advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 15

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

แม้ปานเทพพยายามสอนให้ทัศนีย์ทำงานบ้าน แต่เธอก็ทำพังเสียทุกที  ใหญ่เดินยิ้มเข้ามาบอกปานเทพ ว่าตนมีวิธีลงโทษ...ระหว่างนั้น ปิ่นอนงค์เก็บมุ้งที่นอน เห็นเงินวางอยู่สองพันพร้อมโน้ตว่า ค่าตัวเธอ เธอถึงกับน้ำตารื้นอย่างเจ็บปวด พลันใหญ่เปิดประตูเข้ามา เธอกำเงินจะขว้างใส่ต้องชะงัก เขาดึงทัศนีย์เข้ามาและประกาศว่า ทัศนีย์ต้องอยู่ที่นี่กับเธอในฐานะนักโทษ

ทัศนีย์ตกใจเมื่อเห็นว่าปิ่นอนงค์ก็ยังไม่ตาย และโวยวายว่าที่ซอมซ่อแบบนี้ตนจะอยู่ได้อย่างไร ใหญ่ตอบ ว่า ปิ่นอนงค์อยู่ได้เธอก็ต้องอยู่ได้ ใหญ่ตบไหล่ปานเทพชวนกลับ...ปิ่นอนงค์ทำงานของตัวตามปกติ ทัศนีย์ตามพร่ำบ่น

“แกนี่มันร้ายจริงๆนะนังปิ่น ยอมได้ทุกอย่างเพื่อซื้อใจคุณใหญ่ พอเขาเผลอ แกไปมีอะไรกับคนโน้นคนนี้ไหนทำยังไงฉันถึงจะได้ใจคุณใหญ่อย่างแกบ้าง สอนหน่อยสิ”

“คุณนีเข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณใหญ่ไม่เคยรักปิ่นเลยสักนิด แต่ถ้าคุณนีรักคุณใหญ่จริง ต้องทำให้เขาเลิกอาฆาตพยาบาทคุณนายให้ได้ จิตใจคุณใหญ่จะได้คลายความแค้นลง”

“อุ๊ย...จะเป็นไปได้ยังไง คุณน้าก่อกรรมทำเข็ญเอาไว้กับคุณใหญ่ไม่รู้เท่าไหร่ กับเธอก็เถอะ เธอคงยังไม่รู้สินะ ว่าแม่เธอตายเพราะอะไร”

ปิ่นอนงค์ถามเพราะอะไร ทัศนีย์นึกได้รีบกลบเกลื่อนว่า ใหญ่ทำร้ายแม่ยังมีหน้ามาอยู่กับเขาได้อีก เธอถอนใจ “ปิ่นอยู่เพราะอยากให้คุณใหญ่หยุดความแค้น คุณนีต้องทำให้คุณนายเลิกทำบาปก่อเวรกับคุณใหญ่อีกต่อไป ถ้าหยุดแล้วอภัยให้กัน คุณนีก็จะมีความสุขไปด้วย”

“แกนี่มันเพ้อเจ้อ พูดโง่ๆ อย่างคุณน้ากับคุณใหญ่ มีเหรอที่จะมาจับมือกันได้”

“ค่ะ ปิ่นโง่ แต่ถ้าทุกคนฉลาดกันหมด ก็จะไม่มี ใครยอมใคร ถ้ายอมแล้วทำให้เราสบายใจ ปิ่นขอเป็นฝ่าย ยอมเองค่ะ”

ทัศนีย์ขัดใจโวยวายว่าปิ่นอนงค์บ้าไปแล้ว คิดอะไรติงต๊อง...คืนนั้น ปิ่นอนงค์กางมุ้งปูที่นอนให้ทัศนีย์ ตัวเองมานอนขดนอกมุ้ง ไม่วายทัศนีย์ยังแย่งผ้าห่มเก่าๆ ที่เธอใช้หนุนแทนหมอนไปอีก เช้าขึ้น ปิ่นอนงค์ตื่นทำข้าวกับผัดผักบุ้งไว้ให้ ทัศนีย์เห็นโวยวายหาว่าเธอยอมใช้ชีวิตลำเค็ญเพราะหวังสมบัติของใหญ่ ปิ่นอนงค์ขี้เกียจจะตอบเลี่ยงไปแบกน้ำไว้อาบ ทัศนีย์ทำบ้างแต่หกล้มหกลุก ปานเทพแอบมองอยากเข้าไปช่วย ใหญ่รั้งไว้นี่คือบทลงโทษ

ปานเทพเห็นทัศนีย์นอนเอกเขนกในขณะที่ปิ่นอนงค์ถูบ้าน จึงเข้าไปฉุดให้ลุกมาทำงาน เธอโวยวายด่าว่าถึงพ่อแม่ ปิ่นอนงค์ปราม ไม่ควรพาดพิงถึงบุพการีของใคร ในที่นี้ ใครมีพ่อแม่สมบูรณ์บ้าง ทุกคนนิ่ง ใหญ่โพล่งขึ้น

“ยังปากดีเหมือนเดิมนะปิ่นอนงค์ แต่คำพูดของเธอตอนนี้ มันไม่ศักดิ์สิทธิ์พอที่จะทำให้ฉันเคลิ้มตามได้อีกแล้ว มานี่ มาด้วยกันทั้งคู่ ปานเอายัยนีตามมา” ใหญ่ลากปิ่นอนงค์ออกไป

ใหญ่ให้ปิ่นอนงค์สับหยวกกล้วยกองโต และเร่งต้องเอาไปคลุกรำอีก เธอก้มหน้าก้มตาทำไม่บ่นแต่ค้อนเขาเป็นระยะๆ เผอิญสับแรง หยวกกระเด็นใส่หน้าใหญ่ คนงานหัวเราะ เขาหาว่าเธอแกล้ง เธอรีบลุกขึ้นยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุ ใครๆก็เห็น ใหญ่ถามคนงาน ทุกคนก้มหน้านิ่ง

“เห็นมั้ย ไม่มีใครเห็น แสดงว่าเธอจงใจ สงสัยงานสับหยวกกล้วยคงเบาไปสำหรับเธอ” ใหญ่ลากปิ่นอนงค์ไปที่เล้าหมู “เอ้า เทอาหารหมูใส่รางให้ครบทุกราง”

ปิ่นอนงค์เดินไปยกถุงอาหารมาเทไม่ปริปากบ่น แถมประชดอยากให้ทำอะไรก็สั่งมาทีเดียว ใหญ่ยิ่งเคืองจึงบอกว่าไม่ต้องห่วง เธอได้ทำงานทั้งวันทั้งคืนแน่ เธอหน้าเสีย...

ด้านทัศนีย์ถูกปานเทพให้แบกฟืน หน้าตามือไม้ดำ เขาแกล้งจนเธอต้องร้องไห้โฮ จากนั้น ทั้งสองสาวต้องมาช่วยเข็นรถหินไปถมที่ร่วมกับคนงาน ปิ่นอนงค์สงสารทัศนีย์ที่ไม่เคยทำงานหนัก จึงดึงเธอไปหลบข้างรถบรรทุกคันโต และช่วยทำงานแทน เปี๊ยกเอาน้ำเย็นมาให้ปิ่นอนงค์ ทัศนีย์ก็แย่งไปดื่มจนหมด เธอก็ไม่ว่าอะไร

ooooooo

นับวัน ทรรศนะเอาแต่เมาหัวราน้ำ ไม่ทำงานทำการ อรสอางค์จะส่งเขาไปบำบัดรักษา ครองสุขแย้ง ไม่ต้องหาหมอ แค่หาเมียน้อยให้ก็หาย เธอไม่พอใจต่อว่าเอาอวัยวะส่วนไหนมาคิด กลับโดนครองสุขสวน กลับว่า วิ่งแจ้นมาอยู่กับทรรศนะเอง เขาไม่เอายังตื๊อจะผูกมัดให้ได้ ก็ต้องทนเอา เธอโกรธจนตัวสั่น ปาดข้าวของบนโต๊ะตกกระจายต่อหน้าครองสุขแล้วสะบัดหน้าไป

อรสอางค์พยายามจะพาทรรศนะไปรักษา แต่เขาไม่ยอมไปจะรอปิ่นอนงค์กลับมา เธอโวยว่าปิ่นอนงค์ ตายแล้ว จะกลับมาได้อย่างไร เขาไม่เชื่อ คุ้มคลั่งตบหน้าเธอ จิ๋วทนไม่ไหวโทรศัพท์ไปฟ้องปรางทิพย์

วันต่อมา ครองสุขเพิ่งรู้สึกว่าทัศนีย์หายไป เที่ยวถามไถ่คนในบ้าน เสี่ยตงร้อนตัวรีบบอกว่าตนไม่ได้ทำอะไร เธอใจแตกอยู่แล้วคงหนีไปกับฝรั่งตาน้ำข้าวก็ได้ ไม่ใช่ลูกห่วงมากทำไม ครองสุขอึ้ง...ในขณะที่ทัศนีย์โดนใช้ให้ดายหญ้า เธอบ่นตลอดเวลา ปิ่นอนงค์ บอกให้ทำเท่าที่ไหว ที่เหลือตนทำเอง แทนที่ทัศนีย์จะสำนึกกลับปล่อยให้เธอทำคนเดียว ตัวเองเดินเล่นสบายๆ พลัน ถูกงูกัดร้องโอ๊ย...เธอล้มลงกุมข้อเท้า ปิ่นอนงค์ตกใจวิ่งมาดู พอเห็นว่ามีรอยงูกัดก็รีบปลดโบผูกผมบนหัวทัศนีย์มารัดเหนือบาดแผลแน่นๆ ก้มลงดูดพิษอย่างไม่รีรอ ทำเอาทัศนีย์ซึ่งร้องสติแตกอยู่ชะงัก ภาพที่ตนทำร้าย รังแกปิ่นอนงค์สารพัดผ่านเข้ามาในหัวรู้สึกเบลอ ตาพร่ามัวทิ้งตัวลงนอนหมดสติ ปิ่นอนงค์ปลุกไม่ให้หลับ ปานเทพวิ่งเข้ามาพอรู้ทัศนีย์ถูกงูกัดก็อุ้มเธอวิ่งไป เปี๊ยกมาบอกใหญ่...ด้วยความตกใจใหญ่ฟังผิดว่าปิ่นอนงค์โดนงูกัด เขาพรวดพราดออกไป

ปิ่นอนงค์เดินกลับกระท่อมรู้สึกปวดขา จึงนั่งยองๆ นวด ใหญ่มาถึงรี่เข้าถามว่าเจ็บตรงไหน เธอผลักเขาออกชี้ที่ขา ใหญ่อุ้มเธอโวยวาย “อยากตายหรือไง โดนงูกัดยังมาทำหยิ่งยโสใส่ฉันอีก ต้องรีบไปให้ถึงมือหมอก่อนพิษเข้าสู่หัวใจ”

ปิ่นอนงค์เสียงเขียว ทัศนีย์ต่างหากที่โดนงูกัด ให้วางตนลง  ใหญ่หน้าเจื่อนค่อยๆวางเธอ โมเมโทษเปี๊ยก พูดมั่ว เธอเชื่อว่าเขาฟังไม่ได้ศัพท์มากกว่า จะเดินไป ใหญ่คว้ามือไว้

“เธอกล้าด่าฉันหรือ อย่าลืมว่าเธอเหมือนลูกไก่ในกำมือ ฉันจะบีบให้แหลกเมื่อไหร่ก็ได้”

“อย่าขู่ ขอให้ช่วยทำจริงๆ เพราะตั้งแต่แม่ปิ่นตาย ปิ่นก็ไม่รู้ว่าจะอยู่เพื่ออะไร เพื่อใครอีก หลับไปวันนี้แล้วไม่ต้องตื่นมาพบกับเรื่องร้ายๆอีกยิ่งดี”

ใหญ่โกรธหาว่าเธอท้าทาย ปิ่นอนงค์มองไปเห็นมีดพร้าวางอยู่บนแคร่ ปรี่เข้าหยิบมายื่นให้เขา “อยากฟันแขน ฟันขา หรือแทงหัวใจ ก็ระบายอารมณ์มาได้เลย จะได้หมดหนี้กันสักที”

ใหญ่ตวาดให้หยุดท้าทาย ปิ่นอนงค์ไม่หยุดกลับบอกว่าถ้าไม่ชอบวิธีนี้ จะใช้วิธีกดน้ำอย่างที่ทำกับแม่ก็ได้ เธอคว้ามือเขาดึงไปที่บึง ใหญ่กระชากเธอเข้ามากอด

“หยุดปั่นหัวฉันได้แล้ว มันไม่สำเร็จหรอกปิ่นอนงค์ ทำเป็นอยากตาย คิดจะให้ฉันเชื่อว่าเธอสำนึกผิดแล้ว พอฉันเคลิ้มก็แอบแทงข้างหลังเหมือนทุกครั้ง เธอมันก็ไม่ต่างอะไรกับงูเห่า”

“งั้นคุณใหญ่ก็เป็นชาวนาสิคะ สุดท้ายก็ถูกงูเห่ากัดตาย” ปิ่นอนงค์ผลักเขาออกเดินหนีเข้ากระท่อม ใหญ่โวยวายไล่หลังว่าเธอร้ายยิ่งกว่าครองสุขเสียอีก...

เมื่อปลอดภัยแล้ว ปานเทพพาทัศนีย์ออกจากโรงพยาบาล ดูท่าทีเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งพูดจากับเขาก็ไม่โวยวาย สงบนิ่งมากขึ้น จนเขาแปลกใจ จู่ๆ เธอก็ถามขึ้นว่า

“นายเป็นคนดีหรือเป็นคนเลวกันแน่”

ปานเทพยิ่งงง แต่ยังวางท่าข่มเธออยู่ ทัศนีย์นึกถึงแต่ภาพปิ่นอนงค์ช่วยชีวิตตน เอ่ยเสียงอ่อย “ฉันแค่อยากมองคนในแง่ดีบ้าง บางทีคนที่เราเกลียด เขาอาจไม่ได้เกลียดอะไรเราเลย มีแต่เราที่คิดบ้าบอไปเอง”

“ฉันว่าเธอโดนงูกัดบ่อยๆ ก็ดีนะ ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ” ปานเทพขำทัศนีย์ที่นั่งหน้างอ

ooooooo

และแล้ว ปรางทิพย์ก็เดินทางมาไร่ไพศาลเพื่อชวนอรสอางค์กลับไปอยู่ด้วยกัน เจอเสี่ยตง พอเขารู้ว่าเธอคือภรรยาปลัดอุทัย ก็รีบต้อนรับยกใหญ่ และถามว่าต้องการเรียกเงินเท่าไหร่เรื่องประมูลสัมปทาน ตนจะเซ็นเช็คให้ทันที เธออึ้งสักพักก่อนจะเสียงแข็งว่า

“สามีฉันลาออกแล้ว เพราะเงินสกปรกพวกนี้ มันถึงได้ย้อนกลับมาเล่นงานเราจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่เหลือแม้แต่ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล...ฉันอยากพบลูกสาวฉัน”

เสี่ยตงลุกพรวดโกรธมากเมื่อรู้ว่าถูกหลอกใช้มาตลอด พอเห็นอรสอางค์เดินมากับจิ๋วก็โผนเข้าจะเอาเรื่อง ปรางทิพย์จะแจ้งความ เขาชะงักแต่ยังขู่ว่าเรื่องไม่จบง่ายๆ ...ปรางทิพย์เสียใจที่รู้ว่าลูกสาวทำสิ่งผิดเพียงเพื่อต้องการตัวทรรศนะ ไม่ยอมกลับไปอยู่ด้วยกัน

เสี่ยตงมาเอ็ดตะโรกับครองสุขที่ร่วมมือกับอร–สอางค์หลอกตน ทรรศนะโผล่มาเห็นจะช่วยแม่ แต่กลับโดนเสี่ยตงซัดกลับ...ทรรศนะถามครองสุขทำไมต้องปล่อยให้เสี่ยตงเหยียบย่ำไม่ไล่ออกไป เธอได้ทีบอกให้เขาเลิกดื่มแล้วหันมาช่วยกันทำงาน จะได้ไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น

“ผมไม่มีกำลังใจจะทำอะไร มันเบื่อหน่ายไปหมด”

“โธ่ ป่านนี้นังปิ่นคงไปเกิดใหม่แล้ว ลืมมันไปซะ ความรักมันก็แค่ทำให้ชุ่มชื่นหัวใจประเดี๋ยวประด๋าว แต่เงินสิมันจีรังยั่งยืน ทำให้นะมีความสุขไปทั้งชาติ”

ทรรศนะย้อนถาม แล้วตอนนี้มีความสุขหรือ ครองสุขอึ้งเมื่อโดนทรรศนะตอกกลับ

ooooooo

ทัศนีย์ยิ่งซาบซึ้งเมื่อเห็นปิ่นอนงค์ดูแลทายาให้ เธอละอายใจเอ่ยปากถามว่า ตนเคยเอากระเป๋าตบหน้า แกล้งขัดขาให้ตกบันได ขโมยเงินไพศาลแล้วโยนความผิดให้ ทำไมไม่โกรธบ้างหรือ ปิ่นอนงค์ให้ลืมเรื่องเก่าเสีย มาเริ่มต้นใหม่ ทัศนีย์ร้องไห้โฮ สารภาพว่าคนที่ฆ่าอุ่นเรือนคือครองสุข ปิ่นอนงค์อึ้ง แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ทัศนีย์ต้องเปลี่ยนมาปลอบ

“เธอคงไม่ให้อภัยฉัน เพราะฉันเป็นลูกเขาใช่มั้ย”

ปิ่นอนงค์ปาดน้ำตา “กฎแห่งกรรมมีจริงค่ะ ใครทำคนนั้นก็รับไป คุณนีอย่าเอามาเป็นความผิดของตัวเอง เพราะสิ่งที่คุณนีต้องเผชิญมามันหนักหนาเกินพอแล้ว”

“คุณน้ากลัวคุณลุงไพศาลรู้ว่าแต่งงานแล้ว เลยบังคับให้นีเรียกน้า ไม่ให้เรียกแม่...”

ปิ่นอนงค์รู้ดี “ที่เที่ยวทุกคืนเพราะต้องการลงโทษคุณนายใช่มั้ยคะ ให้อภัยท่านเถอะค่ะ ต่อให้ใครด่าแม่เราว่าเป็นคนเลว เป็นคนไม่ดี แต่เราว่าแม่ไม่ได้ เราแค่ทำหน้าที่ของลูกที่ดีก็พอ”

ทัศนีย์โผกอดร้องไห้โฮ ต่างคนต่างปลอบกันและกัน ปิ่นอนงค์หวนคิดถึงใหญ่...

คืนนั้น ทัศนีย์นุ่งกระโจมอกอาบน้ำ เห็นใหญ่เดินมา อดไม่ได้ที่จะยั่วยวน เขาผลักเธอออกห่างเกรงปานเทพเข้าใจผิด ทัศนีย์อ้อนวอนยอมทำทุกอย่างขอให้เขารักตน แม้ให้เป็นพยานว่าครองสุขฆ่าอุ่นเรือนก็ยอม ใหญ่ตกใจ... เขารีบตามหาปิ่นอนงค์ เจอล้มฟืนกระจายอยู่รอบตัวเธอพยายามลุกแต่เจ็บขา เขาเข้ามาถามทำอะไรมืดค่ำ เธอตอบว่าเอาฟืนไปต้มน้ำให้ทัศนีย์อาบ

“เธอนี่ชอบเป็นคนใช้หรือไง ฉันเห็นคอยทำนั่นทำนี่ให้คนทั่วไป เขาขอร้องให้เธอช่วยหรือไง จุ้นจ้านไม่เข้าท่า” ใหญ่บ่น เห็นปิ่นอนงค์พยายามลุก รำคาญจึงอุ้มเธอขึ้น

“ปล่อยปิ่นลงเถอะค่ะ ถ้าปิ่นไม่ขอให้ช่วยเรียกว่าจุ้นจ้านใช่มั้ยคะ”

ใหญ่ถลึงตาใส่ทำท่าจะโยน เธอสะดุ้งกอดคอเขาแน่น...เขาพาเธอมาวางบนเตียงในห้อง เพ็ญถือยามายื่น บอกใหญ่ทาให้ปิ่นอนงค์แล้วออกไป เธอรีบขอทำเอง ใหญ่หมั่นไส้ดึงยามาทาอย่างเบามือ เธอมองเขาซาบซึ้งใจ ถามทำไมต้องมาห่วงตน

“เป็นคำถามที่ฉันก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ ฉันโกรธเธอเรื่องพี่พงษ์ตายอยากจะบีบคอเธอ แต่พอเห็นหน้ากลับทำไม่ลง ตลกมั้ย”

“พูดตรงไปตรงมาก็เป็นด้วย”ปิ่นอนงค์หัวใจพองโต

“เพราะเถียงกับเธอแล้วฉันเหนื่อย” ใหญ่ลุกจะเดินไป ปิ่นอนงค์ดึงมือเขาไว้ สอดนิ้วเข้าหว่างนิ้วเขา ใหญ่ยิ้มกำมือเธอทรุดลงนั่ง

“ปิ่นว่า ปิ่นตลกกว่า คุณใหญ่แกล้งปิ่นแรงๆนับครั้งไม่ถ้วน ปิ่นอยากเกลียด อยากแช่งให้คุณใหญ่หายไปจากโลกนี้ แต่ทุกครั้งที่คุณใหญ่มาหา กลับดีใจ ยอมถูกด่าดีกว่าไม่เห็นหน้ากัน”

ใหญ่สบตาเธอ “ฉันไม่ได้ฆ่าแม่เธอจริงๆเชื่อฉันเถอะ”

“คุณนีบอกแล้วค่ะ ปิ่นสงสารแม่ แม่รักคุณนายมากแต่คุณนายกลับ...” ปิ่นอนงค์สะอื้น

ใหญ่แค้นจะเอาครองสุขเข้าคุก ปิ่นอนงค์ขอร้องอย่าจองเวรกันอีกเลย

“แต่มันเป็นโอกาสที่จะเอายัยคุณนายเข้าคุก ทัศนีย์ยอมเป็นพยานให้ฝ่ายฉันแล้ว”

“แต่คุณนีเป็นลูก เอาผิดแม่ตัวเองไม่ได้นะคะ” ปิ่นอนงค์โพล่งออกมา

เธอแปลกใจที่ใหญ่ไม่ตกใจ เขาบอกเธอว่า เขาได้ยินผากับครองสุขคุยกันวันที่เกิดเรื่อง ปิ่นอนงค์น้ำตาคลอขอร้อง โกรธครองสุขก็อย่าแค้นมาถึงทัศนีย์เพราะเธอก็เจ็บปวดมามากพอดู ใหญ่ซึ้งความเป็นคนจิตใจดีของปิ่นอนงค์ เขาจูบเธออย่างอ่อนโยนแล้วโน้มเธอลงบนที่นอน...

ooooooo

เพราะความเลวร้ายของครองสุข ทำให้ถูกธีระข่มขู่ไถเงินทุกเดือน ถ้าไม่ให้จะแฉทั้งหมด เธอเครียดจัด ประกอบกับเบื่อหน่ายเสี่ยตงเต็มทน พอเห็นจอมถอดเสื้อดื่มเหล้าอยู่ตามลำพังก็เกิดอารมณ์ เข้าไปยั่วยวน แต่จอมไม่เล่นด้วย เลี่ยงหนี เธอจึงต้องกลับไปมีสัมพันธ์กับธีระอีก

ความสุขที่ปิ่นอนงค์กับใหญ่ได้รับจากกันและกัน ทำให้ทั้งสองหันมาทำความเข้าใจกันมากขึ้น สัญญาจะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของแต่ละคน ปานเทพได้ยินเสียงคุยกันเคาะประตูเรียก ใหญ่ตกใจรีบแทรกตัวออกมาถามมีอะไร ปานเทพจะเข้าไปดูในห้อง เกิดถกเถียงเสียงดัง เพ็ญถือปิ่นโตมาปรามแล้วยื่นปิ่นโตให้ปานเทพเอาไปให้ทัศนีย์ เขาจึงยอมหยุด ใหญ่กลับเข้ามาในห้องถอนใจ ปิ่นอนงค์แนบหูกับประตู

“คงไปกันแล้วค่ะ...คุณใหญ่ผูกเรื่องไว้มากมาย ดึงคนที่คุณใหญ่รักเข้ามาในวังวนปัญหาของคุณใหญ่ ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้...”

“สรุปง่ายๆเธอกำลังบอกฉันว่า ฉันทำให้ไอ้ปาน น้าเพ็ญแล้วก็อาปลอดเดือดร้อน”

ปิ่นอนงค์ปลอบให้ใจเย็นๆค่อยๆคิด...ขณะที่ ปานเทพเอาปิ่นโตไปให้ทัศนีย์ที่กระท่อม เธอกำลังหวาดกลัวเพราะอยู่คนเดียวทั้งคืน นึกว่าเป็นคนร้ายจึงฟาดด้วยท่อนไม้ เขาล้มลงหมดสติ พอเธอเห็นว่าเป็นปานเทพตกใจรีบเข้าไปเขย่า “อย่าตายนะ ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ทัศนีย์เก็บอาหารที่ยังเหลือติดปิ่นโตมากิน ปานเทพฟื้นมาเห็นนึกสงสาร ปิ่นอนงค์หิ้วผักมาเต็มตะกร้า ทัศนีย์โดดเข้ากอดดีใจ ขออย่าทิ้งตนนอนคนเดียวอีก ตนกลัว เธอรับปากและชวนทุกคนทานมื้อเย็นด้วยกัน...ใหญ่

ใช้โอกาสนี้กระซิบปานเทพเรื่องทัศนีย์เป็นลูกของครองสุข เขาถึงกับอึ้งและเริ่มสงสารเธอมากขึ้น เพ็ญถามกลางโต๊ะอาหาร

“ถ้าน้าเดาไม่ผิด คงไม่ใช่แค่ทานข้าวร่วมกันอย่างเดียวใช่มั้ย”

“ผมอยากปรึกษาเรื่องคดีความของผม” ใหญ่ยอมรับออกมา

ปานเทพให้อยู่เฉยๆก่อนเพราะหลักฐานยังไม่พร้อม ทัศนีย์แทรกขึ้นว่าตนยินดีเป็นพยาน ใหญ่ไม่ให้เธอเข้ามายุ่ง ปิ่นอนงค์ยิ้มภูมิใจในการตัดสินใจของเขา ใหญ่ประกาศจะมอบตัวสู้คดีกับครองสุข อย่างมากก็แค่ติดคุก เพราะถ้าตนไปปรากฏตัวกับศาลตั้งแต่แรก ยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่ ไม่ปลอมตัวไปก่อกวนในไร่ ก็จะไม่เกิด เรื่องสูญเสียขนาดนี้ เพ็ญจึงได้แต่เตือน

“เวลาผ่านไป คุณใหญ่ยิ่งโตขึ้น จำไว้นะคะ สิ่งที่ได้ฟังจากการสอนมันไม่ได้ผลเท่ากับสิ่งที่เราเรียนรู้เอง”... ใหญ่ยิ้มรับคำสอนนั้น

พออยู่กันลำพังในห้องนอน ปิ่นอนงค์ยินดีกับการตัดสินใจของใหญ่ เขากลับบอกว่าเธอเป็นคนทำให้ตนได้คิด แต่ถ้าเกิดแพ้คดีและต้องติดคุก เธอต้องเป็นคนรับผิดชอบ  ปิ่นอนงค์มั่นใจว่าเขาไม่ใช่่คนผิด ไม่มีวันแพ้คดี ใหญ่ดึงเธอมากอดด้วยความรัก...

การตัดสินใจของใหญ่ ปานเทพห้ามไม่ได้  จึงมาปรึกษาอาจารย์  แต่กลับได้รู้ว่าปลอดสารภาพยอมรับผิดไปแล้ว  ปานเทพมาต่อว่าพ่อทำแบบนั้นลงไปทำไมปลอดกลับบอกว่า

“ฉันต้องการให้คุณใหญ่กลับมาอย่างผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่ผู้ต้องหา  แกต้องห้ามไม่ให้คุณใหญ่มามอบตัวเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีกต่อไป”

ปานเทพมองพ่อด้วยความเจ็บปวด พ่อรักใหญ่หรือตนกันแน่...ครองสุขเองก็หวั่นใจกลัวปานเทพหาหลักฐานเอาผิดตนได้  รีบเข้าปรึกษาทนาย เสี่ยตงร้อนตัวกลัวมีความผิดไปด้วย จะตีตัวออกห่าง ครองสุขแนะนำ กำจัดปลอดเสียทุกอย่างก็จบ

พอใหญ่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจมอบตัวช้าไปก็เสียใจ เพ็ญห่วงปลอดแต่ไม่แสดงออกให้สองหนุ่มเห็น  ปานเทพโทษเป็นความผิดของปิ่นอนงค์...วันรุ่งขึ้น  เพ็ญแอบไปเยี่ยมปลอดที่โรงพัก แสดงความเข้มแข็งให้เขาหมดห่วงทุกเรื่อง  ตนจะดูแลเหมืองและใหญ่กับปานเทพให้ดีแต่ไม่กล้าบอกเรื่องพงษ์ตาย ปลอดสบายใจขึ้นมาก แต่ระหว่างเดินทางกลับ เพ็ญถูกพวกเสี่ยตงจับตัวเพื่อบีบปลอดกลับคำให้การ เพ็ญต่อสู้จนโดนยิง

ปานเทพเห็นเพ็ญหายไปจนมืดค่ำ  เป็นห่วงขับรถออกตาม เช็กไปที่โรงพักรู้ว่าเธอออกมานานแล้วพลันเห็นรถเธอจอดตกถนนอยู่รีบลงไปดู ไม่ทันไร เพ็ญโทร.เข้ามาด้วยเสียงแหบพร่าพยายามบอกจุดที่ตนอยู่ เขาตกใจมากตามไปจนถึงโรงนาร้าง เห็นเพ็ญนอนเลือดท่วมตัว เพ็ญจับมือปานเทพแน่น บอกเขาว่าปลอดรักเขามาก แล้วขาดใจตาย ปานเทพกอดเธอร้องไห้โฮ

สมุนกลับมารายงานเสี่ยตงกับครองสุข เธอไม่พอใจที่มีคนตายอีกก็เท่ากับเพิ่มมาอีกคดี  ถวิลลอบเข้ามาแอบฟัง จอมจับตัวไว้ได้ พอเห็นว่าเป็นพ่อตัวเองจำต้องปล่อยไป ถวิลรีบส่งข่าวบอกใหญ่  ใหญ่เพิ่งรู้ข่าวเพ็ญจากปานเทพ โกรธมาก

“นังครองสุข แกกับฉันอย่าได้อยู่ร่วมโลกกันอีกเลย นังปีศาจ”

ปิ่นอนงค์รั้งใหญ่ไว้  อย่าทำอะไรครองสุข  เขาโกรธเอาปืนจ่อเธอ หาว่าเข้าข้างครองสุข ขนาดฆ่าแม่ตัว เธอพยายามปลอบให้ปล่อยกฎหมายจัดการ แต่เขากลับหาว่าช้าเกินไป เธอย้อนถามต้องทำเลวเหมือนกันหรือ...ความดีมันทำยากนักหรืออย่างไร ใหญ่ชะงักครุ่นคิด

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 15

อ่านเรื่องย่อ

ปิ่นอนงค์

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement