เมียหลวง ตอนที่ 10 นิยายไทยรัฐ
วันเสาร์ที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

เมียหลวง ตอนที่ 10


3 มิ.ย. 2560 08:13
1,716,796 ครั้ง

ละคร นิยาย เมียหลวง

เมียหลวง ตอนที่ 10

อ่านเรื่องย่อ

เมียหลวง

แนว:

ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

กฤษณา อโศกสิน

บทโทรทัศน์โดย:

จุฑามาศ สาคร/วิริยาภรณ์ จุนหะวิทยะ

กำกับการแสดงโดย:

อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย:

บริษัท ดี วัน ทีวี จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

กฤษฎา พรเวโรจน์, วรัทยา นิลคูหา,คริส หอวัง

ระหว่างที่เจนจบต่อปากต่อคำกับอรอินทร์ อนิรุทธิ์หน้าบึ้งน้อยใจวิกันดา เสียงปูนลั่น กระจกแตก เศษฝุ่นร่วงกราว ทั้งสามตกใจ เจนจบบอกอาคารจะถล่ม อนิรุทธิ์เป็นห่วงวิกันดาที่อยู่ห้องข้างใน อรอินทร์ดึงอนิรุทธิ์ให้ออก แต่เขาบอกให้เจนจบพาเธอออกไปแล้วรีบวิ่งเข้าไป

อรอินทร์จะตามอนิรุทธิ์ เจนจบต้องดึงลากเตือนสติห่วงลูกตัวเองบ้าง แล้วแบกเธอขึ้นบ่าพาออกไป...เคนกับชาติยืนตกใจอยู่ด้านนอก ถามหาอนิรุทธิ์กับวิกันดา พอรู้ว่าอยู่ข้างในก็เป็นห่วง ชาติรีบโทร.แจ้งหน่วยกู้ภัย อรอินทร์ยังร้องไห้จะตามไปช่วยอนิรุทธิ์ ไม่ทันไรอาคารถล่มลงมาส่วนหนึ่งแต่ชั้นล่างไม่พังหมด ทุกคนตกตะลึง

ด้านวิกันดากำลังตกใจสำลักฝุ่นหาทางออก ได้ยินเสียงอนิรุทธิ์ร้องเรียกก็ดีใจส่งเสียงตอบว่าตนอยู่ในห้อง เขาพุ่งมากอดเธอแนบแน่นจะพาออก ทันใดมีเศษปูนหล่นลงมา อนิรุทธิ์ผลักวิกันดาพ้นทาง ปูนกระแทกหัวไหล่เขาล้มนิ่ง วิกันดาตกใจมากร้องเรียกเขาลั่นถลามาจับแขน พบว่าเลือดอาบยิ่งใจเสียทำท่าจะช้อนตัวเขาขึ้น อนิรุทธิ์ลืมตามาห้าม เธอกุมมือเขา

“เป็นยังไงบ้าง เลือดคุณออกเยอะไปหมดเลย”

“เจ็บ แต่คุณไม่ต้องห่วง ให้ผมนอนนิ่งๆไม่ต้องประคอง อย่าเคลื่อนย้ายอะไร รอคนมาช่วยก่อน”

“ฉันขอโทษมัวแต่ตกใจ แล้วตรงคอตรงหลังเจ็บไหมคะ”

อนิรุทธิ์บอกยังชา ให้เธอตั้งสติสูดหายใจเข้าออกลึกๆอย่ากลัว หาผ้ามาห้ามเลือดเขาโดยไม่ต้องขยับให้ซับเลือดกดไว้ ตนจะไม่เป็นอะไรเชื่อตน

“วิ ผมขอโทษเรื่องน้องอร ผมแค่บอกว่าจะมาทำงานกับคุณไม่นึกว่าเขาจะตามมา” วิกันดาปัดไม่ต้องพูดให้นอนนิ่งๆ เขากลับยิ้ม “ติดอยู่ในนี้ก็ดีเหมือนกัน คุณจะได้ฟังผมไม่เอาแต่เลี่ยงนู่นนี่” วิกันดาเอ็ดดีตรงไหน เขาต้องเจ็บตัวจะมีคนมาช่วยไหมก็ไม่รู้ ไม่อยากให้เขาเจ็บ อนิรุทธิ์ดีใจที่เธอไม่ได้อยากให้ตนตายพ้นหน้า

“ไม่เคยเลย คุณเป็นพ่อเป็นเพื่อนที่ฉันห่วง...” อนิรุทธิ์แทรกว่า แต่เป็นสามีที่ไม่ได้เรื่อง เธอให้เขาหยุดพูดจะกระเทือนแผล เขานิ่วหน้าด้วยเริ่มเจ็บ วิกันดาผวาก้มมองอย่างห่วงใย

อนิรุทธิ์เอามือข้างไม่เจ็บลูบไล้แก้มเธอ “ให้ผมบอกตอนนี้ดีกว่าไม่มีโอกาสได้บอก วิ...ผมรักคุณนะ ถึงจะเป็นสามีที่เลวแต่ผมก็รักคุณจริงๆ ให้เจ็บมากกว่านี้ก็ได้ ขอแค่คุณปลอดภัย”

วิกันดาสบตาน้ำตาไหลริน...หน่วยกู้ภัยมาถึงรีบเข้าตรวจสภาพโดยรอบ ถามไถ่มีคนติดอยู่กี่คนแล้วกระจายกำลังเข้าค้นหา ตะโกนเรียกให้ส่งเสียงตอบว่าอยู่จุดไหน วิกันดาได้ยินรีบดึงเหล็กมาเคาะเพราะอ่อนแรงที่จะเปล่งเสียง ไม่นานหน่วยกู้ภัยประคองวิกันดา ส่วนอนิรุทธิ์ถูกบล็อกทั้งตัวและหามออกมา อรอินทร์วิ่งเข้าไปกอดร้องไห้โฮ ต่อว่าวิกันดาทั้งน้ำตา

“สาสมใจคุณพี่แล้วใช่ไหม ทำพี่รุทธิ์เกือบตายสะใจพอรึยัง”

วิกันดาอึ้งพูดไม่ออก สายตาอรอินทร์มองแบบเอาเรื่อง... พอมาถึงโรงพยาบาล หมอเอกซเรย์ทำแผลแล้วบอกทุกคนว่าไม่มีอะไรหัก มีแค่แผลเสียเลือดและแผลฟกช้ำ ต้องนอนพักสักคืน อรอินทร์จะอยู่ดูแลให้วิกันดากลับไป วิกันดาปฏิเสธ เสียงกร้าว เจนจบต่อว่าอรอินทร์ให้เกรงใจบ้างอย่าคิดแต่จะแย่งสามีคนอื่น ทีลูกตัวเองจะทิ้งทุ่นหรืออย่างไร อรอินทร์สวน

“ยัยนิ่มมันเก่งเหมือนแม่ ดูแลตัวเองได้ หรือถ้าเป็นห่วงนักจะไปรับเอาไปไว้ที่บ้านคุณสักวันสองวันก็ได้ เดี๋ยวฉันโทร.บอกให้”

เจนจบย้ำให้รู้จักทำหน้าที่ของตัวเอง ตรงนี้ให้ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายดูแล แต่อรอินทร์สวนตนก็เมีย เจนจบตอกหน้าว่าแค่เมียน้อย อรอินทร์แทบกรี๊ด วิกันดา ให้หยุดเถียงกัน

“ฉันจ้างพยาบาลพิเศษไว้แล้ว กลับไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยมา คุณรุทธิ์เขามีผู้หญิงคนอื่นนอกจากคุณอีกมาก แต่ลูกคุณ มีคุณคนเดียว”

“คุณพี่จะกันซีนอรออก อย่านึกว่าฉลาดคนเดียวนะคะ”

“ใช่ฉันฉลาด แต่คุณน่ะโง่ โง่ที่ไม่รู้จักสิ่งมีค่าที่เป็นของตัวเอง ดีแต่วิ่งไล่อยากได้ อยากแย่งของของคนอื่น อย่าหาว่าสอนเลย ยิ่งคุณประกาศว่าเป็นเมียผู้ชายที่แต่งงานแล้วเท่าไหร่ก็ยิ่งประจานตัวเองมากเท่านั้น... คุณรุทธิ์คงนอนไปถึงเช้า กลับก่อนดีกว่า เด็กๆใกล้เลิกเรียนแล้ว”

อรอินทร์ไม่ยอมกลับ วิกันดาอ่อนใจในเมื่อเตือนแล้ว ที่เหลือแล้วแต่สมองแต่ละคนจะคิดได้ อรอินทร์หน้าตึงคว้ากระเป๋าตามทุกคนกลับไป

รุ่งเช้า อรอินทร์รีบแต่งตัวจะไปโรงพยาบาล นิ่มงัวเงียมาขอให้แม่ทำอาหารเช้าให้กิน อ้อนอยากอยู่กับแม่ แต่เธอกลับบอกให้อุ่นอาหารกล่องกินแล้วเปิดประตูออกไปไม่สนใจ

อรอินทร์อุตส่าห์มานั่งกุมมืออนิรุทธิ์ข้างเตียงแต่เช้า เขาตื่นขึ้นมากลับถามหาวิกันดาทันที อรอินทร์น้อยใจใส่ไคล้ว่าวิกันดาไม่เห็นห่วงคอยดูแลเขาเลย อนิรุทธิ์รู้ดีว่าเธอต้องดูลูก สักครู่วิกันดาพาลูกๆมา อรอินทร์มองเย้ย วิกันดาให้ลูกๆอยู่คุยกับพ่อ ส่วนอรอินทร์ให้ตามออกไปข้างนอก...วิกันดาต่อว่าอย่าทำอะไรรุ่มร่ามต่อหน้าเด็กๆ อรอินทร์ไม่แคร์เชื่อว่าเด็กๆรู้ดี

“ฉันรู้ว่าเธอน่ารังเกียจ แต่ไม่นึกว่าจะชั่วช้าไร้สำนึกได้ถึงขนาดนี้ เธอเองก็เป็นแม่ ไม่กลัวบาปกรรมมั่งหรือไง”

“ถ้าจะบาปที่ทำทุกอย่างตามใจตัวเอง ไม่ต้องฝืนอดทนอดกลั้น อรก็ยอมค่ะ”

วิกันดาเสียงกร้าวห้ามยุ่งกับลูกตน อรอินทร์ยั่วไม่ยุ่งกับลูกแต่ยุ่งกับพ่อได้ ถ้าไม่รักอนิรุทธิ์แล้วตนขอ เห็นวิกันดานิ่งอรอินทร์ถือว่าให้แล้ว ผู้เป็นเมียหลวงเมินหน้าอย่างรังเกียจ...

สายวันนั้นวิกันดาพาอนิรุทธิ์กลับบ้าน โหน่งกับนุ่นช่วยกันประคองพ่อให้นั่ง วิกันดาขอตัวไปทำงาน อนิรุทธิ์น้อยใจที่ไม่ลางานดูแลตนบ้าง เธอบอกว่าลาแล้วครึ่งวัน มีงานต้องแก้ไขแล้วหันไปสั่งนวลดูแลคุณผู้ชายด้วย นวลยิ้มแก้มแทบปริด้วยความดีใจ

ooooooo

ชาติอยากให้วิกันดาหยุดงานเพื่อดูแลอนิรุทธิ์ แต่เธอขมขื่นใจรู้สึกอ่อนแรงไม่อยากประจันหน้ากับเขา พอดีเจนจบโทร.มาชวนไปดูต้นไม้กับเคน เธอจึงรับคำเผื่อจะสบายใจขึ้น

ท่าทางเคนกับวิกันดาใจเดียวกันเรื่องการเลือกต้นไม้ เจนจบชักรู้สึกว่าเคนจะสนใจวิกันดาเช่นเดียวกับตน เคนซื้อกระบองเพชรเล็กๆให้เธอไปเลี้ยง ดูท่าเธอปลื้มไม่น้อย

ขณะเดียวกัน แวววรรณนุ่งขาวห่มขาวจะไปถือศีลที่วัดเจ็ดวันเจ็ดคืน เธอชะเง้อรอรถที่ว่าจ้างให้มารับ ทันใดมีมอเตอร์ไซค์พุ่งเข้ามาเกือบชน เธอล้มลงแล้วลุกขึ้นโวยวาย เถกิงเดชเห็นเช่นนั้นนึกบางอย่างได้...เถกิงเดชโทร.ไปแจ้งนุดีว่าให้รีบกลับมาดูป้าด่วน ป้าถูกรถชน นุดีตกใจ ถึงอย่างไรก็เป็นผู้มีพระคุณ จึงโทร.ไปขอลางานกับวิกันดา

ด้านนวลรีบทำอาหารให้โหน่งกับนุ่นกินและให้ออกไปเล่นสนามหน้าบ้าน เพื่อตัวเธอจะได้เอาอกเอาใจอนิรุทธิ์ ออดอ้อนว่าเขาไม่ไปหาตนบ้าง อนิรุทธิ์อ้างว่าเกรงใจวิกันดา นวลยิ้มกริ่มเพราะตอนนี้คุณผู้หญิงไม่อยู่ก็ไม่ต้องเกรงใจ อนิรุทธิ์แม้จะเจ็บแขนแต่ก็อดใจไม่ได้... ไม่ทันไรเสียงรถวิกันดากลับมา อนิรุทธิ์ผละออกจากนวลรีบลงไปรับหน้า นวลทุบพื้นอย่างเจ็บใจ

อนิรุทธิ์เห็นรถเจนจบที่มีเคนนั่งมาด้วยตามมาส่งวิกันดาก็หน้าตึง ยิ่งเห็นเธอถือกระถางกระบองเพชรเล็กๆมาด้วยก็ถามจะปลูกต้นไม้ด้วยหรือ วิกันดาบอกมีคนให้มา เขายิ่งหึงถามเจนจบหรือเคนเป็นคนให้ แต่คิดว่าเป็นเคนเพราะเจนจบไม่ซื้อของสิ้นเปลือง

“จะใครก็ช่าง อย่างน้อยก็มีน้ำใจ...ไปเดินดูต้นไม้ก็ดีนะคะ สบายตาสบายใจ”

“สบายใจกว่าอยู่กับลูกกับผมอีกหรือไง”

วิกันดาว่าอย่ามารวนแล้วจะเดินหนี อนิรุทธิ์ดึงเธอมากอดซุกไซ้ซอกคอ วิกันดายืนนิ่งสีหน้าขมขื่นใจ อนิรุทธิ์กระซิบว่าตนไม่ได้รวน ตนแค่...แค่อยากรู้ว่าตนยังสำคัญกับเธอหรือเปล่า วิกันดาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ค่อยๆแกะมือเขาออกให้เขาถามตัวเองดีกว่า ว่าตนยังสำคัญอยู่ไหม...อนิรุทธิ์อึ้ง ครุ่นคิดอย่างหนัก

ด้านนุดีมาถึงเพชรบุรีบ้านแวววรรณตอนเย็นย่ำด้วยความร้อนใจ แต่แล้วกลับกลายเป็นโดนหลอกเพราะแวววรรณไปถือศีลที่วัด นุดีรีบหนีกลับมาที่ท่ารถ แต่รถหมดจะมีออกจากท่าอีกทีพรุ่งนี้บ่าย เธอครุ่นคิดจะนอนที่ไหนดี มีจิ๊กโก๋โห่แซวจึงเดินหนีออกมา

พลันไฟรถส่องวาบ นุดีรีบโบกมือขอความช่วยเหลือ ปรากฏเป็นรถเถกิงเดชมารับ เธอต้องเลือกระหว่างไปกับเขาหรืออยู่กับกลุ่มจิ๊กโก๋...สุดท้ายนุดีเลือกมากับเถกิงเดช เมื่อถึงบ้านก็รีบเข้าห้องล็อกประตู

ooooooo

เช้าวันใหม่ วิกันดาอยู่ที่ไซต์งานกับวิภารดี เคน เจนจบและวรนารี วิภารดีพอใจที่การสร้างรีสอร์ตคืบหน้าไปด้วยดี วิกันดากับเคนเสนอจุดขายอีกอย่างคือความร่มรื่นและสวยงามของต้นไม้แบบที่ญี่ปุ่น ปลูกเป็น แนวยาวกั้นโซนอพาร์ตเมนต์จากรีสอร์ตเพื่อความเป็นส่วนตัว

วิภารดีฟังอย่างสนใจแต่บ้านเราจะใช้ต้นอะไร เคนกับวิกันดาคิดมาแล้วว่าเป็นพวกเหลืองอินเดีย ราชพฤกษ์หรือชมพูพันธุ์ทิพย์ก็ได้ อาจมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเรื่องการดูแล แต่น่าจะดึงดูดลูกค้าและนักท่องเที่ยวได้มากขึ้น ท่านผู้หญิงมองแบบสเกตช์อย่างพอใจ...วรนารีชักเอะใจกับความสนิทสนมเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยของเคนกับวิกันดา

ที่ลานก่อสร้าง วิกันดาเดินถ่ายรูปเก็บข้อมูลรอบๆ เผอิญลื่นกลิ้งล้มขาแพลง หัวเข่ามีแผล เคนเห็นรีบวิ่งไปประคอง เมื่อเห็นเธอเดินไม่ไหวจึงดึงให้เธอขึ้นหลังพากลับ วรนารีเห็นรีบเอามือถือมาถ่ายคลิปจะส่งให้อรอินทร์...เจนจบกับวิภารดีเห็นวิกันดาบาดเจ็บก็ตกใจ เจนจบติงเคนไม่ควรให้ขี่หลังมาแบบนี้จะมีคนนินทาเอา วิกันดาบอกช่าง ตนเจ็บเดินไม่ไหวคงไม่มีใครนินทา

วิภารดีคุยงานกับเจนจบต่อ แต่เขาเหลือบมองเคนทำแผลให้วิกันดาอย่างไม่ชอบใจ วิกันดามองเคน
อย่างขอบคุณที่เขาไม่รังเกียจล้างแผลที่เท้าและเข่าให้... เจนจบต้องเรียกคะแนนคืนแย่งประคองวิกันดาพาขึ้นรถกลับไปส่งบ้าน เคนยิ้มให้ไม่ได้คิดอะไร

อรอินทร์มาฟิตเนสลำพังด้วยความเซ็ง พอเห็นอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญเล่นลู่วิ่งอยู่ก็เข้ามากระชากสายหลุด ทำให้เครื่องหยุด อนงค์นารถถลาแทบล้มหันมาทะเลาะกัน อรอินทร์ตั้งใจหาเรื่องแก้แค้นที่ประจานตนครั้งก่อน แต่พอวรนารีโทร.มาจึงละมือจากการทะเลาะมาฟังเรื่องที่เพื่อนเล่า อรอินทร์ไม่อยากเชื่อเพราะเห็นเคนตามจีบนุดีอยู่ แต่พอเห็นคลิปถึงกับอึ้ง

ด้านอนงค์นารถเจอกับพศินที่ฟิตเนสอีก เขาหยอดว่าคิดถึง เธอคิดเหมือนเขาหรือเปล่า ทำเอาใจเต้นรัวอย่างกับสาวรุ่น

นุดีเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกไม่ว่าเถกิงเดชจะเคาะเรียกอย่างไร...เปิดไลน์อ่านข้อความที่วิกันดา บอกว่าอนิรุทธิ์มาสัมมนาแถวเพชรบุรี แต่ตนตอบไปว่าไม่ต้องห่วงกำลังกลับ...แล้วเศร้าใจ พอเห็นเวลาเที่ยงก็แนบหูฟังที่ประตูดูว่าเงียบจึงย่องออกจากห้อง ไม่ทันไรเถกิงเดชโผล่มาผลักเธอกลับเข้าห้อง ใช้สายตาโลมเลียโถมตัวเข้าปลุกปล้ำ นุดีร้องลั่นสู้สุดฤทธิ์ มือควานเจอแจกันก็คว้ามาฟาดใส่หัวเขาสลบแน่นิ่งเลือดอาบ เธอตกใจมากไม่รู้จะทำอย่างไรดี

อรอินทร์ตัดสินใจโทร.หาอนิรุทธิ์ผ่านโปรแกรมเฟซไทม์ทางแท็บเล็ต เขาบอกว่าทำงานอยู่เพชรบุรี เธอต่อว่าไม่บอกจะได้ไปด้วย ทันใดมือถืออนิรุทธิ์ดังขึ้น เขากดรับได้ยินน้ำเสียงนุดีร้องไห้หวาดกลัว จึงบอกว่าจะรีบไป แล้วหันมาบอกอรอินทร์ว่าตนต้องไปช่วยนุดี นุดีเกิดเรื่องเขาตัดสายไป อรอินทร์กรี๊ดเบาๆอย่างขัดใจที่เป็นนุดีอีกแล้ว

ooooooo

นุดีนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉินท่าทางขวัญเสีย อนิรุทธิ์มาถึงกอดปลอบ นุดีโทร.บอกแวววรรณแล้วกำลังเดินทางมาจากวัด กลัวว่าป้าต้องฆ่าตนแน่แต่ตนไม่อยากเป็นเมียลุง อนิรุทธิ์บอกไม่ต้องกลัว ตนจะอยู่เป็นเพื่อน นุดีสวมกอดซบหน้าน้ำตาไหลพราก

แวววรรณมาถึงเห็นนุดีซบอยู่กับอนิรุทธิ์ก็เข้ามากระชากตัวขึ้นมาตบหน้าหัน ด่าว่าเป็นงูพิษนัดแนะผัวชาวบ้านมากก นี่คงวางแผนมาทำร้ายผัวตน ตนจะแจ้งตำรวจจับ อนิรุทธิ์ท้าให้เรียกมา ตนจะเป็นพยานแจ้งข้อหาพยายามข่มขืนกระทำชำเรา และที่นุดีทำร้ายเป็นการป้องกันตัว แวววรรณไม่เชื่อ พอดีพยาบาลเข็นรถเข็นเถกิงเดชที่ทำแผลเสร็จออกมา แวววรรณตวาดถามว่าปล้ำนุดีหรือ เขามีท่าทีตกใจแต่ทำเสียงดุข่มไม่ยอมแพ้

แวววรรณจึงแน่ใจว่าสามีผิดจริง หันไปเชิดใส่อนิรุทธิ์ว่าจะไม่เอาความถือเป็นเรื่องเข้าใจผิด อนิรุทธิ์สวน คนที่ต้องพูดคือนุดี เธอมีสิทธิ์แจ้งตำรวจ ตนจะเป็นพยาน นุดีมองแวววรรณสลับกับอนิรุทธิ์อย่างสับสน ไม่อยากเป็นคนอกตัญญู

อนิรุทธิ์อ่อนใจสงสารก็สงสารจึงพานุดีกลับมาบ้านที่กรุงเทพฯ วิกันดาเห็นสภาพนุดีก็ตกใจ นวลออกอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด วิกันดาสงสารยอมให้พักที่บ้านทั้งที่หวั่นใจว่าจะหนีเสือปะจระเข้หรือไม่ สั่งนวลให้พาไปพักที่ห้องนอนแขก และให้เอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน นวลเหน็บเห็นหงิมๆ ถ้าจะหยิบชิ้นปลามันต้องข้ามศพตนไปก่อน นุดียืนยันว่าตนไม่คิดเนรคุณ

วิกันดาเดินกะเผลกๆขึ้นบันไดอย่างระวัง แต่ไม่วายพลาดจะตก อนิรุทธิ์เข้ามาซ้อนตัวด้านหลัง กอดกระซิบข้างหูให้ระวัง เจ็บขาทำไมไม่บอก เธอดัน

ตัวเขาออกกล่าวขอบคุณแล้วถามเขารู้ด้วยหรือ เขายิ้มหวาน เอ่ยว่าเธอไม่รู้หรอกว่าตนใส่ใจเธอแค่ไหน

วิกันดาอึ้งไปนิด อนิรุทธิ์ฉวยโอกาสอุ้มเธอขึ้นบอกไม่อยากให้เดินเดี๋ยวตกบันได และขู่อย่าดิ้นจะตกไปทั้งคู่ เธอจึงนิ่งกอดคอเขาอย่างกลัวๆ...อนิรุทธิ์วางวิกันดาลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน จูบหน้าผากเบาๆบอกให้เธอพักผ่อน และให้เธอตัดสินใจว่าจะให้นุดีพักที่นี่นานแค่ไหน วิกันดาเกรงอรอินทร์จะมาฉีกอกนุดีถ้ารู้ อนิรุทธิ์คิดว่าตนอธิบายได้ แต่วิกันดาไม่อยากเชื่อ

อนิรุทธิ์สบตาเขี่ยผมที่ปรกหน้าของวิกันดา จูบหน้าผากเธออีกครั้งกระซิบเบาๆว่า นุดีนอนห้องแขกแล้วคืนนี้ตนคงต้องนอนห้องนี้ แค่คืนเดียวก็ได้พรุ่งนี้จะไปนอนโซฟา วิกันดาใจอ่อนให้เขาไปอาบน้ำเสียก่อน เขายิ้มอย่างมีความหวัง ก้มลงจูบเธอนิ่งนาน

รุ่งเช้า นุดีลงมาที่โต๊ะอาหาร นวลแดกดันทันทีว่าเมื่อไหร่จะกลับ หรือได้ทีเลยอยู่ออเซาะคุณผู้ชาย นุดีถอนใจบอกให้หยุดพูดแบบนี้ นวลชี้หน้า ทำไมต้องหยุดในเมื่อตนก็เป็นเมียเหมือนกันต้องสงสัยไว้ก่อน นุดีอ่อนใจย้ำอีกครั้งว่าไม่คิดทำลายครอบครัวใครและไม่ได้ชอบอนิรุทธิ์ นวลไม่อยากเชื่อ ถ้ากลับคำเมื่อไหร่ตนเอาตาย นุดีกำมือแน่นเพราะที่พูดไม่ตรงกับใจ

อนิรุทธิ์ประคองวิกันดาเข้ามา นุดีพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง อนิรุทธิ์อ้อนให้วิกันดาหยุดงานแต่เธอบอกอยากทำงานให้เสร็จเร็วๆ แล้วหันมาทักถามนุดีนอนหลับสบายไหม นวลปากยื่นมาทันทีว่าจะกลับวันนี้ไหม วิกันดาต้องเอ็ดเน้นว่านุดีเป็นแขกของตนอย่าเสียมารยาท

“เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมขับรถไปกับคุณนะ จะได้ไม่ต้องขับเอง ไม่ต้องนั่งรถตู้ จะเอาเด็กๆไปด้วยไหม” อนิรุทธิ์เสนอกับวิกันดา เธอให้เด็กๆอยู่บ้านที่นั่นมีแต่ฝุ่น นุดีเอ่ยปากขอไปทำงานด้วยจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน

ooooooo

เจนจบเดินตรวจแคมป์คนงานที่ไซต์งานก่อสร้างรีสอร์ต มีคนงานชื่อก่องท่าทางมีพิรุธ ขอไปเข้าห้องน้ำอ้างท้องเสีย แต่ที่จริงเขาอยากยามือไม้สั่น

อรอินทร์ขับรถมากับวรนารี สวมชุดสวยเปรี้ยวใส่หมวกสวมแว่นกันแดดครบเซตมาที่ไซต์งาน วรนารีบอกอรอินทร์ให้รอสักครู่ ตนไปเสนอหน้ากับวิภารดีก่อนแล้วจะมาพาไปนั่งคาเฟ่เย็นๆเหล่ฝรั่ง แต่ไม่ทันไรเห็นวิกันดาเดินกับอนิรุทธิ์มีนุดีเดินตาม อรอินทร์ของขึ้นทันที

“อร อย่าเพิ่งขึ้น เพื่อนขอ” วรนารีดึงอรอินทร์ “แกอย่าเพิ่งสติหลุดตอนนี้ เดี๋ยวฉันซวยไปด้วยนะแก แค่นี้ท่านหญิงป้าก็จะเด้งฉันออกจากโครงการแล้ว”

อรอินทร์ไม่ฟังสะบัดมือออกเดินรี่ไปยังทั้งสามคน วรนารีกุมหัวเครียด...วิภารดีกำลังแนะนำเมเปิ้ลเซลโครงการสาวสวยหุ่นดีให้รู้จักทุกคน อรอินทร์เดินเข้ามาท่าทางเหวี่ยงวีน กระชากนุดีตวาดใส่ “หน้าด้านตามกันมาถึงที่นี่เลยเหรอ”

วิกันดาปัดมืออรอินทร์ออกจากนุดีบอกให้มีสติหน่อย อรอินทร์หันมาจ้องวิกันดา อนิรุทธิ์เข้าจับแขนอรอินทร์ เธอยิ่งปรี๊ด “ว่าแล้วเชียว สุดท้ายคุณพี่ก็วางแผนยัดนังนี่ใส่พานให้พี่รุทธิ์ อย่านึกว่าอรจะยอมหลีกทางง่ายๆ พี่รุทธิ์เป็นผัวอร อรมีสิทธิ์ในตัวเขาเท่าคุณพี่”

วิภารดียกมือทาบอกอย่างตกใจ อนิรุทธิ์ปรามอรอินทร์ให้หยุด วิกันดาอายมากเอ็ด “หัดมีความเกรงใจบ้าง ที่นี่เป็นที่ทำงาน กรุณาอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาวุ่นวาย มีอะไรไปคุยที่อื่น”

อรอินทร์ไม่หยุดจิกไหล่นุดีตะคอกตนเกลียดเธอ เจนจบดึงอรอินทร์ไว้ เคนดึงนุดีมากอดปกป้อง เจนจบว่าอรอินทร์บ้าไปแล้ว แต่เธอโต้ “จะโดนแย่งผัวใครจะไม่บ้า เสียดายวางท่าผู้ดี แต่ที่แท้ก็ต่ำ อรจะกระชากหน้ากากคุณพี่ออกมาประจานบ้าง ดูซิว่าจะมีใครหลงเชื่ออีกไหม”

อนิรุทธิ์ดึงลากอรอินทร์ออกไป เธอร้องโวยวายยังพูดไม่จบ วิกันดาหน้าซีดมองวิภารดีอย่างไม่รู้จะขอโทษอย่างไร เมเปิ้ลเหล่มองอย่างอยากรู้อยากเห็น นุดีจะไปอธิบายกับอรอินทร์ว่าไม่มีสิทธิ์กล่าวหาวิกันดาแบบนี้

เคนพยายามแก้สถานการณ์ขอบรีฟงานต่อ วิกันดามองขอบคุณ

ด้านอนิรุทธิ์อธิบายให้อรอินทร์ฟังว่าทำไมนุดีถึงมาอยู่ที่นี่ แต่เธอไม่เชื่อไม่ได้โง่ ยิ่งรู้ว่าเมื่อคืนพักที่บ้านยิ่งโกรธทุบตีอนิรุทธิ์ยกใหญ่ นุดีเข้ามาดึงอรอินทร์ออกจากอนิรุทธิ์ อรอินทร์โมโหผลักนุดีล้มกระแทกพื้น อนิรุทธิ์ปราดเข้าประคองเอ็ดอรอินทร์ทำเกินไปแล้ว

“พี่รุทธิ์เข้าข้างมัน ให้มันเข้าไปอยู่ในบ้าน อีกไม่นานก็คงเป็นเมียอีกคน คุณพี่เก่งนะคะ เพื่อจะให้
พี่รุทธิ์ยอมอยู่ด้วย ยอมเก็บทั้งเมียคนใช้ เมียเด็กไว้ในบ้าน”

“หยุดพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องซะที เรื่องนุดีเป็นเหตุฉุกเฉินจริงๆ”

อรอินทร์หาว่าระริกระรี้มากกว่า นุดีพยายามอธิบาย อรอินทร์หัวเราะเหยียด อนิรุทธิ์สุดทนในเมื่อยังบ้าไม่ฟังอะไรก็กลับไป ไม่อยากเห็นพฤติกรรมก้าวร้าวมากกว่านี้อีก อรอินทร์ชะงักช็อกไม่คิดว่าเขาจะตวาด น้ำตาร่วงพรูสะอึกสะอื้น อนิรุทธิ์ย้ำอีกครั้ง

“กลับไปถามตัวเองดู ว่าการทำแบบนี้จะทำให้พี่รักอรมากขึ้น หรือน้อยลง” พูดจบอนิรุทธิ์ดันให้นุดีเดินไปด้วยกัน นุดีแอบมองยิ้มอย่างสะใจ อรอินทร์ทรุดนั่งร้องไห้อย่างเจ็บปวด

วรนารีเข้ามากอดปลอบ “แก ฉันว่าถ้าการรักคุณพี่รุทธิ์แล้วจะทำให้เป็นบ้าแบบนี้ แกเลิกกับเขาดีกว่าไหม” อรอินทร์สะอื้นว่ารักเขา “รักได้ก็ตัดใจได้นะอร แกเป็นคนเก่งจะตาย แค่ผู้ชายคนเดียวเอง”

“ไม่ ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันจะทำให้พี่รุทธิ์เป็นของฉันคนเดียว” อรอินทร์ดื้อดึงทั้งน้ำตา

ด้านอนิรุทธิ์ไม่มีหน้าจะกลับไปร่วมวงกับวิกันดา ปลอบนุดีอย่าไปใส่ใจกับคำพูดของอรอินทร์ นุดีบอกตนโดนป้าด่าหนักกว่านี้ วิกันดาเป็นคนสอนว่าอย่าใส่ใจคำดูหมิ่นของคนอื่น แต่ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า
ที่เขาพูดไม่ใช่ความจริง อนิรุทธิ์ทึ่งว่าเธอสนิทกับ

วิกันดามาก นุดียอมรับว่าเรียนรู้หลายอย่างจากเธอ อยากให้เธอมีความสุข อนิรุทธิ์สะอึก

“นี่ฉันกลายเป็นคนไม่ดีในสายตาเธออีกแล้วใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ คุณเองก็เป็นคนดีมีบุญคุณกับหนูมาก หนูอยากให้คุณทั้งคู่อยู่ด้วยกันไปนานๆ”

“เธอรู้ไหมนิทานทำไมถึงจบลงแค่เจ้าหญิงกับเจ้าชายแต่งงาน เพราะชีวิตหลังแต่งงานคือเรื่องจริงไม่ใช่นิทาน ไม่มีคู่ไหนที่อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขตลอดกาล ชีวิตมักทุกข์มากกว่าสุข อยู่ที่ว่าเราจะรับมือกับมันได้แค่ไหน”

นุดีจะพยายามเข้าใจ แต่ก็เผลอตัวมองเขาอย่างหลงใหล...วิกันดากราบขอโทษวิภารดีอีกครั้งที่มีเรื่องส่วนตัวมาวุ่นวาย ท่านผู้หญิงกลับชื่นชมที่วิกันดาเข้มแข็งและวางตัวได้ดีเยี่ยม ตนเชื่อว่าความฉลาดของเธอจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ วิกันดาสบตาอย่างขมขื่นใจ

ooooooo

วิกันดาเดินกะเผลกออกมาเจอเจนจบยืนรอ เขาบอกเห็นเธอยังเจ็บเลยรอเดินไปพร้อมกัน อรอินทร์โผล่มาขวางหน้าขอคุยด้วย เจนจบปกป้องแต่วิกันดาแตะตัวเขาขอให้เขาเดินไปก่อน แล้วหันมามองอรอินทร์ถามมีอะไรว่ามา

“อรจะทำทุกอย่างให้พี่รุทธิ์เป็นของอร ต่อให้คุณพี่ใช้วิธีสกปรกแค่ไหนรั้งไว้ก็เถอะ”

“กลับไปทบทวนดีๆว่าฉันหรือเธอที่สกปรกมาตั้งแต่แรก แต่ถ้าไม่รู้ตัวก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลแล้วอธิษฐานให้เธอรู้แจ้งสักที”

“เก็บส่วนบุญของคุณพี่ไว้ดีกว่า เผื่อตอนแก่นอนหนาวจะได้เอาบุญมากอดแทนผัว”

“เธอนี่มันบัวใต้น้ำจริงๆ สอนเท่าไหร่ก็ไม่เห็นทางสว่าง ฉันเคยบอกแล้วว่าผู้ชายอย่างคุณรุทธิ์ไม่หยุดที่ใครแน่”

อรอินทร์ไม่เชื่อจะพิสูจน์ให้เห็นว่าตนมีดีกว่าด็อกเตอร์วิกันดา ตนไม่นั่งเงียบแต่โดนหมาคาบไปกิน วิกันดาย้อนหมายถึงตัวเองเป็นหมาหิวชอบแย่งเศษแย่งเดน อรอินทร์ส่ายหน้า ตนหมายถึงหมาซื่อๆที่จะแว้งกัดมือคนให้อาหาร วิกันดารู้ว่าหมายถึงนุดี...อนิรุทธิ์ปรี่มาแทรกกลางถามอรอินทร์ยังไม่กลับไปอีก เธอยืนกรานจะกลับต่อเมื่อเขาไปส่งที่รถ วิกันดาให้อนิรุทธิ์ไปจะได้จบเรื่องเสียที แค่นี้ก็เสียเวลาทำงานของตนมาก พอแล้ว

มาถึงรถ อนิรุทธิ์มีท่าทีมึนตึง อรอินทร์โผกอดร้องไห้โทษเพราะเขาที่ทำให้ตนบ้าคลั่งแบบนั้น ฟูมฟายว่าตนยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเขา แต่อนิรุทธิ์โกรธที่วันนี้เธอล้ำเส้นเกินไป อรอินทร์เปิดคลิปวิกันดาขี่หลังเคนให้อนิรุทธิ์ดูและใส่ไคล้

“เมื่อวานยัยวอส่งมาให้อร ไม่แน่นะคะ คุณพี่อาจจะกำลังมองหาคนอื่น ใครๆก็รุมรัก วันนี้ที่ไล่ให้มาส่งที่รถเพราะเบื่อพี่รุทธิ์แล้ว”

อนิรุทธิ์อึ้งเชื่อว่าวิกันดาขาเจ็บคงไม่มีอะไร อรอินทร์พร่ำบอกมีเพียงตนที่รักเขาคนเดียว อนิรุทธิ์ให้เธอหยุดพูดเหลวไหลแล้วกลับไปก่อน อรอินทร์แตะมือเขาอ้อยอิ่งแอบยิ้มร้ายที่วางระเบิดทั้งคู่สำเร็จ...อนิรุทธิ์เดินกลับมาหาวิกันดา แอบมองเห็นเธอดูแปลนคุยงานกับเคนอย่างสนิทสนมแล้วเดินแยกไปคนละทาง จึงตามไปดึงเธอมา ขอโทษเรื่องอรอินทร์แล้วแย็บถามเมื่อวานเคนให้ขี่หลังหรือ

วิกันดาสุดจะเคืองถ้ารู้ว่าอรอินทร์มาอาละวาดคงไม่ให้เขาตามมาเหมือนกัน และว่าคงรู้เรื่องจากอรอินทร์ แต่ไม่ต้องห่วงตนไม่ใช่คนเผลอไผลอะไรง่ายๆ ตนอาจเป็นเมียที่เขาไม่พอใจ แต่เป็นแม่ที่ไม่มีวันหักหลังลูกๆ วิกันดาจ้องหน้าก่อนผละไป อนิรุทธิ์ยืนอึ้ง พอหันหลังเดินกลับชนเข้ากับเมเปิ้ลของในมือหล่นกระจาย เขารีบเก็บของส่งให้โดยไม่สนใจว่าเธอพยายามโปรยเสน่ห์ เธอยื่นนามบัตรให้เขา เขาจึงหยิบของเขามาแลกแล้วเดินไปไม่ได้ใส่ใจอะไร

ooooooo

แม่ของสีหนาทไม่ชอบสะใภ้คนไทยอย่างฉวีเพ็ญอยู่แล้วแถมยังไม่มีลูกให้สืบสกุล จึงทาบทามลูกสาวเพื่อนสนิทที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศหวังให้มาเป็นเมียลูกชาย ถึงขั้นพาเข้าบ้าน ฉวีเพ็ญน้ำตาคลอพูดไม่ออก หอบกระเป๋าออกจากบ้านไปขอค้างกับวิกันดา

วิกันดาปลอบใจให้นอนด้วยกัน สั่งนวลจัดที่นอนให้อนิรุทธิ์ที่ห้องเด็ก ฉวีเพ็ญเห็นนุดีก็แปลกใจตนตกข่าวอะไรและทำไมถึงมึนตึงกับอนิรุทธิ์ วิกันดาเล่าเรื่องอรอินทร์อาละวาดให้ฟังและเรื่องที่ทำให้นุดีต้องหนีร้อนมาพึ่งเย็นที่นี่ จึงกลายเป็นฉวีเพ็ญหันมาปลอบใจวิกันดาแทน

นุดีรู้สึกว่าตัวเองรบกวนวิกันดามานาน จึงขอกลับไปอยู่หอพักตามเดิม วิกันดากำชับถ้ามีอะไรเดือดร้อนให้มาหาได้ตลอด นุดีซาบซึ้งใจไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณเธออย่างไรแล้ว

ด้านสีหนาทเมาแอ๋กลับบ้านเรียกหาฉวีเพ็ญ ม้ากับเจ๊ใหญ่เข้าประคองบ่นทำไมถึงเมาอย่างกับหมา และว่าเมียเขาหอบผ้าไปนอนกับเพื่อน แค่ม้าพาหมวยเล็กมาบ้านเท่านั้น

รุ่งเช้า นุดีลาอนิรุทธิ์กลับไปอยู่หอพักตามเดิม เขารู้สึกเป็นห่วง นวลกระฟัดกระเฟียดเหน็บแนม โหน่งกับนุ่นแปลกใจว่านวลเป็นอะไร อนิรุทธิ์ต้องบอกลูกๆว่านวลบ่นหิวข้าวให้ลูกๆรีบทานข้าวไปโรงเรียนเดี๋ยวจะสาย ฉวีเพ็ญมองนวลสลับกับนุดีอย่างสงสัย วิกันดาสีหน้าเครียด ฉวีเพ็ญบีบมือเพื่อนให้กำลังใจ

พักกลางวัน อนิรุทธิ์ชวนถาวรไปกินข้าวด้วยกัน แต่ท่าทางถาวรมึนตึง อนิรุทธิ์ติง “อย่าบอกนะว่ายังโกรธเรื่องน้องอร เฮ้ยไม่เอาน่า โตๆกันแล้วแยกแยะหน่อย เพื่อนก็ส่วนเพื่อน เรื่องที่ฉันคบน้องอรก็ไม่เกี่ยวกับนายเสียหน่อย”

ถาวรมองอย่างโกรธจัด “เกี่ยวสิ นั่นน้องฉันทั้งคน แกดึงเขาให้ตกต่ำ ให้คนอื่นดูถูก พี่อย่างฉันจะไม่รู้สึกอะไรได้ไงวะ แกมีเมียแล้วจะรั้งอรไว้ทำไม จะให้เป็นเมียน้อยไปตลอดชีวิตเหรอ ในเมื่อแกเลิกกับคุณวิไม่ได้ ก็ปล่อยอรซะสิ” อนิรุทธิ์บอกตนรักอรอินทร์ ถาวรตวาดกลับ “รักด้วยการเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้อย่างนี้เรียกว่ารักเหรอ พอเลยไอ้รุทธิ์จะไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”

“แล้วจะให้ทำยังไง”

“ถ้ารักจริง แกต้องเลิกกับอร” ถาวรยืนกรานแล้วเดินหนีไปอย่างหงุดหงิด

อนิรุทธิ์ยืนอึ้งครุ่นคิดตามเครียดๆ...ระหว่างเดินมาห้องสมุด มือถือดังขึ้น เขาเห็นว่าอรอินทร์โทร.มาจะกดรับแต่แล้วชะงักนึกถึงคำพูดของถาวร ตัดสินใจไม่รับสาย เดินต่อไป

อรอินทร์มายืนหน้าห้องพักอาจารย์ลังเลที่จะเข้าไปหาอนิรุทธิ์ ก็พอดีถาวรเดินมา จึงรีบถามหา ถาวรเตือนให้เลิกตามตื๊ออนิรุทธิ์เสียที มันดูทุเรศ หน้าที่การงานก็ดี อย่าทำตัวแบบนี้ ที่เตือนในฐานะพี่ แต่โดนอรอินทร์สวนไม่ต้องมาสอน เธอต้องการรู้แค่ว่าอนิรุทธิ์อยู่ไหน ถาวรชักโมโหบอกอนิรุทธิ์เจ้าชู้จะตายคงไปหาผู้หญิงที่ไหนสักคน แล้วจับไหล่เชิงเตือน

“ที่พูดไปทั้งหมดเพราะพี่รักแก ลองเปิดใจฟังดีๆ ความรักไม่ใช่เกม ทำแบบนี้ต่อไปก็มีแต่เจ็บ”

อรอินทร์สบตากร้าวที่โดนจี้ใจ แต่ยังเชิดใส่ไม่ยอมแพ้ ยัน “แต่สำหรับอร ความรักคือเกมและอรต้องเป็นผู้ชนะ”

ด้านอนิรุทธิ์เข้ามาค้นหนังสือในห้องสมุด เมเปิ้ลซึ่งมีท่าทีสนใจเขาอย่างมากทำทีมาค้นหาหนังสือ พอเจอเขาก็ทักทายให้ช่วยหา อนิรุทธิ์ช่วยโดยไม่ได้สนใจหรือคิดอะไรกับเธอ

ooooooo

วิกันดา อนงค์นารถ ฉวีเพ็ญและนุดีเดินคุยกันมาหลังจากทานกลางวัน อนงค์นารถรู้ว่าสีหนาทโทร.มาบอกฉวีเพ็ญให้รีบกลับบ้านจะพาไปกินข้าวข้างนอก แม้จะเป็นการง้อกลายๆก็ยังดีกว่าสามีตนที่เอาแต่เล่นหุ้นไม่มีเวลาสนใจตนเลย ทันใดมีแมสเซนเจอร์เอาดอกไม้มาส่งให้

ทุกคนคิดว่าเป็นของฉวีเพ็ญ แต่กลายเป็นของอนงค์นารถ เธออึ้งรับมาอย่างงงๆ พอเปิดการ์ดดูมาจากพศินก็รีบเก็บเงียบ ให้เพื่อนๆเข้าใจว่าพลเวทย์เป็นคนส่งมา

เย็นวันนั้น วิกันดาขับรถมาส่งนุดีที่หอพัก ยุทธการรอถามว่าเธอหายไปไหนหลายวัน นุดีหน้าเศร้าเล่าว่ากลับไปบ้านและระบายเรื่องลุงปลุกปล้ำ ยุทธการโกรธแทนเอ่ยปากจากนี้ไปตนจะปกป้องเธอเอง นุดีซาบซึ้งใจ

ส่วนอรอินทร์พยายามโทร.หาอนิรุทธิ์ เขารับสายขณะกำลังเล่นกับนุ่น อรอินทร์โวยมาตามสายว่าเขาทำไมไม่รับโทรศัพท์ตนทั้งวัน ตนรอเขาแทบบ้า เสียงนุ่นหัวเราะดังลอดเข้ามา อนิรุทธิ์โกหกว่าลืมมือถือไว้ในรถทั้งวัน แล้วตัดบทวางสายอย่างรู้สึกหนักใจ ทันใดมีคนแอดไลน์เข้ามา เขากดดูเป็นเมเปิ้ล ลังเลสักพักก่อนจะกดรับแอด

ในคืนนั้นอนงค์นารถเห็นพลเวทย์เอาแต่ดูกระดานหุ้นคุยโทรศัพท์กับเพื่อน เธอจึงคุยไลน์กับพศินจุ๋งจิ๋งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สลับกับเหลือบมองสามี

ส่วนวิกันดานั่งทำงานในห้องนั่งเล่น นวลถือถาดนมอุ่นๆมาวางให้แล้วบ่นว่าเมื่อกี้แยกผ้าจะซัก ได้กลิ่นน้ำหอมแปลกๆจากเสื้ออนิรุทธิ์ วิกันดาพูดอย่างไม่ใส่ ใจคงเป็นของผู้หญิงสักคนของเขา นวลเคืองที่ไม่รู้จักโกรธ วิกันดาหันมาเตือน หึงหวงไปก็เท่านั้น มีแต่ตัวเองที่ทุกข์ สู้ไม่รู้ไม่เห็นปิดตาข้างหนึ่งจะได้ไม่เหนื่อยทั้งตัวทั้งใจ นวลโอดโอย

“เป็นหนูหนูไม่ยอมหรอก จะเล่นให้บ้านแตก แล้วยัยเด็กเอ๊ย นุดีนั่นก็ด้วย ทำอ่อนแอชอบอ้อนทั้งคุณทั้งคุณผู้ชาย หนูล่ะเกลี๊ยดเกลียดพวกแอ๊บ”

“เธอคิดว่าฉันดูคนไม่เป็นเหรอ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าอนาคตนุดีจะเหมือนเดิมรึเปล่า แต่ตอนนี้ที่เห็นคือเขาเป็นเด็กดีที่น่าสงสาร และฉันคงดูคนไม่ผิด”

“แต่หนูไม่ชอบให้คนอื่นมาอยู่ในบ้านนี่คะ”

“ที่นี่เป็นบ้านของฉัน จะให้ใครอยู่ใครไป คงไม่ต้องขออนุญาตเธอใช่ไหม”

นวลหน้าม้านกล่าวขอโทษเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป อนิรุทธิ์สวนเข้ามาแปลกใจว่านวลเป็นอะไร วิกันดาบอกว่านวลได้กลิ่นน้ำหอมจากเสื้อเขา อนิรุทธิ์ชะงักเห็นวิกันดาไม่เต้นตามไปด้วยก็โล่งใจ วิกันดาตอกกลับว่าปลงกับพฤติกรรมของเขาแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เปลี่ยน

อนิรุทธิ์สะอึก วิกันดาไล่เขาไปนอนตนจะทำงานและให้กลับไปนอนห้องแขกอย่างเดิม

ooooooo

วันต่อมาที่ไซต์งาน เจนจบตรวจเช็กพบว่าอุปกรณ์ข้าวของหายไปหลายชิ้น จึงเอ็ดตะโรใส่คนงาน วิกันเห็นก่องท่าทีมีพิรุธเดินหลบเลี่ยงออกไป จึงแอบตามจนถึงที่พักแคมป์คนงาน เห็นข้าวของที่เจนจบว่าหายอยู่ในห้องเขา เธอเข้าไปต่อว่า ก่องตกใจยาบ้าในมือหล่นลง

วิกันดาชะงักจะกลับไปบอกเจนจบ ก่องคลั่งจับเธอเอามีดจ่อคอ เธอกรีดร้องทำให้เจนจบกับเคนที่กำลังอธิบายงานให้วิภารดีฟังโดยมีวรนารีคอยประจ๋อประแจ๋อยู่ตกใจ รีบวิ่งไปตามเสียงร้อง ก่องขู่ไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ เคนยืนกันวิภารดีกับวรนารี เจนจบเสนอให้จับตนแทน ถามต้องการอะไร ก่องจะเอาเงินและรถเพื่อหนี เจนจบโยนกุญแจรถตัวเองให้ เคนฉวยโอกาสที่ก่องปล่อยมือจากวิกันดาเพื่อรับกุญแจ เข้าดึงเธอออกมากอดปกป้อง คนงานรุมชาร์จล็อกตัวก่องไว้

เจนจบดึงวิกันดาออกจากอ้อมกอดเคนแล้วพาเดินไป...วิภารดีเข้ากอดปลอบวิกันดาที่ท่าทียังตื่นตกใจ ตำหนิเจนจบที่ไม่ตรวจสอบคนงานให้ดีรับคนติดยาเข้ามาทำงาน วิกันดาแก้ตัวแทนว่าเจนจบก็เป็นผู้เสียหาย วิภารดีจึงอ่อนลงยอมให้เจนจบทำงานให้ต่อไป

เมเปิ้ลยังไม่ละความพยายามแวะเวียนมาขอความช่วยเหลืออนิรุทธิ์อีก และส่งสติกเกอร์น่ารักๆอ่อยบ่อยๆ...คืนนั้นวิกันดากลับถึงบ้านค่ำด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อนยังหวาดกลัวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พออนิรุทธิ์มาวอแวก็ปัดออกมือไม้สั่น ขอตัวนอนพัก อนิรุทธิ์ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น คิดว่าเธอยังโกรธเรื่องอรอินทร์ ก็ท้อใจกับท่าทีเย็นชาของเธอ

ในขณะที่เจนจบโทร.มาถามไถ่อย่างห่วงใย วิกันดาน้ำตาร่วงอยากให้เสียงนั้นเป็นของสามี เจนจบแจ้งว่าก่องโดนสามข้อหาท่าทางจะติดคุกยาวให้เธอไม่ต้องกังวล

ด้านอรอินทร์หงุดหงิดพาลใส่นิ่ม จนวรนารีซึ่งมาอยู่เป็นเพื่อนสงสารหลาน นิ่มพูดอย่างงอนๆ “นิ่มรู้นะว่าแม่จะทำอะไร นิ่มไม่เห็นอยากได้พ่อใหม่เลย อยู่สองคนแบบนี้ก็ดีแล้ว”

“แต่ฉันอยากได้ เด็กก็อยู่ส่วนเด็กอย่ามายุ่ง...” แล้วอรอินทร์หันมาขอโทษเพื่อนที่ช่วงนี้เหวี่ยงวีน “เกลียดตัวเองตอนนี้มากเลย ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้นะแก แต่มันเป็นเอง อะไรนิดหน่อยก็ขึ้น หรือเพราะฉันเยอะไป พี่รุทธิ์ถึงเบื่อ”

วรนารีเห็นจริงว่าอนิรุทธิ์คงเซ็งที่หึงงี่เง่า ควรปรับตัวปรับแผนใหม่ อรอินทร์ครุ่นคิด...ตัดสินใจทำทีมาค้นหนังสือที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยด้วยท่าทีหงอยๆ อนิรุทธิ์มาเห็นลังเลที่จะเข้าไปทัก แต่พอเธอทำหนังสือหล่นก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยเก็บ อรอินทร์รีบชี้แจงว่าอยากได้ข้อมูลอ้างอิงของแฟชั่นยุควิกตอเรียแต่ไม่กล้ารบกวนเขา คิดว่าคงยังโกรธ อนิรุทธิ์เห็นเธอน้ำตารื้นก็ใจอ่อนยวบบอกไม่ได้โกรธแล้ว อรอินทร์ทำเหมือนอยากจะเข้ากอดแต่ห้ามใจไว้

อนิรุทธิ์มองแล้วเอ่ย “บางที...การที่เราคบกันอย่างนี้ต่อไป อาจทำให้น้องอรเสียหาย ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งหน้าที่การงานและทุกอย่างไม่ควรมาจมปลักกับผู้ชายแบบพี่”

อรอินทร์เอานิ้วแตะริมฝีปากเขาให้หยุดพูด สบตาซึ้งก่อนจะโผกอดแนบแน่น อนิรุทธิ์สุดห้ามใจกอดตอบ เธอเขย่งตัวขึ้นจูบเขา เมเปิ้ลยืนมองทั้งสองยิ้มนิดๆอย่างคิดแผนการใหม่...สุดท้ายอนิรุทธิ์กับอรอินทร์ก็มาลงเอยกันที่ห้องคอนโด เขายอมรับกับเธอว่าพยายามจะตัดใจจากเธอแต่ทำไม่ได้ อรอินทร์จึงบอกว่าตัดไม่ได้ก็ไม่ต้องตัด ตนยอมแม้จะถูกตราหน้าว่าเป็นเมียน้อยแย่งผัวคนอื่นก็ไม่แคร์ ขอแค่เราอยู่ด้วยกัน

“พี่ดึงน้องอรลงมาตกต่ำ ไม่ควรจริงๆ น้องอรน่าจะได้เจอคนดีๆที่ไม่มีพันธะ คนที่ทำให้เชิดหน้าชูตาได้”

“ต่อให้ดีแค่ไหนก็ไม่สน พี่ไม่ได้ดึงอรให้ตกต่ำนะคะ แต่ความรักของพี่รุทธิ์ทำให้อรมีค่า มีความสุข แค่มีพี่ อรก็ไม่สนใจคนอื่น” อรอินทร์เอามือประคองหน้าเขาสบตา

อนิรุทธิ์ติงเธอทำให้ตนเหลิง ตนอาจไม่ดีพอ เธอกลับเน้นไม่ต้องการคนดี ต้องการแค่เขา ทั้งสองโอบกอดนัวเนียกันอย่างเร่าร้อน

ในขณะที่วิกันดาต้องมาทำงานที่ไซต์งานตามปกติ เธอยังหวาดกลัวไม่กล้าเดินผ่านจุดที่โดนก่องจับตัว

เคนเป็นห่วงจึงให้เธอไปนั่งพักแต่เจนจบไม่เห็นด้วยกลัวอะไรต้องเผชิญให้หายกลัว ดึงเธอเดินผ่านไปได้

วิกันดารู้สึกหายกลัวแถมขำตัวเองที่กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง

เมื่อมานั่งพัก เจนจบยืนคุยกับช่าง เคนตัดสินใจถามวิกันดาคิดอย่างไรกับเจนจบ เธอตอบตามจริงว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมงานที่มีความรับผิดชอบดี ทำงานด้วยแล้วสบายใจ เคนแย็บถามแล้วกับตนคิดอย่างไร วิกันดายิ้มๆ บอกเขาเหมือนน้องชายที่น่ารัก อารมณ์ดี อยู่ใกล้แล้วสบายใจ ในฐานะพี่สาวอยากให้เขามีคนรักที่น่ารักและดีพอกัน วิกันดาเสนอนุดีให้เขาพิจารณา

ระหว่างที่วิกันดานั่งเล่นใต้ร่มไม้ที่ไซต์งานมือถือดังขึ้น เห็นเป็นชื่ออนิรุทธิ์จึงกดรับ อรอินทร์แอบเอามือถือเขากดโทร.หาแล้ววางตรงหัวเตียง เอ่ยปากบอกอนิรุทธิ์ว่าวันนี้จะทำให้เขารู้ว่าเธอรักเขาแค่ไหน อรอินทร์เล้าโลมจนเขาถามวันนี้เป็นอะไรดูรีบร้อน เธอจุ๊บเขาเสียงดังแล้วบอกว่าคิดถึงเขา เขาคิดถึงตนบ้างหรือเปล่า เขาตอบว่าคิดถึง ไม่ได้คุยด้วยรู้สึกเหงามาก

“น่ารักที่สุดเลย รู้ไหมคะว่าอรรักพี่รุทธิ์มากกว่าทุกคนที่เคยเข้ามาในชีวิตเลย แล้วพี่รุทธิ์ล่ะคะ รักกันบ้างหรือเปล่า” เขาตอบว่ารัก “แล้วถ้าคุณพี่ขอให้ตัดอร จะยอมทำตามไหมคะ อรกลัว อรแค่อยากจะอยู่ใกล้ๆ ได้รักได้ดูแลกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

อนิรุทธิ์ยอมรับ “วิเคยขอ แต่พี่ทำไม่ได้ ถ้าเขาพูดอีกเราอาจจะต้องห่างกัน รอให้วิใจเย็นก่อน แต่ยังไงระหว่างพี่กับอรก็เหมือนเดิม ขอโทษนะที่พี่เห็นแก่ตัวอีกแล้ว”

อรอินทร์แกล้งย้ำว่าความรักคือความเห็นแก่ตัว ตนอดทนเก่งจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แล้วจูบเขาเสียงดังให้วิกันดาได้ยิน...วิกันดาถึงกับน้ำตาร่วงเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน

ooooooo

คืนนั้นอนิรุทธิ์กลับถึงบ้านเห็นวิกันดานั่งตาแดงอยู่ในห้องนั่งเล่น พอเขาเดินยิ้มแย้มเข้ามาก็ขยับหนีเสียงกร้าวให้เขาเก็บของออกไปจากบ้าน อนิรุทธิ์งงเกิดอะไรขึ้น เธอถามจะให้ตนกับลูกไปหรือเขาเป็นฝ่ายไป เขาชักฉุนว่าเกิดอะไรขึ้น

วิกันดาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล บอกตนได้ยินเต็มสองหูว่าเขารักอรอินทร์แค่ไหน ตนไม่จำเป็นต้องอดทนอีกแล้ว อนิรุทธิ์ดูมือถือเบอร์ที่โทร.ล่าสุดแล้วตกใจ บอกตนไม่รู้จริงๆตนขอโทษ ตนไม่อยากให้ครอบครัวแตกแยก ลูกจะมีปัญหา วิกันดาย้อนคงดีกว่าที่ลูกจะต้องเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน ขอตนอยู่กับลูกๆอย่างสงบเถอะ เขาแย็บถามไม่มีวิธีอยู่ร่วมบ้านเดียวกันเลยหรือ วิกันดาสบตากล่าวเสียงสั่น อย่าให้ตนต้องเกลียดเขามากกว่านี้อีกเลย อนิรุทธิ์อึ้งยอมจำนน

ครั้งนี้ทั้งสามตกอยู่ในสภาวะเศร้ารันทดใจ วิกันดานอนร้องไห้ในห้องอย่างเดียวดาย กอดเสื้ออนิรุทธิ์อย่างขมขื่นใจ ด้านอรอินทร์นั่งชันเข่าดูอัลบั้มรูปเก่าๆ ภาพตัวเองตอนเด็กถ่ายกับพ่อที่กอดถาวร หลายภาพจนโต พ่อจะกอดแต่ถาวรไม่เคยรักและกอดตนเลย จนมาถึงภาพที่ถ่ายคู่กับเจนจบสมัยรักกันใหม่ๆจนมีลูก...อรอินทร์หลับตาน้ำตารื้น คิดถึงอดีตที่เจนจบเอาแต่ทำงานไม่มีเวลาให้ตนกับลูกเท่าไหร่ จนเกิดการทะเลาะกันรุนแรงถึงขั้นเลิกรากัน

นิ่มถือหมอนเดินเข้ามาถามแม่เป็นอะไร อรอินทร์หันมากอดบอกคิดถึงความหลังนิดหน่อย นิ่มอ้อนขอนอนด้วย เธอดึงผ้าห่มขึ้นให้นิ่มเข้ามานอน นิ่มแปลกใจทำไมวันนี้แม่ใจดีไม่ไล่ตนเหมือนเคยๆ อรอินทร์เอ่ยถามอยู่กับแม่มีความสุขไหม นิ่มพยักหน้าแต่ไม่ชอบเวลาแม่บ่นและไม่ชอบกินข้าวคนเดียว อรอินทร์กอดนิ่มจูบแก้มจูบหน้าผาก น้ำเสียงสั่นเครือ

“แม่จะพยายาม จะทำทุกอย่างให้เรามีความสุข มีครอบครัวที่สมบูรณ์”

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement