advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 14

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

เมื่อน้อยเอาอาหารมาให้ปิ่นอนงค์  เธอถามถึงใหญ่อย่างห่วงใย น้อยก็ห่วงแม้ไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก รู้แต่ว่า ถ้าเอาตาชั่งมาชั่งกันดู ขออยู่ข้างใหญ่ดีกว่า เพราะไม่เอาเปรียบพวกตน ปิ่นอนงค์ก็ไม่แน่ใจ จึงขอให้น้อยช่วยอะไรบางอย่างและตามทรรศนะ

ทรรศนะเอาแต่เมาไปวันๆ พอรู้ว่าปิ่นอนงค์อยากพบก็มาหา เธอถามที่เขาเคยชวนหนีไปอยู่ด้วยกัน ยังอยากไปหรือเปล่า ท่าทางเขาลังเล แล้วย้อนถามว่าเธอท้องกับจอมจริงหรือเปล่า

“ปิ่นไม่ได้ท้องค่ะ ปิ่นจำเป็นต้องโกหกคุณใหญ่ เพราะ...ไม่อยากให้เขามาตอแยอีก”

ทรรศนะดีใจกุมมือเธอ นึกแล้วว่าต้องไม่เป็นความจริง เขาดึงเธอเข้ามากอด ปิ่นอนงค์ฉวยโอกาสใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าที่น้อยหามาให้ ช็อตเขาหมดสติลง...น้อยจัดการให้พวกที่เฝ้ายามไปกินข้าว ยืดเส้นยืดสาย พอปิ่นอนงค์ออกมาก็พาไปช่วยใหญ่ เปี๊ยกเตรียมคีมตัดกุญแจรออยู่แล้ว เธอเข้ามาปลุกใหญ่ที่สลบอยู่ให้รู้สึกตัว ช่วยกันประคองกับเปี๊ยกออกมา อรสอางค์โผล่มายื่นกุญแจรถกระบะ ให้ ปิ่นอนงค์ทั้งตกใจและแปลกใจ ทำไมถึงช่วยตน

“ช่วยหรือ ฉันทำเพื่อความสุขของตัวเองต่างหาก” อรสอางค์หันไปบอกเปี๊ยกว่า “แกพูดไม่ได้อยู่แล้ว คงเก็บความลับอยู่นะ ฉันก็จะไม่บอกเรื่องที่แกช่วยคุณใหญ่เหมือนกัน...ขอให้ไปให้รอดนะ ฉันขออวยพร” สายตาอรสอางค์ดูมีเลศนัย

ปิ่นอนงค์ต้องขับรถเองเพราะใหญ่ยังบาดเจ็บ เขาถามว่าจะไปไหน เธอสะบัดเสียงตอบว่า เอาไปฆ่าหมกป่า เขาพูดเสียงแหบพร่า “รอให้ฉันมีแรงก่อน ฉันจะสับเธอเป็นชิ้นๆ”

“อย่าปากเก่ง หนีให้รอดก่อนเถอะ”

“หนี เธอจะบอกว่าเธอช่วยฉันให้หนีเหรอ เธอล่อฉันมาติดกับพวกมัน เพื่อช่วยฉันเหรอ”

“แล้วแต่จะคิด” ปิ่นอนงค์หันหน้ามาทะเลาะกับใหญ่ มีมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างตัดหน้า เธอตกใจเหยียบเบรกแต่รถไม่หยุด เธอร้องลั่นว่าเบรกไม่ได้ จึงหักหลบลงข้างทาง รถตกเหว เสียงทั้งสองคนร้องลั่น

ครองสุขปฐมพยาบาลทรรศนะจนฟื้น แล้วต่อว่าเห็นหรือยังว่าปิ่นอนงค์มารยาร้อยเล่มเกวียน อรสอางค์ทำเป็นออกรับแทนว่าตนผิดเองที่ผลักไสเขาไปหาปิ่น–อนงค์ ครองสุขตำหนิทั้งสองคน พลันลูกน้องเสี่ยตงเข้ามารายงานว่า รถปิ่นอนงค์ตกหน้าผา ทรรศนะตกใจมาก จอมรีบมาดูที่เกิดเหตุ เห็นไฟลุกไหม้รถที่ตกลงไป เขาร้องเรียกปิ่นอนงค์เหมือนคนสติแตก

ooooooo

อรสอางค์เดินเข้าห้องท่าทางมีพิรุธ จิ๋วตามมาถามทำอะไรกับรถคันนั้น เธอยิ้มพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า แค่ตัดสายเบรก จิ๋วแทบช็อก ไม่คิดว่าเธอจะใจร้ายขนาดนี้ จิ๋วพยายามพูดให้รู้ถึงผิดชอบชั่วดี ลดความเกลียดลง ความทุกข์ก็จะหมดไป แต่กลับโดนเธอไล่ตะเพิด จิ๋วเสียใจมาหาน้อยกับหวาน คนงานบอกว่าหายไปไหนหมดไม่รู้ทั้งเปี๊ยกด้วย

ปานเทพกระวนกระวายติดต่อใหญ่ไม่ได้ ปลอดได้รับรายงานจากพงษ์ว่า ใหญ่ถูกจับตัวไว้ เขารีบสั่งลูกน้องเตรียมตัวไปช่วย ปานเทพจะไปด้วย แต่ปลอดห้าม เขาฮึดฮัดหาว่าพ่อเห็นตนไม่เอาไหน เพ็ญปลอบเพราะพ่อห่วง...ในขณะที่ครองสุขเริงร่าที่กำจัดใหญ่กับปิ่นอนงค์ได้เสียที แต่เสี่ยตงยังหวาดกลัวปลอดอยู่ ครองสุขนึกได้คิดแผนรวบตัวปลอดกับพวก

ทรรศนะเอาแต่เมามายพร่ำหาปิ่นอนงค์ ครองสุขปลอบอย่างไรก็ไม่สำเร็จ แถมต้องอึ้งน้ำตาคลอเมื่อโดนย้อนกลับว่า “ได้ไร่มาแต่ไม่มีปิ่น ก็ไม่มีความหมาย คุณน้ารู้มั้ยว่าผมแพ้ยาอะไร ใส่รองเท้าเบอร์อะไร ไม่ชอบอะไร เกลียดอะไร แต่ป่ินรู้จำได้หมด ปิ่นรู้จักผมดีทุกอย่าง”

ครองสุขเดินน้ำตาคลอเจ็บปวดออกมา ไม่ทันไร ทัศนีย์เข้ามาต่อว่า ฆ่าใหญ่ทำไม รู้ว่าตนรักใหญ่ ไม่ห่วงความรู้สึกกันบ้างเลย ครองสุขอยากจะบ้า ตวาดกลับ

“พวกแกสองคนพี่น้องดีแต่ทำให้ฉันปวดหัว คนหนึ่งก็หาว่าฉันไม่ใส่ใจ อีกคนก็หาว่าฉันไม่ห่วง แล้วพวกแกเคยใส่ใจห่วงใยฉันบ้างมั้ย ไม่ได้ดั่งใจเลยทั้งคู่”

“ก็คุณน้าสอนนีเองไม่ใช่หรือคะ ให้หาผัวรวยๆ นีก็กำลังเจริญรอยตามคุณน้าอยู่นี่ไง ไม่ได้ดั่งใจตรงไหน”

“แกแค่ถามฉันว่าเหนื่อยมั้ย หิวมั้ยก็พอ แกเคยทำมั้ย” ครองสุขน้ำตาเล็ด

“มันหน้าที่ของลูกไม่ใช่หรือ แต่นีเป็นแค่หลาน จำได้มั้ยคะคุณน้าสั่งนีเอง ว่าห้ามเรียกคุณน้าว่า...แม่” ทัศนีย์เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า

“นี่แกอย่ามายอกย้อนกับฉันนะยายนี ถึงฉันไม่ให้เรียก แต่ในใจแกก็ต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร”

“คนอื่นไม่รู้ ครูที่โรงเรียนไม่รู้ว่านีมีแม่ เพื่อนที่โรงเรียนก็ไม่รู้ นีถูกล้อทุกวันว่าไอ้ลูกไม่มีแม่ จนตอนนี้นีก็ชินแล้วว่า นีไม่มีแม่...ไม่มีแม่” ทัศนีย์กระแทกเท้าเดินจากไป

ครองสุขอยากระเบิดน้ำตาออกมา แต่พยายามกลั้นไว้ เธอต้องดำเนินตามแผนต่อไป...และแล้วในคืนนี้ก็เป็นไปตามที่เธอคาดหมาย ปลอดลอบเข้ามาจะฆ่าเธอ แต่เธอได้วางคนและตำรวจซุ่มรอไว้ ปลอดจึงโดนรวบตัวอย่างง่ายดาย

ooooooo

เห็นว่าปลอดขาดการติดต่อ ปานเทพร้อนใจ ประจวบกับเพ็ญอ่านข่าวใหญ่กับปิ่นอนงค์เสียชีวิต ทั้งสองหน้าซีด ตัดสินใจไปดูให้รู้จริง ไม่ทันได้ไป เปี๊ยก หวาน และน้อย ช่วยกันแบกใหญ่และปิ่นอนงค์เข้ามา ทั้งสองตกตะลึง

“โชคดีที่ปิ่นจำชื่อเหมืองได้ ก็เลยถามๆชาวบ้านมาตลอดทาง พอคนงานเห็นหน้าคุณใหญ่เท่านั้นแหละค่ะ ก็รีบนำทางเรามาที่เหมือง” หวานรีบสาธยายให้ฟัง

ปานเทพถามถึงข่าวในหนังสือพิมพ์ เปี๊ยกทำ ท่าเล่า หวานตัดบทเล่าเองว่า รถที่ปิ่นอนงค์ขับพาใหญ่หนี โดยตัดสายเบรก ตกหน้าผา โชคดีที่ติดต้นไม้ใหญ่ พวกตน ตั้งใจจะหนีมาด้วย ตามมาทันช่วยไว้ แล้วดันให้รถตกลงไป...

พอดีหมอที่มาตรวจใหญ่ เดินออกมาบอกเพ็ญกับปานเทพว่า ใหญ่ไม่เป็นอะไรแค่ร่างกายขาดอาหาร ส่วนปิ่นอนงค์แค่บอบช้ำ เพ็ญให้ทุกคนพักอยู่ที่เหมือง และถามว่าพอมีใครในไร่จะติดต่อได้ ตนอยากรู้ว่าปลอดกับพวกเป็นอย่างไรบ้าง น้อยนึกได้รีบโทร.หาจิ๋ว

ปิ่นอนงค์เฝ้าดูแลใหญ่ซึ่งนอนให้น้ำเกลือยังไม่ฟื้น เธอเอื้อมมือจะแตะหน้าเขา แต่ชะงักเมื่อนึกได้ว่าเขาฆ่าแม่ เธอตัดใจจะเดินออกไป เสียงใหญ่พึมพำขอน้ำ เธอหันกลับมาลังเลสักพัก ก่อนจะประคองเขาขึ้นมาป้อนน้ำ ใหญ่ปรือตาขึ้นมา พอเห็นถนัดก็ปัดถ้วยน้ำกระเด็น

“เธอเอาอะไรให้ฉันกิน”

“น้ำเปล่าผสมยาเบื่อหนู” ปิ่นอนงค์ประชดก่อนจะเดินไป

ใหญ่คว้ามือไว้ มองไปรอบห้องแล้วถามว่าใครพาตนมาที่นี่ ปิ่นอนงค์ให้ถามเปี๊ยกเอง เธอสะบัดมือออก ใหญ่ร้องโอ๊ย เธอตกใจหันกลับมาประคองและบอกให้เขาระวังบ้าง ใหญ่ผลักเธอออกอย่างรังเกียจ “ไม่ต้องช่วย ฉันไม่ต้องการน้ำใจจากเธอ”

“ก็ไม่คิดจะให้ค่ะ เพราะเวลาเรามอบน้ำใจให้ใคร ต้องดูด้วยว่าคนคนนั้นคู่ควรหรือเปล่า แต่เท่าที่ดูคงไม่ค่ะ”

“ปิ่นอนงค์...คิดว่าตัวเองเลอเลิศนักล่ะสิ ก็แค่ดอกไม้ประดิษฐ์ที่ตบตาให้คนคิดว่าเป็นของจริง แต่พอมองเข้าไปใกล้ๆ ลองแตะลองจับดู มันก็แค่ดอกไม้ปลอม ของปลอม”

“ปิ่นจะจำทุกคำที่คุณใหญ่พูด เพื่อเอาไว้เตือนสติตัวเอง ว่าเป็นแค่ดอกไม้ปลอม ไม่ควรไปประดับอยู่ในแจกันที่สูงค่า เต็มไปด้วยรอยร้าวอย่างคุณใหญ่”

ใหญ่โกรธขว้างปาข้าวของระบายอารมณ์ เพ็ญกำลังถกปัญหากับปานเทพ ได้ยินเสียงเอะอะ รีบวิ่งเข้ามา ปานเทพโวยทำอะไรให้ใหญ่อารมณ์เสีย เพ็ญขอฟังเหตุผลปิ่นอนงค์บ้าง แต่เธอกลับให้ถามใหญ่ เขากลัวเธอโดนไล่ จึงอ้างว่าตนปวดหัวเลยหงุดหงิด ขอนอนพักสักครู่ ปานเทพหมั่นไส้บ่น ถ้าตนทำบ้างพ่อคงไล่เตะ เพ็ญยิ้มขำ...น้อยเข้ามาบอกว่าปลอดถูกจับ ทุกคนตกใจ

ถวิลเห็นข่าวใหญ่ แอบออกจากโรงพยาบาลปลอมตัวมาเยี่ยมปลอด บอกเรื่องใหญ่ตาย ปลอดตกใจ ไม่อยากเชื่อให้ถวิลหาศพใหญ่ให้เจอก่อน ถวิลกลับออกมาสวนกับจอมหน้าโรงพัก ไม่อยากเจอหน้าเดินเลี่ยงไป จอมเข้ามาเยี่ยมปลอด เพื่อถามว่าพ่อตนมาหาบ้างหรือเปล่า

“แกนี่มันกล้าดีจริงๆ ยังมีหน้ามาถามฉัน แกรู้มั้ยว่าพ่อแกเสียใจแค่ไหน ผิดหวังกับแกขนาดไหน แกเป็นลูกเป็นหลานแท้ๆ กลับไปเข้าข้างศัตรู ไป...ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”

จอมเดินคอตกกลับออกมา

ooooooo

วันต่อมา ใหญ่เดินออกเรียกหาเพ็ญ ปิ่นอนงค์ถือแก้วน้ำกับยามาวาง บอกให้เขาทานข้าวแล้วทานยาตามทันที ใหญ่โวยไม่ต้องมาทำอะไรให้ เธอย้อนว่า แค่ทำตามคำสั่งเพ็ญ เพราะเป็นมารยาทของผู้อาศัย เธอจะเดินไป ใหญ่คว้าข้อมือ บอกบ้านนี้ไม่ต้องการให้เธอมาเหยียบ

“ไม่ต้องไล่ค่ะ ตั้งใจจะไปวันนี้อยู่แล้ว”

“ก็ดี อยากไปนักก็รีบไปให้พ้นๆเลย เห็นหน้าเธอแล้วมันรู้สึกขวางหูขวางตา” แต่พอเธอขยับ ใหญ่กลับเรียกไว้ “อย่าเพิ่งไป ฉันสงสัยว่าเธอแอบขโมยอะไรไปด้วย ขอค้นตัวก่อน”

ปิ่นอนงค์รู้ว่าใหญ่หาเรื่อง จึงย้อนว่า ตนมาแต่ตัว แม้แต่กระเป๋าเงินก็ไม่มี อย่าพาล...ใหญ่โต้ ตนไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว เธอถามว่าต้องการอะไรบอกมาตรงๆ เขายืนยันจะค้นตัวและมองเธออย่างหื่นๆ เธอกระชับคอเสื้อหวาดๆ ใหญ่ลากเธอเข้าห้อง สั่งให้ถอดเสื้อ ถ้าไม่ถอดก็สารภาพมา

“เธอตั้งใจล่อฉันไปติดกับยัยแม่มดใช่มั้ย เธอคิดกำจัดฉัน เพื่อจะได้ทั้งมรดกและได้เป็นเมียน้อยไอ้นะ แต่ที่ฉันสงสัย เธอรักไอ้นะแล้วไปมีอะไรกับไอ้จอมจนมีลูกทำไม...ตอบมา”

ปิ่นอนงค์อึ้งเจ็บปวด กัดฟันตอบ “อย่ารู้เลยค่ะ ปิ่นไม่อยากซํ้าเติมคุณใหญ่”

“พูดมา ฉันไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรกับเธอ ก็แค่คนเคยนอนด้วย แค่ครั้งเดียวไม่ได้ผูกพันอะไร”

“มิน่า คุณใหญ่ถึงฆ่าแม่ปิ่นได้ลงคอ”

“ถ้าเธอแค้นฉันแล้วช่วยฉันทำไม” ใหญ่ก้มหน้ามาจนชิด

“เพราะปิ่นอยากฆ่าคุณใหญ่ให้ตายด้วยมือของปิ่นเอง เสียดายที่มันไม่สำเร็จ”

“คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ คนอย่างเธอต้องมีแผนลึกล้ำกว่านั้น”

“แล้วแต่คุณใหญ่จะคิด” ปิ่นอนงค์ผลักใหญ่ออก

ใหญ่ท่าทางหมดแรงเจ็บปวด เขาชี้ไปที่ประตูไล่ให้เธอออกไปจากชีวิตอย่าได้เจอกันอีก ปิ่นอนงค์กลั้นน้ำตาเดินจะออกประตู เพ็ญเปิดเข้ามาขวาง เธอจะไปไหนไม่ได้เพราะเธอกำลังท้องอยู่ ปิ่นอนงค์หน้าเจื่อนอยากบอกความจริง แต่เพ็ญขอเอาไว้ก่อน ตอนนี้ต้องปรึกษาใหญ่ เรื่องปลอดโดนตำรวจจับ และปานเทพจะไปลุย ห้ามเท่าไหร่ไม่ฟัง ใหญ่จะไปร่วมด้วย เพ็ญต้องจับเขาไว้ ตนยอมให้ทั้งสองคนไปไม่ได้ เพราะจะเข้าแผนของครองสุขทันที

ใหญ่โทษเป็นความผิดของปิ่นอนงค์ เขาลากเธอมาอยู่กระท่อมท้ายเหมือง มีเพียงแคร่ มุ้ง เสื่อ ตะเกียงและผ้าห่มเก่าๆ หน้ากระท่อมมีโอ่งไว้อาบน้ำ ส่วนห้องส้วมอยู่ด้านหลัง เธอนิ่งยอมรับชะตากรรม เขากลับหาว่าเธอทำอย่างนี้เพื่อให้เขาใจอ่อน จึงทิ้งเธอขับรถกลับไป

แล้วก็อดไม่ได้ ใหญ่เอาข้าวมาให้ ปิ่นอนงค์ไม่ยอมกินสักมื้อ เขาโกรธปัดปิ่นโตหก และยังเอาอาหารพวกนั้นยัดใส่ปากเธอ อาหารติดคอ เธอจิกมือเขาตาเหลือก เขาตกใจรีบปฐมพยาบาล เธอนอนหายใจหอบเหนื่อย เขายืนกอดอกมองเยาะเย้ย อย่ามัวสำออย ลุกขึ้นเก็บกวาดให้สะอาด ไม่อย่างนั้นทั้งมดทั้งหนูจะตามมา ปิ่นอนงค์ลุกขึ้นโกยอาหารจะเอาไปทิ้ง เกิดเซชนฝา ใหญ่ขยับจะช่วยแต่ชะงักไว้ บอกให้เธอระวังบ้าง ตนไม่ได้ห่วงเธอแต่ห่วงฝากระท่อมจะพัง

ooooooo

ครองสุขมาเยาะเย้ยปลอดที่โรงพัก เขาโกรธพุ่งเข้าบีบคอเธอ จนโดนข้อหาเพิ่มขึ้นอีก เธอยังให้สมุนเฝ้าหน้าโรงพักไว้ เพราะเชื่อว่าพวกปลอดต้องตามมา พงษ์ซุ่มดูทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บ โทร.ส่งข่าวปานเทพ เขารีบมาขอประกันตัวพ่อ แต่ร้อยเวรกลับบอกว่าเรื่องมันไม่ใช่แค่นี้ เพราะมีเจ้าทุกข์มาแจ้งความเพิ่มว่าปลอดเคยปล้น ข่มขืนเมียเขาเมื่อต้นปี

ปานเทพโกรธลืมตัวขยุ้มคอเจ้าทุกข์ “แกพูดเท็จ นังแม่มดหรือเสี่ยตงจ้างแกมา”

“เอ คุณนี่คุ้นๆหน้าเหมือนกันนะ มันพวกเดียวกันนี่หว่า จับมันเลยครับ ไอ้โจรห้าร้อยเนี่ยมันข่มขู่ผม กล่าวหาผม นิสัยอันธพาลเหมือนไอ้เสือปลอดหัวหน้าแก๊งไม่มีผิด”

ปานเทพยิ่งโกรธที่มาด่าพ่อ ตำรวจต้องรวบตัวเขาใส่กุญแจมือ เป็นไปตามแผนครองสุข แถมสมุนเสี่ยตงยังสะกดรอยตามพงษ์กับพวกไปถึงเหมือง ก่อนจะฆ่าพงษ์ทิ้ง

วันต่อมา น้อย หวาน และเปี๊ยก เอาข้าวและของใช้จำเป็นมาให้ปิ่นอนงค์ น้อยบอกว่าถ้ามื้อนี้เธอ

ไม่กินอีก ใหญ่จะเอาอาหารแห้งมาให้ทำกินเอง เปี๊ยกส่งถุงหมูแดดเดียวที่ตากเองให้เธอ น้อยขอร้องปิ่นอนงค์ใจอ่อนลงบ้าง อย่างน้อยก็เคยเป็นผัวเมียกันมา เธอตอบว่าไม่ได้ต่อต้านอะไร แค่ยอมให้เขาทรมานจนสมใจ...น้อยกับหวานเดินบ่นกันออกมา เจอใหญ่โวย

“ถ้าคิดจะช่วยพาหนี ฉันจะจับทุกคนมัดใส่ถังน้ำมันส่งไปให้คุณนายที่ไร่”

เปี๊ยกรีบมายืนข้างใหญ่ ทั้งน้อยและหวานกลัว เกาะแขนเปี๊ยกขออยู่ข้างเขาตลอดกาล ใหญ่แอบอมยิ้ม...ปิ่นอนงค์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า กางมุ้งปูที่นอน เห็นใหญ่ยังนั่งอยู่จึงบอกให้เขากลับได้แล้ว ใหญ่กวนอยากนอนก็นอนไม่เกี่ยวกับตน เพ็ญขับรถมาอย่างรวดเร็ว เพื่อบอกใหญ่ว่าพงษ์โทร.มาไม่ให้เขาออกไปไหนเด็ดขาด เพราะพวกเสี่ยตงตามมาถึงเหมือง ปานเทพก็โดนตำรวจ

จับไปอีกคน ใหญ่ตกใจจะไปช่วย เพ็ญขอให้เขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก่อน ใหญ่ไม่ยอม ปิ่นอนงค์ลุกขึ้นกอดเขาไว้ เพ็ญรีบออกจากกระท่อมและล็อกกุญแจขังเขาไว้กับปิ่นอนงค์

ตำรวจมาขอค้นเหมือง  เพราะมีคนแจ้งว่าที่นี่เป็นที่ซ่องสุมอาวุธของเสือปลอดและมีคนพบศพพงษ์ เพ็ญอึ้งเถียงไม่ออกได้แต่ยอมให้ค้นโดยดี สุดท้ายเหมืองถูกปิด

วันรุ่งขึ้น ปิ่นอนงค์ตื่นขึ้นมาเห็นใหญ่นั่งหลับ ปืนในมือค่อยๆหล่น เธอจึงเข้าไปเก็บจะวาง เขาตื่นขึ้นมาเห็น เข้าใจว่าเธอคิดทำร้าย จับเธอเหวี่ยง นึกได้เป็นห่วงเด็กในท้อง...เพ็ญหน้าเครียดเข้ามา เล่าเรื่องเมื่อคืน ใหญ่โกรธจะไปเล่นงานครองสุข เพ็ญต้องปราม

“พอได้แล้วคุณใหญ่ อย่าทำให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่านี้ได้มั้ย ตอนนี้พี่ปลอดกับนายปานก็ถูกขังอยู่ในตะราง จะไม่ให้พวกเขาได้ออกมาหรือยังไง ทุกอย่างอยู่ที่คุณใหญ่คนเดียว มีสติบ้างสิคะ นายพงษ์ก็สละชีวิตเพื่อ ปกป้องคุณ อย่าทำให้ความห่วงใยของนายพงษ์ไร้ความหมาย”

ใหญ่อึ้งหันมองปิ่นอนงค์ โทษว่าเธอต้องรับผิดชอบ... ด้านปานเทพ อาจารย์ผู้สอนกฎหมายมาประกันตัวเขา และร่วมมือหาทางจะช่วยปลอดออกอีกคน

ooooooo

ยังเสียใจเรื่องปิ่นอนงค์ตาย ทรรศนะเอาแต่เมาหัวราน้ำ ครองสุขให้อรสอางค์ดูแลสามีบ้าง เธอพยายามจะพาเขากลับที่พัก แต่กลับทะเลาะตบตีกัน...ส่วนถวิลแอบมาทำงานเลี้ยงแพะที่ไร่ข้างๆ เพื่อสังเกตความเคลื่อนไหวของไร่ไพศาล แล้วส่งข่าวให้ปานเทพ ทัศนีย์ยังคงออกเที่ยวเตร่ด้วยความผิดหวังที่ใหญ่จากไป

ปานเทพขับรถมาเฉี่ยวชนเข้ากับรถเธอพอดี

เขาจึงจับตัวเธอกลับไปที่เหมือง อ้างกับใหญ่และเพ็ญว่า

เอาตัวมาแก้แค้นที่พ่อตนถูกจับติดตะราง ใหญ่และเพ็ญมองอย่างรู้ทัน...ปานเทพแกล้งให้ทัศนีย์ทำงานหนักและสกปรก

ปิ่นอนงค์ลงมือพรวนดินเด็ดวัชพืชเพื่อจะปลูกแปลงผัก น้อย หวาน และเปี๊ยกช่วยหาพันธ์ุเมล็ดมาให้  ใหญ่มาเห็นเป็นห่วง แต่ไม่อยากแสดงออกจึงบ่นว่าจะปลูกทำไมมีออกถมไป หวานกับน้อยรีบเออออ บอก

ปิ่นอนงค์ห่วงเด็กในท้องบ้าง

“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ จอมเขาเป็นคนแข็งแรง ลูกก็ต้องแข็งแรงเหมือนพ่อด้วย” ปิ่นอนงค์รู้สึกผิดที่โกหกทุกคนแต่ต้องกลบเกลื่อน

ใหญ่ไม่พอใจ พาล “ก็ดีเหมือนกัน จะได้เพิ่มผลผลิต ทุกคนกลับไปช่วยน้าเพ็ญ ปิ่นอนงค์จัดการทุกแปลงของเธอให้เสร็จ จะได้ไปสับหยวกคลุกรำให้อาหารหมู ดูปลายข้าวให้ไก่ แล้วไปเก็บไข่เป็ด เสร็จแล้วค่อยไปดูบ่อปลาทีหลัง”

ปิ่นอนงค์นิ่งฟังจนจบก้มหน้าก้มตาทำแปลงผักของตน ใหญ่นั่งจิบกาแฟเฝ้าดู หลายครั้งที่อยากเข้าช่วยแต่ตัดใจ จนกระทั่งเธอหน้ามืดเป็นลมแดดล้มลง เขารี่เข้าประคอง พามานอนในกระท่อมและตามหมอมาดูอาการ ทำให้ทุกคนได้รู้ว่าปิ่นอนงค์ไม่ได้ท้อง น้อยกับหวานดีใจแสดงว่าปิ่นอนงค์ไม่มีอะไรกับจอม...ใหญ่โกรธมาก เฝ้าเธอที่กระท่อมจนมืดค่ำ

ปิ่นอนงค์รู้สึกตัวขึ้นมา เห็นใหญ่จ้องด้วยสายตาดุดัน “เธอโกหกฉัน หลอกฉันว่าเธอท้องกับไอ้จอม เธอคิดอะไรของเธอ ทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร”

“คุณใหญ่รู้แล้ว” ปิ่นอนงค์หลุบตาลงไม่กล้าสู้หน้า

ใหญ่กระชากเธอขึ้น “เธอเห็นฉันเป็นวัวเป็นควาย ปั่นหัวได้ตามใจชอบหรือ ตั้งแต่ฉันรู้จักเธอมา มีตรงไหน ตอนไหน เวลาไหนที่มันมีความจริงใจบ้าง ยัยเด็กโง่แสน ซื่อบริสุทธิ์ที่ฉันเคยเห็นมันหายไปไหนหมด จิตใจเธอมันพิกลพิการไม่ได้สวยงามเหมือนชื่อเธอเลยสักนิด”

“ปิ่นแค่อยากให้คุณใหญ่ช่วยประกันตัวจอมออกมาไม่อยากให้เอาเรื่องเพราะปิ่นรักจอม”

ใหญ่เจ็บจี๊ด “แล้วเธอก็ทำสำเร็จ สุดท้ายฉันก็สงสารเธอกับมัน สงสารลูกในท้องของเธอ นี่เธอทำเพื่อมัน หลอกลวงฉันเพื่อมัน ยอมแม้กระทั่งให้คนคิดว่าเธอมีชู้เลยหรอปิ่นอนงค์”

“ปิ่นไม่เคยมีชู้ ไม่เคยมีอะไรกับจอม ปิ่นหลอกคุณใหญ่ เพราะไม่อยากให้คุณใหญ่มายุ่งเกี่ยวกับปิ่นอีก” ปิ่นอนงค์สบตาสารภาพ

“เธอใจร้ายกับฉันมาก ทำไมเธอใจร้ายกับฉันขนาดนี้ ฉันอยากเกลียดเธอ” ใหญ่โถมเข้าปล้ำปิ่นอนงค์ เธอตกใจผลักดันเขา สักพักก็อ่อนระทวยยินยอมให้ทุกอย่างผ่านไป...เพราะเธอก็รักใหญ่หมดใจ

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 14

อ่านเรื่องย่อ

ปิ่นอนงค์

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement