วันอังคารที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

เมียหลวง ตอนที่ 6


3 มิ.ย. 2560 08:13
1,715,598 ครั้ง

เมียหลวง ตอนที่ 6

อ่านเรื่องย่อ

เมียหลวง

แนว:

ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

กฤษณา อโศกสิน

บทโทรทัศน์โดย:

จุฑามาศ สาคร/วิริยาภรณ์ จุนหะวิทยะ

กำกับการแสดงโดย:

อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย:

บริษัท ดี วัน ทีวี จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

กฤษฎา พรเวโรจน์, วรัทยา นิลคูหา,คริส หอวัง

อนิรุทธิ์แปลกใจว่าวิกันดาไปไหน ถามนวลก็ไม่รู้เรื่อง นวลถือโอกาสออดอ้อนว่าไม่ชอบอรอินทร์ คิดว่าเธอทำเสน่ห์เขาแน่ๆ อนิรุทธิ์จึงรู้ว่าที่นวลทำร้ายอรอินทร์เพราะเหตุนี้ จึงนึกขำช่างบ๊องแต่ก็น่ารัก...ถึงยังห่วงวิกันดา พยายามโทร.หาแต่ก็มีแก่ใจหยอกเย้าเด็กในบ้าน

ด้านวิกันดาเข้ามาในห้องที่บรรยากาศทึบน่ากลัว คิดจะเดินออก แต่หมอเสน่ห์โผล่มาบอกให้เธอถอดเสื้อจะลงนะหน้าทองเสริมมงคลให้ผัวรักผัวหลง วิกันดารีบ ปฏิเสธและว่ามีธุระต้องรีบไป แต่เขาไม่ยอมพยายามจะปลุกปล้ำ เธอจึงร้องกรี๊ดๆให้คนช่วย ต่อสู้สุดฤทธิ์วิ่งมาทุบประตูโครมๆ หมอเสน่ห์หัวเราะร่ามองด้วยสายตาโลมเลีย นานๆจะมีขาวๆสวยๆมาเป็นเหยื่อ

โชคดีที่มีผู้หญิงคนหนึ่งไปแจ้งความเอาตำรวจบุกมาจับจึงช่วยวิกันดาไว้ได้ทัน วิกันดามีท่าทีตกใจกลัวมากจนทำอะไรไม่ถูก อับอายกลัวเป็นข่าวด้วยความโง่ของตัวเอง มือไม้สั่นโทร.หาอนิรุทธิ์แต่เขาไม่รับสาย ฟุบหน้าร้องไห้อยู่กับพวงมาลัยรถ ทันใดเจนจบโทร.เข้ามา เธอดีใจมากให้เขามาช่วย เจนจบรีบนั่งแท็กซี่มาที่เกิดเหตุ

ด้วยไม่รู้จะไปไหน เจนจบพาวิกันดามานั่งสงบสติอารมณ์ที่บ้านตน แล้วค่อยขับรถไปส่ง เขาเลียบเคียงถามว่าเธอไปทำอะไรที่นั่น วิกันดายอมรับว่าตัวเองหน้ามืดไม่รู้งมงายไปได้อย่างไร เจนจบสงสารและเข้าใจว่าเธอเครียดไม่มีทางออก เขาเผลอพูดว่ายินดีทำทุกอย่างให้เธอ วิกันดาชะงักนิ่งๆ เจนจบจึงรู้สึกเขินกับคำพูดของตัวเอง

ระหว่างนั้นวิกันดาเห็นข่าวในทีวี เป็นข่าวบุกจับหมอเสน่ห์ลวงโลก เห็นตัวเองเดินผ่านกล้องแต่ดีที่มีกระเป๋าปิดหน้าจึงไม่มีใครจำได้ ตั้งปณิธานจะไม่ทำอะไร โง่ๆอีก

ตกค่ำ เจนจบขับรถมาจอดหน้าบ้าน วิกันดาโทร.เรียกแท็กซี่ให้เขากลับ แต่แล้วเห็นอรอินทร์เดินจับมือกับอนิรุทธิ์อยู่ในบ้านก็หยุดมองนิ่ง เจนจบจะเข้าไปช่วยดึงอรอินทร์ออกมา

“อย่าค่ะ ปล่อยเขาไปก่อน”

“ผมไม่เข้าใจเลย ทำไมคุณถึงใจดีกับอรอินทร์มากขนาดนี้ เขาทำแบบนี้ยังทำเฉยไม่รู้ไม่เห็นอีกเหรอ”

“อรอินทร์ฉลาดเข้าใจแหย่ จี้ใจดำให้คนลุกขึ้นเต้น ถ้าฉันเอาเรื่องจริงๆเขาจะทำให้ฉันเป็นนางร้ายในสายตาทุกคน โดยเฉพาะกับคุณรุทธิ์”

“แล้วจะเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหน ผมเป็นห่วง คุณจริงๆนะ”

วิกันดาอึ้งบอกเขาอีกไม่นาน...ในคืนนั้นวิกันดานั่งทายารอยช้ำตามแขนของตัวเองอยู่ อนิรุทธิ์ออกจากห้องน้ำท่าทางอารมณ์ดี เข้ามาดึงแขนเธอไปดูถามอย่างห่วงใย เธอประชดเพิ่งเห็นหรือ เขายอมรับว่าไม่ทันสังเกตปลอบอย่างอนและเอาใจหวีผมให้พร้อมกับชื่นชม

“ไม่งอนก็ดี เมียผมตอนยิ้มสวยที่สุดในโลกเลย ไหนยิ้มหวานๆให้ชื่นใจหน่อย”

วิกันดาฝืนยิ้มขื่นๆ ตัดพ้อ “ตั้งแต่อรอินทร์มาอยู่ที่นี่ คุณเองก็ไปเอาใจใส่แต่เขา นี่ถ้าคนไม่รู้จักมาเห็น คงนึกว่าเขาเป็นเมียไม่ใช่ฉัน” อนิรุทธิ์หาว่าคิดมาก เธอปัด “ก็พูดเฉยๆ ไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยววิทาครีมอีกแป๊บนึง”

“ไม่ต้องทาก็หอมแล้ว” อนิรุทธิ์โอบกอดหอมซุกไซ้ก่อนจะอุ้มช้อนตัวไปที่เตียง

อรอินทร์เดินมาตามอนิรุทธิ์ที่ห้อง ตั้งใจจะเคาะประตูแต่เปลี่ยนใจเปิดเข้าไปดื้อๆ แล้วต้องตกใจร้องว้าย! เมื่อเห็นเขากำลังซุกไซ้กับวิกันดาบนเตียง ทั้งสองสะดุ้งลุกพรวดขึ้น อนิรุทธิ์ถามเสียงเข้มเข้ามาทำไม เธออึกอักๆแก้ตัวว่าจะขอให้ไปช่วยดูโคมไฟหัวเตียงมันดับ เขาปัดจะดูให้พรุ่งนี้ แต่อรอินทร์ว่าอยู่มืดๆไม่ได้ วิกันดาทำทียิ้มหวานแตะบ่าอนิรุทธิ์เอาคางเกยกระซิบข้างหูเขา “ไปดูเถอะค่ะ กลับมาเร็วๆนะคะ วิจะรอ” เธอจุ๊บแก้มเขาเบาๆ

อรอินทร์เหวอไม่คิดว่าวิกันดาจะกล้าทำต่อหน้า อนิรุทธิ์ยิ้มปลื้มรับคำจะรีบกลับมา...พอมาถึงห้อง

อรอินทร์กลับไม่มีไฟดวงไหนเสีย เธอปลดเสื้อคลุมออกเผยชุดนอนเซ็กซี่โอบกอด

“ไม่มีหรอก อรแค่เหงาอยากให้มานอนด้วย อย่าหาว่าหลอกเลย พี่รุทธิ์ไม่คิดถึงอรหรือ”

“คิดถึงสิ แต่ไม่ได้หรอก ถ้านอนนี่วิเขาจะคิดยังไง”

“แล้วพี่รุทธิ์ไม่ห่วงความรู้สึกอรบ้างเหรอคะ บ่นว่าเบื่อที่บ้าน แต่อรเห็นก็สวีตกับคุณพี่ทุกคืน อรเนี่ยสิ... เหมือนคนถูกทิ้ง”

“ก็ไม่ได้ทิ้ง แต่พี่อยากให้รู้กาลเทศะหน่อย อย่างเมื่อกี้ไม่ดีเลย ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านพี่กับวิ อรต้องให้เกียรติเขาบ้าง”

อรอินทร์ปั้นปึ่งขอโทษ อนิรุทธิ์ย้ำถ้าอยู่กันสองคนก็ไม่เป็นอะไร แต่ในบ้านเธอต้องเกรงใจวิกันดา อรอินทร์รู้ตัวแล้วว่าอนิรุทธิ์เห็นแก่ตัวแต่ยังอยากเอาชนะ สวมกอดเล้าโลมให้เขานอนด้วย เขาพยายามดันเธอออก...วิกันดาใช้การกระทำเดียวกัน เปิดประตูเข้ามาแล้วเคาะบอก ทำทีเอาหลอดไฟมาให้ อนิรุทธิ์โกหกว่าขยับนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว วิกันดาหลอกด่าแบบผู้ดี

“ดีนะคะ ของเก่ายังใช้งานได้ จะได้ไม่ต้องเอาของใหม่มาใช้ เพราะเราไม่รู้ว่าใหม่จริง หรือย้อมแมว... ฉันหมายถึงหลอดไฟน่ะ พอดีไปซื้อจากร้านข้างทาง” พูดจบก็สอดแขนควงอนิรุทธิ์ สบตาอรอินทร์ “กู๊ดไนต์ค่ะ ขอตัวคืนก่อนนะ”

อรอินทร์มองแววตามีรอยเยาะหยันของวิกันดาแล้วเจ็บใจ รู้สึกว่าร้ายไม่เบาเหมือนกัน...พอกลับมาที่ห้องนอน วิกันดาก็ขอตัวนอนเพราะมีประชุมเช้า อนิรุทธิ์พยายามเล้าโลมแต่เธอหลับไปก่อน เขาถอนใจทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้

ooooooo

เช้าวันใหม่ วิกันดาพรีเซนต์งานให้วิภารดีและผู้เข้าประชุมฟังอย่างคล่องแคล่วแบบมืออาชีพ วรนารีมองอย่างหมั่นไส้ แกล้งเตะสายปลั๊กหลุด จอดับคอมพ์ดับ วิกันดาตรวจสอบบอกมีคนเตะปลั๊ก แล้วลงมือเซตเครื่องใหม่อย่างคล่องแคล่ว บรรยายต่อจนจบ ทุกคนปรบมือชื่นชม

พอถึงคิววรนารี เธอถ่ายเอกสารมาแจกให้ทุกคนอ่านไปพร้อมกับการอธิบายของเธอ แต่เอกสารไม่ครบคน เท่านั้นไม่พอ ผู้ฟังขอให้ทำแบบวิกันดา ฟังแล้วเข้าใจง่ายกว่า เธอทำไม่เป็น วิกันดายกมือถามถึงเรื่องสื่องานประชาสัมพันธ์ที่เธอขอไปทำเองว่าประสานไปถึงไหน เธออึกอักลืมทำ วิกันดาจึงกล่าวว่า เธอคงไม่ถนัด ตนจะมอบให้อนงค์นารถเป็นคนทำ วิภารดีเห็นดีด้วย ให้วรนารีศึกษางานกับอนงค์นารถเสียเลย วรนารีหน้าเสียเจ็บใจ

บ่ายวันนั้น วรนารีมาโวยวายให้อรอินทร์ฟังว่าโดนวิกันดาหักหน้า อรอินทร์ว่าเพื่อนพลาดเอง แต่ยังเอาคืนได้ ให้มาร่วมมือกัน...ในตอนเย็น อรอินทร์พาวรนารี ลูกนัทและเอมี่มาปาร์ตี้ที่บ้านอนิรุทธิ์ พอวิกันดารับลูกกลับมา อรอินทร์เรียกเด็กๆไปสวัสดีเพื่อนๆเธอ วิกันดาไม่พอใจเดินเข้ามา วรนารีทำเสียงอ่อนเสียงหวานสวัสดี ขอมาปาร์ตี้สบายๆบ้านเพื่อนคงไม่รบกวน

“แหม รบกวนที่ไหน เราคนกันเองทั้งนั้น ใช่ไหมคะ” อรอินทร์ดักคอ วิกันดาเสียงเข้มทำไมไม่บอกล่วงหน้า “แหม ปาร์ตี้เล็กๆไม่รบกวนคุณพี่ช่วยดูแลหรอกค่ะอรดีลได้”

“ไม่สำคัญที่ใหญ่หรือเล็ก แต่ควรจะต้องบอกเจ้าของบ้านก่อนว่าจะพาคนมา”

อร​อินทร์​กระเซ้า​ว่า​ซีเรียส​เกินไป​แล้ว​หัน​มา​อ้อ​นอ​นิรุทธิ์ เขา​ลุก​ขึ้น​ไกล่เกลี่ย​ว่า​มา​แป๊บ​เดียว​เดี๋ยว​ก็​กลับ

วิ​กัน​ดา​พยายาม​คุม​อารมณ์​ตำหนิ​อนิรุทธิ์ คราว​หน้า​ช่วย​บอก​ก่อน อร​อินทร์​ตอบแทน​อย่าง​กวนๆ อย่า​ถือสา​ตน​เลย ตน​อยู่​ที่​นี่​จนเหมือน​เป็น​บ้าน​อีก​หลัง เลย​ลืมตัว​ไป​หน่อย

“ก็​อย่า​ลืม​บ่อย มัน​ไม่​ดี” วิ​กัน​ดา​สบตา​กร้าว​อย่าง​รู้ทัน

นวล​โดน​ใช้​ให้​ทำ​อาหาร บ่น​ไป​ทำ​ไป​อยู่​ใน​ครัว พอ​เห็น​วิ​กัน​ดา​มา​ก็​ฟ้อง​ยกใหญ่ ว่า​ตน​ต้อง​ทำ​เพราะ​พวก​นั้น​สั่ง​ผ่าน​คุณ​ผู้ชาย เธอ​จึง​บอก​ว่า​เขา​ให้​ทำ​ก็​ทำ​ไป อยาก​ทำ​อะไร​ตามใจ นวล​สะดุดหู คิด​แผน​ร้าย​ได้ แอบ​ใส่​ส​ลอด​ใน​ยำ​รส​แ​ซ่บ

กลุ่ม​อร​อินทร์​เริ่ม​ส่งเสียง​เฮฮา​ดัง​ขึ้น อร​อินทร์​ดึง​อนิรุทธิ์​ให้​ลุก​ขึ้น​เต้นรำ วิ​กัน​ดา​ยืน​มอง​จาก​ใน​บ้าน​ด้วย​สายตา​เศร้า​น้อยใจ...ขณะ​ที่​อนิรุทธิ์​แยก​ออก​ไป​คุย​โทรศัพท์ นวล​ยก​อาหาร​มา​วาง​แต่​แสดง​พิรุธ​เอง​ให้​อร​อินทร์​ไม่ไว้ใจ ทำให้​อร​อินทร์​ห้าม​เพื่อนๆอย่า​เพิ่ง​กิน แล้ว​ให้​นวล​ชิม​อาหาร​ทุก​จาน​ก่อน นวล​จะ​วิ่ง​หนี จึง​ถูก​จับ​กรอก​อาหาร​ใส่​ปาก​เละ​ไป​หมด

อนิรุทธิ์​คุย​โทรศัพท์​เสร็จ​เข้า​มา​ชวน​วิ​กัน​ดา​ออกไป​กิน​อาหาร​ด้วย​กัน ไม่ทัน​จะ​ไป​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​ข้าง​นอก​ก็​รีบ​วิ่ง​ออก​ไป​ดู เห็น​พวก​อร​อินทร์​รุม​นวล​อยู่ อนิรุทธิ์​เสียง​เข้ม​ให้​หยุด นวล​ร้องไห้​ฟ้อง​ว่า​โดน​รุม อรอินทร์​รีบ​บอก​ว่า​นวล​แอบ​ใส่ยา​พิษ​ใน​อาหาร นวลปฏิเสธ​เสียงแข็ง วิ​กัน​ดา​ให้​อร​อินทร์​เอา​หลักฐาน​มา​ยืนยัน​ไม่ใช่​แค่​ความ​คิดเห็น อร​อินทร์​จน​มุม​ส่าย​หน้า​ไม่​มี

วิ​กัน​ดา​ให้​นวล​เก็บ​กวาด​ที่นี่ และ​บอก​ทุก​คน​คง​ต้อง​กลับ​ไป​ก่อน อร​อินทร์​โวย​ไล่​เพื่อน​ตน​ไม่ได้ วิ​กัน​ดา​เสียงแข็ง​อย่า​ลืม​ว่า​ตน​มี​สิทธิ์​ใน​ฐานะ​เจ้าของ​บ้าน อรอินทร์​หัน​ไป​อ้อ​นอ​นิรุทธิ์ เขา​กลับ​บอก​เช่น​เดียว​กับ​วิกันดา เพื่อนๆอร​อินทร์​หน้า​เจื่อน​พา​กัน​กลับ อร​อินทร์​ไม่​พอใจ​กระแทกกระทั้น​หา​ว่า​ทำ​อย่าง​นี้​เป็น​การ​หักหน้า​ตน อนิรุทธิ์​ให้​เลิก​โวยวาย​และ​ไป​อาบ​น้ำ​ล้าง​ตัว​จะ​ดี​กว่า

“ก็​พี่​รุทธิ์​กับ​คุณ​พี่​ทำ​ไม่​ถูก ป่านนี้​อร​โดน​เพื่อน​เม้าท์​ตาย​แล้ว”

“ก็​ปล่อย​ไป เพื่อน​เรา​ก็​ด้วย น้อง​อร​เอง​ก็​ทำ​ไม่ถูก​เรื่อง​กับข้าว”

“เอ๊ะ ก็​อร​สงสัย​นี่​คะ”

“สงสัย​ก็​ไม่​ควร​ทำ​แบบ​นี้ อย่า​ให้​มี​ปัญหา​อีก​เลย​พี่​ปวด​หัว​ไป​หมด ทะเลาะ​กัน​ไม่​เว้น​วัน”

อร​อินทร์​หา​ว่า​อนิรุทธิ์​เข้า​ข้าง​นวล เขา​บอก​ไม่​เข้า​ข้าง​ใคร​ทั้งนั้น​และ​คาด​โทษ​ถ้า​เกิด​เรื่อง​อีก แล้ว​เธอ​ยัง​หา​คอน​โด​ไม่ได้ ตน​จะ​ช่วย​หา​ให้​เอง อร​อินทร์​หน้า​ง้ำ​เห็น​สายตา​วิ​กัน​ดา​ยิ้มเยาะ

ooooooo

คืน​นั้น อร​อินทร์​ส่ง​ข้อความ​หา​อนิรุทธิ์ ขอโทษ​เรื่อง​เมื่อ​กลางวัน​และ​อ้อน​นอน​ไม่​หลับ​อยาก​ให้​เขา​มา​กล่อม อนิรุทธิ์​ชะโงก​มอง​วิ​กัน​ดา​ว่า​หลับ​หรือ​ยัง​แล้ว​ย่อง​ออก​จาก​ห้อง นวล​กำลัง​รับ​ผล​ของ​ส​ลอด​ที่​ใส่​ใน​อาหาร วิ่ง​เข้า​ห้องน้ำ​หลาย​รอบ เห็น​อนิรุทธิ์​เดิน​ผ่าน​หัว​บันได​ก็​เอะใจ

อร​อินทร์​เห็น​อนิรุทธิ์​มา​หา​ก็ดี​ใจ​โน้ม​คอ​เขา​มา​จูบ​เล้าโลม นวล​ย่อง​ตาม​มา​จะ​เข้าไป​ขัดขวาง นึก​ได้​ชะงัก​ยิ้ม​อย่าง​มี​เลศนัย...นวล​เดิน​ไป​ห้อง​วิ​กัน​ดา เข้าไป​ปลุก​เบาๆบอก​เกิด​เรื่อง​แล้ว​ต้อง​ไป​ดู​เอง วิ​กัน​ดา​ไม่​เห็น​อนิรุทธิ์​นอน​ข้างๆก็​หวั่น​ใจ

อนิรุทธิ์​กำลัง​นัวเนีย​กับ​อร​อินทร์​บน​เตียง นวล​เดิน​ตาม​วิ​กัน​ดา​มา​หน้า​ห้อง​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ วิ​กัน​ดา​แง้ม​ประตู​เห็น​ภาพ​บาดใจ รู้สึก​โมโห​ผิดหวัง​และ​เจ็บปวด​อย่าง​มาก เปิด​สวิตช์​ไฟ​สว่าง​ขึ้น ทั้ง​สอง​สะดุ้ง​ลุก​พรวด อนิรุทธิ์​หน้าซีด​ตาม​จะ​อธิบาย วิ​กัน​ดา​ไม่​ฟัง​อะไร​ทั้งนั้น​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ใส่​กระเป๋า​จะ​ออก​จาก​บ้าน เขา​รั้ง​แขน เธอ​สะบัด​ออก​อย่าง​รังเกียจ

“อย่า​มา​ถูก​ตัว​ฉัน ฉัน​ทน​อยู่​บ้าน​เดียว​กับ​คุณ​ไม่ได้​แล้ว ฉัน​นอน​อยู่​ใน​ห้อง​ใกล้ๆ ลูก​เรา​ก็​อยู่​ใน​บ้าน คุณ​ยัง​แอบ​ไป​ทำ​เรื่อง​ทุเรศ​หน้า​ไม่​อาย ถาม​จริงๆเถอะ จิตใจ​คุณ​ทำ​ด้วย​อะไร ทำไม​ถึง​ไม่​รู้​ผิด​ชอบ​ชั่ว​ดี​บ้าง”

“คุณ​พี่​คะ อร​ขอโทษ อร​ไม่ได้​ตั้งใจ” อร​อินทร์​แสร้ง​สำนึก​ผิด

“หยุด​ตีสองหน้า​ตอแหล​ได้​แล้ว เธอ​ตั้งใจ​ทำให้​เรื่อง​มัน​เกิด อ้อ แล้ว​ถ้า​คิด​ไม่​ผิด เธอ​เป็น​ฝ่าย​เรียก​สามี​ฉัน​ไป​นอน​กก​ใช่​ไหม หน้าด้าน”

อนิรุทธิ์​พยายาม​ขอ​ให้​วิ​กัน​ดา​ใจเย็น​อย่า​เพิ่ง​ออก​ไป​ตอน​นี้​จะ​ไป​อยู่​ไหน แต่​เธอ​ทน​ไม่ได้​อีก​แล้ว อันตราย​แค่​ไหน​ก็​ช่าง โหน่ง​กับ​นุ่น​ตื่น​มา​เห็น​แม่​ถือ​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ก็​ร้องไห้​งอแง​ไม่​ให้​แม่​ไป วิ​กัน​ดา​นั่ง​ลง​กอด​ลูก​ทั้งสอง สัญญา​จะ​ไม่​ทิ้ง​ไป​ไหน จะ​กลับ​มา​ให้​เร็ว​ที่สุด แล้ว​ฝากนวล​ดูแล​น้องๆให้​ดี อนิรุทธิ์​ขอ​ให้​สงสาร​ลูก
ลูก​เสียใจ ตนขอร้อง

“คุณ​ไม่​มี​สิทธิ์​พูด​คำ​นี้​แล้ว ด็อกเตอร์​อนิรุทธิ์ หึ มั่ว​ไม่​เลือก สัก​วัน​คุณ​ต้อง​ได้​รับ​บทเรียน​อย่าง​สาสม” อรอินทร์​เข้า​รั้ง​แขน​ขอร้อง​อย่า​ไป วิ​กัน​ดา​สะบัด​อย่างแรง “ชอบ​ลัก​กิน​ขโมย​กิน​ก็ดี ฉัน​จะ​ถือว่า​ทำ​ทาน​ของ​เหลือเดน​ให้​สัมภเวสี”

อร​อินทร์​หน้า​ชา​ที่​โดน​ด่า​แรง อนิรุทธิ์​ดึง​กระเป๋า​ไว้ วิ​กัน​ดา​กระชาก​กลับ​จ้อง​หน้า​เขา​อย่าง​ไร้​เยื่อใย เยาะ​หยัน​ใส่​หน้า “ผู้หญิง​ก็​ร้าย ผู้ชาย​ก็​เลว”

อร​อินทร์​แอบ​ยิ้ม​สมใจ...อนิรุทธิ์​กลับ​มา​นั่ง​เครียด​ใน​บ้าน อร​อินทร์​ทำ​หน้า​เศร้า​ปลอบ​ว่า​วิ​กัน​ดา​คง​ช็อก แล้ว​หยั่ง​เชิง​ถาม​เมื่อ​เธอ​รู้​แล้ว​เรื่อง​ของ​เรา​จะ​เอาอย่างไร อนิรุทธิ์​ตอบ​อย่าง​เห็นแก่​ตัว​ตามเคย ว่า​ไม่​ยัง​ไง ก็​เหมือน​เดิม อร​อินทร์​กอด​อ้อน​ถาม​เหมือน​เดิม​คือ​อะไร

“น้อง​อร​ก็​น่า​จะ​รู้​ใจ​พี่​ดี​อยู่​แล้ว”

“ถ้า​พี่​รุทธิ์​ยัง​ไม่​ชัดเจน​แบบ​นี้ เรา​จะ​เสีย​กัน​หมด​นะ​คะ”

อนิรุทธิ์​ปัด​ว่า​ง่วง​ไว้​คุย​กัน​ตอน​วิ​กัน​ดา​กลับ​มา อร​อินทร์​แกล้ง​ถาม​ไม่​ห่วง​เธอ​แล้ว​หรือ​ว่า​ไป​ไหน เขา​คิด​ว่า​คง​ไป​บ้าน​เพื่อน​คน​ใด​คน​หนึ่ง​เดี๋ยว​ก็​กลับ​มา อร​อินทร์​ทึ่ง​กับ​ผู้ชาย​คน​นี้​จริงๆ

วิ​กัน​ดา​มา​นั่ง​ร้องไห้​ที่​บ้าน​ฉวี​เพ็ญ อนงค์​นา​รถ​ตาม​มา​ปลอบ แต่​พอ​สี​หนา​ท​เมา​กลับ​มา​พูดจา​ไม่​รู้​เรื่อง วิ​กัน​ดา​จึง​รู้​ว่า​อยู่​บ้าน​นี้​ไม่ได้ ส่วน​บ้าน​อนงค์​นา​รถ​ก็​เล็ก​เกินไป​ที่​จะ​ไป​รบกวน

สุดท้าย​วิ​กัน​ดา​ก็​นึกถึง​เจนจบ ครอบครัว​เจนจบ​เป็น​แบบ​คน​จีน พี่น้อง​อยู่​ใน​รั้ว​เดียวกัน​แต่​คน​ละ​หลัง

พ่อ​แม่​อยู่​หลัง​ใหญ่ เจนจบ​ยก​บ้าน​ตัว​เอง​ให้​วิ​กัน​ดา​อยู่​กับ​ลูกๆ ตัว​เขา​ไป​นอน​บ้าน​พี่​สาว...วิ​กัน​ดา​กับ​เจนจบ​มา​รับโหน่ง​กับ​นุ่น สั่ง​นวล​ให้​ดูแล​บ้าน​ดีๆ นวล​ดีใจ​วาด​ฝัน​จะ​ได้​ครอง​บ้าน​หลัง​นี้ เหลือ​แค่​กำจัดอรอินทร์อีก​คน

พอ​อนิรุทธิ์​กลับ​บ้าน​รู้​ว่า​วิ​กัน​ดา​มา​เก็บ​ของ​และ​พา​ลูกๆออก​ไป​ก็​เครียด​มาก นวล​จีบ​ปาก​จีบ​คอ​เล่า​ว่า​เจนจบ​มา​ช่วย​เก็บ​ของ​แต่​ไป​อยู่​ที่ไหน​ตน​ไม่​รู้

ooooooo

ถึง​เวลา​ทาน​ข้าว​เย็น ทุก​คน​ต้อง​มา​กินที่​หลัง​ใหญ่ มี​ป๊า ม้า พี่​สาว พี่​เขย​ของ​เจนจบ ม้า​ของ​เจนจบ​เห็น​โหน่ง​กับ​นุ่น​เป็น​เด็ก​มี​มารยาท ช่วยเหลือ​ตัว​เอง​ได้ กิน​ข้าว​แกะ​ก้างปลา​เป็น ก็​ชื่นชม

“ด็อกเตอร์​วิ​กัน​ดา​สอน​ลูก​เก่ง น่า​รัก​มาก​เลย เห็น​แล้ว​นึกถึง​ยัย​นิ่ม​หลาน​ฉัน เสียดาย​แม่​มัน​ไม่​รัก​ดี ไม่​ใส่ใจ​ลูก กลัว​เด็ก​จะ​เสียคน​เพราะ​แม่​มัน​จริงๆ”

พี่​สาว​ปราม ม้า​เปลี่ยน​มา​ชม​วิ​กัน​ดา “อา​ตี๋​ก็​อายุ​เยอะ​แล้ว​นะ หา​เมีย​ดีๆไม่ได้​สัก​ที พลาด​ไป​เก็บ​อะไร​ข้าง​ทาง​มา​ก็​ไม่​รู้ ถ้า​มี​สะใภ้​สวยๆเก่งๆแบบ​คุณ​วิ​กัน​ดา ม้า​คง​ตาย​ตา​หลับ...นี่​เขา​เลิก​กับ​ผัว​แล้ว​ใช่​ไหม ได้​แบบ​นี้​ก็ดี​นะ​อา​ตี๋ มี​ลูก​โต​ทัน​ใช้ ชาย​คน​หญิง​คน​ม้า​ชอบ”

วิ​กัน​ดา​กระอักกระอ่วน เจนจบ​ไม่​รู้​จะ​ตอบ​อย่างไร เธอ​จึง​ตอบ​อย่าง​นอบน้อม​ว่า​เจนจบ​เป็น​คน​ดี สัก​วัน​ต้อง​เจอ​คน​ที่​เหมาะสม ม้า​คิด​ว่า​วิ​กัน​ดา​เขิน​จึง​บอก​ให้​ดูๆกันไป

“ขอบคุณ​ค่ะ เกรงใจ​มาก​เลย”

“อุ๊ย​ไม่​ต้อง​เกรงใจ คิด​ซะ​ว่า​มา​พัก​นอน​โรงแรม มี​อาหาร​สาม​มื้อ ก็​ประมาณ​คืน​ละ​พัน​ห้า”

เจนจบ​กับ​พี่​สาว​ปราม​ม้า​พร้อม​กัน วิ​กัน​ดา​มอง​งงๆว่า​พูด​จริง​พูด​เล่น...พอ​ตอน​เดิน​กลับ​บ้าน​วิ​กัน​ดา​จึง​ถาม​เจนจบ​ว่า​ปกติ​เก็บ​เงิน​ค่า​ที่​พัก​ไหม เขา​บอก​ก็​มี​บ้าง​แต่​สำหรับ​เธอ​ไม่​คิด เพราะ​เพิ่ง​มา​ครั้ง​แรก ถ้า​คิด​จะ​ดู​น่า​เกลียด วิ​กัน​ดา​ทึ่ง​กับ​ความ​งก​ของ​ครอบครัว​นี้​แล้ว​นึก​ได้​เปลี่ยน​เรื่อง

“เอ้​อ คุณ​เห็น​อี​เมล​นัด​ประชุม​คณะ​ทำ​งาน​ของ​ท่านผู้หญิง​แล้ว​หรือ​ยัง จะ​ให้​ใคร​มา​เป็น​ตัวแทน​บริษัท​ไป​ปู​ซา​น​เหรอ​คะ”

เจนจบ​ตอบ​ว่า​ตน​จะ​ไป​เอง​เพราะ​อยาก​ไป​กับ​เธอ งาน​ที่​บริษัท​ให้​เลขา​ดูแล วิ​กัน​ดา​พยัก​หน้า​หงึกๆไม่​อยาก​คิด​อะไร​มาก

วัน​ต่อ​มา อนิรุทธิ์​มา​รอ​วิ​กัน​ดา​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​เพื่อ​ต่อว่า​ไม่​มี​สิทธิ์​เอา​ลูก​ไป​อยู่​ที่​อื่น แต่​กลับ​โดน​เธอ​ย้อน​แล้ว​เขา​มี​สิ​ทธิ์เอา​ผู้หญิง​มา​นอน​ที่​บ้าน​หรือ เขา​แก้ตัว​ว่า​ยัง​ไม่ได้​ทำ​อะไร วิ​กัน​ดา​สวน​แต่​เคย​ทำ​มา​แล้ว กี่​ครั้ง​ที่​เขา​ทำ​เรื่อง​อุบาทว์​แบบ​นี้ อนิรุทธิ์​สลด สัญญา​จะ​ไม่​ทำให้​เรื่อง​นี้​กระทบ​ครอบครัว วิ​กัน​ดา​จ้อง​หน้า​เข่น​เขี้ยว​เลวทั้งคู่

“เอาเลย อยาก​ด่า​ผม​ยัง​ไง​ก็​เชิญ แต่​น้อง​อร​เขา​ไม่​ใช่​แบบ​นั้น คุณ​ต้องการ​อะไร จะ​ให้​ผม​เลิก​กับ​เขา​เลย​หรือ​ไง”

“แล้ว​มัน​ควร​เลิก​ไหม​ล่ะ”

“วิ...​ไม่​เห็นใจ​เขา​บ้าง​เหรอ คุณ​มี​ทุก​อย่าง  ​แต่​น้อง​อร​ไม่​มี​ใคร​เลย​นะ มี​แต่​ผม”

“พูด​เอาแต่​ได้ เคย​คิดถึง​ความรู้สึก​วิ​บ้าง​ไหม”

“ผม​ก็​เคย​มี​คน​อื่น​มา​ก่อน​ไม่​เห็น​ต้อง​ทำให้​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ คุณ​เป็น​แค่​เมีย​นะ ไม่​ใช่​เจ้าชีวิต​ผม...อย่าบ้า​อำนาจ”

วิ​กัน​ดา​ร้าวราน​ใจ​มาก “ทำไม​ฉัน​ถึง​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​อย่าง​คุณ​ได้ เป็น​ความ​ผิดพลาด​ที่สุด​ใน​ชีวิตที่​ฉัน​เลือก​คุณ”

อนิรุทธิ์​สะอึก​นิ่ง​ไป​ชั่ว​ครู่​แล้ว​ทำ​ไม่​สนใจ สั่ง​ให้​พา​ลูก​กลับ​บ้าน​เย็น​นี้ เธอ​ปฏิเสธ​เสียงแข็ง จะ​ให้​ลูก​กลับ​ไป​รับ​รู้​เรื่อง​ชั่วๆของ​เขา​หรือ เขา​ต่างหาก​ที่​ต้อง​ให้​ผู้หญิง​คน​นั้น​ออก​ไป​จาก​บ้าน​แล้ว​ไม่​ต้อง​กลับ​มา​อีก อนิรุทธิ์​ถาม​ทำ​อย่าง​นั้น​แล้ว​เธอ​ยอม​ออก​จาก​บ้าน​เจนจบ​ใช่​ไหม

“คุณ​ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ต่อ​รอง​อะไร จะ​กลับ​หรือ​ไม่​กลับ​อยู่​ที่​ฉัน ไม่​เกี่ยว​กับ​คุณ”

อนิรุทธิ์​โมโห​ที่​วิ​กัน​ดา​ไม่​โอนอ่อน หัน​หลัง​กลับ​ผลัก​ประตู​โครม เจอ​อนงค์​นา​รถ​กับ​ฉวี​เพ็ญ​ก็​มอง​ตาขวาง​ก่อน​จะ​เดิน​ผ่าน​ไป วิ​กัน​ดา​ขอ​อยู่​คน​เดียว สอง​เพื่อน​จึง​ปิด​ประตู​ให้​เบาๆ

การ​ประชุม​บ่าย​วัน​นั้น วิภา​ร​ดี​บอก​ถึง​เมือง​ที่​เรา​จะ​ไป​ดู​งาน​คือ​เมือง​ซา​กะ ที่​นั่น​มี​รี​สอร์ตสำหรับ​ผู้​สูงอายุ เป็น​เมือง​ธรรมชาติ​สามารถ​ปรับ​ใช้​กับ​รี​สอร์ตของ​ตน​ได้ วิ​กัน​ดาหน้าซีด​ครุ่นคิด​หนัก เพราะ​อนิรุทธิ์​กำลัง​จะ​ไป​เมือง​นี้​เช่น​กัน เจนจบ​ปลอบ​คง​ไม่​ไป​สถาน​ที่​เดียวกัน

วิ​กัน​ดา​มี​ท่าทาง​ผ่อนคลาย​ขึ้น สอง​เพื่อน​แปลก​ใจ​ที่​ทำใจ​ได้​เร็ว วิ​กัน​ดา​ให้​เหตุผล​ว่า เศร้า​ไป​ก็​เท่านั้น เหนื่อย​ใจ​อยู่​ฝ่าย​เดียว แล้ว​ฝาก​ฉวี​เพ็ญ​ไป​อยู่​ดูแล​ลูกๆ ที่​บ้าน ให้​สี​หนา​ท​ไป​นอน​ด้วย​ก็ได้ อนงค์​นา​รถ​บอก​ตน​จะ​พยายาม​ไป​ช่วย แต่​ใน​ใจ​ยัง​อยาก​รู้​เรื่อง​ครอบครัว​จะ​จัดการ​อย่างไร

เย็น​วัน​นั้น​อนิรุทธิ์​กลับ​ถึง​บ้าน​ไม่​เห็น​วิ​กัน​ดา​กลับ​มา​ก็​หงุดหงิด ถาม​อร​อินทร์​ว่า​บ้าน​เจนจบ​อยู่​ที่ไหน...

อร​อินทร์​จำ​ต้อง​พา​ไป อนิรุทธิ์​ไป​ถึง​ก็​ปรี่​เข้า​ชก​เจนจบ​ล้มกลิ้ง นุ่น​ร้อง​กรี๊ด​ตกใจ วิ​กัน​ดา​ต้อง​กอด​ลูก​ทั้ง​สอง​ไม่​ให้​กลัว แล้ว​ร้อง​ห้า​มอ​นิรุทธิ์​ให้​หยุด ป๊า​กับ​ม้า​เจนจบ​วิ่ง​มา​ห้าม

วิ​กัน​ดา​พยายาม​ไกล่เกลี่ย กราบ​ขอโทษ​ป๊า​กับม้า ทั้ง​สอง​มอง​ไป​เห็น​อร​อินทร์ ม้า​ชี้​หน้า

“อ้อ ลื้อ​ใช่​ไหม​ตัวการ​ทำ​ครอบครัว​เขา​แตกแยก นัง​หน้าด้าน” ม้า​ไล่​อร​อินทร์​ออก​ไป

เจนจบ​ต้อง​ปราม​แม่ อนิรุทธิ์​หัน​มา​ปลอบ​ลูก​บอก​จะ​พา​กลับ​บ้าน วิ​กัน​ดา​กราบ​ขอโทษ​อีกครั้ง เจนจบ​บอก​ม้า​โกรธ​ง่าย​หาย​เร็ว และ​ไม่​ลืม​หยอด “ถ้า​รู้สึก​ผิด​ก็​อย่า​ลืม​ตอบแทน​ผม​แล้วกัน”

เห็น​วิ​กัน​ดา​ทำ​หน้า​งง จึง​บอก​ว่า​ล้อ​เล่น อร​อินทร์​หมั่นไส้​แขวะ​วิ​กัน​ดา​ทำ​คน​อื่น​วุ่นวาย​ไป​หมด เจนจบ​มอง​เหยียด​สวน​แทน

“คุณ​นั่นแหละ​ที่​ทำ​เขา​วุ่นวาย สำนึก​ซะ​บ้าง”

อร​อินทร์​หา​ว่า​พูด​ไร้​สาระ ชวน​วิ​กัน​ดา​กลับ​บ้านเรา วิ​กัน​ดา​เสียง​เข้ม เรา​หมาย​ถึง​ใคร​กับ​ใคร อร​อินทร์​หัวเราะ​กลบเกลื่อน​ว่า​พูด​ผิด​มัน​หลุดปาก วิ​กัน​ดา​เดิน​ไป​เปิด​ประตู​รถ​ข้าง​คน​ขับ อร​อินทร์​รีบ​บอก​ว่า​ตน​บอก​แล้ว​ว่า​ตน​เมา​รถ วิ​กัน​ดา​ตวาด​ไล่​ไป​นั่ง​ข้าง​หลัง​ถ้า​อยาก​ให้​กลับ อนิรุทธิ์​จึง​ขอร้อง​อร​อินทร์ โหน่ง​กับ​นุ่น​นั่ง​เบียด​กัน​ด้วย​รังเกียจ​ไม่​อยาก​อยู่​ใกล้​อร​อินทร์

พอ​ถึง​บ้าน วิ​กัน​ดา​ให้​นวล​พา​เด็กๆขึ้น​นอน​แล้วไป​เก็บ​ของ​ใน​ห้อง​อร​อินทร์​ให้​หมด​อย่า​ให้​เหลือ​อะไร​ไว้ อร​อินทร์​งง​หมายความ​ว่า​อย่างไร วิ​กัน​ดา​ไล่ “ออก​ไป​จาก​บ้าน​ฉัน​ได้​แล้ว...”

“แหม อย่า​ใจดำ​นัก​สิ​คะ คุณ​พี่​ก็​รู้​นี่​ว่า​อร​ไม่​มี​ที่​ไป ไว้​ค่อย​คุย​กัน​พรุ่งนี้​นะ​คะ อร​เหนื่อย”

“ฟัง​ภาษา​คน​ไม่​เข้าใจ​หรือ​ไง ออก​ไป​เดี๋ยวนี้!”

อร​อินทร์​เริ่ม​วี​น จะ​ให้​ขับ​รถ​ออก​ไป​ค่ำ​มืด​คน​เดียว​ได้​อย่างไร​มัน​อันตราย ขอ​นอน​อีก​สัก​คืน นวล​หอบ​กระเป๋า​มา​โยน​ตรง​หน้า วิ​กัน​ดา​ไล่​ซ้ำ​อย่า​กลับ​มา​เป็น​เสนียด​ที่​นี่​อีก ถ้า​ยัง​มา​จุ้นจ้าน​จะ​เจอ​หนัก​กว่า​นี้ อร​อินทร์​หัน​ไป​อ้อ​นอ​นิรุทธิ์ เขา​กลับ​บอก​ให้​เธอ​กลับ​ไป​ก่อน อรอินทร์ ​โกรธ เข่น​เขี้ยว​แล้ว​จะ​เสียใจ​ที่​ทำ​แบบ​นี้​กับ​ตน

วิ​กัน​ดา​ขึ้น​มา​นั่ง​น้ำตา​ซึม​บน​ห้อง​นอน อนิรุทธิ์​ตาม​มา​ถาม​พอใจ​แล้ว​ใช่​ไหม​แล้ว​เอ่ย​ขอ​คบ​กับ​อร​อินทร์​ต่อ ให้​เหตุผล​ว่า​คน​นี้​ไม่​เหมือน​คน​อื่น วิ​กัน​ดา​มอง​อย่าง​รังเกียจ

“คิด​บ้าง​ไหม​ว่า​ทำ​แบบ​นี้​คุณ​ถาวร​จะ​รู้สึก​ยัง​ไง ที่​คุณ​เห็น​น้อง​สาว​เขา​เป็น​ของเล่น”

“แล้ว​ถ้า​ผม​เห็น​เขา​เป็น​ของ​จริง​ล่ะ”

“มักมาก​ไม่​รู้จัก​พอ” วิ​กัน​ดา​สุด​ทน​หอบ​หมอน​ออก​ไป​นอน​ห้อง​ลูก​ด้วย​ขยะแขยง​เต็ม​ทน

โหน่ง​กับ​นุ่น​เห็น​แม่​มา​ก็​เข้าไป​กอด​ปลอบ​ว่า​พวก​เขา​รัก​แม่​จะ​ไม่​รัก​อร​อินทร์​อีก​แล้ว วิ​กัน​ดา​น้ำตา​พรั่งพรู​ตื้นตันใจ​ที่​ยัง​มี​ลูกๆเป็น​ที่​ยึดเหนี่ยว​จิตใจ

อร​อินทร์​มา​บ่น​กับ​วร​นารี เธอ​ยุ​ให้​เลิก​เพราะ​ผู้ชาย​คน​นี้​เห็นแก่​ตัว แต่​อร​อินทร์​จะ​เอาชนะ​ให้​ได้ อีก​ไม่​กี่​วัน​จะ​ไป​ปู​ซา​น​ด้วย​กัน ตน​จะ​มัด​ใจ​เขา​ให้​อยู่หมัด วร​นารี​นึก​ได้​บอก​หมายกำหนดการ​ของ​ป้า ขยับ​มา​ไป​วัน​เดียว​กับ​ที่​อนิรุทธิ์​ไป และ​ไป​ที่​เดียวกัน​ด้วย อร​อินทร์​อึ้ง​นึก​แค้น​ใจ

ooooooo

วัน​เดินทาง เจนจบ​ช่วย​เช็ก​อิน​พาสปอร์ต​ให้​วิ​กัน​ดา สีหน้า​เขา​ตื่นเต้น​ดีใจ​ที่​ได้​เดินทาง​กับ​เธอ

วิ​กัน​ดา​ยิ้ม​เล็กน้อย​ไม่​มี​แก่​ใจ​จะ​คิด​อะไร...จน​มา​ถึง​โรงแรม​ที่​ปู​ซา​น เจนจบ​จัดการ​เช็กอิน​เข้า​ห้อง​พัก​ให้ วิ​กัน​ดา​เดิน​ถ่ายรูป​การ​ตกแต่ง​ของ​โรงแรม​ที่​ดู​สวย​งาม​ให้​ความรู้สึก​แปลก​ใหม่

พอ​ทั้ง​สอง​เดิน​เข้า​ลิฟต์ อนิรุทธิ์​กับ​อร​อินทร์​ควง​กัน​ออก​มา​จาก​ห้อง​อาหาร ชวน​กัน​ไป​นั่ง​รถ​เล่น...บริเวณ​ลาน​จอด​รถ​บัส​ชม​เมือง เจนจบ​เห็น​ว่า​ว่าง​ครึ่ง​วัน​จึง​ชวน​วิ​กัน​ดา​นั่ง​รถ​ชม​เมือง ไม่ทัน​จะ​ขึ้น​รถ ทั้ง​สอง​เห็น​อนิรุทธิ์​กับ​อร​อินทร์​เดิน​ควง​กัน​อยู่​ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​ชะงัก อนิรุทธิ์​แปลก​ใจ​ที่​วิ​กัน​ดา​มา​กับ​เจนจบ​ได้​อย่างไร เจนจบ​ตอบแทน​ว่า​เรา​มา​ดู​งาน อนิรุทธิ์​สวน​ตน​ถาม​ภรรยา​ตน

อนิรุทธิ์​ฉุด​แขน​วิ​กัน​ดา​เดิน​แยก​ไป เจนจบ​มอง​อร​อินทร์​แล้ว​แค่​น​หัวเราะ “แผน​เธอ​สิ​นะ จงใจ​ให้​เมีย​เขา​เห็น​ว่า​อยู่​ด้วย​กัน ถาม​หน่อย​ว่า​เอา​อะไร​คิด”

“ฉัน​มา​ทำ​งาน พี่​รุทธิ์​ก็​ด้วย ใคร​จะ​ไป​รู้​ว่า​คุณ​พี่มา​พัก​โรงแรม​เดียวกัน วัน​เดียวกัน”

เจนจบ​ไม่​เชื่อ สบถ​สงสาร​ลูก​ที่​มี​แม่​อย่าง​เธอ อรอินทร์​เดือด​ประชด​แล้ว​พ่อ​อย่าง​เขา​พา​เมีย​คน​อื่น​มาเที่ยว ลูก​คง​ภูมิใจ​มาก เจนจบ​ต้อง​ข่ม​อารมณ์​ไว้

ด้าน​อนิรุทธิ์​ตัดพ้อ​วิ​กัน​ดา​เรา​เป็น​ผัว​เมีย​กัน​ไป​ไหน​ทำไม​ไม่​บอกกล่าว เธอ​สวน​เยาะๆ ว่า​ผัว​กับ​เมีย​หลาย​คน เขา​นิ่ง​สัก​พัก​แล้ว​ถาม​ใหม่ ทำไม​ถึง​มา​กับ​เจนจบ​ไม่​บอก​ก่อน

“บอก​หรือ​ไม่​บอก​ก็​มี​ค่า​เท่า​กัน ทำไม​คะ หรือ​ว่า​ถ้า​รู้​ก่อน​จะ​ได้​วาง​แผน​ไม่​ให้​เจอ​กัน”

“ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น ผม​มา​สัมมนา​วัน​ไหน ยัง​ไง​ก็​บอก​คุณ​ก่อน​แล้ว​นะ ถ้า​คิด​ว่า​กลัว​เจอ จะ​บอก​หมายกำหนดการ​หมด​แบบ​นี้​เหรอ”

“ไม่​ยัก​รู้​ว่า​ตาราง​สัมมนา​ของ​คุณ...มี​อร​อินทร์​เข้า​ร่วม​ด้วย” วิ​กัน​ดา​ย้อน​ทำเอา​อนิรุทธิ์​อึ้ง

อร​อินทร์​เดิน​มา​ตาม​มอง​เย้ย​วิ​กัน​ดา เจนจบ​เข้า​มา​บอก​ว่า​รถ​จะ​ออก​แล้ว วิ​กัน​ดา​พยัก​หน้า​รับ อนิรุทธิ์​มอง​อย่าง​หึง​หวง...ระหว่าง​นั่ง​บน​รถ สายตา​อนิรุทธิ์​

จับ​จ้อง​ไป​ที่​วิ​กัน​ดา​ตลอด จน​ไม่​สนใจ​สิ่ง​ที่​อร​อินทร์​ชี้​ชวน​ให้​ดู ตลอด​เวลา​ที่​เดิน​ชม​วิว อนิรุทธิ์​พยายาม​ชวน​มา​เดิน​ด้วย​กัน จนถึง​ตลาด อนิรุทธิ์​ทน​ไม่​ไหว​ถาม​อีก​ครั้ง​ทำไม​ถึง​มา​กับ​เจนจบ วิ​กัน​ดาบ​อก​ไม่​สำคัญ

อร​อินทร์​แทรก​เข้า​มา​คล้อง​แขน​และ​ซบ​ไหล่​ชวน​อนิรุทธิ์​ไป​ทาน​ร้าน​อร่อย​ของ​เมือง​นี้ เขา​ชวน​วิ​กัน​ดา​ไป​ด้วย​กัน เจนจบ​บอก​ว่า​ได้​จอง​โต๊ะ​ร้าน​หนึ่ง​ไว้​แล้ว อรอินทร์​เยาะ​ทันที

“ยัง​ไง​ดี​คะ​คุณ​พี่ ให้​จอม​งก​เลี้ยง สงสัย​ไป​นั่ง​กิน​ข้าง​ทาง เงิน​วอน​ไม่​มี​กระเด็น”

เจนจบ​ถลึงตา​ใส่​แล้ว​ชวน​วิ​กัน​ดา​เดิน​ไป อนิรุทธิ์​จะ​ตาม​แต่​อร​อินทร์​รั้ง​ไว้ สุดท้าย​ทั้ง​สอง​คู่​มา​ร้าน​เดียวกัน วิ​กัน​ดา​ไม่​ยอม​นั่ง​โต๊ะ​เดียว​กับ​อนิรุทธิ์ อร​อินทร์​แกล้ง​ป้อน​ปู​อนิรุทธิ์​ยั่ว เจนจบ​ก็​ไม่​น้อยหน้า แกะ​ปู​ใส่​จาน​ให้​วิ​กัน​ดา​อย่าง​เอาใจ อนิรุทธิ์​เขม่น​มอง อร​อินทร์​เยาะ​เดี๋ยวนี้​ทำให้​คน​อื่น​เป็น​ด้วย มี​พัฒนาการ​ขึ้น เขา​ถอน​ใจ​มอง​เฉยๆไม่​อยาก​ต่อ​ความ​ยาว

เจนจบ​บอก​หมายกำหนดการ​พรุ่งนี้​ต้อง​ไป​พบคิม ผู้เชี่ยวชาญ​ด้าน​แลนด์​ส​เคป​ที่​นัด​ไว้ อนิรุทธิ์​ฉุน​โพล่ง​ขึ้น ใจคอ​จะ​ไม่​บอก​หรือ​ว่า​จะ​ไป​ไหน ทำ​อะไร​กับ​ใคร วิ​กัน​ดา​ เหลือทน

“ฉันมาทำงาน ถ้าคุณใส่ใจสักนิด ถามลูกหรือนวลก็คงรู้ว่าฉันมาที่นี่” อนิรุทธิ์สวนตนกลายเป็นคนผิดหรือ เธอตอกกลับ “ก็แล้วแต่จะคิด”

อรอินทร์ทำเสียงแหย่ มาทำงานอย่างเดียวหรือ ดูเอาใจกันมาก แกะปูให้กินทีตอนอยู่กับตนไม่เห็นเคยทำ เจนจบสวนพวกตนมาทำงานแล้วเธอมาทำอะไร เกาะติดยิ่งกว่าตังเม อรอินทร์เหน็บ “บอกแล้วไงว่ามาทำงาน เหมือนกัน นี่ปูที่กำลังจะเข้าปาก คิดเป็นเงินไทยหลาย บาทนะ กินลงเหรอ ตอนนี้ทำหน้าใหญ่เมื่อก่อนน่ะเหรอ แค่ร้อยเดียวยังไม่อยากจะควัก”

วิกันดาเอือมระอาขอให้หยุด เกรงใจคนในร้านบ้าง ทั้งสองยังแขวะกันไปมาอีกสักพัก อนิรุทธิ์สบตาวิกันดาเห็นแววความขมขื่น รู้สึกสะท้อนใจ

พอกลับมาเจอกับทีมวิภารดี วรนารียั่วทันที คงเจอกับอรอินทร์แล้ว บังเอิญเหลือเกินที่มาพักที่เดียวกัน วิกันดารับนิ่งๆว่าเจอแล้ว...วิภารดีพูดขึ้นว่า มาดามฮงตอบรับให้ไปดูรีสอร์ตได้ วิกันดาเห็นว่าดีเพราะจะไปพบคิมที่เกาะก่อนแล้วไปรีสอร์ตต่อ วรนารีขอไปด้วยแต่วิภารดีส่ายหน้า เธอมาเป็นเลขาก็ต้องไปประชุมงานกับตนทุกแห่ง วรนารีหน้าเจื่อนที่หมดโอกาสเที่ยว

ooooooo

ระหว่างนั่งเรือมาเกาะ Jang Sa วิกันดาเหม่อมองวิวเศร้าๆ เจนจบชวนคุยให้ครึกครื้น และถ่ายรูปเล่นจนมาถึงท่าเรือ...บนชะง่อนผาสูงมีคนยืนมองมายังวิกันดาอย่างสนใจ

เจนจบไม่เห็นคิมมารอรับจึงแยกกันหา วิกันดาตื่นตาตื่นใจเมื่อเดินหลุดเข้ามาในเรือนกระจกที่มีพันธุ์ไม้หลากหลาย ลืมความเศร้าไปชั่วครู่...เคนยกกระบะต้นกล้าหันมาอย่างเร็วเกือบชนวิกันดา เธอเบี่ยงตัวหลบแต่แขนเสื้อเกี่ยวกิ่งไม้เลอะดิน เคนรีบวางของขอโทษเป็นภาษาญี่ปุ่นและภาษาเกาหลี เพราะไม่แน่ใจว่าเธอเป็นคนชาติไหน วิกันดาอุทานภาษาไทยแล้วกล่าวเป็นภาษาอังกฤษว่าไม่เป็นไร เขาจึงรู้ว่าเธอเป็นคนไทย

เจนจบเดินตามมา พอเห็นเคนต่างคนต่างตกใจโผกอดกันอย่างคนรู้จักกันมานาน “เฮ้ย!ไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย แล้วอยู่ด้วยกันได้ไง ทำไมมาที่นี่ อย่าบอกนะว่านายเป็นคนที่เลขาฉันนัด ไหนว่าชื่อคิมๆอะไรสักอย่าง”

“ทีละคำถามนะ คุณคนนี้รู้จักกันเมื่อกี้เลยครับ พอดีมีแอ็กซิเดนท์นิดหน่อย ส่วนถ้าเลขาพี่นัดคิมที่เป็นนักจัดสวน ก็ผมเอง คนที่นี่เรียกผมว่าคิม”

เจนจบบอกว่าเคนเป็นรุ่นน้องเรียนด้วยกันที่อเมริกา เคนเล่าว่ามาคุมงานที่นี่ได้ไม่ถึงสองเดือน อีกสักพักจะไปทำงานที่เมืองไทย มหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯตอบรับให้ตนไปสอน เจนจบยินดีด้วย แล้วบอกกับวิกันดาว่า เคนเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น วิกันดาแสดงความยินดี เคนยิ้มตาวาว

ด้านอนิรุทธิ์มาพบคิมเจอูประธานการสัมมนาที่มหาวิทยาลัยปูซาน ต่างคนต่างแลกนามบัตรกัน อนิรุทธิ์แนะนำว่าอรอินทร์เป็นน้องสาว ทำให้อรอินทร์ไม่พอใจ... เมื่อทั้งสองคุยกันเรื่องการเรียนการสอน อรอินทร์จึงขอตัวอ้างฟังไม่รู้เรื่อง อนิรุทธิ์หน้าเสียเล็กน้อย

อรอินทร์มานั่งคุยโทรศัพท์กับทีมงานหนังสือของเธอ อนิรุทธิ์คุยงานเสร็จตามออกมาเห็นเธอหน้าตึงจึงถามยังโกรธเรื่องที่ร้านปูหรือ เธอสะบัดเสียงกระเง้ากระงอดว่าไม่ใช่ เพราะเขาไม่แนะนำว่าตนเป็นเมีย อนิรุทธิ์ถอนใจโอบไหล่อธิบาย

“แล้วจะให้ทำยังไง เขารู้ว่าพี่มีเมียแล้ว ขืนบอกว่านี่ก็เมียอีกคน น้องอรแหละจะเสียหาย บอกเป็นน้องน่ะดีแล้ว ก็แค่พูดไปอย่างที่ควรจะเป็น อย่าอารมณ์เสียสิคะ”

“พี่รุทธิ์ก็พูดได้นี่”

“เราเป็นอะไรก็รู้อยู่แก่ใจไม่จำเป็นต้องบอกคนอื่น ไหนว่าเรารักกันก็พอแล้วไง...รักมากด้วย อย่างอนพี่เลยคนดี พี่รักน้องอรนะ” อนิรุทธิ์โอบกอดจูบหน้าผากเบาๆ

อรอินทร์ใจอ่อนยวบสวมกอดตอบ ขอแค่เขาอย่าทำให้ตนเสียใจก็พอ อนิรุทธิ์รับคำแล้วชวนกลับ...ที่หน้าลิฟต์โรงแรม วิกันดารออยู่กับเคน เผอิญทำคีย์การ์ดหล่น เคนก้มลงช่วยเก็บ อนิรุทธิ์เดินมากับอรอินทร์เห็นเหมือนเคนกำลังทำอะไรใกล้ขาวิกันดา ก็ผละจากอรอินทร์เดินรี่ไปกระชากคอเสื้อเคนขึ้นมาถาม ทำอะไรเมียตน พอดีลิฟต์เปิดออก เจนจบ วิภารดีและวรนารีออกมาตกใจ เจนจบปราดเข้าดึงมืออนิรุทธิ์ออกจากคอเสื้อเคน แล้วบอกว่านี่เพื่อนตน

วิภารดีถามมีอะไรกัน วิกันดารีบแนะนำว่าเคนคือผู้เชี่ยวชาญด้านแลนด์สเคป อนิรุทธิ์เป็นสามี ส่วน
อรอินทร์คืออดีตภรรยาของเจนจบ เป็นเพื่อนของอนิรุทธิ์ อรอินทร์หน้าตึง เคนรีบอธิบายว่าวิกันดาทำคีย์การ์ดหล่นตนช่วยเก็บให้เท่านั้น วิภารดีถามอนิรุทธิ์มาทำงานที่นี่หรือ

“ผมมาสัมมนากับมหาวิทยาลัยปูซาน ส่วนน้องอรมาทำงานคนเดียว เพื่อนเลยฝากดูแล”

เจนจบเหน็บว่าถาวรคงดีใจที่มีเพื่อนอย่างเขา วรนารีกอดแขนวิภารดีอย่างประจบ ยกยอเพื่อน “อรเป็นเพื่อนซี้วอค่ะ เห็นว่าคราวนี้มาคุมงานถ่ายแบบให้ดาราเกาหลีชื่อดัง แถมยังเป็นบอกอนิตยสารแฟชั่นด้วยนะคะ”

วิภารดียิ้มอย่างเอ็นดูและว่าคงได้ช่วยงานกันอรอินทร์ยิ้มยินดี ส่วนอนิรุทธิ์ขอโทษเคนที่เข้าใจผิด
วิภารดีเข้าใจสถานการณ์แล้วจึงเอ่ยขึ้น

“แหมทริปนี้มีแต่ความบังเอิญ แต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ ไว้มาช่วยดูๆโปรเจกต์กัน โดยเฉพาะคุณเคน หวังว่าต่อไปอาจจะได้ร่วมงานกัน”

เคนยิ้มรับ ด้านวิกันดายังโมโหอนิรุทธิ์ไม่หายแต่อดกลั้นไว้ พอแยกออกมา อนิรุทธิ์ตามขอโทษที่หึงมากไป วิกันดาโกรธคิดได้อย่างไรว่าตนมีผู้ชายอื่น อรอินทร์แอบมองอย่างไม่พอใจ อนิรุทธิ์พยายามกอดชวนคุย “ดีจังที่บังเอิญเจอกัน เราไปเที่ยวกันสองคนนะ”

“อยู่กันแค่สองคนไม่ต้องฝืนทำหรอก จะไปไหนกับใครก็เชิญ” วิกันดาผลักตัวออก

อรอินทร์เข้ามาเยาะหยัน “เหนื่อยไหมคะ ต้องสร้างภาพว่ายังรักกันตลอดเวลา”

“เธอล่ะ วิ่งตามสามีคนอื่นตลอดเวลา ไม่เหนื่อยเหรอ”

“โทษนะคะไม่ได้ตามค่ะ ตั้งใจแต่แรกแล้วว่าจะมาด้วยกัน คุณพี่ต่างหากที่ตามมาทีหลัง”

อนิรุทธิ์รีบแก้ตัวไม่ใช่อย่างนั้น และปรามอรอินทร์ให้หยุด วิกันดาเดินหนีเขาจะตามแต่อรอินทร์ไม่ยอมให้ไป เขาแกะมือเธอออกแล้วรีบเดินตามวิกันดาไปอรอินทร์ร้องลั่น

“หยุดนะพี่รุทธิ์ อย่าทำให้อรต้องโกรธ”

เคนเดินเข้ามาดึงแขน อรอินทร์หันมองอย่างโกรธจัด พอเห็นเป็นเคนก็เกรงใจ เขาบอกอย่าตามไปเลย หาที่นั่งคุยกันดีกว่าไม่ได้เจอกันตั้งนาน อรอินทร์ไม่กล้าปฏิเสธ...เคนพาเธอมานั่งคุยร่วมกับเจนจบ ดีใจที่ทั้งสองยังเป็นเพื่อนกันได้ อรอินทร์ชักสีหน้าไม่ได้เต็มใจ เจนจบถามเคนจะไปทำงานมหาวิทยาลัยไหน
ที่เมืองไทย พอเขาบอกชื่อ อรอินทร์ตาวาวเพราะเป็นที่เดียวกับที่อนิรุทธิ์สอนอยู่ เคนถามย้ำว่าคือสามีวิกันดาหรือ เจนจบรับว่าใช่ อรอินทร์เยาะ

“เป็นแค่สามีตามกฎหมายเท่านั้นแหละ แต่อีกไม่นานเดี๋ยวก็เลิกกัน”

เคนงง เจนจบแขวะช่างภูมิใจมากที่ทำครอบครัวคนอื่นแตกแยก อรอินทร์หันมาจ้องหน้า ไม่อยากโวยต่อหน้าเคน จึงบอกจะไปคุยกับวรนารีแล้วเดินไป เคนมองทำนองอยากรู้ปัญหา

ooooooo

อนิรุทธิ์ขอย้ายมานอนห้องเดียวกับวิกันดาซึ่งอยู่คนละชั้นกับห้องตัว ให้เหตุผลว่าสามีภรรยาแยกกันนอน ทีมงานและท่านผู้หญิงจะมองไม่ดี วิกันดาไม่ให้เขาเข้าห้อง อนิรุทธิ์พยายามกอดซุกไซ้อ้อนๆ อรอินทร์ประคองวรนารีมาส่งห้องซึ่งอยู่ชั้นเดียวกับวิกันดา

พอเห็นภาพบาดตาก็ทิ้งเพื่อนทันทีเดินรี่เข้ามาโวยเสียงดัง “ว้อนมาก นี้ดมาก อยากโชว์มากไปโน่นค่ะ กลางสวนไม่ก็หน้าโรงแรมเลย”

อนิรุทธิ์ปรามให้หยุดแต่เธอไม่หยุด เขาจึงปิดปากเธอลากตัวออกไป วรนารีตาโพลงหายเมาพึมพำ...เป็นเรื่องแล้ว อนิรุทธิ์ลากอรอินทร์กลับขึ้นมาหน้าห้อง

อีกชั้น ห้องเขากับเธออยู่ตรงข้ามกัน เขาต่อว่าเธอยกใหญ่แต่เธอไม่สนใจจะเข้านอนห้องเขา อนิรุทธิ์ปฏิเสธเกรงใครมาเห็น

“พวกท่านผู้หญิงเขาไม่สาระแนมาเห็นว่าเราอยู่ห้องเดียวกันหรอก จะกลัวคนอื่นทำไมนักหนา” อนิรุทธิ์ไม่ใจอ่อนเข้าห้องปิดประตู อรอินทร์ทุบประตู “เปิด...บอกให้เปิดเดี๋ยวนี้...”

อนิรุทธิ์ล้มตัวนอนเอาหมอนปิดหูพยายามหลับไม่สนใจ...เช้าตรู่ วิกันดาลงมาเดินเล่น คุยสไกป์กับโหน่งและนุ่นสีหน้าสดใส เคนกับเจนจบเดินมาเจอ เคนชมว่าลูกๆเธอน่ารัก วิกันดาเน้นว่าลูกๆเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต ระหว่างนั้นทั้งสามเห็นกองถ่ายแฟชั่นก็รู้ว่าเป็นของอรอินทร์ วิกันดาชวนเดินไปทางอื่น

โรงภาพยนตร์กลางแจ้งที่ใช้เป็นสถานที่ถ่ายแฟชั่น การ์ดชุดดำสามสี่คนเดินคุ้มกันลีจุน นายแบบเกาหลีเข้ามา อรอินทร์ยิ้มแย้มต้อนรับ ลีจุนเคยไปเมืองไทยบ่อยจึงพอพูดไทยได้หลายประโยค เขามองเธออย่างสนใจ เธอจึงโปรยเสน่ห์เพื่อให้การทำงานราบรื่นขึ้น อนิรุทธิ์มาเห็นเกิดอารมณ์หึง ไม่พอใจที่อรอินทร์ต้องถึงเนื้อถึงตัวลีจุน เธอได้ทีแกล้งยั่วให้เขาหึงมากขึ้น

พอเสร็จงาน อนิรุทธิ์ต่อว่าอรอินทร์กะยั่วให้ตนหึงหรือ เธอสวน ทีเขาทำจี๋จ๋ากับเมียต่อหน้าตน เห็นตนไม่มีค่าเป็นได้แค่น้องสาว ทั้งที่ตนเป็นเมียเหมือนกัน อนิรุทธิ์อ่อนลงสวมกอดอ้อน “พี่แคร์น้องอรนะ แคร์มากที่สุด น้องอรเป็นผู้หญิงคนพิเศษของพี่ไง จำได้หรือเปล่า”

อรอินทร์เห็นวิกันดายืนมองจึงแกล้งกอดตอบอนิรุทธิ์แน่น เจนจบเห็นวิกันดาน้ำตาคลอนึกสงสาร

เคนมองอยู่อีกทางอย่างห่วงใยเธอเช่นกัน เจนจบเข้ามาปลอบใจวิกันดาว่าอรอินทร์เป็นผู้หญิงที่รุกเร็ว เด็ดขาด อยากได้อะไรต้องได้ ไม่คิดถึงจิตใจคนอื่น ให้เธอสู้อย่าอยู่เฉย แต่วิกันดาเห็นว่าจะสู้เพื่ออะไร ในเมื่อทั้งสองอยากได้กันขนาดนั้น อุตส่าห์หอบหิ้วกันมาถึงนี่

“เพื่อครอบครัวไงครับ อย่ายอมแพ้ ถ้าอรอินทร์รุกคุณก็ต้องยอมถอยให้อนิรุทธิ์บ้าง อย่าทิฐิ อย่ายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่สู้ คุณเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายนะครับอย่าให้ลูกต้องขาดพ่อ”

วิกันดาน้ำตาซึม ฮึดจะลองทำตามที่เขาแนะนำ...เย็นวันนั้นอนิรุทธิ์เช็กเอาต์ห้องตัวเองหอบกระเป๋ามาขออยู่ห้องวิกันดา เธอบ่ายเบี่ยงเล็กน้อย ค่อนขอดทำไมไม่ไปอยู่ห้องอรอินทร์ อนิรุทธิ์พยายามขอโทษ วิกันดานึกถึงคำพูดของเจนจบที่ให้ทำเพื่อครอบครัว อย่ายอมแพ้จึงลังเล

พอดีวิภารดีเดินผ่านมาเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าก็ทัก “ย้ายมานอนห้องเดียวกันแล้วเหรอ ดีแล้ว แหม น่าจะอยู่ด้วยกันตั้งแต่แรกจะได้ไม่เปลือง”

อนิรุทธิ์ยิ้มรับแล้วรีบลากกระเป๋าเข้าห้องวิกันดาไปนอนแผ่บนเตียง ด้านอรอินทร์กำลังเคาะห้องอนิรุทธิ์หวังจะนอนด้วยคืนนี้ เจนจบเดินมาเสียบคีย์การ์ดห้องข้างๆ เอ่ยปากบอกให้เลิกเคาะเพราะอนิรุทธิ์ย้ายไปอยู่ห้องวิกันดาแล้ว อรอินทร์ปรี๊ดหาว่าเขาพูดบ้าๆ เจนจบเยาะ

“เสียใจด้วยนะอุตส่าห์ลงทุนสารพัดแต่ก็คว้าน้ำเหลวอย่างว่าแหละ พระไม่เข้าข้างคนชั่ว”

อรอินทร์โกรธจัดพุ่งเข้าทุบตีอดีตสามีพัลวัน เจนจบรวบตัวเธอหวังปราบพยศ เธอดิ้นรนจนหน้ามาชิดกันก็ชะงัก เจนจบเคลิ้มไปกับสัมผัสเผลอจะจูบ อรอินทร์ผลักเขาออกอย่างแรงตวาดใส่ “อย่ามาแตะต้องฉัน
ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว...ไม่สิ ฉันไม่เคยรักคุณต่างหาก”

อรอินทร์เชิดใส่เดินไป เจนจบทั้งอึ้งและเสียใจ แววตาขมขื่น...ด้านอนิรุทธิ์พยายามเอาใจวิกันดาสารพัด เห็นเธอนั่งทำงานจึงจุดอโรม่ากลิ่นหอมให้ แต่เขาลืมไปว่าเธอแพ้กลิ่นพวกนี้ เกิดอาการจามยกใหญ่ไล่ให้เอาออกไป

อนิรุทธิ์นอนมองวิกันดาทำงานอย่างเหงาๆ เอ่ยชวนว่าพรุ่งนี้ทานข้าวด้วยกัน เธอบอกปัดต้องทำงานไม่รู้ว่าเสร็จเมื่อไหร่ เขาเซ็งที่เธอไม่ใจอ่อนลุกไปเปิดประตูจะออกจากห้อง ถามเธอว่าไม่ถามตนหรือว่าจะไปไหน เธอนิ่ง เขาจึงเดินเซ็งๆออกไป วิกันดาละมือจากงานร้องไห้

สุดท้ายอนิรุทธิ์กลับมาหาอรอินทร์ที่ห้อง เธอสะใจไม่งอนมากพยายามเอาอกเอาใจเพื่อดึงให้เขาอยู่ด้วยทั้งคืนแล้วแกล้งถ่ายคลิปส่งมายั่ววิกันดาพร้อมข้อความว่า ไม่ต้องห่วงว่าอนิรุทธิ์หายไปไหน คืนนี้ตนดูแลให้ วิกันดาน้ำตาร่วงด้วยความเจ็บปวด

รุ่งเช้าวิกันดาคุยกับลูกๆทางโทรศัพท์เสร็จ กำลังจะขึ้นรถตู้ที่หน้าโรงแรม อรอินทร์สะพายกล้องโปรควงแขนอนิรุทธิ์โผล่มาขวางขอไปเที่ยวด้วย อ้างท่านหญิงให้ช่วยไปเก็บภาพและแกล้งยั่วขอพาอนิรุทธิ์ไปด้วย อนิรุทธิ์ออกตัวว่าว่างสองสามวันรอคิวสัมมนา วิกันดามองสามีอย่างผิดหวังเสียใจ อรอินทร์แกล้งป้อนน้ำขนมอนิรุทธิ์เยาะอย่างสะใจ

พอมาถึงรีสอร์ต อนิรุทธิ์รีบเดินเคียงคู่วิกันดา เธอกระซิบไล่ให้ไปเดินกับอรอินทร์ เขาถามเห็นหน้าตนแล้วเซ็งหรือ เธอสวน “ฉันไม่ได้เซ็ง แต่โกรธที่คุณไม่รู้จักหักห้ามใจ แล้วก็อายที่ต้องประจานให้คนอื่นรู้ว่าเรามีปัญหา”

อนิรุทธิ์โต้เอาแต่ว่าตน ทีเธอไม่เห็นความสำคัญของตนเลย วิกันดาโกรธที่โทษเธอผิด

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement