advertisement

นักสู้มหากาฬ ตอนที่ 21

บทประพันธ์และบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ณพุทร สุศรีฯ
28 ส.ค. 2556 14:44

ขณะที่ฤทธิ์เตรียมใช้อาวุธพิเศษของตน อัศวินเองก็ไม่น้อยหน้าใช้ปืนไฟฟ้าที่ฉกมาจากบริษัทบลู-ฟินิกซ์กราดยิงใส่ พวกฤทธิ์ราวกับปืนกล ลิซ่าอ้อมไปข้างหลังกระหน่ำยิงใส่หลังของมันหลายนัด แต่ก็โดนตอบโต้จนเธอกระเด็นไปอีกคน

ฤทธิ์บาดเจ็บแต่ยังแข็งใจยิงธนูซ้ำใส่อัศวินอีกดอก แต่หมอนั่นหูไวตาไวเหลือเกินหันมาคว้าลูกธนูเอาไว้ได้

“ไม่ได้ผลหรอกโทมัส แกฆ่ากรณ์ยังไง ฉันรู้วิธีหมดแล้ว”

อัศวิน ปาลูกธนูทิ้ง ฤทธิ์รีบคว้าลูกธนูดอกใหม่มาประทับเล็ง แต่ศัตรูตัวร้ายหายตัวมาตรงหน้าแล้วกระชากคันธนูจากมือเขาก่อนจะจับร่างทุ่ม กระเด็นไปไกลจนเกือบถึงบริเวณที่ลิซ่าหลบมุมอยู่

ไอริณกับณัฐชาเห็น ดังนั้นรีบประทับปืนยิงใส่อัศวินพร้อมกัน แต่เขาก็หายตัวมาโผล่ตรงหน้าสองสาวและใช้หลังมือตบไอริณจนสลบก่อนจะตะปบ คอณัฐชาแล้วเหวี่ยงเธอกระเด็นไปอีกทาง แถมมันยังตามมาล็อกตัวไม่ให้เธอได้ตั้งหลักเอาคืน ฤทธิ์เห็นแล้วใจคอไม่ดี เกรงแฟนสาวเป็นอันตรายถึงชีวิตจึงตะโกนลั่นออกไป

“พอได้แล้วอัศวิน ฉันยอมแพ้ น้ำตามัจจุราชแกก็ได้ไปแล้ว ฆ่าฉันแล้วปล่อยทุกคนไปเถอะ”

มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกคุณโทมัส ถึงจะมีน้ำตามัจจุราชแต่ก็ยังมีไวรัสพรายพิฆาตคอยเป็นก้างขวางคอฉันอยู่”

“แกจะเอายังไง”

“ฉันจะให้โอกาสคุณโทมัสได้สู้เป็นครั้งสุดท้าย ฉีดวัคซีนนั่นซะคุณโทมัส”

“อย่านะโทมัส” ณัฐชารีบห้าม

“หุบปาก!” อัศวินตวาดพร้อมกับบีบกระดูกต้นคอณัฐชาอย่างแรงจนเธอแผดร้องด้วยความเจ็บปวด “ว่าไงคุณโทมัส เอาตามนี้ ตกลงรึเปล่า”

ฤทธิ์ไม่ตอบแต่เหลือบไปมองหน้าลิซ่าเพื่อขอข้อมูล

“ถ้าฉีด...คุณจะมีเวลาแค่สามนาทีที่จะฆ่ามัน หลังจากนั้นคุณจะต้องตาย”

“สาม นาที” ฤทธิ์พึมพำอย่างใจหาย แต่เมื่อมองไปที่อัศวินซึ่งกำลังคุมตัวณัฐชาอยู่ เขาก็แบมือให้ลิซ่า ส่งวัคซีนมา “ส่งมาเร็ว ผมตัดสินใจแล้ว”

ลิซ่าหยิบเข็มฉีดยาที่บรรจุ วัคซีนส่งให้ ฤทธิ์รับมาและบอกอัศวินให้ปล่อยณัฐชา ทันทีที่อัศวินคลายมือออก ณัฐชาก็ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง

“โทมัส คุณอย่าไปเชื่อมัน มันแค่อยากรู้ผลลัพธ์ของวัคซีน”

ฤทธิ์ ไม่ฟังณัฐชา บอกให้ลิซ่าจับเวลาให้ตนด้วย ลิซ่าพยักหน้ารับ ฤทธิ์ตัดสินใจปักเข็มฉีดยาตรงหัวใจตัวเองทันที วัคซีนแพร่กระจายไปตามเส้นเลือดและระบบประสาท ณัฐชาได้แต่ตะลึงตาค้าง ขณะที่ลิซ่ารีบกดปุ่มจับเวลาสามนาทีนับถอยหลัง ส่วนอัศวินเฝ้ามองอย่างสนใจ

ฤทธิ์หลับตาคำรามในคออย่างเจ็บปวดเพราะวัคซีนเริ่มทำงาน สักพักเขาลืมตาขึ้นแววตาเป็นสีเขียวเต็มพลัง

“ถ้าแกอยู่ได้เกินสามนาที ก็แปลว่าวัคซีนนั่นได้ผลกับมนุษย์”

ฤทธิ์ คำรามลั่นก่อนเดินดุ่มเข้าหาอัศวิน ขณะที่อัศวินเองก็เดินสวนเข้าหาฤทธิ์เช่นกัน ทั้งคู่ต่อสู้กันดุเดือด ส่วนลิซ่าก็คอยรายงานฤทธิ์ว่าเหลือเวลาอีกสองนาที

“ณัฐชาพาทุกคนหนีไป”

“แล้วคุณล่ะโทมัส”

“ไม่ต้องถามแล้ว ไป!”

ลิ ซ่ากับณัฐชารีบประคองไอริณที่บาดเจ็บเตรียมหนีแต่อัศวินหายตัวไปเล่นงานพวก เธออีก ฤทธิ์หายตัวมาขวางหน้าเช่นกัน ก่อนจะกระชากอัศวินเหวี่ยงออกไปชนถังน้ำมันล้มกลิ้ง น้ำมันในถังไหลนองพื้น

“พวก แกต้องอยู่ที่นี่” อัศวินแผดเสียงพร้อมกับกระชากสายไฟที่ผนังใกล้ตัวมาปาใส่พื้นจนเกิดประกายไฟ ทำให้เปลวไฟลามไปทั่วโกดังและขวางทางเข้าออกตรงประตู “ฮ่าๆๆ เหลือไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ แกคิดว่าแกจะทำอะไรฉันได้อีก นักสู้มหากาฬ”

แม้ รู้ว่าความหวังริบหรี่เต็มทีแต่ฤทธิ์ก็ยังพุ่งเข้ารัวหมัดชกต่อยอัศวิน ผ่านไปครู่เดียวก็โดนมันทำร้ายอย่างสุดโหด แต่เขายังฮึดสู้ในเฮือกสุดท้ายคว้าเศษกระจกจะแทงมัน แต่ไม่สำเร็จแถมยังถูกมันจับเหวี่ยงไปกระแทกผนังกระจกแตกกระจาย โดนบาดเลือดสีแดงไหลท่วมมือ

“เวลาหมดแล้ว” ลิซ่าให้สัญญาณว่าเวลาสามนาทีได้สิ้นสุดลง ณัฐชากับไอริณตะลึงมองฤทธิ์นอนแผ่หมดสภาพ ขณะที่ไวรัสก็เริ่มกลายพันธุ์กระจายไปทั่วร่าง เขาชาจนไม่มีแรงแม้แต่จะแสดงอาการเจ็บปวด รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย

“วัคซีนไม่ได้ผลสิท่า ถ้าทายไม่ผิดตอนนี้ไวรัสคงเพิ่มประมาณเป็นสามเท่าและกระจายไปทั่วระบบประสาทของแก”

ฤทธิ์กัดฟันแข็งใจลุกขึ้นโงนเงน เลือดที่มือไหลโกรกหยดลงนองพื้น

“ฮ่าๆ ยังคิดจะสู้อีกเหรอโทมัส เวลาของแกหมด แล้ว”

“แก ก็เหมือนกัน” ฤทธิ์ขยับเบี่ยงตัวเหมือนเงื้อหมัด แต่แท้จริงเขากลับสะบัดเลือดที่ฝ่ามือออกไป เลือดนั้นสาดเข้าตาเข้าปากอัศวินเต็มๆ “ไวรัสสามเท่าอยู่ในเลือดของฉัน”

อัศวินหรือบารอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ไวรัสแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของมันอย่างรวดเร็ว

“ไม่...ไม่ใช่ แบบนี้ มันต้องไม่เป็นแบบนี้” อัศวินแผดเสียงแล้วโผเข้าบีบคอฤทธิ์ด้วยความแค้น “ไอ้โง่ แกทำลายทุกอย่าง แกมันคือตัวหายนะ”

“แกต่างหาก...บารอน”

ขาดคำ ฤทธิ์ทุ่มร่างบารอนลงไปในกองเพลิง มันร้องโหยหวนทุรนทุรายพยายามหายตัววูบวาบหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ที่สุดก็ทรุดลงมอดไหม้ในกองเพลิงต่อหน้าต่อตาทุกคน แต่แล้วฤทธิ์ก็ทรุดลงหมดแรง สามสาวกรูเข้ามาด้วยความตกใจ

“โทมัส...คุณเป็นยังไงบ้าง”

“โทมัส...แข็งใจไว้ก่อนนะ”

ลิซ่าจับชีพจรฤทธิ์ก่อนจะบอกว่าเราต้องรีบพาเขาไปที่ห้องแล็บ พอรถของพวกเขาทะยานออกไปไม่นาน โกดังร้างก็ระเบิดตูมตามแทบไม่เหลือซาก!

ooooooo

พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าเป็นสัญญาณของวันใหม่มาเยือน...ลิซ่ากำลังขับรถอย่างเคร่งเครียด ไอริณนั่งข้างๆหันมาดูด้านหลังเป็นระยะ ฤทธิ์นอนหนุนตักณัฐชา แววตาของเขายามนี้ไม่มีประกายของนักสู้เหลืออีกแล้ว

“โทมัส คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ คุณทำสำเร็จแล้ว แค่กลับไปให้ถึงบลูฟินิกซ์ ลิซ่าจะรักษาคุณเอง”

“ช่างมันเถอะณัฐชา ทุกอย่างมันจบแล้ว ถ้าผมยังมีชีวิตอยู่พวกพรายพิฆาตที่เหลือก็ต้องกลับมาอีก”

“คุณจะตายแบบนี้ไม่ได้นะโทมัส คุณคือนักสู้มหากาฬไม่ใช่เหรอ ถ้าคุณตายแล้วใครจะปกป้องทุกสิ่งทุกอย่าง ไหนคุณเคยบอกว่าจะเปลี่ยนโลกใบนี้เพื่อให้พ้นจากพรายพิฆาต คุณสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ผมคงอยู่ไม่ถึงวันนั้น วันที่โลกนี้จะมีแต่สันติ วันที่พรายพิฆาตจะไม่มีข้ออ้างในการทำลายล้างอีกต่อไป ผมขอโทษด้วยนะณัฐชา ผมมาสุดทางแล้ว”

“คุณโทมัส ฉันจะแช่แข็งศพของคุณเอาไว้เพื่อรอจนกว่าจะมีทางรักษาไวรัสพรายพิฆาต คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“ผมรู้ลิซ่า...รู้ว่าคุณจะต้องทำเพื่อผม คุณยังจำเรื่องพินัยกรรมได้รึเปล่า”

“นี่คุณทำจริงๆเหรอ”

“ที่หัวเตียงผม มันอยู่ในนั้น ผมฝากด้วย”

“ได้...ฉันจะจัดการให้”

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะไปแบบนี้จริงๆ ฉันคิดว่าคุณจะเป็นอมตะ จะอยู่ปกป้องทุกคนตลอดไป”

“ไม่มีใครเป็นแบบนั้นหรอกไอริณ ตั้งแต่เริ่มต้นมาจนถึงตอนนี้ ผมเห็นความสูญเสียมามากพอแล้ว พอที่จะเชื่อว่าไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า...ณัฐชา จำที่ผมเคยพูดได้รึเปล่า ที่ผมเคยบอกคุณ ไม่ว่าใครก็เป็นนักสู้มหากาฬได้ทั้งนั้น”

“ขอแค่มีศรัทธากับความกล้า...”

“ผมเห็นเด็กหนุ่มมากมายที่มาแทนที่ผม พวกเขาไม่ได้มีพลังพิเศษ ไม่ได้เป็นอมตะ แต่พวกเขาพร้อมที่จะต่อสู้กับความชั่วร้าย คุณไม่ต้องกลัวนะณัฐชา ไม่ต้องกลัว”

ณัฐชาพยักหน้าทั้งน้ำตา ฤทธิ์ยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหลับตาลงสิ้นใจอย่างสงบ ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของสามสาว แต่พวกเธอยังไม่ยุติความหวัง ทันทีที่ถึงบลูฟินิกซ์ก็ส่งร่างเขาเข้าห้องแล็บให้ทีมแพทย์ ซึ่งลิซ่ากำชับว่าต้องรีบแช่แข็งเขาเดี๋ยวนี้

จากเช้าจดเย็น ทุกคนได้แต่เฝ้ารอ...รออย่างไร้ความหวัง ณัฐชาทำใจไม่ได้ เธอไม่พูดจากับใคร นั่งนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณ ขณะที่ลิซ่าก็แยกตัวเข้าห้องนอนฤทธิ์ ดูคลิปของเขาที่บันทึกไว้ล่วงหน้า

“สวัสดีลิซ่า ผมเดาว่าตอนที่คุณเปิดดูคลิปนี่เมื่อไหร่ ก็แปลว่าผมคงจากคุณไปแล้ว ก็อย่างที่ผมเคยบอก สักวันความตายมันต้องมาถึงโลกนี้ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า ผมรู้ว่าการจากลามันเป็นเรื่องเศร้า แต่เชื่อผมเถอะลิซ่าไม่มีใครหายไปหรอก แม้แต่พรายพิฆาตก็ยังพูดเลยว่าทุกอย่างในโลกนี้เป็นแค่พลังงาน มันแค่เปลี่ยนรูปร่างไปเท่านั้นเอง ผมไม่ใช่นักปรัชญา ผมไม่รู้เรื่องนรกสวรรค์หรือพระเจ้าสักเท่าไหร่ แต่ผมรู้อย่างหนึ่งว่า ถ้าเราเป็นแค่พลังงานจริงๆ เราก็คงหมุนเวียนตายเกิดมาบนโลกนี้มานับครั้งไม่ถ้วน อาจเคยเป็นเพื่อน เป็นศัตรู หรือแม้แต่เคยเป็นคนคนเดียวกัน ที่ผมอยากบอกคุณ และอยากให้คุณบอกต่อกับทุกคนก็คือผมยังอยู่ ผมไม่ได้ไปไหน เพียงแต่ผมเปลี่ยนไปเท่านั้นเอง ฟังดูโอเคขึ้นรึเปล่า เอาล่ะ ทีนี้ก็มาว่าเรื่องพินัยกรรม เริ่มจากส่วนของบริษัท”

ลิซ่าไม่ได้ดูไม่ได้ฟังแต่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงอย่างเอาเป็นเอาตาย

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ไอริณต้องเดินทางกลับต่างประเทศ เธอบอกลาณัฐชากับลิซ่าพลางถามความเห็นจากลิซ่าว่าโทมัสจะกลับมาเมื่อไหร่

“อย่างน้อยก็จนกว่าเราจะพัฒนาวัคซีนได้สำเร็จ”

“แปลว่าคงอีกนาน...ดูแลตัวเองด้วยนะคะคุณลิซ่า เธอด้วยนะณัฐชา”

“แล้วเจอกัน...ไอริณ”

ไอริณยิ้มให้ณัฐชาก่อนเดินไปขึ้นรถ ลิซ่าเพิ่งนึกได้บอกณัฐชาว่าเมื่อวานตนดูพินัยกรรมของโทมัสแล้ว ถามว่าเธออยากดูหรือเปล่า

“แต่เขายังไม่ตายนะ” ณัฐชาเอ่ยอย่างมีความหวัง

“เขาเคยสั่งฉันว่าถ้ามีเหตุอันควรให้ดูได้เลย”

ณัฐชาทำใจไม่ได้ ตัดสินใจเดินทางหลบไปพักใจที่บ้านหลังเดิมที่เคยอยู่กับฤทธิ์หรือโทมัส หวนนึกถึงคืนวันเก่าๆด้วยความสะเทือนใจ อยากมีเขาอยู่ข้างๆเหมือนเคยแต่คงเป็นไปไม่ได้...แต่แล้วจู่ๆในค่ำคืนนี้เอง พรายพิฆาตในร่างใจทิพย์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ

“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะทำใจ แต่ใช่ว่าทุกเรื่องมันจะจบแบบแฮบปี้เอ็นดิ้งเหมือนกันหมด มันมีบางเรื่องที่แตกต่างเสมอ”

“นี่เธอมาปลอบฉัน?”

“ก็อยากเห็นกับตาว่าณัฐชาคนเก่งจะมีสภาพยังไงบ้าง”

“รู้ไหมว่าฉันอยากฆ่าเธอมากแค่ไหน ถ้าเธอจะช่วยโทมัสเธอก็ทำได้ แต่เธอไม่ทำ เธอปล่อยให้เขาตาย”

“โทมัสเป็นศัตรูของฉัน เธออย่าลืมสิ หน้าที่สำคัญกว่าความผูกพันเสมอ”

“แต่เขาเป็นคนดีเธอก็รู้ เขาไม่สมควรตายแบบนี้”

“สงบสติไว้ณัฐชา ถ้าเธอคิดว่าฤทธิ์ ราวี มีค่ากับเธอขนาดนั้น เธอก็ควรสานต่ออุดมการณ์ต่อจากเขา เปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ให้ดีขึ้น เพื่อให้พ้นจากการทำลายล้าง นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากบอกกับเธอ”

พลันพรายพิฆาตในร่างใจทิพย์ก็หายวับไป ณัฐชาเหลียวซ้ายแลขวาเรียกหาลั่นไปหมด

“อย่าเพิ่งไป กลับมาก่อน พรายพิฆาต ฉันรู้ว่าเธอชุบชีวิตให้โทมัสได้ เธอต้องช่วยเขานะ ฉันขอร้อง... พรายพิฆาต เธอได้ยินฉันรึเปล่า ฉันขอร้อง”

ไม่มีวี่แววของพรายพิฆาตอีกต่อไป ณัฐชาได้แต่เศร้าสะเทือนใจ กลับเข้าห้องนอนตาลอย แต่ครู่เดียวก็ลุกพรวดออกมาข้างนอกเพราะได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ ปรากฏว่าคนที่ขับผ่านไปเป็นชาวบ้านรายหนึ่ง ไม่ใช่โทมัสอย่างที่เธอต้องการให้เป็น

“โธ่เอ๊ยณัฐชา ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มีหวังคงเป็นบ้าเข้าสักวัน”

ooooooo

ที่บลูฟินิกซ์ หมอกำลังรายงานลิซ่าว่าตัวอย่างเลือดของโทมัสมีบางอย่างผิดปกติ พบว่ามีไวรัสสองสายพันธุ์ ไวรัสตัวแรกทำลายเซลล์กลายพันธุ์ แต่ตัวที่สองทำลายไวรัสตัวแรก

“มันมาได้ยังไง”

“ผมไม่ทราบครับ แต่คนที่สร้างไวรัสตัวที่สองขึ้นมาต้องรู้เรื่องไวรัสตัวแรกเป็นอย่างดี มันถึงได้ทำลายล้างกันเองได้ขนาดนี้”

ลิซ่าครุ่นคิดด้วยความเอะใจบางอย่าง นึกย้อนเหตุการณ์เมื่อสองสามวันก่อนที่พรายพิฆาตในร่างใจทิพย์บอกให้ณัฐชาดื่มไวน์ ถ้าไม่ดื่มจะเสียใจไปตลอดชีวิต ซึ่งเธอกับไอริณพยายามห้ามแต่ณัฐชาก็เลือกที่จะดื่มไวน์แก้วนั้นจนหมด...แล้ววันที่พวกเธอพาฤทธิ์ซึ่งโดนอัศวินทำร้ายบาดเจ็บสาหัสกลับมายังบลูฟินิกซ์แต่ระหว่างทางเขาสิ้นใจ ณัฐชาร้องไห้เสียใจน้ำตาหยดลงบนใบหน้าของฤทธิ์!

ลิซ่าพอจะเดาเรื่องราวได้แล้ว เธอมุ่งตรงไปยัง ห้องแล็บและพบว่าพรายพิฆาตในร่างใจทิพย์กำลังใช้พลังพิเศษพาฤทธิ์ที่อยู่ในสภาพแช่แข็งหายวับไปในพริบตา!

เวลาเดียวกันนั้นเอง ณัฐชาตัดสินใจเก็บสัมภาระออกจากบ้านพัก “ขอโทษนะโทมัส แต่ฉันไม่อยากหลอกตัวเอง ฉันต้องไปจากที่นี่”

ผู้กองสาวเสียงสั่นหน้าเศร้า แต่แล้วต้องชะงักเมื่อหันไปเห็นฤทธิ์หรือโทมัสยืนอยู่ไม่ไกล...ด้วยความดีใจสุดชีวิต เธอทิ้งสัมภาระในมือแล้วโผเข้ากอดเขาทั้งน้ำตา

ณัฐชาไม่พูดอะไรนอกจากร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ กอดเขาแน่นพลางสะอื้นครวญครางเหมือนเพิ่งหลุดพ้นจากขุมนรกอันเย็นยะเยือก ฤทธิ์ยิ้มรับและกอดเธอไว้โดยไม่มีคำพูดใดๆเช่นกัน แต่ในใจนั้นไม่เคยคิดฝันว่าจะได้กลับมา...

พรายพิฆาตในร่างใจทิพย์มองคนทั้งคู่และยิ้มบางๆ  ก่อนจะเลือนร่างหายไปอย่างเงียบเชียบ มีแต่เสียงสะอื้นของณัฐชาที่ยังดังเป็นระยะ

“ฉัน...ฉัน...ฉันนึกว่าคุณ...”

“ผมรู้...ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้ผมอยู่นี่แล้วณัฐชา เราอยู่ที่บ้านในฝันของเรา ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีอีกแล้ว มันผ่านไปแล้วณัฐชา”

ณัฐชาหยุดสะอื้น เงยหน้ามองแฟนหนุ่มเต็มๆตาด้วยความรักสุดหัวใจ

ooooooo

–อวสาน–

นักสู้มหากาฬ ตอนที่ 21

อ่านเรื่องย่อ

นักสู้มหากาฬ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement