนีย์เกือบพลั้งปาก รีบกลบเกลื่อนป่านนี้ไปเกิดใหม่แล้ว ปานเทพปลอมตัวเป็นคนงานมาแอบดู แกล้งปาก้อนหินใส่เครื่องเซ่นกระจาย คนงานตกใจวิ่งกระเจิง ทัศนีย์เห็นหลังไวๆเหมือนปานเทพ รีบมาบอกปิ่นอนงค์ เธอตกใจส่ายหน้าเป็นไปไม่ได้ และขออย่าบอกเรื่องนี้กับใคร

ปิ่นอนงค์กระซิบหวานรู้ใช่ไหมเปี๊ยกอยู่ไหน ให้ส่งข่าวอย่าเข้ามากันอีก หวานหน้าเสียเพราะตนก็เพิ่งรู้ว่าทุกคนมาอยู่ฟาร์มแพะกับถวิล

ครองสุขกับธีระแอบมีความสัมพันธ์กันอีก เจิดถามธีระยังเชื่อใจเธออีกหรือ เขายิ้มเยาะคนอย่างตนเจ็บแล้วจำ แต่ที่ทำอยู่เพื่อสูบเงินมาใช้...เสี่ยตงสงสัยส่งคนสะกดรอยตามแต่ยังจับไม่ได้ พลันรู้สึกขาแขนอ่อนแรงจะล้ม ลูกน้องจะพาไปหาหมอ เขากลัวเข็มกลัวหมอไม่ยอมไป
ooooooo

คืนนั้น ใหญ่ลอบมาหาปิ่นอนงค์อีก เธอเกรงเจ้าของฟาร์มรู้เรื่องเขาตายแล้วจากครองสุข ใหญ่ สืบมาก่อน เจ้าของซื้อฟาร์มต่อจากคนเก่ายังไม่เคยเจอกัน และคนงานส่วนใหญ่เป็นพม่า

“เสียดายปิ่นยังหาพินัยกรรมไม่เจอ คุณนะมาเห็นเสียก่อน” ปิ่นอนงค์บ่น

“เธอต้องเจ็บตัวเพราะฉัน เราหยุดแผนนี้ดีกว่า” ใหญ่เข้ามาจับหน้าเธอดูรอยถูกตบ

“ไม่หยุดค่ะ ปิ่นไม่ได้ทำเพื่อคุณใหญ่ แต่ทำเพื่อให้แม่ไปสู่สุคติ ปิ่นอยากให้แม่เห็นคุณนายสำนึกผิดและเอ่ยอโหสิกรรม แม่จะได้ไม่ติดอยู่ในบ่วงกรรมร่วมกับคุณนายต่อไป”

“จริงๆแล้วไม่ใช่แค่ห่วง แต่หึงด้วย ฟังหวานเล่าไอ้จอมกับทรรศนะแย่งกันเอาใจปิ่น ฉันทนไม่ได้กลัวปิ่นใจอ่อน” ใหญ่ออกอาการหึงหวง

ปิ่นอนงค์จูบหน้าผากเขาให้มั่นใจว่าตนรักเขา ใหญ่อ้อนให้จูบทั่วหน้า สุดท้ายเธอก็ใจอ่อนซุกตัวเข้าอ้อมกอดเขา...

วันรุ่งขึ้น ปานเทพมาหาปลอดที่เรือนจำเพื่อบอกว่า ใหญ่ไม่มามอบตัว แต่จะช่วยกันหาพินัยกรรม ปลอดถามทุกข์สุขใหญ่จนเขาน้อยใจ แต่พอปลอดฝากบอกเพ็ญคราวหน้าทำขนมลามาให้ด้วย เขาอึ้งน้ำตาซึมไม่กล้าให้พ่อรู้ว่าเพ็ญจากไปแล้ว...ปานเทพกลับมาบ่นกับใหญ่

“ขนมลายังพอหาได้ แต่น้าเพ็ญนี่สิ จะไปหาที่ไหนมาให้พ่อ” ปานเทพสุดกลั้น

“ร้องทำไมวะ แกโตแล้วนะเว้ย ไม่ใช่เด็กๆ” ใหญ่ท้วง

“ฉันสงสารพ่อ ตั้งแต่ฉันจำความได้ พ่อกับน้าเพ็ญไม่เคยอยู่ห่างกันเลย ฉันคิดถึงน้าเพ็ญ”

“น้าเพ็ญไม่ชอบให้แกขี้แย จำไม่ได้หรือ อย่าให้ฉันเห็นแกอ่อนแออีก แกต้องเข้มแข็งให้ได้เหมือนน้าเพ็ญ เพราะอาปลอดเหลือแกคนเดียว”

ปานเทพปาดน้ำตา หันมาเห็นใหญ่ร้องไห้เสียเอง

ooooooo

และแล้วเสี่ยตงก็จับได้ว่าครองสุขลอบไปนอนกับธีระที่บังกะโลแห่งหนึ่ง ทัศนีย์แอบได้ยิน...ขณะที่ทรรศนะกับจอมมีเรื่องชกต่อยแย่งตัวปิ่นอนงค์ จนเธอโมโหห้ามเท่าไหร่ไม่ฟังจึงตวาดว่า อยากสู้ก็สู้กันไป ใครแพ้ใครชนะไม่มีวันได้ตน เพราะความรักไม่ได้ตัดสินด้วยกำปั้น

ปิ่นอนงค์เดินกลับเรือน ทัศนีย์หน้าตื่นมาบอกว่าเสี่ยตงกำลังจะไปฆ่าครองสุข ปิ่นอนงค์ตกใจชวนหวานไปหาใหญ่ที่ฟาร์มแพะ หวานอยากปล่อยให้ฆ่ากันตาย แต่ปิ่นอนงค์ไม่เห็นด้วย เพราะถ้าธีระกับครองสุขตาย ใหญ่ไม่มีวันพ้นผิด สุดท้ายใหญ่ เปี๊ยก และถวิลต้องตามไปช่วย

แต่กาลกลับเป็นว่า ธีระกับครองสุขตลบหลัง ให้เจิดกับก้านฆ่าสมุนเสี่ยตงตายเรียบ เสี่ยตงอ้อนวอนขอชีวิต ครองสุขยุธีระให้ฆ่าเลยเพราะตนถูกเขาปลุกปล้ำต้องกล้ำกลืนอยู่ทุกวันนี้

“มันโกหก มันยอมเป็นเมียฉันเอง แล้วยังบอกว่าแกเป็นแค่คนงานกระจอก มันไม่สนแกหรอก ถ้าฉันเป็นแก ฉันยิงมันไม่นับแล้ว” เสี่ยตงโต้

ครองสุขโวยวายไม่จริง ธีระได้ยินเองกับหูแต่ทำเป็นโมโหเสี่ยตงว่าเคยให้คนกระทืบตน พลันพวกใหญ่ลอบยิงเข้ามา ครองสุข ธีระ กับพวกวิ่งหนีคิดว่าเป็นพวกเสี่ย เสี่ยตงหนีมาอีกทางเจอเข้ากับใหญ่ เกิดตาพร่ามัวชักกระตุกล้มหมดสติ ใหญ่ตกใจกับอาการของเขา

ปิ่นอนงค์ชะเง้อรอใหญ่อยู่...ตกใจจอมโผล่มาถาม “คุณนะพูดถูกเราไม่มีอะไรเลยทั้งที่ดิน ทรัพย์สินเงินทอง สู้คุณนะไม่ได้สักอย่าง พูดตรงๆกับเราเถอะ ปิ่นจะแต่งงานกับคุณนะใช่มั้ย”

“เราไม่ได้คิดอะไรกับคุณนะแล้ว อย่าลืมสิจอม คุณนะแต่งงานแล้ว ปิ่นไม่มีวันเป็นมือที่สาม ทำให้คุณนะกับคุณอรต้องแตกแยกกันหรอก”

จอมยิ้มคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอมีใจให้ ปิ่นอนงค์ไม่อยากหักหาญน้ำใจ พยายามขอร้องอย่าทำร้ายใครอีก เขารับปากจะทำตัวดีและตั้งใจทำงาน จอมชวนเธอเดินกลับเพราะมืดมากแล้ว

ในขณะที่ครองสุขกลับมาถึงเรือนใหญ่ เธอกระวนกระวายที่เสี่ยตงยังไม่ตาย โทร.หาธีระเขาเสนอคืนตำแหน่งผู้จัดการไร่กับตน แล้วตนจะมาอยู่ปกป้องเธอ ครองสุขเครียดรับปากพรุ่งนี้จะไปรับ พลันมองไปนอกหน้าต่าง เห็นจอมเดินมาส่งปิ่นอนงค์เกิดอารมณ์อยากเคี้ยวหญ้าอ่อน

ทัศนีย์หลบมาหาปิ่นอนงค์ที่ห้องพัก ถามว่าส่งใครไปช่วยครองสุข เธออึกอัก “เอ่อ...อ๋อลุงหวินค่ะ...แล้วคุณนีล่ะคะมีโอกาสได้พูดคุยกับคุณน้าบ้างรึยัง”

“พยายามหาช่องอยู่ เรื่องสำคัญขนาดให้กลับเนื้อ กลับตัวมันไม่ได้พูดกันง่ายๆ แต่วันพรุ่งนี้รับรอง เธอต้องได้ฟังเรื่องดีๆจากฉันแน่” ทัศนีย์ยิ้มย่อง

คืนนั้น ใหญ่ลอบเข้ามาส่งข่าวปิ่นอนงค์ ว่าเสี่ยตงโดนวางยาพิษเกิดอาการเดียวกับพ่อตนจึงเป็นห่วงให้เธอระวังตัวดีๆ...เปี๊ยกก็มาบอกข่าวหวาน แต่ขากลับโดนสมุนเสี่ยตงจับได้ ใหญ่ตามมาช่วยทัน ครองสุขใช้เงินซื้อตัวสมุนเสี่ยตงที่เหลืออยู่ รวมทั้งตัวเจิดและก้าน ฉะนั้น วันที่เธอไปรับตัวธีระ เธอนัดเขาที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง พอเขาถามทำไมต้องมาที่นี่ เธอตอบ

“ที่ตรงนี้พี่จะซื้อให้เธอเป็นของขวัญไงล่ะ เธอจะได้เอาไว้ฝังตัวเองตอนตาย”

ธีระสะดุดหู หันไปมองเห็นเจิดกับก้านอยู่บนรถ เร่งเครื่องพุ่งเข้าชน ครองสุขแทงเข้าที่ท้องเขาก่อนจะหลบไป ธีระล้มลงกลิ้งตัวให้พ้นรถ กัดฟันกระโจนลงบึง เจิดกับก้านตามลงมากระหน่ำยิง เลือดแดงฉานกระจายบนผิวน้ำ ร่างเขาลอยคว่ำหน้าขึ้นมาอย่างสะใจครองสุข

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 16

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement