advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 10

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

วางสายจากปลอด ใหญ่เดินกลับมาหาปิ่นอนงค์ เห็นแวบๆว่าเธอคุยมือถือ แต่พอถามคุยกับใคร เธอไม่อยากให้เป็นเรื่อง จึงโกหกว่าน้อยโทร.ถามเรื่องอาหารเย็น ใหญ่กระเซ้านึกว่านัดผู้ชายไว้ ตนขี้หึงห้ามเข้าใกล้ผู้ชายทุกคน แม้แต่วัวตัวผู้ ม้าตัวผู้ หรือสัตว์อื่นที่เป็นตัวผู้ก็ห้าม ปิ่นอนงค์หัวเราะคิก แต่พอใหญ่ทิ้งท้ายเธอถึงกับอึ้ง

“ขำอะไร อย่าคิดว่าฉันล้อเล่นนะ ถ้าฉันรู้ว่าเธอปันใจให้ไอ้ผู้ชายคนไหน ฉันจะฆ่ามัน”

วันรุ่งขึ้น ปิ่นอนงค์โกนหนวดโกนเคราใหญ่อย่างคล่องแคล่วจนเขาสงสัยว่าคงทำให้ทรรศนะบ่อยๆ เธอตอบว่าทำให้คุณไพศาล ตอนที่ป่วยขยับตัวไม่ได้ ทั้งตัดผม เช็ดตัว ตนทำทั้งหมด ใหญ่สะเทือนใจเมื่อรู้ว่า พ่อนอนป่วยถึงขนาดนี้...ใหญ่จะเข้าไร่ทำงาน ปิ่นอนงค์รีบขออนุญาตออกไปข้างนอก อ้างหาจินตนา ใหญ่ให้เปี๊ยกขับรถให้ แต่เธอขอไปเอง เขาไม่ติดใจ

ก่อนไป ปิ่นอนงค์ย้ำกับน้อยว่าให้จัดอาหารกลางวันที่ตนทำไว้ให้ใหญ่ ห้ามเอาของคนอื่นขึ้นโต๊ะเด็ดขาด แม้แต่ของแม่ ห้ามน้อยบอกใครด้วย...ทัศนีย์เห็นปิ่นอนงค์ขับรถออกไปจึงสะกดรอยตาม เพราะสงสัยตั้งแต่เมื่อคืน ที่เห็นแอบคุยโทรศัพท์ แต่รถเกิดเสียกลางทางก่อน

ทรรศนะกลับมา แต่พักอยู่โรงแรม ให้ปิ่นอนงค์ออกมาพบ เขาเล่าเรื่องอรสอางค์ เธอปลอบใจให้เขาเผชิญหน้ากับความจริง เขาขอเวลาสักพักและขอยืมเงินเธอ ปิ่นอนงค์ควักเงินที่มีอยู่ในตัวสามพันบาทวางไว้ให้ เขาซาบซึ้งใจและคิดจะกลับมาหาเธอ...อรสอางค์โทร.บอกครองสุขว่าทรรศนะหายไป เธอตกใจ ธีระสงสัยจะถูกใหญ่จับตัว เธอไม่รีรอรีบมาถามใหญ่

ใหญ่เยาะ “เจ้าบ่าวหายตัวไปแบบนี้ เจ้าสาวคงแทบบ้า น่าเสียดายนะครับ เครื่องเพชรเอย สินสอดเอย อุตส่าห์เตรียมไว้พร้อม แต่ต้องมากลายเป็นหม้ายขันหมากเสียก่อน”

ครองสุขสะดุ้ง ใหญ่คงรู้เรื่องเครื่องเพชรแล้ว และจับทรรศนะไปจริงๆ เธอรีบให้อุ่นเรือนหยดยาพิษมากขึ้นเพื่อให้ใหญ่ตายเร็ว...ใหญ่แคลงใจที่ทรรศนะหาย อาจเป็นอีกแผนของครองสุข

ปิ่นอนงค์ยกอาหารมาตั้ง ใหญ่ถามเห็นน้อยบอกว่าอุ่นเรือนทำเนื้อย่างให้ ทำไมไม่เอาขึ้นโต๊ะ เธอโทษน้อยวางไม่ดี สุนัขเลยเขี่ย ทำให้จานตกแตก ใหญ่ไม่พอใจจะวางยาเบื่อสุนัข

“อย่านะคะคุณใหญ่ บาปกรรม ถ้าจะทำโทษก็ ทำโทษปิ่นเถอะค่ะ”

“ได้ เอาไว้คืนนี้นะ” ใหญ่ทำตากรุ้มกริ่ม ปิ่นอนงค์เขินจะเดินหนี เขาฉุดให้เธอนั่งลง

ปิ่นอนงค์แกะเนื้อปลาทูให้เขาและอยากจะสารภาพบางอย่าง พอดีใหญ่พูดขึ้นพร้อมกัน เธอจึงให้เขาพูดก่อน ใหญ่ถามว่า ทรรศนะโทร.มาบ้างหรือเปล่า แต่งงานวันไหน จะได้เตรียมตัดชุดไปงาน แล้วถามเธอจะพูดอะไร ปิ่นอนงค์อึกอักอ้างลืม ใหญ่ล้อไม่ทันแก่ขี้ลืมแล้ว จึงแกล้งตักปลาให้เธอทาน บำรุงสมองบ้าง จากนั้นปิ่นอนงค์ออกมาส่งใหญ่ขึ้นรถเข้าไร่ เขาฉวยโอกาสหอมแก้ม เธอกุมแก้มยืนหน้าแดงเขินอยู่ตรงนั้น ไม่ทันไร ทรรศนะโทร.มาเสียงอ้อแอ้

“ยกโทษให้พี่นะ พี่เลือกผิด คนหลอกลวง พี่จะไปหาปิ่น”

ปิ่นอนงค์ตกใจ ทรรศนะวางสายไปแล้ว เธอรีบร้อนขับรถออกจากไร่ ทัศนีย์เห็นคราวนี้ตามจนทัน ถึงโรงแรมที่ทรรศนะพัก เขาเมามายอยู่ในห้องอาหาร ปิ่น–อนงค์จัดการพากลับขึ้นห้อง ทัศนีย์แอบถ่ายคลิป ดูเหมือนปิ่นอนงค์คลอเคลียกับทรรศนะ

ในขณะที่ใหญ่รู้สึกตัวเองจะเป็นไข้ ก็เกิดอุบัติเหตุกับแขกที่ขึ้นไปเที่ยวบนเขา ปานเทพไปธุระในเมือง ใหญ่จำต้องดูแลเอง ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนทำท่าจะตก เขารีบขับรถขึ้นเขา...

ปิ่นอนงค์เช็ดหน้าเช็ดตาให้ทรรศนะ เขาพร่ำรำพันว่ารักเธอ เธอพยายามบอกว่าตนแต่งงานแล้ว เขาสัญญาว่าจะหย่ากับอรสอางค์และให้เธอหย่ากับใหญ่มาอยู่ด้วยกัน เธอปฏิเสธเพราะเธอรักใหญ่ เขาไม่เชื่อหาว่าเธอโกหก พลัน น้อยโทร.เข้ามาบอกเรื่องใหญ่ เธอตกใจมาก ผลุนผลันออกไปทันที ทรรศนะจะตามแต่ยังมึน พลัดตกเตียง เขามองตามเธออย่างปวดร้าว

ปิ่นอนงค์ขับรถด้วยความเร็ว นึกถึงภาพใหญ่หอมแก้มตนตอนเช้า เสียงทรรศนะรบกวนจิตใจ “ไม่จริง ปิ่นรักพี่ ปิ่นรักพี่มาตลอด ปิ่นโกหกตัวเอง ตอบมาสิว่าปิ่นโกหกพี่ โกหกตัวเอง”

แต่ตอนนี้เธอรู้แก่ใจแล้วว่า “ปิ่นรักคุณใหญ่ค่ะ คุณใหญ่อย่าเป็นอะไรนะคะ”

กลับมาถึง ปิ่นอนงค์ได้ยินปานเทพคุยกับถวิลว่า ฝนตกหนักมาก ถนนขาดไม่อาจขึ้นไปช่วยใหญ่ได้ มันเสี่ยงต่อชีวิตคนงาน ปิ่นอนงค์รีบบอกว่าตนจะขึ้นไปช่วยใหญ่เอง หวานขอตามไปด้วยเพราะเปี๊ยกติดอยู่กับใหญ่ ปานเทพสั่งถวิลโทร.แจ้งเจ้าหน้าที่ก่อนจะวิ่งตามปิ่น–อนงค์ออกไป ทั้งที่ฝนยังตกกระหน่ำ ไม่ทันที่ปิ่นอนงค์จะขึ้นรถ เปี๊ยกประคองใหญ่เข้ามา เนื้อตัวเต็มไปด้วยโคลน เธอโผเข้ากอดเขา ถามอย่างห่วงใยว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“ก็คิดถึงเธอน่ะสิ ยัยเด็กโง่ ออกมาตากฝนทำไม”

ปานเทพรีบบอกว่ากำลังจะขึ้นไปตาม ปิ่นอนงค์ตกใจที่รู้สึกว่าใหญ่ตัวร้อนจัด ไม่ทันไร เขาก็ทรุดลง...เปี๊ยกเล่าให้ทุกคนฟังว่า ฝรั่งที่บาดเจ็บตัวใหญ่มาก ใหญ่แบกเขาลงจากเขา แถมรถติดหล่มยังลงมาเข็น เปี๊ยกยกนิ้วโป้งสองนิ้วชม

คืนนั้น ปิ่นอนงค์เฝ้าดูแลเช็ดตัวให้ไข้ลด ใหญ่เพ้อ “พ่อไม่รักผม พ่อเกลียดผม ไม่มีใครรักผม ไม่มีเลย...ปิ่น เธอเกลียดฉัน เธอไม่ได้รักฉัน”

“ปิ่นรักคุณใหญ่” ปิ่นอนงค์ประคองใหญ่เข้ามากอดแนบอก เขายังเพ้อว่า เธอรักทรรศนะ

“ปิ่นไม่ได้รักคุณนะแล้ว ปิ่นรักคุณใหญ่ค่ะ”

ใหญ่ปรือตามอง ไล้แก้มเธออย่างทะนุถนอม เอ่ยเสียงแหบ “ฉันฝัน ฝันว่าปิ่นบอกรักฉัน”

“คุณใหญ่ไม่ได้ฝัน ปิ่นบอกว่ารักคุณใหญ่จริงๆ”

“เธอไม่ได้หลอกฉันใช่มั้ย” ปิ่นอนงค์จูบหน้าผากเขาเป็นการยืนยัน ใหญ่มีความสุขมาก ขยับดันเธอให้นอนลง จูบเธอทั่วใบหน้า ปิ่นอนงค์พร้อมแล้วที่จะมอบหัวใจและกายให้แก่เขา...

ooooooo

เช้าวันใหม่ ครองสุขล้ัลลาเข้าใจว่าใหญ่ป่วยเพราะยาพิษ ทัศนีย์มาเปรยว่าตนจะได้เป็นคุณนายของไร่ ชูมือถือแต่ไม่บอกมีอะไร ให้ครองสุขเล่นปูไต่กับขาประจำต่อไปแล้วรอฟังข่าว

เห็นปิ่นอนงค์ยังหลับหนุนแขน ใหญ่มีความสุขมาก ลูบไล้หน้าเธอเบาๆ เธอลืมตาขึ้นมาเจอหลบตากระชับผ้าห่ม เขาถามยังอายอยู่อีกหรือเด็กโง่ เธอโต้ว่าเธอโตแล้ว

“ก็ตอนเด็กเธอโง่ ดีแต่ยอมคน”

“ยอมคนคือคนโง่เหรอคะ”

ใหญ่บีบจมูกเธออย่างเอ็นดู “เธอเป็นคนดี ใจดี ตอนเด็กๆฉันถูกพ่อทำโทษ เธอยังกล้าเอาข้าวมาให้ฉันกิน เธอไม่กลัวแม่มดใจร้ายทำโทษเธอเหรอ”

“กลัวค่ะ กลัวมาก แต่สงสารคุณใหญ่มากกว่า”

“สงสารฉัน...”

“ปิ่นคิดว่าเราสองคนขาดเหมือนกัน คุณใหญ่ไม่มีแม่ ปิ่นไม่มีพ่อ”

“ปิ่นโชคดีกว่าฉัน ป้าอุ่นยังรักปิ่น แต่พ่อไม่รักฉันเลย เกลียดฉันด้วยซ้ำ”

ปิ่นอนงค์เอานิ้วแตะปากเขา และย้ำว่าไพศาลรักเขามาก แต่ความโกรธทำให้เขามองไม่เห็น ใหญ่ปัดความเศร้าออก หันมาแหย่เธอว่า ใครไม่รักตนก็ช่าง ขอเธอรักเขาก็พอ ใหญ่รวบตัวมากอด ปิ่นอนงค์เอาหมอนบังหน้าไว้ขอร้องว่าตนต้องไปทำอาหารเช้า เพื่อให้เขาทานยา

“ไม่เอา ไม่เอายาอื่น เธอต้องอยู่กับฉันก่อน ฉันไม่สบาย ฉันจะเอายาใจ” ใหญ่แกล้งดิ้นไม่ยอม ปิ่นอนงค์อมยิ้ม ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเขินๆ

แต่งตัวเสร็จ เห็นใหญ่หลับ ปิ่นอนงค์ออกจากห้องล็อกประตู หันมาเจอครองสุขจะเข้าเยี่ยมก็ตกใจกลัวทำร้ายใหญ่อีก จึงไม่ยอมเปิดประตูให้  ครองสุขโมโหกลับไป...มาถึงครัวเห็นอุ่นเรือนกำลังหยดยาพิษลงในชามซุป ปิ่นอนงค์เศร้าใจ ทำกลบเกลื่อนบอกแม่ว่า ใหญ่หลับอยู่ ตนจะทานซุปเองแล้วจะทำให้เขาใหม่ อุ่นเรือนตกใจแย่งมาเททิ้ง ปิ่นอนงค์ขอร้องแม่อย่าให้ครองสุขหลอกทำร้ายใหญ่อีกเลย อุ่นเรือนโกรธหาว่าลูกสาวทรยศ

ระหว่างนั้น ทัศนีย์มาเคาะประตูห้อง ใหญ่นึกว่าเป็นปิ่นอนงค์จึงเปิดรับ เธอยั่วยวนและพยายามบอกว่าปิ่นอนงค์สวมเขา คบชู้ จะเปิดคลิปให้ดู ปานเทพโผล่เข้ามาลากเธอออกไปเสียก่อน เธอจึงเอาคลิปให้เขาดู ปานเทพอึ้งแต่ยังไม่อยากเชื่อ ขอโหลดเอาไปตรวจสอบก่อน และยังให้เธอพาไปหาทรรศนะ แต่ไม่พบ เพราะทรรศนะเห็นปานเทพ กลัวโดนทำร้ายจึงหลบอยู่

พอปิ่นอนงค์ยกถาดอาหารมาให้ ใหญ่ให้เธอมานั่งป้อนใกล้ๆ เธอหาว่าเขาอ้อนทั้งที่หายแล้ว ใหญ่ตอบว่า ไม่ได้อ้อน แค่อยากอยู่ใกล้ กลัวว่าเธอจะเป็นอย่างที่คนเขาพูด เธอมองเขางงๆ

“เขาว่าปิ่นสวมเขาให้ฉัน แอบเลี้ยงผู้ชายเอาไว้อีกคน...แต่ฉันเชื่อใจปิ่น เธอไม่มีทางทำให้ฉันเสียใจ” ใหญ่มองปิ่นอนงค์อย่างจับผิด เธอหลบตาเศร้าๆ...

ทรรศนะโทร.ต่อว่าปิ่นอนงค์ ขณะที่เธอกำลังจะยกถาดน้ำชาและยาไปให้ใหญ่ เขาหาว่าใหญ่ส่งปานเทพมาฆ่า ดีที่หนีมาได้ เธอตกใจ ยืนยันว่าใหญ่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ตนจะพาครองสุขไปพบ จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา ทรรศนะไม่เชื่อ ประชดให้ครองรักกับใหญ่มีความสุขไปเถอะ

ช่วงที่วางถาดน้ำชาทิ้งไว้ ครองสุขมาเจอ จะหยดยาพิษลงไป ปิ่นอนงค์เข้ามาคว้ามือไว้ ครองสุขโวยว่าตนต้องฆ่าใหญ่ เพราะเขาจับได้เรื่องเครื่องเพชรและจะฆ่าทรรศนะ

“พอได้แล้วค่ะคุณนาย ปิ่นรู้ว่าตอนนี้คุณนะอยู่ที่ไหน ขอยาพิษให้ปิ่นเถอะค่ะ ปิ่นจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง” ปิ่นอนงค์หาทางแก้สถานการณ์

“แก...แกหมายความว่ายังไง”

“ปิ่นไม่ได้โง่ดักดานอย่างที่คุณนายคิดหรอกค่ะ ปิ่นเองก็อยากให้คุณใหญ่ตาย ที่แกล้งโง่อยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อให้ทุกคนตายใจ ปิ่นก็อยากเป็นเจ้าของไร่ไพศาลนี่เหมือนกัน”

ครองสุขตะลึง ปิ่นอนงค์ย้ำให้เธอหยุดการกระทำทุกอย่าง ตนจัดการเอง ใหญ่ตายเมื่อไหร่ค่อยแบ่งทรัพย์สินกันคนละครึ่ง และบอกที่อยู่ของทรรศนะ ครองสุขอึ้งไม่คิดว่าปิ่นอนงค์จะร้ายได้ขนาดนี้ เผอิญใหญ่ออกมาตามปิ่นอนงค์จึงได้ยินคำพูดทั้งหมด...ปิ่นอนงค์ยกถาดกลับเข้ามาในห้องนอน ไม่เจอใหญ่ก็แปลกใจ ตามมาเจอที่ห้องทำงาน ใหญ่ทำไม่รู้เรื่องอะไร แต่เลี่ยงไม่ดื่มน้ำของเธอสักอย่าง หลายวันต่อมา เขาก็แอบเทน้ำทุกชนิดทิ้งโดยที่เธอไม่เห็น

จนกระทั่งวันหนึ่ง ปิ่นอนงค์ทำซุปมาให้ ใหญ่ซดเข้าไปและสำลักออกมา ล้มลงชัก ปิ่นอนงค์ตกใจมาก ร้องเรียกให้คนมาช่วย ปานเทพพาหมอมาดูอาการ ให้ปิ่นอนงค์รออยู่ข้างล่างกับน้อย...ครองสุข ทัศนีย์ และอุ่นเรือนรีบมาดูอย่างตื่นเต้น ปานเทพพาหมอกลับไป เสียงใหญ่ร้องลั่น ปิ่นอนงค์กับคนอื่นๆวิ่งเข้าไปดู ใหญ่

ตกเตียงพยายามตะเกียกตะกายขอบเตียง พูดก็ไม่ค่อยได้ ปานเทพกลับเข้ามาบอกทุกคนว่า กล้ามเนื้อใหญ่ตายเฉียบพลัน อาจเป็นอัมพาต ใหญ่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล ปิ่นอนงค์ร้องไห้โฮโผกอดเขา แต่เขากลับผลักไสเธอ ออกมองตาขวาง

ครองสุขสะใจ มาดื่มฉลองกับธีระ ปิ่นอนงค์ตามมาต่อว่า “ไหนตกลงกันว่า จะให้ปิ่นเป็นคนวางยาเอง แล้วทำไมคุณใหญ่...”

“แกพูดเหมือนยังไม่ได้หยดยาให้ไอ้ใหญ่” ครองสุขย้อนถาม

ปิ่นอนงค์รู้ตัวว่าพลั้งปาก กลบเกลื่อนว่าหยดแล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้ เพราะตนมีแผนจะให้ใหญ่ทำพินัยกรรมยกสมบัติให้ตน เธอขอยาแก้พิษ ครองสุขได้ทีหลอกว่าต้องเอาเงินมาแลก ปิ่นอนงค์หลงเชื่อ ขอเวลาไปเบิกจากธนาคาร ครองสุข

ให้ไปด้วยกันแล้วแวะหาทรรศนะเลย...อุ่นเรือนแอบ

ย่องมาดูใหญ่อย่างรู้สึกผิด แต่กลับพบว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง

ooooooo

ทรรศนะหนีมาเช่าโรงแรมถูกๆ เขาเมามายอยู่ในห้อง ปิ่นอนงค์พาครองสุขมาเพื่อพาเขากลับ ครองสุข ทวงเงิน เธอจึงขอยื่นหมูยื่นแมวกับยาถอนพิษ สุดท้ายก็รู้ว่าถูกหลอก ครองสุขแย่งเงินจากปิ่นอนงค์ไปได้  แถม ยัดเยียดข้อหา ถ้าใหญ่ตายเป็นเพราะฝีมือเธอ

ปานเทพกับใหญ่ผลักประตูโครมเข้ามา สองสาวตกตะลึง ใหญ่ยิ้มเยาะ “งงว่าไอ้ยาพิษขวดนั้น มันทำให้ผมเป็นง่อยไม่ได้เหรอครับ คุณครองสุข”

ปิ่นอนงค์ดีใจ แต่ใหญ่กลับมองเธออย่างเหยียดหยัน “เธอต้องการฆ่าฉันก็เพื่อไอ้ชู้รักนี่ เอาของแต่งงานที่ฉันให้ ทูนให้มันหมด ผู้หญิงเลว”

ปิ่นอนงค์น้ำตาไหลพราก อยากจะแก้ตัว ทรรศนะรั้งเธอมากอด ใหญ่โมโหชกเขาล้มคว่ำ ปิ่นอนงค์เซล้มไปอีกทาง ครองสุขโกรธตบหน้าใหญ่ ขวางไม่ให้ทำอะไรลูกตน ใหญ่แค้นเข้าไปกระชากปิ่นอนงค์กลับไร่...ถวิลกับคนงาน รื้อค้นห้องครองสุขจนพบยาพิษ จับตัวทัศนีย์และอุ่นเรือนมาอยู่รวมกับครองสุขและทรรศนะ ธีระหลบไปได้ ใหญ่มองหน้าครองสุขอย่างเคียดแค้น

“คุณน้าวางยาผม เหมือนกับที่เคยวางยาพ่อผมใช่มั้ย”

“แกอย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ฉันรักคุณไพศาลสุดหัวใจ ไม่มีวันที่จะทรยศหักหลักเขา”

ปานเทพว่าเสียเวลาพูด เรียกตำรวจมาเลย ครองสุขโวยวายจะแจ้งกลับว่าพวกเขาเป็นโจร ใหญ่หัวเราะเยาะ “คุณปานเทพ คุณเป็นถึงทนายความไม่ใช่เหรอครับ ช่วยบอกคุณนายเป็นวิทยาทานที ว่าการแจ้งความเท็จ กล่าวหาคนมีอาชีพสุจริตอย่างผม เป็นขโมยขโจรจะเป็นไง”

“ถ้างั้นผมถือโอกาสแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการเลยดีกว่า ผมทนายปานเทพ ส่วนท่านผู้นี้คือ วิศวกรเจ้าของเหมือง เป็นหุ้นส่วนกับนายหัวปลอด พ่อของผม” ปานเทพดึงหนวดออก

ทุกคนตะลึง ถวิลยิ้มดีใจ ปานเทพสาธยายโทษที่ครองสุขกับพวกจะได้รับ ครองสุขหวาดกลัว แย่งปืนจากเปี๊ยกมายิงใส่ใหญ่ทันที ปลอดพุ่งเข้าผลักหลบได้ทัน ธีระขับรถฝ่าเข้ามา ครองสุขส่ายปืนไปมาเรียกหลานทั้งสองขึ้นรถหนี ปานเทพห่วงทัศนีย์ห้ามใครยิง ปลอดมองลูกชายอย่างสงสัย ปิ่นอนงค์เข้ากอดอุ่นเรือนอย่างห่วงใย ปลอดสั่งพงษ์ตามไปเอาตัวกลับมาให้ได้

พงษ์ไล่ยิงยางรถธีระให้หยุด เผอิญแถวนั้น เสี่ยตงพาพวกมากระทืบเจ้าของไร่เพื่อยึดโฉนดที่นา นั่งรถออกมา พวกครองสุขลงจากรถวิ่งหนีมาเจอขอร้องให้ช่วย โดยให้เงินที่แย่งจากปิ่นอนงค์แก่เสี่ยตง เขาจึงสั่งลูกน้องยิงสู้กับพวกพงษ์บาดเจ็บหนีกลับกันไป

ooooooo

ปิ่นอนงค์กับแม่ถูกคุมขัง อุ่นเรือนโวยวายว่าตนเป็นคนวางยาพิษ ปิ่นอนงค์ขอร้องให้แม่บอกว่าไม่รู้เรื่อง ตนจะรับผิดเอง อุ่นเรือนตวาดลูกสาว โง่ให้ใหญ่หลอก เธอน้ำตาร่วง

พงษ์กลับมารายงานปลอดพร้อมลูกน้องที่บาดเจ็บ ปลอดแค้นใจ จะต้องบีบให้ปิ่นอนงค์กับแม่ซัดทอดว่าครองสุขเป็นคนผิด ไม่ควรปล่อยให้ลอยนวล ใหญ่ทำใจไม่ได้ ถึงอย่างไรก็รัก เขาจึงแอบมาฉุดปิ่นอนงค์ เธอขอร้องจะอยู่กับแม่ เขาขู่จะให้เขาฆ่าอุ่นเรือนก่อนหรือ เธอจึงยอม

จอมรู้ข่าวบุกมาช่วย อุ่นเรือนกำลังคร่ำครวญว่าใหญ่เอาตัวปิ่นอนงค์ไปแล้ว เขาจึงพาอุ่นเรือนหนีอีกคน ปลอดกับพวกมาดูที่คุมขัง สงสัยว่าเป็นฝีมือใหญ่...ในขณะที่ใหญ่พาปิ่นอนงค์มาที่โรงเพาะชำ เขาคาดคั้นให้เธอสารภาพความจริง แล้วเราจะกลับมาเหมือนเดิม

“ไม่ว่าใครจะบงการ ความจริงก็คือ มีการใส่ยาพิษ เพื่อฆ่าคุณใหญ่ เราคงกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว” ปิ่นอนงค์ละอายใจ ไม่อาจบอกว่าเป็นฝีมือแม่

ใหญ่จะให้อภัยเธอคนเดียว แต่เธอขอให้ให้อภัยทุกคน เธอพยายามเตือนเขาให้เลิกแค้นกันไปมา ใหญ่ว่าครองสุขเกลียดตน เธอย้อนทันทีว่า เพราะเขาเกลียดครองสุขก่อน

“สาเหตุคือ คุณใหญ่กลัวถูกแย่งความรักจากพ่อ คุณนายก็กลัวอยู่ไร่นี้ไม่ได้เพราะคุณใหญ่ ยกโทษให้คุณนาย เถอะค่ะ แบ่งมรดกให้ในฐานะแม่เลี้ยงตามเหมาะสม แล้วต่างคนต่างอยู่”

“ที่แท้ก็จะกล่อมฉัน เพื่อต้องการมรดก คงนัดแนะแบ่งกันไว้เรียบร้อยสิท่า ฉันไม่น่าใจอ่อนกับเธอเลย น่าจะฆ่าทิ้งทั้งแม่ทั้งลูก”

ปิ่นอนงค์กราบขอร้องให้ฆ่าตนคนเดียวปล่อยแม่ตนไป ใหญ่ทำหน้าหื่น เรื่องอะไรจะปล่อย สู้เก็บเธอไว้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ดีกว่า เธอตกใจปากระถางใส่แล้ววิ่งหนีออกมา เห็นพวกปลอดถือคบไฟตรงมา เธอหันรีหันขวาง...จอมมาแตะไหล่ เธอสะดุ้ง แต่พอเห็นอุ่นเรือนก็ดีใจโผกอด จอมให้รีบหนีไปด้วยกัน ใหญ่ออกมาเห็น ช่วยเปิดทางให้จอมพาสองแม่ลูกหนี...

จินตนาตามมาพบปิ่นอนงค์กับอุ่นเรือนที่บ้านเช่าของจอม ปิ่นอนงค์ตัดสินใจถอดแหวนแต่งงานให้เพื่อนช่วยไปขาย เพราะต้องการเงิน...ปลอดสงสัยใหญ่ช่วยปิ่นอนงค์หนี จึงกลับมาดูที่เรือน ใหญ่ทำทีนั่งอ่านหนังสืออยู่หลังบ้าน

ด้านครองสุข บอกเสี่ยตงว่าพวกใหญ่ไม่ใช่โจร แต่ทำเหมืองแร่อยู่ทางใต้ ฉะนั้น ถ้าฆ่าใหญ่ได้ ตนจะแบ่งมรดกให้คนละครึ่ง พลัน อรสอางค์โทร.เข้ามา ครองสุขได้ไอเดียนัดให้มาพบและเสนอเสี่ยตงว่า อยากได้แบ็กอัพดีๆให้กับธุรกิจรับเหมาบ้างไหม ตนจะแนะนำให้

วันรุ่งขึ้น อรสอางค์กับจิ๋วหอบกระเป๋ามาที่บ้านเสี่ยตง ครองสุขยิ้มกริ่มแนะนำว่าเธอเป็นลูกปลัดกระทรวง แต่เธอแสดงท่าทีรังเกียจเสี่ยตง ครองสุขต้องอธิบายตามลำพังว่า

“เสี่ยจะช่วยตานะแย่งมรดกคืนจากไอ้ใหญ่ แล้วเธอต้องช่วยตานะ เอาบารมีของพ่อเธอ ทำให้เสี่ยมันกระสันอยากเป็นพวกเดียวกับเรา”

จิ๋วแขวะว่าครองสุขช่างวางแผน เธอย้อนกลับว่า ก็คล้ายเจ้านายหล่อน อรสอางค์หน้าชารีบแก้ตัว  ปัญหาที่บ้านตนกำลังจะเคลียร์ ครองสุขเยาะ ดี...อย่ามาเบียดเบียนเงินของหลานตน ทรรศนะเดินเข้ามา อรสอางค์ดีใจโผ เข้ากอด ขอโทษและสัญญาจะไม่ปิดบังอะไรเขาอีก เขาดันเธอออกพร้อมบอกว่าตอนนี้ตนไม่มีอะไรเหลือจะให้ เธอจะอยู่ได้หรือ อรสอางค์อ้อนว่าตนจดทะเบียนกับเขาแล้ว เขาอยู่ไหนตนก็อยู่นั่น ทัศนีย์ตามเข้ามากระแนะกระแหน

“จะมาขอเกาะพี่นะ ว่างั้นเหอะ”

จิ๋วโกรธกระชากแขนทัศนีย์ให้ขอโทษ สองคนเถียงกันยกใหญ่ ครองสุขต้องห้าม ใครอยู่ไม่ได้ให้กลับไป อรสอางค์กำมือแน่นข่มอารมณ์เอาไว้...

ปลอด เพ็ญ และลูกน้องยังอยู่ช่วยใหญ่ที่ไร่ไพศาล น้อยช่วยเพ็ญทำอาหาร และแอบเล่าว่า เห็นปิ่นอนงค์เทอาหารทิ้งบ่อยๆ แถมกำชับตนอย่าให้ใหญ่ทานอาหารที่คนอื่นทำ เพ็ญกำลังจะเล่าให้ปลอดฟัง เผอิญเกิดเสียงเอะอะโวยวายว่าไฟไหม้ที่โรงนาเสียก่อน

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 10

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement