advertisement

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1

บทประพันธ์ รจเรข จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ดลกมล คนหลังม่าน
8 ส.ค. 2555 08:33

ใหญ่ หรือ ชาลิต หนุ่มวัยสามสิบผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนทำให้ดูเป็นคนแข็งกร้าว ประจวบกับงานที่ทำคือเหมืองหินแถวภาคใต้ร่วมกับปลอด ลูกน้องเก่าของพ่อซึ่งลาออกมาทำเหมืองเอง มีปานเทพลูกของปลอดซึ่งเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กทำงานอยู่ด้วยกัน

ปานเทพวิ่งหน้าตื่นมายื่นหนังสือพิมพ์ให้ใหญ่ดูข่าว ศาลรับฟ้องให้เขาเป็นคนสาบสูญแล้ว ใหญ่ถึงกับอึ้ง ปลอดเจ็บใจแทน

“พวกนั้นมันร้ายกว่าที่เราคิด ผมว่าเรารอไม่ได้แล้วนะคุณใหญ่”

“งั้นก็คงถึงเวลาคิดบัญชีซะที” ใหญ่โยนหนังสือ– พิมพ์ทิ้ง สีหน้าดุดันระบายอารมณ์ ยิงเป้าบินที่คนงานส่งให้อย่างแม่นยำ...

อาณาจักรฟาร์มวัวอันกว้างใหญ่ “ไพศาลรีสอร์ทแอนด์ฟาร์ม” ซึ่งเป็นของคุณไพศาล มีปิ่นอนงค์ เด็กสาวแสนสวย จบปริญญาด้านเกษตรมาโดยตรง เพราะพ่อแม่ของคุณนายครองสุขชุบเลี้ยงส่งเสีย เธอจึงต้องทำงานรับใช้ครองสุข และเพราะอุ่นเรือนแม่ของเธอเป็นคน

รับใช้ของครองสุขมาแต่ดั้งเดิม สองแม่ลูกจึงต้องติดตามมารับใช้อยู่ที่ไร่ไพศาลแห่งนี้ ด้วยเหตุที่ครองสุขแต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาใหม่ของไพศาล...เธอขี่จักรยานผ่านทุ่งดอกไม้ด้วยความดีใจสุดๆ ฝ่าหมู่คนงานมาตะโกนบอกเปี๊ยก คนงานใบ้แต่หูไม่หนวกเพราะเกิดจากอุบัติเหตุ กำลังรดนํ้าต้นไม้อยู่

“พี่เปี๊ยก พี่หวาน...คุณนะจะกลับมาแล้ว”

ท่าทางปิ่นอนงค์ดีใจมาก เธอขี่จักรยานเที่ยวบอกฝูงแกะและต้นไม้ ไม่ทันระวัง สะดุดขอนไม้ ตัวเธอกระเด็นลอยมา จอมกำลังให้หญ้าสัตว์อยู่แถวนั้น วิ่งไปช่วยรับจึงถูกเธอล้มทับกระแทกหินอย่างจัง เธอตกใจรีบดูว่าจอมเป็นอะไรบ้าง จอมกลับยิ้มให้อย่างสุขใจ

จอมตามปิ่นอนงค์มาที่ต้นปีบริมธาร เพื่อช่วยใส่ปุ๋ยต้นปีบ มันออกดอกเต็มต้น ปิ่นอนงค์พรํ่าพูดกับต้นไม้ “ต้นปีบจ๋า เธอจะได้เจอเจ้าของตัวจริงแล้วนะ”

เธอนึกถึงอดีต ที่ทรรศนะ หลานชายสุดรักของครองสุขให้กระถางต้นปีบห่อผ้าเช็ดหน้าสีขาวแก่ตนเป็นของขวัญวันเกิด แถมกำชับว่าดูแลต้นปีบนี้ให้สูงใหญ่แข็งแรง เพราะมันคือต้นไม้ของเราสองคน ปิ่นอนงค์ยิ้มรับอย่างมีความสุข ไม่ทันไร น้อยวิ่งหน้าตื่นมาตาม...

ขณะนั้น ครองสุขโทร.เชิญแขกมางานเลี้ยงฉลองต้อนรับทรรศนะที่เรียนจบโทได้คะแนนอันดับหนึ่งกลับมา แต่แล้วกลับถูกทวงหนี้จนหน้าม้าน บ่นอุบ อุตส่าห์เชิญมางานมงคลแท้ๆ ธีระ ผู้จัดการไร่ไพศาลและเป็นชู้รักของครองสุขเข้ามาซุกไซ้

“จะไปสนใจอะไร อีกหน่อยพอไร่ไพศาลเป็นของพี่ อย่าว่าแต่ห้าหมื่น ห้าสิบล้านยังกระจอก”

“แล้วเมื่อไหร่ ศาลจะมีคำสั่งเสียที ตานะกำลังจะกลับมาแล้ว พี่ไม่อยากให้คู่หมั้นตานะมาดูถูกเราได้”

“สิบห้าวัน กะพริบตาทีเดียวก็ถึงแล้ว ถ้าไอ้ใหญ่มันไม่โผล่หัวกลับมานะ”

“ไม่มีทาง คนเลวสันดานโจรอย่างมัน ป่านนี้โดนตำรวจยิงตายไปแล้ว ต่อไปนี้ทายาทของไร่ไพศาลคือตานะคนเดียวเท่านั้น” ครองสุขยิ้มฝันหวาน

ธีระสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ทวงส่วนแบ่งของตน ครองสุขคลอเคลีย ตนไม่ลืมหรอก เสียงเคาะประตูก๊อกๆ สองคนผละออกจากกัน ธีระรีบไปนั่งโต๊ะทำงานอ่านเอกสาร อุ่นเรือนเข้ามาเบิกเงินค่ากับข้าว ครองสุขโวยใส่หาว่าให้เงินไว้ตั้งเยอะแยะไปไหนหมด อุ่นเรือนตอบว่า เธอไม่จ่ายเงินเดือนและค่าใช้จ่ายในบ้านมาสองเดือนแล้ว กับข้าวทุกวันนี้ก็เป็นเงินส่วนตัวของตนเอง ครองสุขโกรธชี้หน้าหาว่าลำเลิกบุญคุณ ทั้งที่ตนชุบเลี้ยงมาทั้งแม่และลูก

ปิ่นวิ่งเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ครองสุขหันมาโทษปิ่นอนงค์เอาเงินไปเลี้ยงผู้ชายในไร่แหงๆ เห็นหายเข้าไปในไร่บ่อยๆ เธอแก้ตัวว่า เข้าไปเลือกดอกไม้มาแต่งห้องทรรศนะตามคำสั่งคุณนาย ธีระช่วยยืนยันว่าได้ยินเธอสั่งจริงๆ ครองสุขโวย

“หุบปากไม่ต้องมาออกรับแทน งานที่ฉันสั่งแกต้องทำให้เสร็จ แล้วก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องเงินกับฉันอีก ถ้าอยู่บ้านนี้มันลำเค็ญนัก แกสองคนก็ไสหัวไปอยู่ที่อื่นเลยไป”

ปิ่นอนงค์เข้าประคองแม่ที่ทำท่าจะเป็นลมออกมา หมู่นี้เห็นแม่เป็นลมบ่อย ปิ่นอนงค์อยากพาไปหาหมอแต่อุ่นเรือนไม่ยอมไป น้อยบ่นอุบว่าถ้าเป็นตน เงินเดือนก็ไม่ได้มีแต่สั่งงาน ตนลาออกไปนานแล้ว ปิ่นอนงค์ออกรับแทนว่า ครองสุขต้องดูแลคนงานมากมาย คงเครียดบ้าง

“แม่ก็คิดว่าอย่างนั้น ที่นี่มันกว้างใหญ่เหลือเกิน ตั้งแต่คุณไพศาลเสีย คุณนายดูแลอยู่คนเดียว ถ้าคุณนะกลับมาก็คงช่วยได้เยอะ”

“แต่คุณนะก็เป็นแค่หลานไม่ใช่เหรอป้า แล้วทำไมคุณนายถึงไม่มีลูกกับคุณไพศาล เออแล้วคุณใหญ่ ลูกชายแท้ๆของคุณไพศาลหายไปไหน ที่คนงานพูดกันว่าคุณใหญ่ฆ่าคนตายจริงหรือเปล่า” น้อยสงสัยซักถามยกใหญ่

ปิ่นอนงค์สบตาแม่ รีบปิดปากน้อยให้หยุดถาม  ถ้าไม่อยากเดือดร้อนอย่าพูดเรื่องนี้อีก

ooooooo

ในโรงแรมเล็กๆจังหวัดเดียวกับไร่ ไพศาล ใหญ่ เข้ามาพักกับปานเทพ เขากำลังดูรูปในไอแพด ที่จ้างคนแอบเข้าไปถ่ายมุมต่างๆในไร่ไพศาล และคนงานสำคัญๆทุกคน ใหญ่เห็นแล้วรู้ว่าคนงานเก่าๆแทบไม่เหลืออยู่ มาสะดุดที่ภาพธีระ ปานเทพรายงานว่าเป็นผู้จัดการไร่คนใหม่

“ส่วนคนนี้ไม่รู้ใคร สวยชะมัด หรือเป็นยัยทัศนีย์”

“ปิ่นอนงค์...” ใหญ่ตอบเสียเอง

“ฮ้า นี่เหรอยัยปิ่นปอดแหกของแก เฮ้ย...แล้วแกจำได้ไงวะ ไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าปี”

“หน้าแหยๆแบบนี้ ทั้งไร่มีคนเดียว” ใหญ่ไม่บอกว่าเคยเห็นเธอตอนแอบไปงานศพพ่อ

ใหญ่เปลี่ยนเรื่องบอกว่าจะออกไปหาอะไรกินเสียหน่อย...ณ ศูนย์การค้าของจังหวัด ปิ่นอนงค์เดินเลือกซื้อของแต่งห้องให้ทรรศนะ เห็นโคมไฟถูกใจจึงซื้อถือเดินออกมาจากร้าน ผ่านร้านกาแฟที่ใหญ่นั่งอยู่ เขาจิบกาแฟค้างเมื่อเห็นเธอเดินมาหยุดพูดโทรศัพท์

“ว่าไงน้อย พี่ซื้อของแต่งห้องคุณนะอยู่ อ๋อ ได้ๆ เดี๋ยวพี่ซื้อเข้าไปให้นะ แล้วมีอะไรหมดอีก พี่ยังพอมีเงิน โอเคจ้ะ” ปิ่นอนงค์กดวางสายเดินไป

ใหญ่ลุกออกจากร้านตามไปทันที ปานเทพออกมาจากห้องนํ้าร้าน แปลกใจใหญ่หายไปไหน...ปิ่นอนงค์หอบของพวกกระบุง ไม้กวาดที่น้อยฝากซื้อและถุงพะรุง–พะรัง เดินดูของอื่นอีก รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม เริ่มหวาดกลัว วิ่งหนีมาชนกับยามข้าวของกระจาย

“ยามคะ มีคนสะกดรอยตามฉันมาค่ะ”

ยามเหลียวมองไปรอบๆ ไม่เห็นใครน่าสงสัย “ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่รถ”

ยามช่วยเก็บของเดินมาส่งที่รถ ปิ่นอนงค์ตกใจเมื่อควานหากุญแจรถไม่พบ เธอร้อนรน ยามรีบบอกให้ใจเย็นๆ ตนจะไปช่วยหาให้...สุดท้ายก็หาไม่เจอ เพราะใหญ่เป็นคนเก็บไว้ได้

ooooooo

ถวิล คนขับรถเก่าแก่ของไร่ไพศาล ถือกุญแจรี่มาที่รถจะไปรับปิ่นอนงค์ เพราะเธอโทร.มาขอความช่วยเหลือ ธีระต้องการใช้รถ เห็นถวิลมาพอดีจึงใช้ให้สตาร์ตรถเปิดแอร์รอให้เย็น แล้วขับไปส่งตน แต่ถวิลกลับบอกว่า ตนขับรถให้คุณไพศาลกับคุณนายเท่านั้น ธีระโกรธชี้หน้าด่า

ครองสุขเข้ามาปราม พอรู้ว่าถวิลจะไปรับปิ่นอนงค์ก็โวยวายยกใหญ่...ปิ่นอนงค์จึงต้องหอบข้าวของมายืนเรียกรถรับจ้าง ใหญ่ปลอมเป็นคนขับรถสามล้อมาจอดตรงหน้า เธอเห็นหน้าคลับคล้ายคลับคลา รู้สึกไม่ไว้ใจจึงปฏิเสธไม่ไป ใหญ่ทำเป็นโวยที่มาโบกรถ เธอขอโทษ พลันมือถือดัง เธอรีบกดรับถามว่าลุงหวินถึงไหนแล้ว ปรากฏว่าเป็นน้อยโทร.มาบอกว่าอุ่นเรือนเป็นลม ปิ่นอนงค์ตกใจตอบไปว่าจะหารถกลับเดี๋ยวนี้ ใหญ่ได้ยินแกล้งว่า

“ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพฯนะคุณ ใกล้ค่ำอย่างนี้ พวกรถรับจ้างเขากลับบ้านกลับช่องไปหาลูกเมียกันหมดแล้ว ตกลงจะไปรึเปล่า”

ปิ่นอนงค์เป็นห่วงแม่ ตัดสินใจหอบของขึ้นรถใหญ่ ตลอดเวลาที่นั่งมา เธอสบตาเขาทางกระจกมองหลังอย่างไม่ค่อยไว้ใจ ใหญ่ยิ้มมุมปาก

“มีอะไรเหรอครับ แอบมองผมทำไม”

“เปล่า แค่สงสัยว่านายเป็นคนแถวนี้รึเปล่า ทำไมไม่ค่อยคุ้นหน้า”

“อ๋อ ผมเพิ่งย้ายมา ชอบที่นี่มันเงียบดี คนเคยมีชนักติดหลังอย่างผม มาอยู่แถวนี้ใครตามหาคงเจอตัวยาก”

ปิ่นอนงค์หน้าเสีย เปลี่ยนมาถามว่าเขารู้จักทางไปไร่ไพศาลได้อย่างไร ใหญ่ทำทีร้องว่าชื่อเสียงโด่งดังขนาดนั้น ใครจะไม่รู้จัก แล้วย้อนถามว่าเธอเป็นลูกสาวเจ้าของไร่หรือ ปิ่นอนงค์รีบบอกว่าตนเป็นลูกจ้าง ใหญ่อมยิ้มแกล้งเลี้ยวรถไปอีกทาง เธอร้องลั่นว่าผิดทาง เขาอ้างว่าทางเดิมทำถนน เธอเถียงว่าเมื่อเช้ามายังไม่มีอะไร สั่งให้กลับรถไปทางเดิม ใหญ่แกล้งทำรถกระตุกๆ เครื่องดับ ปิ่นอนงค์ใจเสีย ควานหามีดพับในกระเป๋า เห็นใหญ่ลงไปดูเครื่องจึงรีบกดโทรศัพท์หาถวิล ติดต่อไม่ได้ กดใหม่หาน้อย ใหญ่โผล่หน้าเข้ามา เธอตกใจทำมือถือหล่นพื้น

“นี่คุณ...ช่วยเข็นรถหน่อยสิ”

ปิ่นอนงค์กะพริบตาถี่ๆ ค่อยๆลงจากรถมาเข็น ใหญ่ขึ้นนั่งพยายามติดเครื่อง เข็นจนเหนื่อยหอบ ไม่ติด ใหญ่บอกว่าเครื่องคงพัง

“อ้าว แล้วจะทำไงต่อไปล่ะ ฉันต้องรีบกลับบ้านซะด้วย แม่ไม่สบาย”

ใหญ่บอกว่าแถวนี้ไม่ค่อยมีรถผ่าน เขาจะไปตามช่างให้เธอเฝ้ารถไว้ ว่าแล้วก็เดินดุ่มๆไป ปิ่นอนงค์หวาดกลัว กลับขึ้นไปบนรถ ควานหามือถือที่หล่น เจอเสื้อเก่าๆดึงออกมาจากใต้เบาะ ตกใจเห็นเสื้อเปรอะไปด้วยเลือด แถมห่อมีดสปาร์ตามีคราบเลือดเกรอะกรังไว้ เธอกลัวคว้ากระเป๋าวิ่งกลับไปทางเดิม ใหญ่โผล่มาดักหน้า

“บอกให้เฝ้ารถ มาวิ่งเล่นอะไรแถวนี้”

ปิ่นอนงค์ชักมีดพับออกมาขู่ “แกไม่ต้องพูด แกเป็นคนร้าย แกจะเอาฉันมาฆ่าชิงทรัพย์ ถอยไปเดี๋ยวนี้”

“โธ่เอ๊ย มีมีดพับแบบนี้ก็ไม่บอก อุปกรณ์เยอะดี ซ่อมรถได้เลยนะนี่ มา ขอยืมหน่อย” ใหญ่หัวเราะยื่นมือไปขอ

ปิ่นอนงค์ตกใจ ตวัดมีดโดนสายกระเป๋าถือตัวเองขาดหล่นพื้น เธอยังหลับตาตวัดมีดไปมาโดนมือใหญ่ร้องโอ๊ย เธอลืมตาขึ้นมาตกใจทิ้งมีดวิ่งหนีสุดชีวิต โชคดีมีรถแล่นผ่านมา และเผอิญเป็นรถของจินตนาเพื่อนสนิท จึงพาปิ่นอนงค์กลับมาดูแม่ พอเห็นว่าไม่เป็นอะไรมากจึงออกมาหาที่ระเบียงหน้าห้อง จินตนาเพิ่งคุยกับตำรวจที่ตนแจ้งไปดูที่เกิดเหตุ ตำรวจรายงานว่าไม่พบร่องรอยอะไรเลย ปิ่นอนงค์เสียดายที่ไม่ได้จำเลขทะเบียน แต่ก็ขอบใจเพื่อนที่ผ่านมาแถวนั้นพอดี...จินตนานึกได้ถามว่าที่ไร่ไพศาลมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

“เรื่องอะไรเหรอจิน มีอะไร” ปิ่นอนงค์งง

“บริษัทยาปศุสัตว์ที่ฉันแนะนำให้ที่นี่ เขาแจ้งมาว่า ทางไร่ยังไม่โอนเงินค่ายาไปให้เลยสามงวดแล้วนะ แล้วสัตว์ในไร่เราก็เยอะซะด้วย...ไอ้โรคเท้าเปื่อยกำลังจะมาอีกแล้ว จะเอายังไงดี ให้ฉันสั่งยาให้เลยมั้ย”

ปิ่นอนงค์รู้สถานภาพในไร่ดี จึงปัดไปว่าจะปรึกษาถวิลก่อนแล้วจะโทร.ไปบอก...ส่งเพื่อนกลับขึ้นรถไปแล้ว ปิ่นอนงค์เข้ามาในห้องทรรศนะที่ตนกำลังตกแต่งอยู่ มองรูปเขาพึมพำ

“คุณนะคะ อีกไม่กี่วันเราจะได้พบกันแล้ว ปิ่นดีใจที่สุด ปิ่นรอวันนี้มานานเหลือเกิน ความหวังที่จะได้พบคุณนะ เป็นกำลังใจที่ทำให้ปิ่นต่อสู้กับเรื่องร้ายๆ

ทุกอย่างมาได้ ปิ่นจะพยายามแต่งห้องนี้ให้สวยที่สุด เพื่อเป็นของขวัญให้คุณนะ นะคะ...”

ในขณะที่ข้าวของทุกอย่างรวมถึงกระเป๋าสะพายของปิ่นอนงค์ ถูกใหญ่เก็บรวมไว้หมด เขาเปิดดูกระเป๋าสตางค์เธอ เห็นรูปทรรศนะก็ยิ้มเยาะ...ปานเทพเปิดประตูเข้ามาเห็นที่มือใหญ่มีผ้าพันแผลจึงถามว่าไปทำอะไรมา ตนตามหาจนปวดหัว

“ไปปล้นมา” ใหญ่มองข้าวของที่กองของปิ่นอนงค์

ปานเทพตกใจ ใหญ่ไม่เล่าแต่ย้อนถามว่า ตนเช่ารถรับจ้างในตลาดมา ตอนนี้จอดทิ้งไว้ ถ้าตำรวจตามเจอคงไม่เอาผิดเจ้าของรถใช่ไหม ปานเทพงงว่าใหญ่ทำอะไร ใหญ่ว่าตนเป็นฆาตกรก็ต้องแสดงให้สมบทบาท ปานเทพส่ายหน้า เตือนเพื่อนให้ทำเรื่องที่ค้างคาให้เสร็จก่อนจะดีกว่า

“ก็กำลังจัดการอยู่นี่ไง ใจเย็นน่าเพื่อน รอมาได้ตั้งสิบกว่าปี รออีกหน่อยคงไม่เป็นไร อีกอย่างทายาทของไร่ไพศาลจะกลับบ้านทั้งทีต้องให้มันตื่นเต้นอลังการหน่อยสิวะ” ใหญ่ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

ooooooo

ทางเข้าไร่ไพศาล รถสปอร์ตแล่นเข้ามาบีบแตรลั่น คนงานพยายามกั้นไม่ให้เข้าไป จอมมาช่วยขวางเกิดชกต่อยกับนิคเจ้าของรถ ทัศนีย์หลับอยู่ที่เบาะรถ ผงกหัวขึ้นมาร้องให้ปล่อยแฟนตน ทุกคนตกตะลึง เธอตรงเข้าตบหน้าจอมอย่างแรง

ปิ่นอนงค์ยกถาดอาหารมาวางให้อุ่นเรือนถึงห้อง และอยากพาเธอไปให้หมอเช็กว่าทำไมเป็นลมบ่อย แต่เธอไม่ยอมไป น้อยวิ่งมาตามบอกว่าทัศนีย์กลับบ้านแล้ว

“แล้วจะตื่นเต้นไปทำไมน้อย ก็คุณทัศนีย์เธอจะไปจากบ้านอาทิตย์สองอาทิตย์แล้วก็กลับที มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่” อุ่นเรือนถาม

น้อยว่าคราวนี้ไม่ปกติ เพราะมีแฟนมาด้วย ปิ่นอนงค์ สบตาอุ่นเรือนอึ้งๆ ทั้งสามวิ่งมาที่ตึกใหญ่ ทัศนีย์กำลัง หยอกล้อนิคแฟนหนุ่มให้หายโกรธคนงาน พอเห็นพวกปิ่นอนงค์มาจึงใช้ให้ยกกระเป๋าเสื้อผ้าทั้งหมดขึ้นไปไว้บนห้องตน อุ่นเรือนแปลกใจที่มีมากกว่าเดิม ทัศนีย์บอกว่าของนิคหนึ่งใบ อุ่นเรือนจับอกตกใจ

“จะดีเหรอคะคุณนี มันจะดูไม่งามนะคะ”

“เอ๊ะ ป้าอุ่น ป้าไม่ใช่แม่ฉันนะ ไม่ต้องมาทำสั่งสอน ไปทำหน้าที่ของตัวเองไป ฉันหิวแล้ว เอาโจ๊ก สองชาม กาแฟด้วย” ทัศนีย์ตระกองกอดนิคท่าทางเมาทั้งคู่ชวนกันไปอาบน้ำ

อุ่นเรือนหนักใจ จะทำอย่างไรดี ปิ่นอนงค์จึงบอกว่าตนจะลองไปเตือนๆทัศนีย์เอง แต่พอขึ้นมาบนห้อง น้อยเอามือปิดตาเดินสวนออกมา ปิ่นอนงค์เข้าไปต้องตะลึง เมื่อเห็นทั้งสองอยู่ในชุดผ้าขนหนูคลอเคลียกันอยู่ นิคเห็นมีคนเข้ามาจึงบอกว่าจะไปรอในห้องน้ำก่อน

“คุณนี ปิ่นขอร้องอย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ ถ้าคุณนายรู้เข้าคงจะเสียใจมาก” ปิ่นอนงค์เตือน

“อ๋อเหรอ การที่ฉันมีผัว เอ๊ย มีแฟนมันเป็นเรื่องหนักหนาสาหัสมากอย่างนั้นเหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แต่เวลานี้มันยังไม่สมควร คุณนีควรตั้งใจเรียนให้จบซะก่อน แล้วค่อยแต่งงานกับผู้ชายที่คุณนีรัก”

“มากไปแล้วมั้งปิ่น ถือดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ อิจฉาล่ะสิ เพราะเธอมันไม่เคยมีแฟน มีคนที่เป็นเพื่อนคุย ดูหนังกินข้าว แล้วที่สำคัญนะปิ่น ผู้ชายเนี่ย คือเครื่องคลายเหงาที่ดีที่สุด คนอย่างเธอไม่รู้หรอกว่ามันดียังไง” ...เสียงนิคเรียกให้ทัศนีย์ไปถูหลังให้ จึงตัดบท “ไม่ต้องมาเตือนฉัน เตือนตัวเองเถอะว่า จะแก่ตายไปเปล่าๆ เพราะมัวแต่รอคอยพี่นะ เคยได้ยินมั้ยปิ่น แม่สายบัวคอยเก้อ มา...ฉันจะให้เธอดูอะไร”

ทัศนีย์จะเปิดคลิปภาพให้ดู นิคเดินออกจากห้องน้ำในสภาพฟองเต็มตัวมายืนข้างทัศนีย์ ปิ่นอนงค์ตกตะลึงรีบวิ่งออกจากห้องทันที สองคนหัวเราะไล่หลัง

ooooooo

ฟ้าสาง ถวิลสะดุ้งตื่นในรถที่จอดหน้าบ้านหลังใหญ่ เขารู้สึกเหมือนเป็นบ่อนการพนันจึงลงไปเมียงๆมองๆ สมุนที่ยืนคุมเห็นผิดสังเกตเข้าไป

จับตัว...ขณะเดียวกัน ครองสุขกับธีระกำลังโดนเสี่ยตงทวงหนี้ ฉีกเช็คของครองสุขที่เด้งโปรยต่อหน้าแถมขู่ จะไปเยือนที่ไร่ไพศาล พลันสมุนคุมตัวถวิลเข้ามารายงานว่า มาด้อมๆมองๆ ครองสุขตกใจรีบบอกว่าคนของตนเอง

ระหว่างมาขึ้นรถ ถวิลถามครองสุขว่าพวกนั้นเป็นใคร เธอตอบว่าลูกค้าเก่าแก่ของไร่ ถวิลแปลกใจเพราะตนติดตามไพศาลมานานไม่เคยเห็น ธีระโวย เป็นแค่คนขับรถต้องรู้ทุกเรื่องด้วยหรือ ครองสุขปรามให้พอได้แล้ว และให้รีบกลับบ้าน ตนง่วงนอน

รถครองสุขแล่นออกไป ใหญ่และปานเทพนั่งมองอยู่ในรถที่จอดหลบอยู่ ปานเทพคุยโทรศัพท์กับสารวัตรแล้วหันมาบอกใหญ่ว่า

“บ่อนของเสี่ยตง ขาใหญ่ที่ตำรวจยังไม่เข้าจับ เพราะยังรอให้มันพลาดเรื่องยาอยู่”

“น่าสนใจดีว่ะ” ใหญ่ยิ้มอย่างสะใจ แล้วลงจากรถ ปานเทพตกใจถามจะไปไหน เขาตอบว่าจะไปลองเสี่ยงโชคดู ปานเทพกุมขมับในความห่ามของเพื่อน...

พอเห็นรถครองสุขกลับมา คนในบ้านก็หนักใจเกรงระเบิดลง ปิ่นอนงค์ออกไปรับหน้า พยายามดันให้ครองสุขไปพักผ่อนที่รีสอร์ต อ้างว่าช่างจะมาทาสี ครองสุข เห็นน้อยกำลังล้างรถสปอร์ตจึงถามว่านั่นรถใคร น้อยโพล่งออกมาว่า

“รถผัวใหม่คุณทัศนีย์ค่ะ อุ๊บ...” น้อยรีบปิดปากตัวเอง

แต่ไม่ทันแล้ว ครองสุขเข้ามาในบ้านเห็นทัศนีย์ป้อนข้าวกับนิคน่าหมั่นไส้ จึงโวยวายตะเพิดนิคกลับไป ด่าว่าหลานสาวทำตัวน่าอับอาย ยังเรียนอยู่แท้ๆ คบผู้ชายไม่เลือกหน้า ปิ่นอนงค์กับอุ่นเรือนพยายามกันไม่ให้ครองสุขตบตีทัศนีย์ ครองสุขพลั้งมือสะบัดอุ่นเรือน ไปกระแทกข้างฝา ทรุดลง แน่นหน้าอกหายใจไม่ออก หมดสติ ปิ่นอนงค์ตกใจ

“แม่...แม่...ลุงหวิน พาแม่ส่งโรงพยาบาลที”

ถวิลได้ยินรีบบอกจอมไปช่วยกัน...ปิ่นอนงค์เกาะขอบเตียงแม่ร้องไห้ไปจนถึงห้องฉุกเฉิน พยาบาลกันไม่ให้เธอเข้าไป...พักใหญ่ๆที่ปิ่นอนงค์รออย่างร้อนรน จนหมอออกมาบอกว่า ต้องผ่าตัดทำบอลลูนหัวใจด่วน ขอให้ญาติเซ็นยินยอม ปิ่นอนงค์ยืนหน้าซีดรู้ตัวว่าไม่มีเงิน จอมประคองปลอบใจ ถวิลบอกเธอให้เซ็นไปเลย แล้วรับรองกับหมอว่า

“จัดการได้เลยครับ เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง คนไข้เป็นแม่บ้านไร่ไพศาลครับ”

ooooooo

ทางด้านครองสุข เธอเดินไปมาอย่างหงุดหงิด ธีระโอบปลอบให้ใจเย็นๆ ทัศนีย์ไม่เห่อใครนาน เดี๋ยวเบื่อก็เลิกไปเอง ครองสุขอึดอัดใจไล่ธีระออกไปจากห้องก่อนตนอยากอยู่คนเดียว เธอมองภาพไพศาลที่แขวนอยู่รู้สึกเหมือนกำลังเยาะเย้ยตน จึงโวยวายไม่ยอมแพ้ ถึงอย่างไร ไร่นี้ก็ต้องตกเป็นของทรรศนะกับทัศนีย์ ตนอุตส่าห์เอาชีวิตสาวมาทิ้งไว้กับตาแก่อย่างเขาแล้ว

ครองสุขคิดถึงอดีตที่ไพศาลมอบสร้อยเพชรเป็นของหมั้น ตนเอามาอวดอุ่นเรือน

“คุณหนูจะแต่งงานกับนายไพศาลนั่นจริงเหรอคะ เขาแก่กว่าคุณหนูตั้งเกือบสองรอบ”

“ดีสิ แก่ยังงี้อยู่อีกไม่เท่าไหร่ก็ตาย ทิ้งสมบัติให้ฉัน แกไม่รู้อะไร คุณไพศาลมีทั้งไร่ ทั้งรีสอร์ต กว้างสุดลูกหูลูกตา”

“แล้วคุณไพศาลรู้เรื่องคุณนะคุณนีมั้ยคะ”

ระหว่างนั้นทรรศนะกับทัศนีย์ยังเป็นเด็ก ทะเลาะแย่งมงกุฎที่ทรรศนะทำให้ปิ่นอนงค์ แต่ทัศนีย์จะเอา ครองสุขเอ็ดให้เลิกแย่งกันเสียที ต่อไปตนจะหามงกุฎของจริงมาให้ ทัศนีย์ตาวาวถามว่าจริงหรือ ครองสุขบอกลูกๆว่า พวกเราจะย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์กลางเขา มีทั้งเงินทอง เพชรนิลจินดามากมาย แต่มีข้อแม้

“ฟังนะ ทรรศะ ทัศนีย์ ถ้าแกอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ พวกแกต้องเรียกฉันว่าน้า...ไม่ต้องถาม ทำตามที่ฉันบอก แล้วแกจะสบาย นังอุ่นถ้าอยากหอบลูกไปอยู่กับฉันก็จัดการสอนลูกแกใหม่ด้วย ฉันไม่เคยมีผัว มีลูก จำไว้”

แต่พอเข้ามาเป็นครอบครัวก็เจอฤทธิ์เดชของใหญ่ ลูกชายไพศาล อาละวาดในวันแรก เตะข้าวของกระจาย ไม่ยอมรับให้มาตีเสมอแม่ของตน ไพศาลตบหน้าลูกชายต่อหน้าทุกคน ใหญ่เสียใจวิ่งกลับไปชนปิ่นอนงค์ล้มลง หลังจากนั้น ใหญ่กับครอบครัวครองสุขก็ทะเลาะกระทบกระทั่งกันเป็นประจำ จนวันหนึ่ง ทรรศนะมาขอใหญ่เล่นด้วย ความที่ใหญ่ชอบเล่นเตะต่อยจึงดูเหมือนไล่ต่อยทรรศนะ ครองสุขเห็นโวยวายไปฟ้องไพศาล เขามาลงโทษใหญ่ ปานเทพช่วยยืนยันว่าเป็นการเล่นกันธรรมดา แต่ครองสุขไม่เชื่อ ไพศาลให้ใหญ่กราบขอโทษครองสุข ใหญ่ไม่ยอมจะโดนพ่อตีด้วยไม้เท้า เขาจึงดึงไม้มาโยนทิ้ง ไพศาลโกรธมากไล่ลูกออกจากบ้าน แล้วตัวเองก็หน้ามืดเป็นลมล้มลง ใหญ่ไม่หันมาเหลียวแล

หลังจากนั้นไม่นาน ใหญ่มักเก็บตัวอยู่ในโรงนา วันหนึ่งเห็นครองสุขพลอดรักกับผา สามีเก่าที่มาตามให้กลับไป ครองสุขเอาเงินมาล่อ ใหญ่เผยตัวออกมา

“แกสองคนหลอกพ่อฉัน ฉันจะไปบอกพ่อให้จับแกเข้าคุก”

ครองสุขบอกผาให้จัดการใหญ่ เขาถอยกรูดมาเหยียบคราดล้มลง จึงคว้าคราดมาถือป้องกันตัว ผาชักมีดออกมาจะแทงใหญ่ ใหญ่ยกคราดป้อง ซี่คราดกระแทกมือผา มีดตวัดปาดคอตัวเองล้มลงเลือดกระฉูด ใหญ่ตกใจโยนคราดทิ้ง ครองสุขโวยวายว่าใหญ่ฆ่าคนตาย

“ถ้าตำรวจมาถึง คนที่ติดคุกก็คือแก คุณไพศาล

ไม่มีทางเชื่อเรื่องที่แกบอกหรอก ฉันว่าแกหนีไปซะดีกว่า ไปสิ ไป๊”

ด้วยวัยเพียงสิบห้า สิบหก ทำให้ใหญ่ยังคิดอะไรไม่เป็น เขาวิ่งหนีเตลิดออกไป ครองสุขยิ้มเยาะ “ขอบใจนะที่แกช่วยกำจัดเสี้ยนหนามให้ฉัน ขอให้แกไปแล้วไปลับ อย่ากลับมา”

ooooooo

ในขณะที่ใหญ่เข้าไปป่วนในบ่อนของเสี่ยตง จนเกิดเรื่องวิ่งหนีออกมา โดดขึ้นรถบอกปานเทพให้รีบขับหนี แต่ยังบอกปานเทพให้ขับช้าหน่อยเพื่อให้พวกมันตามทัน ปานเทพแปลกใจกลัวลูกปืนที่ยิงไล่มา ใหญ่ต้องการให้พวกนั้นตามมาเห็นว่าตนหนีเข้าไปในไร่ไพศาล

ใหญ่โดดลงจากรถวิ่งเข้าไปให้ปานเทพขับรถกลับที่พัก พวกเสี่ยตงตามไล่ล่าใหญ่เข้าไปในไร่ ถวิล จอมนำคนงานมาขวาง กำลังจะมีเรื่องกัน ธีระเข้ามาเอ็ดตะโรมีเรื่องอะไรกัน พอเห็นว่าเป็นพวกเสี่ยตงก็จ๋อยลง พูดจาดีด้วยและกุลีกุจออำนวยความสะดวก

ปิ่นอนงค์กลับมาถึง เห็นผู้คนวุ่นวายถามไถ่ถวิลจนรู้ว่าพวกนักเลงมาตามคนร้ายปล้นเงิน ถวิลให้ปิ่นอนงค์เข้าห้องอย่าออกมามันอันตราย แต่เธอต้องไปรายงานครองสุขก่อน มาถึงเห็นกำลังหงุดหงิดเพราะทรรศนะโทร.มาขอเงินหนึ่งแสน ทำให้ไม่กล้าบอกเรื่องเงินผ่าตัดแม่

ปิ่นอนงค์กลับเข้าห้องเตรียมตัวจะอาบน้ำ เห็นหน้าต่างห้องตนแง้มอยู่ก็แปลกใจ ไปปิด แต่พอหันกลับมาเจอใหญ่ โถมเข้าปิดปาก เธอจ้องหน้าเขา จำได้ว่าคือคนขับรถสามล้อ...เสียงธีระนำพวกเสี่ยตงมาค้นหาบริเวณหน้าเรือน แต่ขอไม่ต้องเข้าไปค้น เพราะจะทำให้พวกผู้หญิงแตกตื่น ปิ่นอนงค์ดิ้นรน ใหญ่ถลึงตาใส่กระซิบ ถ้าร้องจะประกาศว่าเป็นผัวเมียกำลังจู๋จี๋กัน ธีระเรียกปิ่นอนงค์ให้โผล่หน้ามาบอกว่ามีใครแปลกปลอมเข้าไปบ้าง เธอจำต้องยื่นหน้ามาบอกว่าไม่มี ธีระพาพวกสมุนกลับไป ใหญ่ยิ้มกวนๆ บอกให้เธอไปอาบน้ำ ตนจะนอนพักเสียหน่อย

ooooooo

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement