วันอาทิตย์ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

เมียหลวง ตอนที่ 4


3 มิ.ย. 2560 08:13
1,715,514 ครั้ง

เมียหลวง ตอนที่ 4

อ่านเรื่องย่อ

เมียหลวง

แนว:

ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

กฤษณา อโศกสิน

บทโทรทัศน์โดย:

จุฑามาศ สาคร/วิริยาภรณ์ จุนหะวิทยะ

กำกับการแสดงโดย:

อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย:

บริษัท ดี วัน ทีวี จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

กฤษฎา พรเวโรจน์, วรัทยา นิลคูหา,คริส หอวัง

คืนนั้นอนิรุทธิ์คิดถึงอรอินทร์ คิดถึงสัมผัสเย้ายวนของเธออย่างเสียดาย ในขณะที่วิกันดานั่งทำงาน หน้าเครียดในห้องนั่งเล่น อนิรุทธิ์เข้ามาโอบกอดชวนไปนอน แต่เธอปฏิเสธว่าต้องส่งงานพรุ่งนี้ เขารู้สึก เซ็งบ่นว่าเธอไม่มีเวลาให้บ้าง วิกันดาตวัดตามองเคืองๆ

“คุณต่างหากที่ไม่มีเวลาให้ วันนี้วิวุ่นเรื่องในบ้านอยู่คนเดียวแทบไม่มีเวลาเคลียร์งานของตัวเอง”

อนิรุทธิ์ชะงักอ้างไปทำธุระเหมือนกัน เขาหมดอารมณ์เดินหน้าง้ำกลับห้องนอน วิกันดาคร่ำเคร่งทำงาน ต่อจนผล็อยหลับคางาน...รุ่งเช้างานเสร็จไม่ทัน ชาติตำหนิว่าวิกันดาไม่น่าปล่อยให้พลาด ทำให้ฝ่ายอื่นต้องรองานคนคนเดียว เธอหน้าชายอมรับผิด

ฉวีเพ็ญเข้ามาปลอบใจเพราะเห็นเพื่อนมีท่าทางเพลียๆ อนงค์นารถแนะนำให้หาคนมาช่วยทำงานบ้าน ฉวีเพ็ญจะให้สีหนาทช่วยหาคนมาให้

สองสามวันผ่านมา ฉวีเพ็ญพาป้าโมมาที่บ้านวิกันดา เธอยังแก่ไม่มากแต่มีข้อเสียคือหูตึงเพราะเคยทำงานโรงกลึงเหล็กมาก่อน ที่นั่นเสียงดังมาก งานบ้านทุกอย่างทำได้หมด ป้าโมเป็นคนงานพม่าพูดจาไม่ชัด ทำให้มีปัญหาในการสื่อสาร โหน่งกับนุ่นหน้าเบ้ฟังป้า พูดไม่รู้เรื่องเลย อนิรุทธิ์รู้สึกว่าแก่เกินไปจะทำงานไหวหรือ แต่วิกันดาเหน็บ

“คุณไม่ชอบเขาก็ดีแล้วค่ะ จะได้ไม่มีปัญหา”

“หมายความว่าไง”

“ก็หมายความว่า คุณคงหักห้ามใจได้ ไม่คิดรังแกคนแก่เหมือนเป็นของเล่น”

“วิพูดแบบนี้ไม่ให้เกียรติผมเลยนะ”

“คุณต่างหากที่ลดเกียรติของตัวเอง”

อนิรุทธิ์โกรธจะเถียงพอดีฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถเดินมาจึงหุนหันเดินออกไป ทั้งสองงงเป็นอะไรหรือจะไปหากิ๊ก...

อนิรุทธิ์มาหาอรอินทร์ในสภาพเมากรึ่มๆ คืนนี้นิ่มไม่อยู่ไปนอนบ้านถาวรพอดี อรอินทร์จึงยิ้มกริ่มที่เขามาสภาพแบบนี้ ประคองให้นอนในห้องนั่งเล่น หาผ้าเย็นมาเช็ดเนื้อตัวให้ ค่อยปลดกระดุมเสื้อเขาเช็ดไล้ไปมาทั่วลำตัว ชายหนุ่มทนการเล้าโลมไม่ไหวรวบตัวเธอมากอดถาม

“อรคิดยังไงกับพี่กันแน่”

อรอินทร์ไม่ตอบแต่ลูบไล้ใบหน้าเขายั่วๆ อนิรุทธิ์สุดทนพลิกตัวขึ้นทับตัวเธอ ซุกไซ้จูบเธอทั่วใบหน้าลำคอ อรอินทร์แกล้งถามไม่ฟังคำตอบหรือ เขาให้บอกพรุ่งนี้เช้า เธอย้อนถามทำไมต้องพรุ่งนี้ เขาเอาจมูกชนจมูกเธอตอบ “ก็ คืนนี้อรอาจจะหมดแรงก่อนจะได้พูด”

“สบประมาทอรอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครเป็นใคร” อรอินทร์โน้มคอเขามาจูบ

อนิรุทธิ์พอใจที่เจอผู้หญิงที่รู้เท่าทันความรู้สึกของตน ทั้งสองดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความลุ่มหลงของกันและกันอย่างเร่าร้อน...จวบจนตีหนึ่งกว่า วิกันดารู้สึกเป็นห่วงที่อนิรุทธิ์ยังไม่กลับบ้าน พยายามโทร.หาก็ปิดเครื่อง ในขณะที่อนิรุทธิ์กับอรอินทร์นอนกอดกันบนเตียงใบหน้าพริ้มไปด้วยความสุขสมใจ อรอินทร์แกล้งเย้าว่าเขาไม่กลับบ้านไม่กลัวเมียหรือ เขาระดมจูบเธอหาว่าไล่ เธอสบตาหวานอ้อนว่าใครจะกล้าไล่ แค่เป็นห่วงว่า ถ้าวิกันดารู้คงเสียใจ

“หึ หญิงแกร่งอย่างเขาไม่สนใจพี่หรอก น้องอรอย่าพูดถึงเลย” น้ำเสียงอนิรุทธิ์กึ่งประชด

รุ่งเช้า ป้าโมเห็นวิกันดานอนหลับอยู่ข้างล่างจึงเข้ามาปลุก เธอสะดุ้งตื่นถามหาอนิรุทธิ์ ป้าโมพูดไม่ชัด บอกยังไม่กลับแล้วถามเธอจะทานอาหารเช้าอะไร วิกันดาพยายามฟังให้เข้าใจ ป้าโมแสดงท่าทางประกอบการพูดไปด้วย วิกันดาจึงให้ทำอะไรก็ได้ง่ายๆ แล้วปลุกเด็กๆด้วย

ไม่ทันไรอนิรุทธิ์เดินยิ้มเข้ามา ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นวิกันดามอง รีบออกตัวก่อนว่า เมื่อคืนดื่มกับเพื่อนๆ หนักเลยหลับอยู่ที่คณะ วิกันดาติงที่ไม่รับโทรศัพท์ เขาอ้างว่าแบตหมด เธอจึงบอกคราวหลังมีอะไรให้โทร.บอก ตนเป็นห่วง เขาเข้ามาหอมแก้มเอาใจแล้วขอตัวไป อาบน้ำต้องรีบไปทำงาน วิกันดาได้กลิ่นน้ำหอมแปลกๆ ชักเอะใจ

พออนิรุทธิ์ลงมาเขาไม่ทานอาหารเช้าและยังบอกว่าเย็นนี้มีสัมมนากลับดึกไม่ต้องรอกินข้าว วิกันดาดักคอว่าของคณะหรือข้างนอก เขารีบบอกว่าของคณะแล้วรีบไป เธอชักสงสัย

ที่จริงแล้วอนิรุทธิ์มีสอนตอนบ่าย เขากลับมาหาอรอินทร์ที่คอนโด ลงมาว่ายน้ำในสระอย่างสนุกสนาน อรอินทร์บ่นอยากไปเที่ยวทะเลสองคน เขารับปากจะหาเวลาให้ พลันนวลโทร.เข้ามา อรอินทร์ดึงมือถือมาอย่างเคืองๆ อนิรุทธิ์ดึงกลับไม่ค่อยพอใจ เธอรีบอ้างไม่อยากให้ใครรบกวนเวลาของเรา เขาย้อนว่าตนไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับโทรศัพท์เหมือนกัน แล้วแยกไปคุยสาย

บ่ายวันนั้น อรอินทร์ขับรถมาส่งเพื่อขอยืมรถเขาไว้เป็นประกันว่า เลิกงานแล้วเขาจะอยู่กับเธอ เขารับรองว่าอยู่ได้แต่ไม่ดึก อรอินทร์ประชด

“ทราบแล้วค่ะว่าต้องรีบกลับไปทำหน้าที่คุณพ่อแสนดี อรเข้าใจ”

กลุ่มยุทธการ โจและฟ้าเดินคุยกันมาจะชนรถที่จอดขวาง ฟ้าบ่นใครนะจอดล่ำลาแฟนอยู่ได้ ถ้าเป็นรุ่นน้องจะเรียกมาอบรม ทันใดทั้งสามเห็นเป็นอนิรุทธิ์ลงจากรถ ฟ้ามองตาละห้อย

“อาจารย์อนิรุทธิ์ โห สงสัยวันนี้แฟนมาส่งแน่ๆ น่ารักเนอะ หวานแหววจริงๆ”

โจแกล้งบ่นเมื่อกี้ยังว่าอยู่เลย ฟ้าส่ายหน้าไม่จริง แต่พอคนขับเปิดกระจกโผล่หน้ามาโบกมือ ฟ้ามองอย่างผิดหวัง โจหัวเราะ “ไหนว่าแฟน กิ๊กชัดๆบอกแล้วว่าอาจารย์เราน่ะตัวพ่อเลย”

ฟ้าบ่นไม่เลิกทำไมอาจารย์ต้องเจ้าชู้ทั้งที่เพียบพร้อม ทุกอย่าง โจบอกผู้ชายเจ้าชู้ทั้งนั้น ยุทธการค้าน ถ้าตนมีแฟนจะรักเดียวใจเดียว ไม่เจ้าชู้ ไม่ทำให้คนที่รักเสียใจเด็ดขาด ฟ้าทึ่งหันมองยุทธการอย่างนึกปลื้มขึ้นมานิดๆ

ooooooo

เมื่อเห็นว่าลูกๆมีป้าโมดูแลอาหารเย็นให้ได้ อนิรุทธิ์ก็ติดสัมมนาเย็นกลับดึก วิกันดาจึงออกมาผ่อนคลายกับเพื่อนๆบ้าง แต่อนงค์นารถข้องใจจะมาสัมมนาอะไรตอนเย็นให้รู้จักเช็กดูบ้างว่าไปหาหนูๆ ที่ไหนอีกหรือเปล่า วิกันดายักไหล่ ฉวีเพ็ญติงอนงค์นารถอย่าวุ่นวายแทน

“ก็มันคาใจนี่ ฉันทำเพื่อความสบายใจของเพื่อนด้วยย่ะ” อนงค์นารถไม่รอช้าหยิบมือถือมากดโทร.ออกไปยังมหาวิทยาลัย สอบถามว่าที่คณะมีสัมมนาอะไร ได้รับคำตอบว่า สัมมนาจัดไปวันก่อนแล้ว จึงหันมาตอกย้ำวิกันดาว่าโดนสามีหลอกจนได้

วิกันดายังคิดในทางดีว่าอนิรุทธิ์อาจลืม อนงค์นารถขัดใจที่เพื่อนเฉยเมย “โอ๊ย...นี่ถ้าคุณรุทธิ์เป็นผัวฉันนะ แม่จะฟ้อนเล็บทั้งหน้าทั้งหลัง เอาให้ลายไม่ซ้ำกันเลย”

ฉวีเพ็ญแซวดีที่ไม่ใช่ วิกันดาเครียด...ในขณะเดียวกัน อนิรุทธิ์กับอรอินทร์นั่งแนบชิดจิบไวน์อยู่ในร้านหรู เสียงมือถือดังขัดจังหวะ อรอินทร์เห็นชื่อนวลแล้วไม่พอใจบ่นไหนว่าไล่ออก เขาปัดไม่มีอะไร ชวนเธอทานอาหารจิบไวน์ต่อ อรอินทร์หน้าตึงแย็บถาม

“พี่รุทธิ์คะ แล้ว...ระหว่างเราจะเอายังไง อรหมายถึง เรื่องเมื่อคืน”

อนิรุทธิ์ชะงักลูบไล้มือเธออ้อยอิ่ง “ก็ไม่ยังไง น้องอรกับพี่ก็คบกันเหมือนปกติ แบบนี้ก็มีความสุขดีแล้ว”

อรอินทร์ชักมือออกอย่างไม่พอใจ “แล้วถ้าคุณพี่รู้ล่ะคะ...”

“ไม่รู้หรอก เพราะเราจะไม่ทำให้รู้ ไม่มีใครบอกไม่มีใครพูด อะไรก็ไม่เห็นต้องกลัว”

“พี่รุทธิ์คงไม่คิดจะเก็บเรื่องเราเป็นความลับไปตลอดใช่ไหมคะ”

“ก็ไม่ได้ถึงกับลับ แค่คบกันเงียบๆไม่ต้องป่าว ประกาศใคร” อรอินทร์จะแย้ง เขารวบรัด “ทุกคนมีหน้าที่และบทบาทของตัวเอง พี่ไม่อยากให้มีอะไรมากระทบ น้องอรก็คงคิดเหมือนกันใช่ไหม การที่เราคบกันไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นรู้ เราก็มีความสุขได้”

อรอินทร์ผิดหวังนึกรู้ว่าชายคนนี้เห็นแก่ตัว แต่ต้องฝืนยิ้มคิดเอาชนะให้ได้...

วันต่อมา อนิรุทธิ์มาฟิตเนสกับวิกันดา ส่งเธอที่ห้องโยคะฟลายแล้วจะไปห้องเล่นเวท อรอินทร์ในชุดออกกำลังเซ็กซี่เดินโปรยเสน่ห์ให้หนุ่มๆมองตาเป็นมันอยู่ เห็นทั้งสองมาด้วยกันก็อารมณ์ขุ่นมัวทันที พอเห็นอนิรุทธิ์เดินไปก็เข้ามายืนมองวิกันดาปีนผ้าขึ้นไปทำท่ายากก็หมั่นไส้ แกล้งยืนจ้องใกล้ๆตั้งใจให้เธอเสียสมาธิ วิกันดากำลังอยู่ในท่าห้อยหัว เห็นอรอินทร์ยืนจ้องก็ตกใจเสียสมาธิจะเปลี่ยนท่าแต่พลาดตกลงมา

ระหว่างนั้นอนิรุทธิ์เดินกลับมาเอาผ้าขนหนูเห็นวิกันดาตกลงมาก็รีบเข้าประคอง หันมองอรอินทร์อย่างตำหนิ เธอรีบแก้ตัวว่าจะเข้ามาทักไม่คิดว่าขวัญอ่อน อนิรุทธิ์พาวิกันดามานั่งพักพันข้อมือที่เจ็บและเอาน้ำมาให้ดื่มอย่างห่วงใย ถามตรงๆว่าอรอินทร์ทำอะไรหรือเปล่า

“เปล่าหรอก คุณอรมายืนใกล้ๆ ฉันเสียสมาธิเองรีบเปลี่ยนท่าไปหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมนะคะ เหมือนเขามองแปลกๆ”

อนิรุทธิ์โล่งใจที่อรอินทร์ไม่เปิดเผยความลับ เขานวดมือเธออย่างห่วงใย อรอินทร์เดินมามองอย่างอิจฉาเข้าขัดจังหวะทันที “เจ็บมากหรือเปล่าคะ คราวหลังต้องตั้งสติหน่อยนะคะ คนอื่นเขาตกใจ ท่าง่ายๆไม่น่าพลาด คลาสต้องหยุดเพราะคุณพี่คนเดียว”

“คุณเองก็มายืนใกล้ไป” วิกันดาเสียงแข็ง

“อย่าโทษอรเลยค่ะ มือไม่แข็งจับไม่แน่นก็หลุดเป็นธรรมดา” อรอินทร์มองอนิรุทธิ์สื่อเป็นนัยๆ เขาสบตาหวั่นใจปรามเบาๆ ทำให้วิกันดาชักสงสัย

ooooooo

แม้จะมีอรอินทร์แล้วแต่อนิรุทธิ์ก็ยังไม่ทิ้งนวล เขาแวะมานอนด้วยและให้เงินเดือน นวลบ่นว่าใช้ไม่พอ จึงโดนติติงว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย นวลออดอ้อนให้คุยกับวิกันดายอมให้ตนกลับบ้าน

ด้านวิกันดาได้งานใหญ่จากท่านผู้หญิงวิภารดี ให้ออกแบบตกแต่งรีสอร์ตของเธอ และให้ช่วยหาบริษัทรับเหมาดีๆให้ด้วย วิกันดาจึงนึกถึงเจนจบ มาหาเขาถึงออฟฟิศ เขายินดีอย่างยิ่ง

“เรื่องงานฝ่ายรับเหมาไม่ต้องกังวลครับ ผมจะดูแล ให้ดีที่สุด แต่ประเด็นหลักคือ...ผมอยากร่วมงานกับคุณ เอ่อ ผมหมายถึง คุณเป็นผู้หญิงเก่ง มีความสามารถ ความ คิดกว้างไกล ถ้าได้ร่วมงานกับคุณ ก็เท่ากับตัวผมก็ได้ประโยชน์ด้วยครับ”

“คุณก็ชมเกินไป ฉันตัวจะลอยแล้วค่ะ”

“จริงๆนะครับ คุณเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมาก” เจนจบสบตาลึกซึ้ง วิกันดายิ้มให้อย่างรู้สึกดี

ในวันนั้นอนิรุทธิ์สอนนิสิตอย่างอารมณ์ดีมีมุกตลกเล็กๆ ฟ้านั่งมองปลื้มต่างจากยุทธการที่มองเขาอย่างเป็นไอดอลในความเก่งและสมาร์ท...อนิรุทธิ์ขอเลิกคลาสเร็วสิบนาที โจฟันธงนัดกิ๊กแน่นอน ฟ้าหันมาตีที่เพื่อนทำลายความปลาบปลื้มของตน ยุทธการขำเพื่อนทั้งสอง

วิกันดาคิดอยากทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นจึงซื้อ อาหารโปรดมาฝากอนิรุทธิ์ที่คณะ โดยไม่รู้ว่าเขานัดอรอินทร์ไว้ อนิรุทธิ์พาอรอินทร์มาทานที่โรงอาหารมหาวิทยาลัย อรอินทร์ยิ้มแย้มเอาใจให้เขาหายเคืองเรื่องที่ฟิตเนสแล้วทานอาหารด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย จนเขาอดคิดเปรียบเทียบกับวิกันดาไม่ได้...วิกันดาไม่ชอบทานในโรงอาหาร หาว่าไม่สะอาดจะทานอะไรทีก็ต้องเช็ดช้อนเช็ดจานก่อน ต่างจากอรอินทร์ที่ง่ายๆไม่เรื่องเยอะ

วิกันดารู้จากเจ้าหน้าที่ว่าอนิรุทธิ์ไปทานกลางวันที่โรงอาหาร จึงถือกล่องอาหารตามไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหวังทำให้เขาแปลกใจ พอมาถึงเห็นอนิรุทธิ์กำลังเดินออกจากโรงอาหารก็โบกมือจะเรียก แต่แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นอรอินทร์เข้าคล้องแขนซบไหล่เขาเดินควงกันออกไป อรอินทร์อ้อนชวนเขาไปเดินห้าง เขายิ้มกรุ้มกริ่มรับคำ วิกันดาเม้มปากผิดหวังช้ำใจอย่างมาก

ด้วยความเครียดทำให้วิกันดากลับถึงออฟฟิศ อาเจียนจนเพื่อนตกใจ ทักกันต่างๆนานา อนงค์นารถคาดเดาว่าเห็นอนิรุทธิ์มีสาวใหม่ วิกันดานิ่งไม่ตอบ

“คราวนี้ใครอีกล่ะ สวยแค่ไหนกันเชียว คุณรุทธิ์นี่ก็จริงๆเลย มีของดีกับตัวก็ทิ้งๆขว้างๆ เอ๊ะ! อย่าบอกนะว่าป้าโม ฉันรับไม่ได้นะ”

ฉวีเพ็ญตีแขนเพื่อนขำๆ อนงค์นารถว่าแล้วจะเป็น ใคร ดีแค่ไหน วิกันดาอ้ำอึ้งน้ำตาคลอยอมรับว่าดี ทั้งหน้าตาฐานะทุกอย่าง อนงค์นารถจะยุ ฉวีเพ็ญหยิกทำตาดุปรามแล้วปลอบวิกันดา

“อย่าคิดมากเลยวิ คุณรุทธิ์ก็เคยบอกแล้วไง คนอื่นก็แค่ของเล่น ยังไงเราก็เป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย ลองปล่อยไปก่อน ยังไงสุดท้ายเขาก็ต้องกลับมาหาเรา”

อนงค์นารถถามจะต้องทนให้อนิรุทธิ์มีของเล่นไปอีกนานแค่ไหน เป็นตนใจเย็นไม่ไหวแล้วจับเชือดให้เป็ดกิน ไล่ออกจากบ้านตั้งแต่คิตตี้แล้ว วิกันดาถอนใจไม่รู้จะทำอย่างไร อนงค์นารถให้เลือกไปเลยว่าจะทนทุกข์อยู่แบบนี้หรือตัดทีเดียวจบ วิกันดาเม้มปากร้าวรานใจมาก

ด้านอนิรุทธิ์กับอรอินทร์เดินเที่ยวห้างสรรพสินค้าอย่างสนุกสนานมีความสุข เหมือนกลับมาเป็นหนุ่มสาวจีบกันใหม่ๆ เธอทำให้เขาหลงใหล นั่งทานอาหารป้อนกันอย่างไม่เกรงสายตาใคร อนิรุทธิ์รู้สึกผ่อนคลายไม่เหมือนเวลาเดินเที่ยวกับวิกันดา อรอินทร์ยิ้มหวานตอกย้ำ

“อรชอบนะคะกินของอร่อย เที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ชีวิตมีสีสัน อยู่ในระเบียบเกินไปน่าเบื่อจะตาย”

“ใช่ บางอย่างเป๊ะไปก็อึดอัด พี่ดีใจนะที่เราเข้ากันได้ดี คิดอะไรเหมือนๆกัน รักกันโดยไม่ต้องผูกมัด เป็นอิสระไม่ต้องกังวลอะไร” อนิรุทธิ์ยิ้มอย่างพอใจ

อรอินทร์ชะงักขัดเคืองแต่ฝืนยิ้ม ไล้มือไปตาม ริมฝีปากเขาเย้ายวน “อรเข้าใจค่ะ พี่รุทธิ์มีหน้าที่ของพี่รุทธิ์ อรก็มีของอร แค่อยู่ด้วยกันแล้วแฮปปี้ จะสถานะอะไร ก็ไม่สำคัญ ขอแค่พี่รุทธิ์รักและดีกับอรตลอดไปก็พอ อรไม่ขออะไรเลย”

“อรเป็นผู้หญิงที่ทำให้พี่ประทับใจได้ตลอดเลยนะ”

อรอินทร์ยิ้มหวานแต่แววตาแข็งกระด้าง ย้ำถ้าตนรักใครแล้ว ก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเขา อนิรุทธิ์เป็นปลื้มจับมือเธอขึ้นมาจูบเบาๆอย่างเอาใจ

ooooooo

ค่ำนั้น วิกันดานั่งทำงานที่ห้องนั่งเล่น อนิรุทธิ์กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเข้ามาโอบกอดหอมแก้ม เธอนิ่งเฉยเย็นชาจนเขาแปลกใจ เขาบ่นที่เธอ เอางานกลับมาทำไม่มีเวลาให้เขา ชีวิตควรยืดหยุ่นบ้างอย่าทำให้เครียดจะแก่เร็วไม่สวย วิกันดาโมโหวางปากกาหันขวับมาโต้

“กลัวฉันไม่สวย ไม่เซ็กซี่เร้าใจเหมือนคุณอรอินทร์หรือไง” อนิรุทธิ์งงจะพูดถึงทำไม วิกันดาสะบัดเสียง “ก็พูดไปงั้นแหละ เห็นเขาเป็นแบบที่คุณน่าจะชอบ”

เขาเน้นว่าแค่น้องเพื่อนธรรมดาๆ วิกันดาประชดถ้าแค่นั้นก็ดี อนิรุทธิ์เอะใจรีบเอาใจชวนเข้านอน แต่เธอยืนยันว่าต้องทำงาน เขาทำหน้าเซ็งเดินออกไป วิกันดากลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

เช้าวันใหม่ อรอินทร์พานิ่มมาแต่เช้า ทำทีหอบอาหารสดมาทำกินที่บ้านอนิรุทธิ์ พอเจอหน้าวิกันดาก็บอกว่าเมื่อวานไปซุปเปอร์มาร์เกตเห็นของสดเลยคิดถึงอนิรุทธิ์...ไม่ทันไรอนิรุทธิ์ร้องถามว่าใครมา พอเห็นอรอินทร์ก็ชะงักเล็กน้อย นุ่นเห็นนิ่มก็ดีใจชวนไปเล่นด้วยกัน วิกันดาพยายามเก็บอารมณ์ อรอินทร์ยิ้มหวานเป็นปลื้มที่เด็กๆรักกัน อนิรุทธิ์สบตาอรอินทร์เชิงถามคิดทำอะไร แต่เธอทำตาใสแบ๊วไม่มีอะไร

อนิรุทธิ์ตามเข้ามาในครัว อรอินทร์ยิ้มหวานป้อนขนมให้ชิม เขาถามทำไมมากะทันหันไม่โทร.ก่อน เธออ้างว่าลืม แค่มาทำอาหารไม่น่าเป็นอะไร เขาเสียงเข้มว่าเป็น เธอทำไม่เข้าใจ

“ไหนว่าเราจะคบกันเงียบๆไง ตกลงกันไว้แล้วนี่” อนิรุทธิ์ติง

“ทราบค่ะ แต่อรก็ไม่ได้ทำอะไร บ้านพี่รุทธิ์ก็เคยมาบ่อยๆ เด็กๆก็สนิทกัน ถ้าจู่ๆจะห่างไปเลย เดี๋ยวคุณพี่เขาจะสงสัย...แต่ถ้าไม่สะดวก อรกลับก็ได้ค่ะ” อรอินทร์แกล้งทำหน้าเศร้า

อนิรุทธิ์รั้งแขนไว้ ไหนๆก็มาแล้ว อรอินทร์ถามโกรธหรือแล้วเอนหัวซบไหล่อ้อน เขาใจอ่อนไม่สามารถโกรธเธอได้ อรอินทร์หัวเราะดีใจให้เขาไปจัดสถานที่ กลางสนามไว้ย่างบาร์บีคิว อนิรุทธิ์เดินออกไป เธอยิ้มเหยียดอย่างสมใจ

อนิรุทธิ์จัดแจงก่อเตาเสร็จ มายืนข้างวิกันดาที่ยืนกอดอกมองเด็กๆเล่นกันอยู่ เขาเปรยว่าเด็กๆดูสนุกกันใหญ่ เธอประชด “คุณเองก็คงสนุกเหมือนกันสินะ”

“มีอะไร ซีเรียสอีกแล้วเหรอครับคุณแม่...เด็กๆเข้ากันได้ดีนะนุ่นเลยได้พี่สาวเพิ่มอีกคน”

“นิ่มเก่งเหมือนแม่เขา อยู่ใกล้ใคร ใครก็รัก รู้จักอ้อนเอาใจ คุณว่าจริงไหม”

อนิรุทธิ์แปลกใจกับน้ำเสียงเหน็บแนม มองวิกันดาอย่างค้นหา เจอแต่ความหมางเมิน จึงขอตัวกลับไปช่วยอรอินทร์ทำอาหาร วิกันดามองตามอย่างตัดพ้อ...

ขณะเดียวกัน นวลแอบมาชะเง้อมองข้างรั้ว เห็นป้าโมดูแลเด็กๆ พอเห็นนิ่มก็รู้ว่าอรอินทร์มา เกิดความไม่พอใจหาทางจะปีนเข้าไป ป้าโมเห็นเงาแว้บๆพอหันมองกลับไม่มีอะไร

นวลแอบคลานหลบเข้ามาถึงครัว หน้าตามอมแมมหัวหูมีแต่เศษใบไม้ติด เห็นอรอินทร์กับอนิรุทธิ์ใกล้ชิดกันจนแทบจะจูบกัน ก็ช็อกเผลอร้องกรี๊ดขึ้นมา ทั้งสองผละออกจากกัน อนิรุทธิ์ตกใจมองนวลว่ามาได้อย่างไร นวลไม่สนใจปรี่เข้าตบอรอินทร์ฉาดใหญ่และผลักกระแทกหม้อกระทะกระจาย อรอินทร์กรี๊ดลั่น วิกันดาตกใจสั่งป้าโมดูแลเด็กๆแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน

นวลชี้หน้าว่าอรอินทร์แย่งผัวจะปรี่เข้าตบซ้ำ อนิรุทธิ์รวบตัวนวลไว้ อรอินทร์ได้ทีเข้าตบนวลหลายฉาด นวลสะบัดตัวออกพุ่งเข้าตบตีกับอรอินทร์ล้มกลิ้งกันไป ทันใดวิกันดาเข้ามาเอาน้ำสาดทั้งสองคนเสียงกร้าว

“อย่ามาทำตัวต่ำๆแบบนี้ในบ้านฉัน!”

สองสาวหยุดตบตีกัน ต่างเข้ามานั่งประจันหน้ากันในห้องรับแขก วิกันดาซักไซ้นวลตบอรอินทร์ทำไม นวลฟ้องว่าทั้งสองกอดจูบกัน อรอินทร์สวนว่าเพ้อเจ้อ นวลยืนยันว่าเห็นเต็มสองตาว่าแทบจะปล้ำกัน อรอินทร์โวยให้จับนวลส่งตำรวจข้อหาบุกรุกมาทำร้ายร่างกาย นวลหน้าเสียเริ่มกลัว วิกันดาถามนวลกลับมาทำไม เธอกำลังจะบอกว่าคิดถึงคุณผู้ชาย แต่ชะงักไว้ทัน

“หนูคิดถึง...คุณผู้หญิง คิดถึงน้องโหน่งกับน้องนุ่น”

วิกันดารู้ทันไม่อยากเชื่อ นวลย้ำว่าคิดถึงจริงๆแล้วขอกลับมาอยู่ที่นี่ตามเดิม อรอินทร์แสยะยิ้มเย้ย “อย่าไปเอาคนก้าวร้าวแบบนี้นะคะคุณพี่ ไล่ตบคนสุ่มสี่สุ่มห้า ...ประสาท”

“นี่เป็นเรื่องในบ้านของฉัน คนอื่นอย่ายุ่งดีกว่า” วิกันดาตอกกลับก่อนจะบอกนวลว่า “ถ้าอยากอยู่ ก็กลับมา”

ทั้งอนิรุทธิ์ อรอินทร์และนวลต่างตะลึง นวลรีบปาดน้ำตาดีใจ วิกันดาย้ำให้กลับมาคืนนี้ได้เลย อรอินทร์โกรธรู้ว่าวิกันดาเล่นแง่กับตน ดึงลากนิ่มให้กลับบ้านทันที อนิรุทธิ์ตามถามยังเจ็บอยู่ไหม อรอินทร์ประชด “ห่วงอรทำไมคะ ไปห่วงคนใช้ของพี่โน่น ไม่จัดการอะไรแถมยังให้มันกลับมาอยู่บ้านอีก พี่วิทำแบบนี้หยามกันมาก”

อนิรุทธิ์เสียงอ่อยว่าวิกันดาคงมีวิธีกำราบ อรอินทร์เหน็บคงถูกใจเขาได้เมียอีกคน เขาคว้ามือเธอมากุมปฏิเสธ ไม่มีอะไรกันแล้วและไม่คิดจะมี ตอนนี้ตนจริงจังกับเธอคนเดียว อรอินทร์สะบัดมือออกแค่นยิ้ม “คบแบบไม่เปิดเผยเนี่ยเหรอเรียกว่าจริงจัง”

อนิรุทธิ์มีท่าทีรำคาญนิดๆ อรอินทร์เห็นไม่กล้าโวยมากกลัวโดนทิ้ง ทำทีไม่พูดอะไรอีกขึ้นรถขับออกไป อนิรุทธิ์มองตามเครียดๆ...กลับเข้ามาในบ้านเห็นวิกันดานั่งจิบชาจึงเอ่ยถาม

“เอานวลไว้เพราะจะแกล้งน้องอรใช่ไหม”

“จะแกล้งทำไม ที่ให้นวลกลับมาเพราะป้าโมทำงานไม่ไหวต่างหาก เด็กๆก็รักนวล”

“แล้วไม่กลัวผมจะยุ่งกับเขาเหรอ” อนิรุทธิ์หยั่งเชิง

วิกันดาตอบเรียบๆว่าถ้าเขาคิดจะยุ่ง อยู่ที่ไหนก็ไม่สำคัญ อนิรุทธิ์ถอนใจก็พอดีโหน่งกับนุ่นวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจที่รู้ว่านวลจะกลับมาวันนี้

เมื่อนวลขนของกลับมากราบขอบคุณวิกันดา จะเป็นหูเป็นตาไม่ใครแหลมเข้ามาแย่งคุณผู้ชาย วิกันดาเสียงเฉียบ “ให้กลับมาอยู่ในฐานะแม่บ้านเท่านั้น แต่สถานะอื่นฉันไม่ยอมรับ”

นวลหน้าเจื่อน “ไม่เป็นไรค่ะขอแค่ได้อยู่ที่นี่ หนูจะเจียมตัวไม่ทำให้คุณเดือดร้อนใจอีก”

โหน่งกับนุ่นวิ่งมากอดนวล นวลน้ำตาซึมกอดเด็กๆพร้อมบอกว่าจะไม่ทิ้งไปอีก วิกันดามองด้วยความเสียใจนิดๆที่ลูกๆผูกพันกับนวลเกินไป

ooooooo

คืนนั้นวิกันดานอนหันหลังให้อนิรุทธิ์ เขาคิดว่าเธอหลับ เอามือถือมากดส่งไลน์หาอรอินทร์หลายครั้ง เธออ่านแต่ไม่ตอบ รู้สึกกังวลใจว่าเธอจะโกรธ ตัดสินใจลุกขึ้นย่องออกไป วิกันดานอนน้ำตาซึมเงียบๆ

นวลมาดักหน้าถามอนิรุทธิ์จะไปไหน เขาเอ็ดอย่ายุ่ง เธอโวยว่าเป็นเมียเหมือนกัน เขาเสียงกร้าว “เป็นแล้วก็เลิกได้ อย่ามาหือกับฉัน ไม่งั้นโดนดีแน่”

นวลน้ำตาร่วงน้อยเนื้อต่ำใจ...อนิรุทธิ์ขับรถออกไปหาอรอินทร์ที่คอนโด เธอทำเป็นไม่มีอะไร ทำซุปมาให้ทานอย่างอารมณ์ดี แกล้งถามออกมาแบบนี้ไม่กลัววิกันดาโกรธหรือ เขาสวนกลัวเธอโกรธมากกว่า เธอทำใสซื่อโกรธเรื่องอะไร ที่ไม่ได้ตอบไลน์เพราะมัวทำโน่นนี่อยู่ไม่ว่างตอบ เขาจึงถามอ้อนๆว่าโกรธหรือเปล่า อรอินทร์หัวเราะ

“อรไม่ลดตัวไปถือสาคนใช้ของพี่หรอกค่ะ ไร้สาระ”

“คิดได้แบบนี้พี่ก็สบายใจ” อนิรุทธิ์โอบกอดอย่างโล่งใจ

“แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปแล้วกัน ถ้ามันลามปามอีก ต่อให้ใครคุ้มหัวอยู่อรก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น” น้ำเสียงอรอินทร์เรียบๆแต่สายตาดุดันจนอนิรุทธิ์หวาดหวั่น

คืนนั้นอรอินทร์อ้อนให้เขานอนค้างด้วย รุ่งเช้า อนิรุทธิ์จึงทำทีว่าออกไปซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยให้วิกันดากับลูกแต่เช้า วิกันดารู้แก่ใจอ้างไม่กินต้องรีบไปทำงาน ประชดเล็กๆขอบคุณที่ลำบากไปซื้อให้ทั้งที่ไม่ได้ขอ เขายิ้มแย้มว่ายอมลำบากเพราะเป็นของชอบของเธอ วิกันดาหมั่นไส้

“ทีเรื่องอื่นไม่เห็นจะเต็มใจทำให้บ้าง ถ้าเสียดายมากเอาของวิให้นวลกินก็ได้ค่ะ ดีกว่าทิ้งให้หมาแมวจรจัดกิน” นวลพลอยสะอึกที่เปรียบตนเป็นหมาจรจัด

อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญเห็นท่าทางซึมๆของวิกันดาก็ซักถามมีเรื่องอะไรอีก แต่เธอไม่อยากเล่า ฉวีเพ็ญจึงอยากให้เพื่อนผ่อนคลาย ชวนไปซื้อเสื้อแบรนด์ดังลดราคาตอนพักเที่ยง

อนงค์นารถชอบอยู่แล้วเลือกได้หลายชุด วิกันดาเดินดูเงียบๆไม่คิดอยากได้ แต่แล้วมาสะดุดชุดเดรสเซ็กซี่เล็กๆตัวหนึ่ง เพื่อนๆยุให้ซื้อให้หัดเปลี่ยนการแต่งตัวบ้าง...ท่านผู้หญิงวิภารดีโทร.มาว่าให้มาที่ออฟฟิศ ทั้งสามจึงรีบกลับเข้าไป

วิภารดียิ้มแย้มคุยกับวิกันดา “พอดีหลานเพื่อนดิฉันเพิ่งจบจากอเมริกา เขาฝากฝังมาให้ทำงานด้วย คิดว่าจะให้เป็นหัวหน้าพีอาร์ เห็นว่าอยากจะไปดูรีสอร์ตต้นแบบกับเราด้วย จะได้คิดแผนงานได้ คุณวิกันดาช่วยเป็นพี่เลี้ยงให้เขาหน่อยนะคะ”

วิกันดายิ้มแย้มยินดี วิภารดีบอกว่าเธอจะมาวันนี้ ขาดคำก็มาถึง วิภารดีจึงแนะนำให้รู้จักกัน วิกันดาชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นวรนารีเพื่อนสนิทอรอินทร์ รู้สึกลำบากใจ วรนารีเองก็ตั้งใจป่วนให้วิกันดาไม่สบายใจ พอวิกันดาพามาดูงานและจะอธิบาย เธอก็แทรกว่า ไม่ต้องเป็นทางการ คุยกันสบายๆคิดเสียว่าเป็นน้อง ตนอยากสนิทด้วยเหมือนอรอินทร์ วิกันดาหน้าตึงสวน

“เราแค่รู้จักกันค่ะ ไม่สนิท”

“อ้าว เห็นพี่รุทธิ์ไปนอนค้างคอนโดอรบ่อยๆเลยคิดว่าสนิทกันหมดซะอีก พี่วิถึงปล่อยให้เขาไปได้... เห็นว่าเมื่อคืนก็อยู่ด้วยกัน”

วิกันดาพยายามคุมอารมณ์บอกถ้าไม่คุยเรื่องงานตนขอตัว แล้วหันหลังกลับเดินไปทำนบน้ำตาไหลริน รีบเช็ด อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญเห็นถามเป็นอะไร เธอปัดว่าผงเข้าตา สองเพื่อนมองไปยังวรนารีที่ยิ้มหยันมองกลับมายังพวกตนหัวจดเท้าอย่างดูถูก

อนงค์นารถไม่พอใจ “แม่นี่เป็นใครเนี่ย มารยาทแย่ มองคนอื่นแบบนี้ได้ไง”

ฉวีเพ็ญนึกได้ว่าเป็นหลานท่านผู้หญิง วิกันดารับว่าใช่ แต่ไม่เล่าว่ามีเรื่องอะไร ขอตัวไปทำงาน สองเพื่อนหงุดหงิดใจที่ช่วงนี้ดูวิกันดามีปัญหาแต่ปิดบัง

วรนารีแล่นมาเล่าให้อรอินทร์ฟังอย่างหัวเราะชอบใจ ว่าวิกันดาหน้าเสียดูน่าสงสารเมื่อรู้ว่าสามีตัวเองไปนอนกับคนอื่น อรอินทร์เชื่อว่าวิกันดารู้แต่วางฟอร์มกลัวเสียหน้า วรนารีบอกเดือนหน้าต้องไปดูงานที่รีสอร์ตด้วยกันเกือบเดือน ให้อรอินทร์เตรียมบทไว้ ตนจะได้ช่วยเสี้ยมให้ ระหว่างนั้นก็ดูแลอนิรุทธ์ได้เต็มที่ อรอินทร์ยิ้มหยันจะกำจัดนวลให้กระเด็นออกไป

ooooooo

บ่ายๆวิกันดากลับมาบ้าน นวลรายงานว่าอนิรุทธิ์โทร.มาบอกว่าจะไปรับน้องๆที่เรียนพิเศษเอง วิกันดาพยักหน้ารับรู้ ไม่ทันไรเจนจบแวะมาหา ทั้งสองจึงนั่งคุยงานกันที่สนามหน้าบ้าน วิกันดาชวนให้เขาอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกัน

ไม่ทันไรรถอนิรุทธิ์กับรถอรอินทร์แล่นตามกันมาจอด อรอินทร์ปรายตามองรถเจนจบอย่างจำได้ โหน่งกับนุ่นวิ่งมาสวัสดี อนิรุทธิ์มองหึงๆ เดินมาเขม่นใส่

“ก็ว่ารถใครจอดขวางอยู่ เดี๋ยวนี้มาถึงบ้านเลย...”

วิกันดารีบบอกว่าเราคุยงานกัน อนิรุทธิ์ร้องอ๋อแบบกวนๆ นิ่มวิ่งมาหาเจนจบ บ่นแม่ให้ไปเรียนพิเศษกับโหน่ง น่าเบื่อมาก อรอินทร์ตามมาดึงนิ่มพูดแขวะ ปล่อยให้พ่อเขามีความสุข แล้วหันมาขอโทษวิกันดาที่ลูกขัดจังหวะ เจนจบเอือมแขวะกลับ “คนแบบคุณก็คิดได้แค่นี้”

อรอินทร์ปรี๊ดถามแบบตนมันทำไม เขากล่าวยิ้มๆ “ก็ไม่ทำไม ชอบคิดว่าคนอื่นจะเหมือนตัวเอง บ้านมีไม่อยู่มาอยู่บ้านคนอื่น ไม่เกรงใจเจ้าของซะบ้าง”

อรอินทร์แสยะยิ้มมองวิกันดาบอกเจ้าของบ้านไม่ว่าอะไร เจนจบหันมาสอนนิ่ม จำไว้ โตขึ้นอย่าเอาอย่างแม่ อรอินทร์แว้ดใส่ นิ่มโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด “หยุดทะเลาะกันสักที นิ่มเบื่อ”

เจนจบกับอรอินทร์สะอึก อรอินทร์ดึงนิ่มจะให้เข้าบ้านแต่แกสะบัดไม่ให้ยุ่ง อรอินทร์หมั่นไส้เดินเชิดไปคนเดียว นิ่มน้อยใจเดินออกประตูบ้านไปดื้อๆ วิกันดาเป็นห่วงเดินตามก็พอดีมีรถแล่นมาเร็ว วิกันดาปรี่เข้าดึงนิ่มออกมากอดหวิดโดนชน นิ่มตกใจร้องไห้ เจนจบตามออกมาเห็นขอบคุณวิกันดา อรอินทร์มาถึงเห็นนิ่มร้องไห้ก็หาว่าวิกันดาทำร้ายลูก เจนจบเอ็ดไม่ขอบคุณ ที่เขาช่วยลูกยังมาว่าอีก ตัวเองเอาแต่บ้าผู้ชาย อรอินทร์โกรธเงื้อมือตบแต่เจนจบจับมือไว้

“คุณไม่มีสิทธิ์ตบผม เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

อรอินทร์ไม่พอใจดึงมือออก กระชากนิ่มมาจากวิกันดาพาเข้าไปให้อนิรุทธิ์ปลอบ และอ้างว่าตนและลูกตกใจมาก ตนขับรถไม่ไหวขอนอนค้างที่นี่สักคืน เจนจบเข้ามาได้ยินอาสาไปส่งบ้านแทน อรอินทร์ปัดไม่อยากรบกวน นุ่นดีใจแบบเด็กๆที่จะมีเพื่อนนอนด้วย จึงคะยั้นคะยอให้นิ่มค้าง วิกันดาพูดไม่ออก มองอนิรุทธิ์อย่างตัดพ้อ

เย็นวันนั้นทุกคนจึงทานอาหารเย็นด้วยกัน อรอินทร์เอาใจอนิรุทธิ์ออกนอกหน้า นวลแกล้งยกจานอาหารมาวางกระแทกและว่า พอเห็นหน้าอรอินทร์ก็นึกได้ว่ามีปูผัดผงกะหรี่ อรอินทร์โกรธแกล้งขัดขา ทำให้นวลล้มเผอิญมือปัดจานอาหารหกราดขาอรอินทร์ด้วย เธอกรี๊ดกร๊าดหาว่านวลแกล้ง

อนิรุทธิ์ช่วยปัดช่วยเช็ดและให้เธอขึ้นไปล้างตัวบนห้องนอน ใช้เสื้อผ้าวิกันดาได้ วิกันดาชะงักไม่ถามสักคำ อรอินทร์หันมายิ้มเยาะ

อนิรุทธิ์พาอรอินทร์ขึ้นมาบนห้อง เธอทำงอนที่เขาไม่ดุว่านวลสักคำที่แกล้งตน เขาบอกว่าวิกันดาจัดการเอง อรอินทร์เคืองๆบอกให้เขาออกไปตนจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อนิรุทธิ์อ้อนอยากอาบด้วย อรอินทร์แกล้งขอยืมแปรงสีฟัน เขาเย้าให้ใช้ของเขาอันสีน้ำเงิน ก่อนจะไปหยิบอันใหม่ให้ พออนิรุทธิ์ออกไป อรอินทร์มองแปรงสีขาวอีกอัน รู้ว่าเป็นของวิกันดาก็แกล้งเอาจุ่มน้ำในส้วมแล้ววางที่เดิมอย่างขยะแขยง

พออาบน้ำเสร็จ อรอินทร์เลือกเสื้อลำลองในตู้วิกันดา เห็นแบบเชยๆก็เบ้หน้า พลันเห็นชุดเดรสที่ยังมีป้ายราคาติดอยู่ดูเซ็กซี่เล็กๆก็ถือวิสาสะหยิบมาใส่... อรอินทร์เดินลงมา วิกันดามองไม่พอใจ อนิรุทธิ์ชมว่าสวย อรอินทร์ปรายตามองวิกันดา

“จะใส่ชุดนอนก็เร็วไปน่ะค่ะ อรเลยเลือกชุดนี้มาใส่ก่อน ไม่นึกว่าจะมีเดรสแบบนี้ด้วย ดูไม่เข้ากับพี่วิเลย เหมาะกับอรมากกว่าจริงไหมคะ”

“อยากได้มากก็เอาไปเลยค่ะ คงไม่คิดจะใส่แล้ว พี่ไม่ชอบใส่ซ้ำกับคนอื่น”

“อ้าวไม่เสียดายของใหม่เหรอคะ ป้ายราคายังติดอยู่เลย คุณพี่ยังไม่เคยใส่แน่”

“แล้วทำไมไปเอาชุดที่เขายังไม่ได้ใส่ เสียมารยาท” เจนจบตำหนิ อรอินทร์แหวกลับไม่ใช่เรื่องของเขา เจนจบอายแทนขอตัวกลับ วิกันดาเดินไปส่ง อนิรุทธิ์พูดลอยๆน่าจะไปนานแล้ว

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement