advertisement

มายาสีมุก ตอนที่ 23

บทประพันธ์โดย ทวิตา จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย เอื้องอรุณ/เทอดโชค/จุฑามาศ
2 มิ.ย. 2556 08:53

ขณะจินจูกับไข่มุกเตรียมตัวเดินทางไปเกาหลีโดยที่คธายัง ติดงานแต่จะตามไปทีหลัง...คีรินทร์ไม่รู้เรื่องด้วย แต่เขากำลังจัดการปัญหาที่คาราคาซังเพื่อเคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อยตามที่ รับปากไข่มุกไว้

“คุณภัททิมา คุณชลลดา ผมมีเรื่องอยากบอกให้คุณทั้งคู่เข้าใจ”

“เรื่องอะไรคะ ข่าวดีรึเปล่าเอ่ย” ชลลดาทำเสียงหวาน นัยน์ตาแบ๊ว

“เรื่อง ไข่มุก...ต่อให้เขาจะไม่กลับมาอยู่บ้านนี้หรือจะอะไรก็แล้วแต่ ยังไงเขาก็เป็นคนที่ผมรัก ส่วนเรื่องคุณลูกไก่...ผมอยากจะหยุดเรื่องทุกเรื่องของเราไว้แค่นี้”

ชลลดาฟังแล้วยิ้มค้าง ภัททิมาอาการหนักกว่าโวยวายอย่างไม่ยอม

“แต่ลูกไก่เป็นเมียคุณนะคะ คุณจะทิ้งขว้างเรา เฉดหัวออกจากบ้านไม่เกินไปหน่อยเหรอ”

“ผมไม่ได้ไล่ ถ้าคุณอยู่ต่อก็ให้ถือว่าเป็นแขกของพ่อกับแม่ แต่ระหว่างเราให้จบเถอะนะ”

“พูด อย่างนี้ก็เห็นแก่ตัวน่ะสิ น้าเลี้ยงลูกมาไม่ได้ให้ใครเอาไปเป็นเมียฟรีๆ นี่ถ้าพี่ยงยุทธยังอยู่คงจะเสียใจ มากที่เราต้องโดนรังแกแบบนี้ ไม่เห็นแก่บุญคุณที่เคยทำให้เลย”

ชลลดาใช้มุกเดิมอีกแล้ว คีรินทร์ถึงกับถอนใจดังเฮือกก่อนอธิบาย

“ผม ไม่เคยลืมบุญคุณอายงยุทธ ที่คุณน้ากับลูกไก่ได้อยู่บ้านนี้มาหลายเดือนก็เพราะเราเห็นแก่คุณอา แต่สิ่งที่ครอบครัวผมให้คุณก็น่าจะพอทดแทนทุกอย่างได้แล้ว บุญคุณ...ยังไงก็มีวันหมด ผมคงทำให้ได้แค่นี้”

ชลลดาอึ้งกิมกี่เมื่อเจอของจริง ภัททิมาสบตาแม่แล้วแกล้งร้องไห้ออดอ้อนคีรินทร์

“แต่ลูกไก่รักคุณนะ คุณไม่รักก็ไม่เป็นไร ลูกไก่จะรักคุณไปจนตาย...ยอมตายเพื่อคุณก็ได้เอ้า อย่าทิ้งกันนะคะ”

เสียง โทรศัพท์มือถือคีรินทร์ดังแทรกขึ้นมา เขากดรับแล้วรีบร้อนออกจากบ้านเพราะมีคนส่งข่าวว่าไข่มุกกำลังออกเดินทาง ฝ่ายสองแม่ลูกได้ยินถึงกับหูผึ่ง แอบดีใจหากหมดเสี้ยนหนามในคราวนี้

ปรากฏว่าคีรินทร์มาไม่ทัน ไข่มุกกับจินจูขึ้นเครื่องไปแล้ว ชายหนุ่มถึงกับคอตก ผิดหวังและเสียใจจนพูดไม่ออก...

เมื่อ ไปถึงเกาหลี จินจูพาไข่มุกมาอยู่บ้านหลังใหญ่ของตน เธอหวังว่าลูกจะลืมเรื่องร้ายๆที่ผ่านมา ต่อไปนี้จะไม่มีผู้หญิงชื่อไข่มุกอีกแล้ว จะมีแต่ปาร์คยองแอลูกสาวของแม่เท่านั้น...

คีรินทร์ยังเศร้าไม่หาย ทั้งรักและคิดถึงไข่มุกแต่ลังเลไม่กล้าตามไป กระทั่งเขมทัตมาเตือนสติจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าต้องไป แต่ขณะกลับมาเตรียมตัวที่บ้าน ไม่นึกว่าจะเจอสงครามระหว่างมณีกับสองแม่ลูกจอมตื๊อเข้าอีก

มณีไล่ ทั้งคู่ออกจากบ้าน ชลลดาทำหูทวนลม ยืนยันยังไงก็ไม่ไป อยู่ที่นี่สบายจะตาย เรื่องอะไรจะไปให้ลำบาก ส่วนภัททิมาก็ใช่ย่อย อ้างตัวเป็นเมียคีรินทร์ย่อมมีสิทธิ์อยู่บ้านนี้

“ใช่ไหมคะรินทร์ ลูกไก่รักรินทร์นะคะ”

“พอเหอะ เมื่อไหร่จะเหนื่อยสักที เฟกตลอด ทำอ้อนว่ารักผมทุกวันเนี่ยไม่เบื่อรึไง บอกตรงๆว่าเหนื่อยแทน”

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ไม่เฟกด้วย ลูกไก่รักคุณนะ เรามาเริ่มกันใหม่นะคะ นะคะดาร์ลิ่ง”

“เราไม่เคยเริ่ม และไม่มีวันทำด้วย ผมมีเมียมีลูกแล้วเมื่อไหร่คุณจะยอมเข้าใจสักที ผมมีครอบครัวแล้ว ได้ยินมั้ย”

“เชอะ! ครอบครัวเหรอ ใช่สิ ตอนนี้นังมุกมันเป็นลูกดาราใหญ่ไม่ใช่แม่ค้าส้มตำแล้วนี่ ทำเป็นจะยกย่องเชิดชู”

“เปล่าเลย ผมรักเขาตั้งแต่ยังเป็นลูกแม่ค้าส้มตำ เป็นครูสอนฟิตเนส เป็นสตั้นท์ จะเป็นอะไรก็รัก”

ภัททิมาชะงักแล้วกรี๊ดลั่นอย่างเจ็บใจ ชลลดาเองก็ทนไม่ไหวโวยวายลั่นบ้าน

“นี่คิดจะแอ้มลูกสาวฉันแล้วทิ้งหรือไง ลูกไก่รักคุณมากนะ”

“พวก คุณรักใครไม่เป็นหรอก ทำทุกอย่างเพื่อตัวเองทั้งนั้น ลูกไก่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับผมหรอก อ้อ ไม่สิ รักเงินกับทุกอย่างที่ผมมีต่างหาก แต่ไม่ใช่ตัวผม”

“ไม่จริง ลูกไก่รักคุณนะคะ”

“ตกลงจะทิ้งเราสองคนแม่ลูกใช่มั้ย ฉันไม่ยอม คอยดูแล้วกันว่าพี่เขมจะจัดการยังไง”

“ไม่ต้องรอพี่เขมหรอกย่ะ เดี๋ยวพี่มณีคนนี้จะจัดการยันออกจากบ้านทั้งแม่ทั้งลูกให้ดู”

“เอ๊ะ บอกว่าไม่ไปก็ไม่ไปไง” ชลลดาแผดเสียง

คี รินทร์พยายามใช้ไม้อ่อน ขอร้องทั้งคู่ให้ออกไปจากชีวิตของตน พูดจบก็เดินหนี ทิ้งสองแม่ลูกยืนเหวอ ภัททิมาถึงกับร้องไห้โฮ คร่ำครวญน้ำตานองหน้า

“คุณแม่ขา...ทำไงดี ลูกไก่ไม่ยอมนะ”

ชลลดาอึ้งคิดไม่ออก...มณีจิกตาสมน้ำหน้าแล้วสะบัดหนีไปอย่างไม่ไยดี

ooooooo

คีิรินทร์ตามมาง้อไข่มุกถึงเกาหลีแต่จินจูใจแข็งไม่ยอมให้เข้าบ้าน และไม่ว่าเธอกับลูกจะไปเที่ยวพักผ่อนที่ไหนแล้วเห็นคีรินทร์ยังตามป้วนเปี้ยน จินจูเป็นต้องพูดไม่ดีกับเขาแถมไล่กลับเมืองไทยไม่ให้มายุ่งกับไข่มุกอีก

แม้ถูกไล่อย่างไม่ไยดีแต่คีิรินทร์ก็เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่...เขาผิดเองที่ทำให้ไข่มุกเดือดร้อนและเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่าโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงของเขาที่คอยระรานเธอ แต่ถึงจะโดนไล่หนักแค่ไหนเขาก็ไม่ท้อถอย เดินหน้าง้อด้วยการทำดีกับไข่มุกอย่างจริงใจ หลายวันเข้าคนโดนง้อก็เริ่มอ่อนลง แต่จินจูยังใจแข็ง ย้ำเตือนลูกสาวเพราะไม่ต้องการให้เจ็บช้ำเสียใจอีก

“ลืมไข่มุกคนเก่าไปเถอะ ที่นี่จะมีแต่ยองแอลูกสาวจินจู หนูจะมีอนาคตดีๆกับคนที่ดีกว่า ลืมผู้ชายคนนั้นซะ เขาไม่มีค่าพอให้เป็นห่วงหรอกนะ”

“จะยองแอหรือไข่มุกก็จะพยายามลืมเขาให้ได้ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูไม่ยอมเจ็บเป็นครั้งที่สอง”

“แม่ดีใจที่ได้ยินลูกพูดแบบนี้ ก่อนจะรักใคร เราต้องหัดรักตัวเองก่อน”

ไข่มุกฝืนยิ้ม สายตายังคงมองออกไปนอกหน้าต่างบ้านอย่างกังวลและเป็นห่วงคีรินทร์ ตกกลางคืนอากาศหนาวเย็น คีรินทร์นั่งตัวสั่น ท้องร้องอย่างหิวจัด จินจูเปิดประตูออกมานึกว่าจะเอาอาหารมาแบ่งปันแต่กลายเป็นว่ามาไล่ให้กลับไป ถ้ายังไม่กลับจะเรียกตำรวจมาจับ สุดท้ายคีรินทร์ก็ต้องถอย เพราะจินจูไม่ใช่แค่ขู่ แต่ส่งชายฉกรรจ์สองคนมาหิ้วปีกเขาโยนออกไปนอกรั้วบ้าน

ขณะที่คีรินทร์ยังง้อไข่มุกไม่สำเร็จ...ที่เมืองไทย เขมทัตตัดสินใจจัดการเรื่องชลลดากับภัททิมาอย่างเด็ดขาดด้วยการจ่ายเงินให้คนละสามล้านแล้วกลับไปบ้านตัวเองเพราะถึงคีรินทร์กลับมาก็ไม่แต่งงานกับภัททิมาอยู่ดี

สองแม่ลูกนิ่งอึ้งอย่างคิดหนักแต่ยังไม่ยอมรับเงินจำนวนนั้น กระทั่งมณีจะลดลงเหลือสามหมื่นแล้วใช้วิธีจับพวกเธอโยนออกจากบ้าน สองแม่ลูกก็ไม่อิดออดอีกต่อไป...

ทางเมืองไทยเคลียร์ผู้หญิงของคีรินทร์เรียบร้อยแล้ว แต่ทางเกาหลียังไม่คืบหน้า คีรินทร์ตามง้อไข่มุกอย่างหนัก ไม่ว่าเธอไปที่ไหนเขาตามไปพะเน้าพะนอเอาใจ จนจินจูเริ่มใจอ่อนด้วยความสงสาร คิดว่าจะให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง

“คีรินทร์ยังอยู่หน้าบ้านอยู่เลย...ยองแอ แม่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เลวร้ายมากหรอกนะลูก ตอนนี้เขาก็สำนึกได้แล้ว หนูจะ...”

“ไม่ค่ะ แม่บอกเองว่าจะไม่มีไข่มุกอีกต่อไปแล้ว ยองแอเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง ไม่สนใจอดีต เป็นผู้หญิงที่มีคุณค่า ไม่ต้องมีผู้ชายก็อยู่ได้ไม่ใช่เหรอคะ”

“แต่ยังไงเขาก็เป็นพ่อของลูก เขามาขอโทษ...ทนรออยู่หน้าบ้านตั้งหลายวัน คนอย่างคีรินทร์ไม่เคยง้อใคร ไม่เคยขอร้องใครขนาดนี้ แต่วันนี้เขาถึงกับยอมคุกเข่าให้แม่เพื่อหนู จะไม่ลองให้โอกาสเขาอีกครั้งเหรอลูก”

“แม่พูดอย่างนี้อยากไล่หนูกลับเมืองไทยใช่ไหมคะ”

“ไม่ใช่ แต่แม่อยากให้หนูคิดให้ดีอีกครั้ง คนเรามีชีวิตเดียว ไม่อยากให้เสียใจทีหลัง หรือต้องทรมานเหมือนพ่อกับแม่”

“หนูตัดสินใจแล้ว และจะไม่มีวันเสียใจค่ะ”

จินจูพูดไม่ออก ไม่นึกว่าลูกสาวจะทิฐิแรงขึ้นมาแบบนี้...แต่ถึงยังไงเธอก็มั่นใจว่าลูกสาวรักคีรินทร์ จึงอยากให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกัน โดยแอบเปิดทางให้คีรินทร์ตามไข่มุกไปที่เกาะนามิในวันรุ่งขึ้น ใช้โอกาสอยู่สองต่อสองเคลียร์ใจกัน

“ไข่มุก...ผมรักคุณนะ”

“คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่มีวันรักผู้หญิงหลอกลวงอย่างฉัน”

“เรื่องนั้นมันเก่าแล้ว แต่ตอนนี้ฉันรักเธอ รักลูก... ไข่มุก เราคืนดีกันเถอะนะ”

“คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไร อยากทิ้งก็ทิ้ง จู่ๆก็บอกว่ารัก...ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ”

ไข่มุกเดินหนี คีรินทร์ก้าวตามไม่ลดละ แต่ไม่ว่าจะพูดกับเธออย่างไรก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งตอนเย็นกลับมาที่บ้านแล้วเจอคธาที่เพิ่งมาถึง คธาพาคีรินทร์เข้าบ้านและพยายามเจรจากับไข่มุก แต่กลายเป็นว่าไข่มุกน้อยใจที่ใครๆก็เข้าข้างเขา ทั้งที่เขาทำร้ายเธอมากมาย ทั้งดูถูกเหยียดหยาม มีผู้หญิงอื่นประชด ทำให้เสียใจตลอด

“ฟังพ่อกับแม่ก่อนสิลูก”

“ทำไมคะ ทำไมต้องให้เขามาทำให้เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะให้เสียใจไปถึงไหน หนูไม่เอาแล้ว”

ไข่มุกพูดทั้งน้ำตา คธาเดินเข้าไปกอดปลอบด้วยความรักและสงสาร

“ไข่มุก...คนเราทำผิดพลาดกันได้ แต่คนรักกันก็ต้องให้อภัยกันนะ ยิ่งมีลูกด้วยก็อย่าให้อารมณ์เหนือเหตุผล คุณรินทร์เคยไม่ดีก็จริง แต่ตอนนี้เขามาขอโทษ...มาขอให้หนูอภัย คนบางคนรักกันแทบตายยังไม่ได้อยู่ด้วยกันก็มี อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลยนะลูก อย่าให้ทิฐิทำให้หนูต้องหมดความสุขไปตลอดชีวิต”

“พอเถอะค่ะ หนูไม่ได้รักผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว”

ไข่มุกปากไม่ตรงกับใจ เดินหนีไปจากตรงนั้น... แต่หลังจากเก็บคำพูดของคธามาคิดทบทวน กอปรกับหลายวันที่ผ่านมาคีรินทร์ก็พิสูจน์ความจริงใจให้เห็น เธอเลยคิดหนักว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี

ooooooo

วันถัดมา ไข่มุกไปเที่ยวสวนสนุกที่เคยมากับคีรินทร์ครั้งหนึ่งแล้ว วันนี้เธอมาคนเดียว หวนคิดถึงความหลังแสนหวานชื่นแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ แต่พอคีรินทร์มาปรากฏตัว เธอกลับทำหมางเมินเดินหนี

เย็นนั้น จินจูกับคธาพาไข่มุกไปกินอาหาร ทั้งคู่พยายามหว่านล้อมลูกสาวให้คิดดีๆเรื่องคีรินทร์ แต่ไข่มุกนิ่งเงียบ กระทั่งพากันกลับบ้านพ่อแม่เห็นลูกซึมๆ เหม่อๆ คอยมองออกไปนอกบ้าน ก็แน่ใจว่าเป็นห่วง คีรินทร์ที่ยังไม่กลับมา คธาพูดอย่างรู้ทันว่า

“เหนื่อยไหมลูก”

“เหนื่อยอะไรคะ”

“ก็เหนื่อยที่ต้องแกล้งฝืนใจตัวเอง ทรมานทั้งเขาทั้งเรา”

“หนูไม่ได้แกล้งฝืน แต่เป็นสิ่งที่น่าจะทำมาตั้งนานแล้วต่างหาก”

“ชีวิตคนมันไม่แน่นอนหรอกลูก บางทีอาจจะสั้นกว่าที่เราคิด จนพลาดบางอย่างที่สำคัญในชีวิตไป พ่อขอพูดอีกครั้ง อย่าเอาแต่ทิฐิจนลืมคิดถึงหัวใจของตัวเองเลย”

“แม่ไม่อยากให้หนูต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ที่วันนี้ไม่ได้คืนดีกับคีรินทร์”

“พ่อกับแม่จะให้หนูยกโทษให้ง่ายๆเหรอคะ เขาร้ายขนาดนั้น”

“ร้ายขนาดไหนไม่รู้ แต่พ่อรู้ว่าเขารักหนูมาก แค่นั้นก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ถามใจตัวเองนะว่าจะเอายังไง จะปล่อยเขาไปแล้วอยู่คนเดียวหรืออยากอยู่ด้วยกัน ขึ้นอยู่กับหนูคนเดียวนะ...ไข่มุก”

ฟังคำพูดของพ่อแม่ครั้งนี้แล้วไข่มุกคิดหนัก ในที่สุดก็ตัดสินใจไปตามหาคีรินทร์และปรับความเข้าใจกันได้ด้วยดี ก่อนพากันไปเที่ยวเกาะนามิอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น สองคนเดินจับมือกันตลอดเวลา

“รู้สึกดีจังที่เธอให้ฉันจับมือแบบนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปตลอดชีวิตนะ”

“แน่ใจหรอคะ”

“แน่ที่สุด แต่ขอเรื่องเดียว...ต่อไปเธออย่าหลอกกันอีกนะ ระหว่างคนสองคน ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญที่สุด”

“งั้นต่อไปคุณก็ต้องเชื่อใจฉัน อย่าโกรธแบบไม่มีเหตุผลอีก ทำให้ได้ไหมคะ”

“ไม่มีปัญหา ต่อไปฉันก็มีผู้ช่วยตัวเล็กๆแล้ว รับรองด้วยเกียรติของว่าที่คุณพ่อว่าจะไม่ทำให้ว่าที่คุณแม่เสียใจ”

คีรินทร์จับท้องไข่มุกที่เห็นชัดว่าโตขึ้น แล้วจูบหน้าผากเธอเบาๆอย่างทะนุถนอมพร้อมบอกรักจากใจจริง

“ฉันรักเธอนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ขอบคุณอย่างเดียวได้ไง บอกรักตอบด้วยสิ”

ไข่มุกนิ่งเฉย คีรินทร์นิ่วหน้าแล้วกระแซะเบียดชิดพลางพยักพเยิดขอร้องให้เธอพูด แต่เธอแกล้งทำ

ไม่รู้ไม่ชี้

“พูดหน่อยน่า...ทีฉันยังบอกเลย อย่าเอาเปรียบกันสิ รักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ...บอกมาเลย บอกหน่อยนะคุณแม่คนดี”

ไข่มุกยิ้มเขินอายไม่กล้าพูดตรงๆ ใช้วิธีกระซิบข้างหูเขา...ปรากฏว่าคำตอบของเธอทำเอาเขายิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“เพิ่งรู้ว่าเราก็เจ้าเสน่ห์ มีสาวรักตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกัน” คีรินทร์ยิ้มทะเล้น อุ้มไข่มุกตัวลอยแล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่อย่างชื่นใจ...

ooooooo

– อวสาน –

มายาสีมุก ตอนที่ 23

อ่านเรื่องย่อ

มายาสีมุก

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement