วันอังคารที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

เมียหลวง ตอนที่ 7


3 มิ.ย. 2560 08:13
1,715,598 ครั้ง

เมียหลวง ตอนที่ 7

อ่านเรื่องย่อ

เมียหลวง

แนว:

ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

กฤษณา อโศกสิน

บทโทรทัศน์โดย:

จุฑามาศ สาคร/วิริยาภรณ์ จุนหะวิทยะ

กำกับการแสดงโดย:

อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย:

บริษัท ดี วัน ทีวี จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

กฤษฎา พรเวโรจน์, วรัทยา นิลคูหา,คริส หอวัง

วิกันดา อนิรุทธิ์ เจนจบและอรอินทร์เดินมาถึงหน้าป้ายชื่อรีสอร์ต วิกันดาหยุดเถียงกับอนิรุทธิ์ ตั้งสติเพื่อทำงาน เห็นหญิงสองคนรอรับอยู่จึงแจ้งว่าท่านผู้หญิงวิภารดีติดต่อไว้

“ค่ะ ท่านโทร.แจ้งเมื่อกี้ว่าคุณกำลังเดินทางมา นี่ค่ะท่านประธานมาดามฮง ส่วนดิฉันมิแร เป็นเลขา”

“ดิฉันชื่อวิกันดา เป็นสถาปนิกโครงการค่ะ นี่คุณเจนจบจากบริษัทผู้รับเหมา ทางนี้ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ สามีดิฉันกับคุณอรอินทร์ค่ะ”

มาดามฮงยิ้มต้อนรับและบอกว่าตนชอบอาหารไทยแต่พวกเขามาที่นี่อย่าลืมชิมอาหารเกาหลีบ้าง วิกันดายิ้มรับอย่างถูกชะตาในความใจดีไม่ถือตัวของเธอ... มาดามฮงพาทุกคนเดินชมรอบๆรีสอร์ต โดยเฉพาะแปลงผักที่ปลูกเอง เพราะเธอถือหลักพึ่งพาอาศัยกับธรรมชาติ

“ดีมากเลยค่ะ ท่านหญิงเองก็อยากทำรีสอร์ตแบบนี้เหมือนกัน”

“นอกจากให้อยู่สบาย มีที่ให้ออกกำลังขี่จักรยานแล้ว เรายังเน้นอาหารเพื่อสุขภาพ อาหารที่นี่จะไม่ใช้สารเคมี ไม่ใส่ผงชูรส คนเกาหลีถึงแข็งแรง”

วิกันดาเห็นว่าเป็นเรื่องที่น่าทำตาม เจนจบเห็นด้วยจะเสนอไอเดียปลูกผักปลอดสารพิษแก่ท่านหญิง มาดามฮงยินดีให้คำปรึกษาทุกอย่าง ตนสนิทกับท่านหญิงมาก อรอินทร์อยากมีส่วนร่วมรีบบอกว่าถึงท่านหญิงไม่มา ตนก็จะเก็บภาพไปให้ รับรองว่าสวยเหมือนเห็นสถานที่จริง ว่าแล้วก็ควงแขนอนิรุทธิ์ไปเดินถ่ายรูป วิกันดามองเคืองๆ ที่ทำตัวเป็นเจ้าของเขา

มาดามฮงกับมิแรพาทุกคนมามุมขี่จักรยาน อรอินทร์ กรี๊ดกร๊าดที่จักรยานเป็นแบบถีบคู่ จะชวนอนิรุทธิ์ แต่มาดามฮงเอ่ยปากให้วิกันดาถีบกับสามีจะให้มิแรถ่ายรูปเก็บไว้ วิกันดาสบตาอนิรุทธิ์อึ้งๆ เขารีบไปเลื่อนจักรยานมาคันหนึ่งแล้วประคองวิกันดาให้ขึ้นก่อน อรอินทร์มองตาขวาง เจนจบแอบขำแต่ก็ไปเลื่อนจักรยานมาอีกคันเพื่อถีบกับเธอ

วิกันดาไม่ค่อยเล่นกิจกรรมผาดโผนอะไร จึงถีบจักรยานไม่สัมพันธ์กับอนิรุทธิ์จนเริ่มหงุดหงิด อนิรุทธิ์บอกให้เธอใจเย็นเดี๋ยวจะเหนื่อยเสียก่อน แต่แล้ววิกันดาก็ทนไม่ไหว

“ไม่เอาแล้ว ขี่ไปคนเดียวเถอะ”

“แบบนี้ทุกที ไม่เคยยอมปรับตัวทำสิ่งที่ผมชอบเลย” อนิรุทธิ์ถอนใจ

เจนจบขี่มาเทียบเห็นวิกันดาลงจากจักรยาน อรอินทร์ได้ทีรีบย้ายไปคันอนิรุทธิ์ วิกันดามองอย่างน้อยใจ...อรอินทร์กระเง้ากระงอดว่าตนเป็นตัวสำรองตามเคย อนิรุทธิ์ปลอบเธอเป็นคนพิเศษของตน และท้าแข่งกันปั่นเร็วจะทันกันไหม อรอินทร์ยิ้มรับคำท้า ทั้งสองขี่ได้สัมพันธ์กันจนวิกันดารู้สึกอิจฉาที่เข้าขากันดี

เจนจบพาวิกันดามานั่งเขียนงานในแท็บเล็ตที่เทอเรซริมแม่น้ำ พักใหญ่อรอินทร์ควงอนิรุทธิ์ตามมานั่งด้วย อรอินทร์ยั่วว่าน่าเสียดายที่ไม่ขี่ตามไป วิวตรงนั้นสวยมาก เจนจบเอ็ดให้เธอเลิกทำแบบนี้เสียที อรอินทร์ปรี๊ด “เดือดร้อนแทนกันจังนะ หรือว่ามีอะไรที่ฉันไม่รู้”

อนิรุทธิ์ปรามอรอินทร์ให้หยุด แต่เธอกลับเยาะหยัน “เสียดายนะคะ คุณพี่คงต้องพัฒนาตัวเองหน่อย จะได้สนุกกับพี่รุทธิ์ได้เหมือนอร”

“ไม่จำเป็น ฉันเป็นตัวฉันเอง ไม่จำเป็นต้องเหมือนใครแล้วฉันก็ไม่อยากเหมือนเธอด้วย”

อรอินทร์ยักไหล่แสร้งหัวเราะ เข้ากระซิบข้างหูวิกันดา “มิน่า...ผัวถึงเบื่อ”

วิกันดาทำหน้านิ่งแต่กำมือแน่นยับยั้งอารมณ์ไม่ให้ เต้นตามแรงยุของอรอินทร์...พอมาถึงร้านขายของที่ระลึก วิกันดาเลือกซื้อตุ๊กตาปูนปั้นน่ารักๆ อนิรุทธิ์เข้ามาถามว่าซื้อให้ลูกหรือ เธอปั้นปึ่งไม่อยากเสวนาด้วย อรอินทร์คุยโทรศัพท์กับนิ่มอยู่แต่สายตาจับจ้องไปที่ทั้งสอง นิ่มถามแม่จะกลับเมื่อไหร่ อรอินทร์บอกลูกว่า “ขอเวลาอีกนิด แล้วเราจะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์”

อนิรุทธิ์พยายามง้อวิกันดา ขอให้เธอคุยกันดีๆ เธอไล่ให้เขาไปใส่ใจอรอินทร์ เขาปัดเธอเกี่ยวอะไรด้วย วิกันดาสวน “คุณเป็นคนลากเขาเข้ามาเกี่ยวในชีวิตเรา แล้วจะถามฉันทำไม”

“มีเหตุผลหน่อยสิ”

“พอเถอะ อย่านึกว่าฉันไม่รู้ว่าคุณไปทำอะไรมา ถ้าอยากนักก็ย้ายไปนอนกับเขาเลย เดี๋ยวฉันจะเก็บของให้”

“ไม่ได้ เราเป็นสามีภรรยากัน ถ้าท่านหญิงหรือใครรู้ว่าผมย้ายห้อง เราจะเสียหายได้ รักษาหน้ากันบ้าง”

“รักษาเหรอ ที่คุณทำอยู่เนี่ยก็ทำให้ฉันไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว ไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่ากำลังทำร้ายครอบครัวเราแค่ไหน” วิกันดาพูดจบเดินกระแทกอนิรุทธิ์ออกไป เขาถอนใจยืนมอง

เจนจบเห็นท่าทีวิกันดาแล้วนึกสงสาร เคนเดินสวนวิกันดาที่หน้าเศร้าราวจะร้องไห้ก็แปลกใจ พอมาเจอเจนจบถอนใจเฮือกๆ ก็ถามเป็นอะไร เจนจบไม่เข้าใจว่าทำไมคนเจ้าชู้หลายใจถึงมีผู้หญิงดีๆ เพียบพร้อมอยู่เคียงข้าง ส่วนตนไม่มีใครเลย เคนปลอบบางทีอาจมีคนในพรหมลิขิตรอเขาอยู่ เจนจบขำเพราะฟังแล้วเหมือนคำพูดในละคร

วิกันดาเดินมาถึงลานดอกไม้ใกล้เรือนกระจกก็ทรุดนั่งร้องไห้ระบายความอัดอั้นเสียใจ เคนเดินตามมามองแต่ไม่อยากรบกวน

ooooooo

มื้อกลางวันที่ร้านอาหารริมน้ำ วิภารดีฟังวิกันดากับเจนจบสรุปผลงานในวันนี้ ดีใจที่ทุกอย่างราบรื่นด้วยดี จึงชูแก้วน้ำผลไม้ขึ้นเป็นการฉลองความสำเร็จล่วงหน้า อนิรุทธิ์โอบไหล่วิกันดา เธอถลึงตาใส่ เขากระซิบอย่าทำให้ท่านผู้หญิงรู้ว่าเรามีปัญหากันหรืออยากให้ใครโอบแทน

อรอินทร์นั่งจ้องมองอย่างไม่พอใจ เจนจบแกล้งกระซิบ อยู่สงบเป็นด้วย อรอินทร์ตอกกลับ “ทำไม เหงาปากเหรอ อุตส่าห์ทิ้งโรงงานตามเมียคนอื่นมาตั้งไกล แต่เขาไม่คุยด้วย”

เจนจบว่าเธอช่างคิดได้แค่นี้ อรอินทร์จะทะเลาะด้วย พอดีวิภารดีเอ่ยขึ้นขอตัววิกันดาสักครู่ อนิรุทธิ์รับคำ...วิภารดีดึงวิกันดามาชมที่เธอเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจนงานราบรื่น วรนารีแอบฟังรู้สึกอิจฉาแกมหมั่นไส้ เดินบ่นกระปอดกระแปดริมสระ พอเห็นวิกันดาเดินกลับมาก็แกล้งเดินชนให้เธอตกน้ำ เสียงวิกันดาร้องทำให้อนิรุทธิ์ตกใจจะรีบไปช่วย อรอินทร์ไม่อยากให้ไปจึงแกล้งทำตัวเองตกน้ำเหมือนกัน อนิรุทธิ์ไม่ได้ลังเลเลย เขากระโดดลงไปช่วยวิกันดาในทันที

วรนารีร้องลั่นว่าอรอินทร์ตกน้ำ เจนจบจึงกระโดดลงไปช่วย แต่เธอสะบัดตัวว่ายน้ำกลับขึ้นมาเอง...อนิรุทธิ์อุ้มวิกันดาขึ้นมานอนขอบสระโอบกอดอย่างห่วงใยว่าไม่เป็นอะไรแล้ว

ทั้งสี่คนนั่งตัวเปียก เคนเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ ทุกคนดูเป็นห่วงวิกันดา ยิ่งทำให้อรอินทร์โกรธมากขึ้น วรนารีกลัวความผิดรีบเข้ามาขอโทษว่าไม่ได้ตั้งใจ วิกันดาไม่ว่าอะไรแต่ให้เธอระวังไว้บ้าง วิภารดีชื่นชมอนิรุทธิ์ที่เป็นห่วงภรรยาและให้เขาพาวิกันดากลับที่พักก่อน

อนิรุทธิ์ประคองวิกันดามาถึงหน้าห้อง อรอินทร์ปรี่เข้ามาบอกมีเรื่องอยากคุยกับเขา อนิรุทธิ์ปัดไว้คุยทีหลัง เธอไม่ยอมยื้อแขนเขา อนิรุทธิ์เอ็ดแต่เธอโวย

“อรตกน้ำเหมือนกัน ทำไมคะ หรือว่าคุณพี่บอบบางจนต้องมีคนคอยเอาใจ แล้วอรไม่ต้องงั้นเหรอ”

อนิรุทธิ์เสียงเข้มให้ไปรอที่ห้องก่อน แต่อรอินทร์ไม่ยอมดึงลากแขนเขา อนิรุทธิ์ปลดมือเธอออกหันไปประคองวิกันดาเข้าห้อง วิกันดาสบตาอรอินทร์แวบหนึ่ง วรนารีแตะแขนเพื่อน เธอสะบัดออกน้ำตาไหลพรากอย่างเจ็บใจ

วิกันดาใส่ชุดเสื้อคลุม อนิรุทธิ์ช่วยเช็ดผมและถามไถ่มีแผลตรงไหนบ้าง เธอบอกแค่เจ็บข้อเท้านิดหน่อย เขารีบดึงขาเธอมาดู วิกันดามองอึ้งๆ เห็นถึงความเป็นห่วงของเขา อนิรุทธิ์จะไปซื้อยาแก้ไข้มาให้เธอกินกันไว้ก่อน เธอบอกไม่เป็นไรให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกเสีย เขาโผกอด

“ตอนคุณตกน้ำ ผมตกใจมากเลย กลัวว่าจะเป็นอะไร”

“คุณก็โดดลงมาช่วยวิแล้วไง” วิกันดาหัวใจพอง อนิรุทธิ์คุกเข่าลงยืดตัวจูบหน้าผากเธอ

“วิ...ที่ผ่านมาผมยอมรับว่าตัวเองเลว ทำคุณเสียใจ ทำให้คุณร้องไห้ แต่ผมยังยืนยันคำเดิม ว่าคุณกับลูกคือที่หนึ่ง ครอบครัวสำคัญกับผมมากที่สุด”

“วิรู้ค่ะ” วิกันดามองอนิรุทธิ์ด้วยสายตาอ่อนลง ค่อยๆสวมกอดเขาอย่างรักและหวงแหน

หลังจากนั้น อนิรุทธิ์กับวิกันดาพากันเดินซื้อของในตลาดปูซาน หยอกล้อกันราวคู่รักใหม่อย่างมีความสุข อนิรุทธิ์แอบหอมแก้มเธอหลายครั้ง จนเธอทุบแขนด้วยความเขิน จากนั้นวิกันดามานั่งรออนิรุทธิ์คุยงานที่มหาวิทยาลัยปูซาน เธอยิ้มแย้มทักทายด็อกเตอร์เจและฟังการสนทนาอย่างไม่รู้สึกเบื่อ เสร็จจากงาน อนิรุทธิ์บอกมีสถานที่สวยเด็ดที่อยากพาไป

ทางเดินขึ้นโบสถ์มีดอกไม้ริมทางนานาพรรณบานสะพรั่ง วิกันดารู้สึกสดชื่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อนิรุทธิ์ชวนไปไหว้พระขอพรในโบสถ์ เขากล่าวเสียงดัง ขอให้พระคุ้มครองเธอกับลูก วิกันดาขอให้พระคุ้มครองครอบครัว อนิรุทธิ์ยิ้มปลื้มที่เลือกแม่ของลูกไม่ผิด

“เราไม่ได้อยู่กันลำพังเงียบๆแบบนี้นานมากแล้ว” อนิรุทธิ์สบตาซึ้งๆ วิกันดาใจอ่อนยวบ

ทั้งสองจูงมือกันเดินไปตามทางที่สองข้างทางสวยงาม อนิรุทธิ์ลืมอรอินทร์ไปชั่วขณะ เขาโอบเอววิกันดาเดินสวนกับเจนจบ วิกันดารีบบอกเขาว่าด้านบนมีวัดสงบมาก อนิรุทธิ์เขม่น

“ขอตัวก่อน เชิญไปไหว้พระให้สบายใจ ไปวิ...”

เจนจบสะอึกมองวิกันดาอย่างเสียดาย ไม่ทันไรมีเสียงโทรศัพท์ดังขัด วิกันดาคิดว่าเป็นอรอินทร์ อนิรุทธิ์บ่นมีกอขอคอเสียแล้ว กดรับสายส่งให้วิกันดาดู เป็นโหน่งกับนุ่นโทร.เข้ามา เสียงหัวเราะของลูกๆทำให้หัวใจวิกันดาชุ่มชื่นยิ่งขึ้น...นวลได้ยินเสียงคุยก็รีบเข้ามาขอคุยด้วยแต่วางสายเสียก่อน นวลเท้าเอวหมับอย่างขัดใจ แต่พอเห็นสายตาอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญก็อ่อนลง

“มากไปปะ เก็บๆอาการมั่ง อย่าปล่อยให้นอผุด” อนงค์นารถปราม

“หึ คอยดูนะหนูจะฟ้องคุณผู้ชายว่าป้าว่าหนูยังไงคุณผู้ชายก็เข้าข้าง”

“ใครป้ายะ เอาซี้ ฟ้องเลย จะได้รู้ว่าเขาจะเข้าข้างเพื่อนเมียหรือว่าคนใช้”

ฉวีเพ็ญให้หยุดเถียงกัน ให้ดูคลิปที่วิกันดาส่งมา เป็นภาพหวานๆของเธอกับอนิรุทธิ์ นวลกระเง้ากระงอดขัดใจ

ooooooo

อนิรุทธิ์กับวิกันดาเดินจูงมือกันกลับมาที่โรงแรม อรอินทร์พุ่งเข้าไปแหวใส่ทันที ว่าหนีไปอี๋อ๋อกันสองคนที่ไหน ทำอย่างนี้กับตนได้อย่างไร วิกันดาปล่อยมือจากอนิรุทธิ์ บอกให้เคลียร์กันเองตนขอตัว ว่าแล้วก็เดินไปไม่เห็นอรอินทร์ในสายตาสักนิด อรอินทร์เต้นผางโวยทันที

ไหนจะเรื่องตนตกน้ำไม่ช่วย ทั้งที่บอกว่ารักตน อนิรุทธิ์แก้ตัวว่าวิกันดาว่ายน้ำไม่แข็ง ส่วนเธอว่ายน้ำเป็นช่วยตัวเองได้ เรื่องแค่นี้ไม่น่าเอามาเป็นอารมณ์

อรอินทร์ไม่ยอมเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของความรู้สึก แสดงว่าเขาเลือกวิกันดา อนิรุทธิ์เริ่มไม่พอใจ

“ห้ามพูดอย่างนี้เด็ดขาด วิเป็นเมียพี่นะ” อรอินทร์แว้ดว่าตนก็เมีย “มีเหตุผลหน่อยอย่างี่เง่า เรื่องไม่เป็นเรื่องเลย”

“อ๋อ ใช่สิ พอดีกับคุณพี่ อรก็ถูกทิ้ง”

“พอเลย คุยกันไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย ช่วงนี้เราห่างกันสักพักดีกว่า เผื่อน้องอรจะใจเย็นลง คิดอะไรได้มากขึ้น” พูดจบอนิรุทธิ์เดินไป อรอินทร์แทบกรี๊ดเข่นเขี้ยวจะได้เห็นดีกัน

วันต่อมา เคนพาชมสวนศาลากลางปูซานซึ่งสงบร่มรื่น อรอินทร์ถือกล้องถ่ายภาพไปเรื่อยแต่สายตามอง
อนิรุทธิ์อย่างไม่พอใจ เพราะเขาเดินเคียงข้างวิกันดาตลอด วิกันดาชื่นชมจะเสนอท่านผู้หญิงให้ปลูกไม้ดอกแบบนี้ แล้วแย็บถามเคนว่าควรปลูกอะไร อรอินทร์แทรกท่านป้าคงชอบไม้ไทย เคนเสนอไม้ใหญ่จะได้ทนทานให้ร่มเงา อนิรุทธิ์แย้งทำไมเขาไม่มาทำให้ ไหนๆก็จะย้ายไปทำงานที่เมืองไทย เคนตอบว่าตนไม่มีทีมงานที่ไทย เจนจบรีบบอกตนจะหาให้

วิกันดาดีใจ เจนจบรีบยุให้เคนมาร่วมงาน อรอินทร์ยืนมองอย่างหมั่นไส้ พอดีมีโทรศัพท์จากด็อกเตอร์เจมารอรับอนิรุทธิ์ เขาจึงหันไปหอมแก้มวิกันดาโชว์ความหวานก่อนไป อรอินทร์แทบกรี๊ดกระแทกเท้าเดินตาม วิกันดาอึดอัดใจ...อรอินทร์วิ่งตามไปรั้งแขนอนิรุทธิ์จะไปด้วย

อนิรุทธิ์ปฏิเสธไม่อยากให้ด็อกเตอร์เจสงสัยอรอินทร์โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้

ด้านวิกันดานั่งสเกตช์ภาพใต้ร่มไม้ เคนมาชะเง้อมองชอบใจที่เธอเห็นความสำคัญของคนพิการ เจนจบเข้ามาชวนทานอาหารกลางวัน แต่วิกันดาขอตัวจะกลับไปทานกับท่านผู้หญิง สองหนุ่มจึงแยกไป วิกันดาเอนตัวพิงต้นไม้พักสายตา ไม่ทันไรอรอินทร์เข้ามาเหน็บคงคิดถึงสามี

วิกันดาลืมตาถอนใจเบื่อๆ “เปล่า แค่คิดว่ากลับจากเกาหลีแล้วจะทำบุญล้างซวย นิมนต์พระมาขับไล่เสนียดจัญไรออกจากบ้านน่ะ”

อรอินทร์ตากร้าว “ใจบุญสุนทานจริง ถ้างั้นก็ช่วยปรานีอรมากๆนะคะ ยังไงเราก็สนิทสนมถึงขนาดใช้ผู้ชายคนเดียวกัน”

“ถือว่าทำทานให้แล้วกัน แต่อย่าทำอีก ฉันรังเกียจ”

“แหม พอพี่รุทธิ์ไม่อยู่ก็ออกลาย แอ๊บแสนดีไม่อยู่ล่ะสิ บอกเลยนะคนอย่างอร อยากได้อะไรต้องได้ เราคงได้เจอกันอีกนาน”

“ไม่แน่ถ้าพระท่านศักดิ์สิทธิ์จริง เสนียดจัญไรอย่างเธอคงอยู่กับครอบครัวฉันได้ไม่นาน”

“อรไม่ถือหรอกค่ะ เรื่องงมงาย อรเชื่อว่าทุกอย่างอยู่ที่การกระทำ”

“เอาเถอะ วิถีคนบาปชอบแย่งชิง ทำลายครอบครัวคนอื่น เราคงคุยกันไม่รู้เรื่อง ขอให้เป็นสุขเป็นสุขนะ” วิกันดาเดินหนี อรอินทร์มองตามอย่างแค้นเคืองที่โดนหลอกด่า

ooooooo

วิภารดีพึงพอใจการทำงานของวิกันดากับเจนจบที่ปูซานมาก รวมทั้งข้อมูลที่เคนให้ จึงบอกว่าเวลาที่เหลือให้วิกันดาพักผ่อนเที่ยวกับอนิรุทธิ์ให้สนุกก่อนกลับ ส่วนตนมีประชุมต่อ วรนารีอ้าปากค้างที่ตัวเองต้องอดเที่ยว จึงตั้งใจแกล้งยั่ววิกันดาด้วยการฝากอรอินทร์เที่ยวด้วยคน

บ่ายวันนั้น เคนพาเที่ยวหมู่บ้านที่มีสีสันเหมือนลูกอมทั้งหมู่บ้าน ทำให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งคล้ายซานโตรินีของอิตาลี จึงได้ชื่อว่าซานโตรินีแห่งเกาหลี...เจนจบถ่ายรูปให้วิกันดา พอดีมีนักท่องเที่ยวมายืนเซลฟี่ข้างอรอินทร์ ทำให้อนิรุทธิ์เหล่มอง อรอินทร์จึงบอกให้พอ แฟนตนหึง เจนจบเหน็บ “มั่นใจอะไรผิดๆตลอด”

อนิรุทธิ์ยังเกรงใจวิกันดาไม่อี๋อ๋อกับอรอินทร์ ทำให้อรอินทร์ไม่พอใจคอยแกล้งกวนวิกันดา พอเห็นเธอเลือกซื้อผ้าเช็ดหน้าก็เข้าไปแย่งผืนเดียวกัน ยื้อจนผ้าขาดแล้วก็ปล่อยเศษผ้าทิ้งลงพื้นเดินเหยียบต่อหน้า เชิงให้รู้ว่าจะไม่ปล่อยอนิรุทธิ์ง่ายๆแน่

วิกันดาเดินชมพิพิธภัณฑ์เซรามิกที่ใหญ่ที่สุดในปูซาน อนิรุทธิ์เดินตามแม้จะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ อรอินทร์หมั่นไส้เข้ามาดึงตัวเขาและบอกว่าขอตัวสักแป๊บ... อนิรุทธิ์ติงอรอินทร์ไม่ควรทำแบบนี้ เธอเคือง “ทำไมคะ ที่นี่ไม่มีท่านหญิงป้าซะหน่อย พี่รุทธิ์ไม่เห็นต้องฝืนทำหวานเลย ปล่อยคุณพี่เดินไป เราสองคนหลบไปหาที่นั่งเล่นดีกว่า”

“พี่ไม่ได้ฝืน ตอนนี้กำลังดีๆกัน ยังไงวิก็เป็นแม่ของลูก เป็นเมียพี่ พี่ไม่อยากมีปัญหา”

“แหม ย้ำจังนะ คำก็เมียสองคำก็เมีย แล้วอรล่ะอรเป็นอะไร”

ไม่ทันตอบ วิกันดาเดินเข้ามาควงแขนอนิรุทธิ์ ส่งยิ้มเชือดเฉือนตอบแทนว่าเธอเป็นแค่น้องสาวเพื่อน อรอินทร์มองกร้าวโต้ รู้ก็รู้ว่าตนเป็นมากกว่านั้น วิกันดาแค่นหัวเราะ

“คุณไม่อยู่ในฐานะที่จะป่าวประกาศตำแหน่งไหนทั้งนั้น เอาเถอะค่ะถ้าคุณจะไม่อาย ไม่แคร์อะไร อยากทำอะไรก็เชิญแต่ต้องไม่ใช่ต่อหน้าฉัน...เราไปดูเซรามิก ตรงนู้นดีกว่าค่ะรุทธิ์”

อนิรุทธิ์ถูกวิกันดาดึงตัวไป อรอินทร์โวยลั่นเรียกให้เขากลับมา อนิรุทธิ์หันไปส่ายหน้าปรามไม่ให้อาละวาด วิกันดายิ้มเยาะในสายตา...

เจนจบกับเคนเห็นวิกันดาเดินถ่ายรูปเล่นกับอนิรุทธิ์ด้วยกล้องเล็กที่ใช้เก็บภาพงานต่างๆ อรอินทร์แกล้งทำขวดน้ำหล่นข้างๆ น้ำกระฉอกใส่กล้องตอนที่ทั้งสองนั่งพัก วิกันดาตกใจมากเกรงกล้องเสียงานจะหายหมด ทั้งอนิรุทธิ์ เจนจบและเคนรีบช่วยกันเช็ดและตรวจสอบ วิกันดาโวยอรอินทร์แกล้ง เธอยักไหล่ว่าแล้วแต่จะคิด

อนิรุทธิ์พยายามทำให้วิกันดาหายหงุดหงิด พาเดินเล่นชวนคุยว่าคิดถึงลูกๆ คราวหน้าจะพามาเที่ยวด้วยกัน วิกันดายังเคืองแต่ก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ อรอินทร์มองอย่างหมั่นไส้

“ผมรักคุณนะวิ ตั้งแต่วันแรกที่รัก จนถึงวันนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลย” อนิรุทธิ์จูบหน้าผากเธอ

วิกันดาเขินอายกลัวใครเห็น อนิรุทธิ์อ้อนถามว่าความสัมพันธ์ของเราจะซ่อมแซมอีกครั้งได้หรือไม่ เธอถอนใจก่อนจะตอบว่า อยู่ที่เขาจะพยายามได้มากแค่ไหน ระหว่างนั้นมีกิ่งไม้แห้งร่วงลงมาตรงหัวอนิรุทธิ์ วิกันดาเห็นรีบดึงเขาหลบจึงโดนมือเธอ อนิรุทธิ์ตกใจกุมมือเธอดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง อรอินทร์แอบมองน้ำตาปริ่มด้วยความอิจฉา

อรอินทร์หลบมานั่งร้องไห้อย่างอัดอั้น เจนจบเข้ามาเตือนสติ “ถ้าเหนื่อยหรือรู้สึกแย่ จะหยุดตอนนี้ก็ยังทัน คุณอนิรุทธิ์เขามีครอบครัว ถ้ายังทำแบบนี้มีแต่เจ็บกันทุกฝ่าย”

“แต่ฉันรักเขา คุณไม่เข้าใจ” อรอินทร์สะอื้น

“ผมเข้าใจและเห็นใจด้วย แต่ฟังผมนะ อย่าทำร้ายคนอื่น อย่าทำร้ายตัวเองไปมากกว่านี้”

อรอินทร์สะอื้นตัวโยน สุดท้ายไม่ยอมแพ้ ยืดตัวมองหน้าเจนจบทำนองตนไม่ยอมถอย...อนิรุทธิ์จะไปหาปลาสเตอร์ยามาให้วิกันดา อรอินทร์ดักหน้าค่อนขอดว่าปล่อยตนหัวเน่า ตนไม่แคร์ว่าใครจะคิดอย่างไร อนิรุทธิ์ขอร้องกลับเมืองไทยค่อยทำตัวเหมือนเดิม อรอินทร์ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ โทร.สั่งเลื่อนตั๋วเครื่องบินทันที

เจนจบมาเตือนอีกครั้ง สุดท้ายอนิรุทธิ์ก็เลือกครอบครัว อรอินทร์เชิดใส่ท้าให้คอยดูว่าท้ายสุดเขาจะเลือกใคร เจนจบย้ำว่าเลือกวิกันดา อรอินทร์ปรี๊ดเข้าทุบตีเขายกใหญ่ เจนจบโกรธเหวี่ยงเธอล้มลงแถมไล่ส่งให้กลับไปเลย อรอินทร์ยิ่งแค้นใจ

พอพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร อรอินทร์จึงบอกว่าตนมีงานด่วนต้องขอตัวกลับเมืองไทย ไม่วายเหน็บวิกันดา

“กินให้สบายใจนะคะคุณพี่ พอกลับเมืองไทยแล้วคงไม่ได้สุขอย่างนี้อีกแน่”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเก่ง หนักแค่ไหนก็เอาอยู่จริงไหมคะรุทธิ์” วิกันดากวนกลับ

อนิรุทธิ์ยิ้มฝืดๆ...พออรอินทร์มาเช็กเอาต์ อนิรุทธิ์เข้ามาปลอบ เธอกระเง้ากระงอดว่าเขาไม่เห็นค่าตน เขารีบบอกว่าเห็นและรักด้วย อรอินทร์ร่ำไห้ตัดพ้อ “แต่ก็บอกว่ารักคุณพี่ พี่รุทธิ์...อรเจ็บ อรเสียใจ ทำไมอรต้องมาทีหลังด้วย”

“ขอโทษที่ทำให้เสียใจ เดี๋ยวถึงกรุงเทพฯเรามาคุยกันอีกทีดีไหม น้องอรใจเย็นๆอย่าเพิ่งกลับเลย ไปคนเดียวได้ยังไง” อนิรุทธิ์โอบกอด

อรอินทร์ขอเวลาอยู่คนเดียวสักพัก อนิรุทธิ์จึงไปส่งที่สนามบิน

ooooooo

วันต่อมา อนิรุทธิ์พาวิกันดามาสถานที่ที่เขาขอเธอแต่งงานเพื่อรื้อฟื้นความหลัง และย้ำว่าเขายังรักเธอเสมอ เขาขอโทษที่ทำให้เสียใจ แต่จะไม่มีวันปล่อยมือเธอ สัญญาจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง วิกันดาแย้งว่าเปลี่ยนไม่ได้ เขาขอโอกาสเพื่อเธอเพื่อครอบครัวของเรา

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็เอาใจช่วย ฉันเองก็อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ไม่แหว่งวิ่นหรือขาดใครคนใดคนหนึ่งไป”

อนิรุทธิ์สวมกอดจูบหน้าผากเธอ สัญญาจะพยายาม วิกันดาใจอ่อนยอมให้โอกาส...สีหน้าวิกันดาดูมีความสุข
มากขึ้น ก่อนกลับไทยเคนได้รับของขวัญจากเธอเป็นกระเป๋าหนังใส่กุญแจเพราะเธอเห็นของเขาขาด เคนยิ่งปลื้มในตัววิกันดามากขึ้น

เมื่อถึงวันเดินทางกลับ วิภารดีถึงเมืองไทยต้องไปประชุมต่อ จึงขอให้วิกันดากับอนิรุทธิ์เอาของฝากไปให้เพื่อนที่เพชรบุรี ถือเสียว่าได้ไปเที่ยวต่อ ทั้งสองได้หยอดความหวานให้กันอีกระหว่างขับรถเดินทาง...

พอเข้าซอยบ้านคุณหญิงแวววรรณ มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเตลิดตัดหน้ารถ อนิรุทธิ์เบรกทันแต่เธอตกใจล้มลง วิกันดากับอนิรุทธิ์รีบลงจากรถมาดูประคองจะให้ขึ้นรถ

ทันใดรถพลตรีเถกิงเดชแล่นมาจอดปาดหน้า คุณหญิงแวววรรณลงมาเอ็ดและกระชากแขนให้กลับบ้าน วิกันดาแนะนำตัว คุณหญิงจึงคลายการวางอำนาจลงพาทั้งสองมาบ้านและบอกว่านุดีเป็นหลานสาวตน ชอบหนีเที่ยว อนิรุทธิ์สังเกตเห็นท่าทีเถกิงเดชดื่มชาเงียบๆ แต่พอได้ยินพูดเรื่องนุดีก็ลุกเดินหนีไปดื้อๆ พอแวววรรณชวนให้ค้างที่บ้านสักคืน อนิรุทธิ์จึงรับคำทันที

ตอนหัวค่ำ อนิรุทธิ์ออกมาเดินเล่นในสวน เผอิญเห็นเถกิงเดชลวนลามนุดีและขู่ไม่ให้ส่งเสียง จึงแกล้งหาวเสียงดังๆให้ตกใจ เถกิงเดชทำทีดุว่านุดีซุกซนเป็นเด็กไม่มีมารยาท พอเห็นอนิรุทธิ์ก็เตือนอย่าออกมาเดินกลางค่ำกลางคืน จะเจองูกัดตายไม่รู้ตัว อนิรุทธิ์รู้ว่าเป็นการขู่

รุ่งเช้าขณะขับรถกลับบ้าน อนิรุทธิ์เล่าให้วิกันดาฟัง เธอตกใจไม่อยากเชื่อว่าคนมีเกียรติขนาดนั้นจะทำเรื่องเสื่อมเสีย รู้สึกสงสารนุดี

เมื่อนิ่มต้องอยู่คนเดียวที่คอนโด จึงแอบคุยกับบอสชายหนุ่มที่รู้จักกันทางเฟซบุ๊ก พออรอินทร์เริ่มเห็นลูกเอาแต่เล่นเฟซบุ๊กก็ดุว่า นิ่มย้อนโกรธลุงรุทธิ์ก็อย่ามาลงที่ตน อรอินทร์ยิ่งปรี๊ด ด้านวิกันดากลับมาบ้าน ฉวีเพ็ญเห็นสีหน้าเพื่อนมีความสุขก็แย็บถามเข้าใจกันดี อนิรุทธิ์ยอมเลิกกับอรอินทร์แล้วหรือ วิกันดายิ้มๆ ไม่แน่ใจเท่าไหร่...

ไม่ทันไรเถกิงเดชหาโอกาสปลุกปล้ำนุดีอีก ครั้งนี้เธอคว้ามีดปอกผลไม้มาสู้ แวววรรณกลับมาเจอโกรธจัดแต่ไม่โทษสามี ลากตัวหลานสาวให้มาอยู่หอพักเพื่อนในกรุงเทพฯ เผอิญหอพักอยู่ติดกับบ้านยุทธการ นุดี
ขนของพลาดหล่นใส่ยุทธการที่กำลังเดินผ่าน ทำให้เขาตะลึงในความสวยหวานของเธอจนลืมความเจ็บ ทั้งสองคุยกันอย่างถูกชะตา แวววรรณออกมาเห็นไม่พอใจหาว่านุดีอ่อยผู้ชายอีก ตวาดไล่ยุทธการอย่ามายุ่งกับหลานสาวตน

หลังจากนั้นแวววรรณพานุดีมาฝากวิภารดีช่วยหางานให้ทำ วิภารดีจึงเรียกวิกันดามาพบเพื่อให้ช่วยสอนงานหรือให้ทำอะไรก็ได้ วิกันดาเอ่ยถามทำไมไม่ให้เรียนต่อ แวววรรณว่านุดีไม่เอาไหน สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ เลยให้ทำงานอยู่ในสายตาผู้ใหญ่จะได้ไม่ออกนอกลู่นอกทาง

วิกันดาคิดว่าจะให้นุดีช่วยงานด้านเอกสาร ระหว่างคุยอยู่ในห้องประชุม เจนจบมารอพบ อนงค์นารถเหล่มองรู้สึกว่าเขาก็เป็นผู้ชายที่น่ารักไม่น้อย

ooooooo

เคนเริ่มมาสอนนักศึกษามหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ นักศึกษาพากันกรี๊ดกร๊าดความหล่อของเขาไม่น้อยกว่าที่กรี๊ดอนิรุทธิ์...ทั้งสองได้พูดคุยกัน อนิรุทธิ์บอกเคนมีอะไรให้ช่วยก็บอก

ด้านวิกันดาคุยงานกับเจนจบเสร็จ เจนจบชวนไปทานข้าวเย็นแต่วิกันดาขอตัวต้องกลับไปทานกับครอบครัว...ส่วนอนิรุทธิ์เจออรอินทร์มาดักรอต่อว่าที่กลับมาแล้วไม่ติดต่อไปเลย แต่เธอไม่โกรธอะไรมากมายเพราะกลัวเขาตีจาก พยายามออดอ้อนให้เขาไปอยู่กับตนเย็นนี้ ถาวรเดินมาเห็นความใกล้ชิดสนิทสนมของทั้งสอง อนิรุทธิ์กลบเกลื่อนว่าอรอินทร์มาถามหาเขาแล้วขอตัวไปสอน ถาวรเริ่มสงสัย

เย็นวันนั้น วิกันดาขับรถมาส่งแวววรรณกับนุดีที่หอพัก เพราะเห็นว่าเป็นทางผ่านกลับบ้าน แวววรรณไม่ได้มีความเกรงใจกลับใช้ให้มารับไปส่งท่ารถพรุ่งนี้ด้วย วิกันดาลำบากใจแต่ไม่อยากขัดใจ ยุทธการแอบฟังดีใจที่คุณหญิงขาโหดจะกลับไปเสียที

พอวิกันดามาถึงบ้าน อนิรุทธิ์กำลังนั่งสอนการบ้านลูกๆ เขาติงว่าเธอกลับช้าน่าจะบอกกันบ้าง เพราะถ้าเรากลับช้าทั้งคู่ ลูกๆจะเหงา และว่าช่วงนี้ตนคงกลับดึกเพราะต้องดูโปรเจกต์นักศึกษา ใกล้สอบไฟนอลแล้ว

วิกันดาฟังนิ่งๆอย่างจับสังเกตว่าเขาพูดจริงหรือหลอก

ตั้งแต่วันนั้นยุทธการตรงกลับบ้านทันทีหลังเลิกเรียน เช้ามาก็ดักเจอนุดีทุกวัน ทั้งสองเริ่มสนิทสนมกัน...นุดีได้เรียนรู้งานจากวิกันดาเต็มที่ วันหนึ่งมีคนญี่ปุ่นโทร.เข้ามา นุดีอึกอักไม่สามารถพูดได้ วิกันดาจึงเห็นว่าน่าจะให้นุดีเรียนภาษาเพิ่ม ทั้งญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ นุดีปลาบปลื้มใจมากและตั้งใจจะทำงานให้เก่งเหมือนวิกันดา

แต่พอนุดีเห็นค่าเรียนภาษาญี่ปุ่นแต่ละแห่งราคาแพงก็เกรงใจไม่อยากเรียน เผอิญวิกันดาเจอเจนจบกับเคนเข้าบังเอิญ พอเคนรู้ว่ากำลังหาที่เรียนภาษาจึงอาสาสอนให้เป็นพิเศษ

ooooooo

ค่ำวันนั้นยุทธการแก้งานในช็อปจนมืด ออกมาเจออนิรุทธิ์กำลังกลับ อนิรุทธิ์ชวนให้นั่งรถไปด้วยกันเพราะบ้านเขาเป็นทางผ่าน ขณะที่อนิรุทธิ์จอดส่งยุทธการปากซอย รถวิกันดามาจอดส่งนุดีเช่นกัน เธอเห็นก็คิดว่าอนิรุทธิ์คงกลับบ้านเลย จึงยิ้มดีใจ

อรอินทร์โทร.ชวนอนิรุทธิ์ไปสนุ้กเกอร์คลับ อรอินทร์โน้มตัวเล่นด้วยท่าเซ็กซี่อ่อยอนิรุทธิ์ตลอดเวลา บังเอิญที่สีหนาทนั่งดื่มเหล้าอยู่กับเพื่อนๆที่นั่น แปลกใจที่ทั้งสองดูสนิทสนมยังไม่เลิกรากัน อรอินทร์หวังอ้อนให้อนิรุทธิ์ไปอยู่กับตนทั้งคืน แต่เขามีท่าทีนิ่งๆไม่รับปากใดๆ

ในขณะที่นิ่มถูกส่งมาอยู่กับถาวร นิ่มเริ่มมีท่าทีก้าวร้าวขึ้นจนอ้อยภรรยาถาวรทนไม่ไหว ดุสั่งสอนจนถึงขั้นลงมือตีบ้าง นิ่มร้องกรี๊ดๆ ถาวรจึงพากลับมาที่คอนโดอรอินทร์

ด้านวิกันดาแวะซื้อกับข้าวกลับบ้าน ต้องแปลกใจที่อนิรุทธิ์ไม่ได้กลับมา ฉวีเพ็ญโทร.มาเลียบเคียงถามวิกันดาว่าอนิรุทธิ์อยู่ที่ไหน เธอตอบว่าคงกำลังขับรถกลับบ้าน แต่พอฉวีเพ็ญบอกสีหนาทเล่าว่าเห็นเขาอยู่กับอรอินทร์ที่สนุ้กเกอร์คลับ วิกันดาอึ้ง ความเสียใจพุ่งขึ้นมา

สุดท้ายอนิรุทธิ์ก็ส่งอรอินทร์ที่คอนโดแล้วขอตัวกลับไม่อยากมีปัญหากับวิกันดาอีก อรอินทร์ไม่พอใจโอ้โลมให้เขาขึ้นไปส่งบนห้อง อนิรุทธิ์ทนความเย้ายวนไม่ไหว ทั้งสองนัวเนียกันหน้าลิฟต์อย่างเร่าร้อน ถาวรจูงนิ่มเดินมาถึงกับตะลึงไม่คาดคิด ถาวรพุ่งเข้าผลักอนิรุทธิ์อย่างแรง อรอินทร์ตกใจร้องกรี๊ด แต่พอเห็นว่าเป็นพี่ชายก็ชะงักพูดไม่ออก

ถาวรกระชากคอเสื้ออนิรุทธิ์ตะคอกถามทำไมทำแบบนี้ อรอินทร์จะช่วยแก้ตัว โดนตวาดให้รู้จักยางอายบ้าง อนิรุทธิ์ขอโทษและขอให้เข้าไปคุยกันบนห้อง...อนิรุทธิ์สารภาพว่ารักอรอินทร์จริงไม่ได้คิดหลอก ถาวรย้อนถามว่าวิกันดากับลูกๆเข้าใจความสัมพันธ์นี้หรือ เขาอึ้ง

อรอินทร์ตัดบทให้อนิรุทธิ์กลับไปก่อน แล้วบอกถาวรว่า ชีวิตตนตนจัดการได้ ถาวรสวนว่าไม่สงสารลูกเมียอนิรุทธิ์บ้างหรือ เธอยักไหล่ว่าไม่ได้แย่ง แต่อนิรุทธิ์เลือกตน

“แน่ใจนะว่าถูกเลือกไม่ได้ถูกหลอก” อรอินทร์ให้คอยดู ถาวรผิดหวังถามเป็นเมียน้อยไม่อายบ้างหรือ เธอส่ายหน้า ถาวรเสียงเข้ม “แกไม่อายแต่ฉันอายที่มีน้องไม่รู้ผิดชอบชั่วดี”

นิ่มชะเง้อมองผู้ใหญ่ถกเถียงกันอย่างสนใจ...

พออนิรุทธิ์กลับถึงบ้าน นวลปรี่เข้าต่อว่าทำไมกลับดึก เขาปัดอย่ามาเซ้าซี้แล้วหันไปพูดคุยกับวิกันดา นวลไม่หยุดซักไซ้ อนิรุทธิ์เอ็ดอย่ายุ่ง วิกันดาเปรยว่า เด็กมันห่วงเลยถาม เขาหาว่าน่ารำคาญทีเธอยังไม่ถามอะไร วิกันดาจึงเอ่ย

“เพ็ญบอกคุณสีหนาทเห็นคุณอยู่กับอรอินทร์”

อนิรุทธิ์ชะงักเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มเอาใจว่าคงจำคนผิด ถ้าอยู่กับอรอินทร์จริงตนคงกลับช้ากว่านี้ วิกันดาไม่อยากพูดมาก สีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ooooooo

นุดีทำงานผิดพลาดหลายครั้งจนโดนเจ้าหน้าที่คนหนึ่งดุว่าอย่างแรง วิกันดาปลอบคนเราผิดได้แต่ต้องจำอย่าผิดจุดเดิม ต้องรอบคอบให้มากขึ้น และอย่าเอาคำพูดคนอื่นมาตัดสินตัวเอง เราต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเราแก้ไขความผิดพลาดนั้น นุดียิ้มมีกำลังใจขึ้น

เย็นวันนั้นอนิรุทธิ์แวะมาชวนวิกันดาไปทานข้าวเย็น เขาได้จองร้านโปรดไว้แล้ว เธอบอกว่าต้องส่งนุดีก่อน นุดีรีบบอกว่าตนกลับบ้านเองได้ จะได้เป็นการฝึกนั่งรถเมล์ อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญแปลกใจทำไมหมู่นี้อนิรุทธิ์ดูเอาอกเอาใจวิกันดามาก

ทั้งสองมานั่งที่ร้านกำลังเลือกสั่งอาหาร ไม่ทันไรอรอินทร์กับวรนารีในชุดเซ็กซี่เดินมาเห็น อรอินทร์ขุ่นเคืองอยากท้าทาย ปรี่เข้าไปทักสีหน้ายิ้มแย้มว่า

ช่างบังเอิญจริงๆ ขอนั่งร่วมโต๊ะด้วย วิกันดามองอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่เพียงแค่นั้นอรอินทร์ยังแกล้งสั่งอาหารให้อนิรุทธิ์ลองชิมของใหม่ๆอย่ากินจำเจ อนิรุทธิ์ปรามและชำเลืองมองวิกันดาอย่างเกรงใจ

ระหว่างทานอาหาร อนิรุทธิ์ตักใส่จานเอาใจวิกันดา อรอินทร์หมั่นไส้ยั่ว “อิจฉาคุณพี่จัง วาสนาดีได้สามีเอาใจเก่ง” วิกันดาตอบงั้นหรือ “ใช่ค่ะ พี่รุทธิ์น่ารักจะตาย สุภาพบุรุษบริการดี๊ดี”

ไม่เพียงแค่พูด อรอินทร์ยื่นมือไปลูบต้นขาอนิรุทธิ์ เขาแอบบีบมือเธอเบาๆส่งตาเจ้าชู้กลับ อรอินทร์เย้า ถ้าตนได้แต่งงานกับคนอย่างอนิรุทธิ์ ตนไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือแน่

“ถ้าอย่างนั้นต้องขอโทษด้วย ที่เขาแต่งงานกับฉันแล้ว”

“แหมคุณพี่ อย่าซีเรียสสิคะ แค่หยอกเล่น”

“หยอกบ่อยไม่ดีนะคะ เกิดใครมาได้ยินจะเข้าใจผิดว่าคุณอรอินทร์หน้าไม่อาย อยากได้สามีคนอื่น”

วิกันดายิ้มเยือกเย็นแต่ตาดุไม่ยอมแพ้

อรอินทร์เคือง พอเห็นวิกันดาไปห้องน้ำก็ตามไปหาเรื่อง วิกันดาตอกกลับให้เลิกแอ๊บบทเมียน้อยคอยยั่วประสาทเมียหลวงเสียที อรอินทร์เย้ยว่าสนุกดีเห็นคนปั้นหน้าว่าไม่เป็นอะไร วิกันดาโกรธเดินหนี อรอินทร์แกล้งขวางพูดใส่หน้าว่า

คุณพี่ฉลาดรู้ทันเหมือนกันนะคะ นึกว่าจะซื่อ...มากกว่านี้ เห็นทำเฉยได้ตั้งนาน”

“ฉันไม่ได้โง่ แต่รู้ว่าไม่ควรเอาตัวไปแลกกับผู้หญิงหน้าด้านไร้ศักดิ์ศรี ถามจริงๆเถอะอรอินทร์ เธอยังมีความละอายอยู่บ้างไหม”

“ถ้าจะยึดศักดิ์ศรีแล้วอยู่เหงาๆอย่างคุณพี่อรบายดีกว่าค่ะ”

“ก็แล้วแต่เธอ ความคิดคนสูงต่ำไม่เท่ากัน”

อรอินทร์หัวเราะร่วน ให้ระวังไว้ตนทำได้มากกว่าที่คิด วิกันดากัดริมฝีปากมองตากร้าว เดินกลับมาที่โต๊ะบอกอนิรุทธิ์ว่าจะกลับ เขางง เธอจะกลับเอง อรอินทร์จับมืออนิรุทธิ์บอกมื้อนี้ตนขอเลี้ยงเอง และจะนั่งต่อกับเพื่อนอีกสักพัก วิกันดาโกรธเดินฉับๆออกไป อนิรุทธิ์งงรีบวิ่งตามไป วรนารีถามอรอินทร์ไปทำอะไรเมียหลวงถึงได้ควันออกหู อรอินทร์ยิ้มสะใจ

อนิรุทธิ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พยายามเอาใจวิกันดาตอนขับรถกลับ เจนจบส่งไลน์เข้ามา อนิรุทธิ์เห็นไม่พอใจหาว่าเจนจบชอบยุ่งกับเมียคนอื่น วิกันดาเหวี่ยงอย่าคิดว่าคนอื่นจะเหมือนตัวเอง เขางงเป็นอะไร เธอสวน

“เป็นเมียงี่เง่าที่ผัวให้เมียน้อยมานั่งร่วมโต๊ะ แล้วยังไม่มีปากเสียงไง”

อนิรุทธิ์แก้ตัวว่าอรอินทร์มานั่งเองจะไล่ก็น่าเกลียด วิกันดาสวนไม่กล้าไล่หรือไม่อยากไล่ เขาตำหนิว่าเธอไม่มีเหตุผล วิกันดายิ่งปรี๊ด “ยอมให้ขนาดนี้ยังว่าไม่มีเหตุผล แล้วต้องทำยังไงถึงจะถูกใจคุณคะ คุณด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ ให้ผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นกลับมาอยู่บ้านฉันเลยดีไหม”

อนิรุทธิ์เงียบแต่ในใจโมโห บรรยากาศขุ่นมัววิกันดาหันหน้าออกหน้าต่างไม่พูดจาอีก

ooooooo

ในขณะที่นุดีเดินเข้าซอยมืด เจอชายขี้เมาแซวจึงเร่งฝีเท้าเดินจ้ำจนถึงหอพัก...รุ่งเช้ายุทธการขี่จักรยานมารอๆหน้าหอพัก พอนุดีเดินลงมาก็ชวนไปซื้อของที่ตลาด นุดีซ้อนท้ายจักรยานเขาไปอย่างไว้ใจ ยุทธการชวนคุยถามเรื่องงาน เธอบ่นอยากทำงานเก่งหาเงินได้เยอะๆ

ด้านเจนจบแวะมาหาเคนที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองเดินมาที่โรงอาหาร เห็นอรอินทร์นั่งอยู่ก่อนก็รู้ว่าคงมารอสามีชาวบ้าน เคนเอ่ยชวนทานข้าวด้วยกัน เธอบอกมีนัดแล้ว ไม่ทันไรอนิรุทธิ์เดินมาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสองหนุ่ม อรอินทร์แกล้งควงแขน เจนจบหมั่นไส้เปรยลอยๆ

“มีของดีอยู่แล้วไม่รู้จักรักษา ระวังจะเสียใจทีหลัง” อรอินทร์หันมายิ้มเยาะเหมือนเขาหรือ “เปล่า ผมตาถั่วมองกรวดเป็นเพชรมาตั้งแต่แรกมากกว่า ถ้าฉลาดคงไม่เอาผู้หญิงอย่างคุณมาเป็นแม่ของลูกหรอก” พูดจบ เจนจบดึงเคนให้ไปทานข้าวที่อื่น

เย็นวันเดียวกัน นุดีมาเรียนภาษาที่คอนโดของเคน โดยมีวิกันดานั่งรอเพื่อไม่ให้น่าเกลียด หลังเรียนเสร็จ

เคนทำอาหารญี่ปุ่นให้สองสาวทาน วิกันดาชมว่าเก่ง เขายินดีจะสอนเธอทำ เธอยิ้มๆถามไถ่การเรียนของนุดีแทน เคนชมว่าใช้ได้ วิกันดาอยากให้ฝึกพูด นุดีดีใจจะได้เก่งเหมือนเธอ วิกันดาอึ้งๆบอก นุดีควรมีชีวิตที่ตัวเองอยากเป็นจริงๆมากกว่า แต่นุดีก็ยืนยันว่าวิกันดาเป็นแบบอย่างของตน วิกันดายิ้มอย่างเอ็นดูความดื้อของนุดี

วันต่อมา อรอินทร์เอานิ่มมาฝากถาวรอีก แต่เขาไม่รับแถมพูดให้สำนึก “ธุระของแกคือวิ่งไล่ตามผู้ชายที่เขามีลูกมีเมียแล้ว ลูกตัวเองน่ะหัดดูแลบ้าง ไม่ใช่ทิ้งเป็นภาระคนอื่น”

อรอินทร์โวยฝากวันสองวันแค่นี้ไม่ได้ ถาวรโต้ว่าเป็นการโยนภาระให้คนอื่นและบอกนิ่มให้หัดเตือนแม่บ้าง อย่าเห็นแก่ตัวมากนัก อรอินทร์เต้นผางดึงนิ่มกลับ นิ่มถามแม่จะโกรธอะไรนักหนา แม่ผิดที่ชอบเอาตนไปฝากคนอื่นไม่ดูแลเอง ทำเหมือนไม่อยากให้ตนเกิดมา โยนไปโน่นไปนี่ไม่ทำหน้าที่แม่บ้าง อรอินทร์โวยที่ทำอยู่นี่ก็เพื่อลูก

“แม่ทำเพื่อตัวเองมากกว่า ไม่งั้นไม่ปล่อยให้หนูอยู่บ้านคนเดียวหรอก”

“เถียงคำไม่ตกฟาก แกนี่เหมือนใครนะ”

นิ่มสวนว่าเหมือนแม่ อรอินทร์มองตาขวางอย่างขุ่นเคือง...ด้านอนิรุทธิ์พยายามเอาใจวิกันดาด้วยการเอาช่อดอกไม้มาให้ที่ทำงานพร้อมของขวัญครบรอบแต่งงานเป็นเข็มกลัดเพชร เพื่อนๆแซวกันกิ๊วก๊าว วิกันดาคิดว่าเขาคงลืมไปแล้ว อนิรุทธิ์แสดงความหวานอวดเพื่อนๆเธอ นุดีมองอย่างชื่นชม อนิรุทธิ์เหลือบมองนุดีอย่างสนใจ

แต่ละครอบครัวมีวิถีชีวิตต่างกัน ฉวีเพ็ญต้องเอาใจพ่อแม่พี่น้องของสีหนาทด้วยเพราะเป็นครอบครัวคนจีน เธอก็ก้มหน้าอดทนเพื่อรักษาครอบครัวไว้ ส่วนอนงค์นารถเริ่มน้อยใจพลเวทย์ที่ไม่ใส่ใจเธอบ้าง ท่าทางสนุกสนานยุ่งเรื่องชาวบ้านก็เพื่อกลบเกลื่อนความทุกข์ของตัวเอง

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement