advertisement

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 11

บทประพันธ์ ร่มแก้ว จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย วรรณวิภา สามงามแจ่ม,ปัทมาพร เคนผาพงษ์
10 ต.ค. 2556 16:50

เมื่อรับปากว่าจะซื้อบ้านให้เจนไปอยู่เพื่อหนีอายเรื่องท้องไม่มีพ่อ ปภพซื้อทาวน์เฮาส์ให้บอกว่าเป็นของขวัญสำหรับเจนและลูก

จันทร์ ไม่พอใจที่ปภพซื้อทาวน์เฮาส์ให้แต่เจนขยิบตาไม่ให้แสดงออก สองแม่ลูกจึงเล่นบทซาบซึ้งใจจนจะก้มกราบปภพจนเขาต้องรีบห้ามไว้แทบไม่ทัน เจนพยายามจะดึงปภพไว้ทานอาหารเย็นด้วยกัน แต่เขาปฏิเสธอ้างว่า

“วันนี้เป็นวันหยุดรินทร์กับจุงอยู่บ้าน พี่ต้องกลับไปทานข้าวกับพวกเขา”

เจน กับจันทร์ไม่พอใจแต่เก็บอาการ จนเมื่อปภพกลับไปแล้วจันทร์ด่าว่า แทนที่จะซื้อบ้านให้กลับซื้อแค่ทาวน์เฮาส์ กระจอก! เจนบอกว่าบ้านเมียน้อยก็ต้องหลังเล็กอย่างนี้แหละ ไว้ตนเป็นเมียหลวงเมื่อไหร่จะให้ปภพซื้อบ้านหลังใหญ่กว่านี้สวยกว่านี้ให้ จันทร์ถามประชดว่า “แล้วอีกนานไหมกว่าแกจะได้เป็นเมียหลวงน่ะ”

“อีกไม่กี่วันหรอกแม่...ใจเย็นๆ”

วันต่อมาเจนกลับไปทำงานกับกษิดิฐอีก ปภพตกใจถามว่ามาทำอะไรที่นี่ เธอบอกว่าอยู่บ้านเฉยๆ เบื่อเลยขอมาทำงานใหม่ ปภพเป็นห่วงสุขภาพของเธอและเกรงแตงกวาจะมาระรานอีก เธอบอกว่าเรื่องสุขภาพไม่ต้องห่วงเพราะตนแข็งแรงดีส่วนแตงกวากษิดิฐรับปาก ว่าจะคุยไม่ให้มายุ่งกับตนอีก

เจนถูกแตงกวาจับได้ว่าไปอาเจียนในห้องน้ำ ถามอย่างจับผิดว่า

“เมื่อกี๊เธออาเจียนเหรอ หวังว่าหายไปหลายอาทิตย์เธอคงไม่ได้หายไปท้องกับใครมาหรอกนะ”

เจนตกใจหน้าซีด แตงกวายิ้มเยาะ เดินออกจากห้องน้ำไป

ooooooo

เพราะชลัชต้องการให้นลินแต่งงานแล้วมาอยู่ที่บ้านเพราะตนมีลูกคนเดียว ยศภัทรถามกษิดิฐว่าเขาจะทนได้หรือถ้าเห็นนลินอยู่กับติณณ์ในบ้านที่เขาวิ่ง เล่นกับเธอตั้งแต่เด็ก

กษิดิฐบอกว่าก็คงเจ็บปวดเล็กน้อยถึงปานกลาง แล้วถามพ่อกับแม่ว่า จะว่าอะไรไหมถ้าตนจะทำอะไรสักอย่างเพื่อหนีภาพนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น นลินกับนันทิดาจะมาใส่บาตรยังไม่เห็นกมลากับยศภัทรออกมา นลินจึงจะไปเรียก แต่พอไปถึงหน้าบ้านก็ผงะ เมื่อเห็นประตูมีป้ายประกาศขายบ้านพร้อมเบอร์โทร.ติดต่อ สามพ่อแม่ลูกตกใจ งุนงงมองไปในบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลย นลินบอกพ่อว่าตนจะโทร.ถามกษิดิฐดู

ปรากฏว่าติดต่อไม่ได้เพราะทั้งกษิดิฐและยศภัทรปิดเครื่องหมด นลินจึงไปหาเขาที่ออฟฟิศในตอนสายเจอเขาฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ พอปลุกขึ้นมาถาม เขาบอกว่าบ้านสวนอากาศดีอยากให้พ่อกับแม่กลับไปอยู่บ้านนั้น ส่วนบ้านนี้ทิ้งไว้นานๆก็จะโทรมจึงประกาศขาย

นลินพยายามโน้มน้าวใจให้เขาล้มเลิกการขายบ้าน เพราะตนผูกพันกับบ้านนี้มาก แต่ไม่สำเร็จ เธอพูดอย่าง ตัดใจว่า

“ในเมื่อเจ้าของบ้านจะขาย บัวก็คงจะทำอะไรไม่ได้หรอก” แล้วเดินกลับไปงอนๆ มัญจาถามว่างอนติณณ์มาหรือ

“ฉันไม่เคยงอนคุณติณณ์หรอก...งอนกบน่ะจะ ขายบ้าน บอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านสวน” นลินยังไม่หายขุ่นมัว

ooooooo

อณุกายังไม่ละความพยายามที่จะชะลอการแต่งงานของติณณ์กับนลิน เธอเรียกเขามาบอกให้ไปดูงานที่เกาหลีเพราะทิ้งมานานงานทางโน้นมีปัญหามาก

“ติณณ์ต้องไปเกาหลีพรุ่งนี้ ส่วนงานแต่งงานทางนี้พี่จะจัดการให้ พอใกล้วันแต่งติณณ์ค่อยกลับมา” อณุกาสั่ง

แต่ครั้งนี้ติณณ์อ้างว่า ใกล้วันแต่งงานแล้วตนไม่อยู่เกรงใจคุณพ่อของนลินจะคิดว่าตนเห็นงานสำคัญกว่า นลินจนไม่ยอมยกลูกสาวให้ ตนไม่กล้าเสี่ยงกับการที่ต้องเสียนลินไป เสนอขอไปเกาหลีหลังแต่งงาน ติณณ์ขอโทษอย่างเกรงใจก่อนออกไป อณุกามองตามติณณ์ไปอย่างหงุดหงิด ปราณหงุดหงิดยิ่งกว่า บ่นอย่างไม่พอใจ...

“ผม ทำทุกอย่างแล้วนะ ทั้งพูดจาดูถูก ยั่วโมโหพ่อคุณบัวเพื่อไม่ให้ยกคุณบัวให้คุณติณณ์ก็ไม่ได้ผล จะส่งคุณติณณ์ไปเกาหลีก็ไม่ยอมไป เราคงขัดขวางการแต่งงานของคุณติณณ์กับคุณบัวไม่ได้แล้วล่ะครับ”

ปราณพูดอย่างถอนใจ อณุกาถอนใจอย่างหงุดหงิดที่ทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างใจเลย

ติณณ์ยังเดินหน้าเตรียมงานแต่งงาน เมื่อรู้ว่านลินรักบ้านที่กษิดิฐประกาศขายมากเพราะมีความผูกพันกับทุกคนโดย เฉพาะคุณย่ายอแสง เขาจึงนัดกษิดิฐมาพบที่ร้านกาแฟขอซื้อบ้านหลังนั้นไว้ และมอบให้เป็นของขวัญวันแต่งงานแก่นลิน ทำให้นลินทั้งซาบซึ้งและเศร้าใจมาก

ooooooo

เอ็ดดี้ดีใจมากที่เจนกลับมาทำงาน หมายใจจะจีบเจนให้ได้ โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสายตาของเจนเลย

เจนพยายามฉกปภพมาเป็นของตนคนเดียวแต่ไม่สำเร็จ เพราะปภพรักครอบครัวมาก เวลาเดียวกันเธอก็หาทางอ่อยกษิดิฐ ทำเป็นมุ่งมั่นทำงานเพื่อหาทางใกล้ชิดกษิดิฐ

วันนี้เธอเอาเอกสารเข้าไป ถามเขาแล้วทำท่าเซจะเป็นลม กษิดิฐจึงขับรถพาเธอไปส่งที่บ้าน เจนต้องบอกทางเพราะย้ายบ้านใหม่ บอกว่าตนจำเป็นต้องหาเช่าบ้านใหม่เพื่อให้แม่ได้อยู่ในที่อากาศปลอดโปร่งจะได้แข็งแรงขึ้น พอมาถึงเห็นบ้านมืด ก็ปั้นเรื่องได้อย่างไร้พิรุธว่า แม่คงกินยาแล้วหลับไป ส่วนน้องๆ พ่อมารับไปอยู่ด้วยเพราะเห็นว่าแม่คงเลี้ยงน้องไม่ไหว พูดน่าเห็นใจว่า

“ถึงต้องจะไปอยู่กับพ่อแต่เจนก็ต้องหาเงินส่งเสียน้องอยู่ดี เพราะพ่อก็ไม่มีเงินเหมือนกัน”

กษิดิฐเอาเงินให้ 5 พันบอกว่า “เอาไว้ดูแลแม่ดูแลน้องนะ แล้วพรุ่งนี้จะบอกให้น้อยทำเรื่องขึ้นเงินเดือนให้เจนอีกเดือนละ 3 พัน”

เจนดีใจมากรีบยกมือไหว้ ชวนเขาเข้าบ้านเขาบอก ว่าต้องขับรถไปอีกไกล ไว้วันหลังดีกว่า แล้วขับรถกลับไป

เจนมองเงิน 5 พันให้มือยิ้มสมใจที่นอกจากหลอกกษิดิฐให้มาส่งแล้วยังได้ทั้งเงินและจะได้ขึ้นเงินเดือนอีกด้วย...

แต่ความลับไม่มีในโลก ดังนั้น วันต่อมา เมื่อเจนอาเจียนอย่างหนัก กษิดิฐเป็นห่วงจะพาไปหาหมอ เจนบอกว่าตนไปหามาแล้วหมอบอกว่าพักผ่อนน้อยและให้ยามากิน กษิดิฐจึงขออนุญาตไปหายาในกระเป๋าสะพายของเธอ แล้วเขาก็ตะลึงเมื่อเจอยาบำรุงครรภ์ถามว่า “เจน...เจนท้องหรือ?”

เจนเอง ก็ตกใจ แต่สิบแปดมงกุฎอย่างเธอ หาทางเอาตัวรอดได้ไม่ยาก อึดใจเดียวเธอก็บีบน้ำตาบอกว่าตนถูกเพื่อนข่มขืน แต่ไม่กล้าแจ้งความเอาเรื่องเพราะอาย และสงสารแม่

“แล้วเจนจะทำยังไงต่อไป” กษิดิฐถามอย่างเป็นห่วง

“เดี๋ยว เจนจะค่อยๆ หาวิธีบอกแม่ แล้วจะรับผิดชอบลูกด้วยตัวของเจนเอง คิดเสียว่าชาติที่แล้วเจนทำกรรมกับเขาไว้ชาตินี้เขาจึงกลับมาเอาคืนด้วยวิธี การข่มขืนจนเจนท้อง”

เจนดราม่าเสียจนกษิดิฐเชื่อสนิท บอกว่าถ้ามีอะไรจะให้ช่วยได้ก็บอก แล้วบอกให้ไปล้างหน้าเสียเพราะใกล้เวลาทำงานแล้วเดี๋ยวใครมาเห็นว่าร้องไห้ จะสงสัยเอา เจนลุกเดินไปอย่างน่าสงสาร แต่เธอแอบยิ้มสมใจทั้งที่น้ำตายังเปียกแก้ม

ooooooo

กษิดิฐไม่มีแก่ใจจะทำอะไร แตงกวาถามอะไรเกี่ยวกับการแต่งงานก็บอกว่าตามใจ อยากทำอะไรก็ทำไปเลย

“แตงกวาอยากไปฟังเพลงเย็นนี้ กบต้องไปกับแตงกวา”

“กบบอกแล้วไงว่าบ้านสวนมันไกล  ถ้ากลับดึก กบจะขับรถกลับบ้านไม่ไหว...ไว้วันหยุดกบจะไปด้วยนะ”

กษิดิฐตอบอย่างนิ่มนวลแล้วผละไป แตงกวามองเขาอย่างหงุดหงิด

ส่วนนลิน พอกลับมาที่ออฟฟิศ  มัญจาถามว่าติณณ์พาไปไหนมา เธอบอกว่า

“ติณณ์ซื้อบ้านกบให้ฉันเป็นของขวัญแต่งงาน” ดารินทร์ถามว่า ได้บ้านที่ผูกพันมาตั้งแต่เด็กเป็นของขวัญแต่งงาน แต่ทำไมถึงดูไม่ดีใจเลย “ดีใจค่ะ แต่มันก็ศร้าๆด้วยยังไงก็ไม่รู้”

“เธอคงไม่คิดว่าจะได้บ้านกบ เลยอาจจะช็อกจนสับสนก็ได้ นั่งตั้งสติสักพัก พอหายช็อกก็คงจะดีใจแล้วก็หายเศร้าเองแหละ”

ฟังมัญจาแล้วนลินพยักหน้าเศร้า ดารินทร์มองนลินอย่างแปลกใจกับอารมณ์ของเธอ

เอ็ดดี้ยังเพียรจีบเจน วันนี้ก็อาสาจะไปส่งเธอที่บ้าน ถูกกษิดิฐแทรกเข้ามาบอกว่าเจนต้องไปกับตนเพราะบ้านเจนเป็นทางผ่านของตน ทำเอาทั้งปภพและเอ็ดดี้งง

ขณะที่แตงกวากำลังจะไปขึ้นรถตัวเองนั้น เห็นเจนนั่งรถไปกับกษิดิฐ เธอของขึ้นทันที คำราม “นังเจน!” แล้วโทร.เข้ามือถือกษิดิฐ เขาดูชื่อแล้วกดทิ้ง เจนถามว่าทำไมไม่รับสาย เขาตอบหน่ายๆว่า

“พี่เหนื่อย ยังไม่อยากคุยกับแตงกวา กลับถึงบ้านก่อนแล้วค่อยโทร.กลับ”

เจนแอบยิ้มสมใจที่กษิดิฐเบื่อหน่ายแตงกวา แต่พอเขาส่งเจนแล้วขับรถออกไป เธอก็สะดุ้งเมื่อปภพโผล่มาเรียก เมื่อพากันเข้าไปในบ้าน ปภพพูดเครียดว่า

“ถ้าคุณกบจะมาส่งอีก เจนต้องปฏิเสธ” เจนถามว่าหึงหรือ “พี่ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลแบบนั้น แต่ที่พี่ไม่อยากให้เจนกลับกับคุณกบบ่อยๆ เพราะกลัวว่าถ้าคุณแตงกวารู้ เขาอาจจะมาทำร้ายเจนแล้วจะมีผลกับลูกของเรา”

“ถ้าพี่ภพห่วงลูก พี่ภพก็มาส่งเจนแบบที่พี่กบทำสิคะ”

เจนพยายามบีบให้ปภพทำในสิ่งที่จะเผยตัว ปภพปฏิเสธอ้างว่าบริษัทเรากับดารินทร์อยู่ตึกเดียวกัน เกรงเธอมาเห็นเข้า เจนได้ทีตัดบทว่าถ้าเช่นนั้นที่กษิดิฐมาส่งตนก็ดีแล้วจะได้ไม่มีใครสงสัยเรื่องของเราและเขาก็ไม่ต้องกลัวดารินทร์รู้

“แต่...” ปภพจะชี้แจงแต่ถูกเจนตัดบททันทีว่า

“ถ้าพี่ภพไม่พร้อมจะดูแลเจนก็ขอให้เจนดูแลตัวเองในวิธีของเจนเถอะค่ะ”

เจนจะออกไปซื้ออาหารมากินกัน ปภพบอกว่าเธอทำงานมาเหนื่อยแล้วเดี๋ยวตนออกไปซื้อให้เอง ทำให้เจนดีใจที่เขาดูแลเป็นห่วงตน

ooooooo

ยิ่งใกล้วันแต่งงาน ติณณ์ก็ยิ่งตื่นเต้น ถึงขั้นเขียนคำพูดที่จะกล่าวในวันแต่งงานมาซ้อมอ่าน ซ้อมแล้วก็เอารูปของนลินมาดูอย่างตื่นเต้น คุยกับรูปว่า

“ผมตื่นเต้นมากเลยนะครับ ที่จะแต่งงานกับคุณ คุณล่ะ ตื่นเต้นเหมือนผมรึเปล่า”

เปล่าเลย! นลินอยู่ในห้องนอนตัวเอง มองผ่านหน้าต่างไปยังบ้านกษิดิฐอย่างเศร้าสร้อย พึมพำอย่างไม่เข้าใจตัวเองว่า “ทำไมยังเศร้าที่คุณติณณ์ซื้อบ้านกบอยู่อีก...หรือเราจะยังไม่หายช็อกที่คุณติณณ์ซื้อบ้านกบให้”

จนเมื่อนึกถึงกล่องดนตรีที่กษิดิฐซื้อให้ เขาบอกเธอในวันนั้นว่า

“เอาไว้ฟังเวลาเครียด...ดนตรีบำบัด ทำให้หายเครียดได้” พอนึกได้ก็ลุกไปหยิบกล่องดนตรีจากตู้ เอามาวางไว้ที่หัวเตียง เปิดนอนฟังเพลงไพเราะจากกล่องดนตรี ยิ้มอย่างสบายใจจนหลับไป...

ooooooo

คืนเดียวกัน  กษิดิฐนั่งทำงานที่บ้าน เขานั่งดูปากกาเขียนแบบที่นลินซื้อให้ ยิ้มเศร้าๆเมื่อนึกถึงคนให้...

“เครียดทีไร เอางานกลับมาทำที่บ้านทุกที” กมลาปรารภกับยศภัทร มองลูกอย่างสงสาร

สายวันนี้ นลินเอาค่าตัวเป็นแบบมาให้กษิดิฐที่ออฟฟิศของเขา เจอแตงกวากำลังจิกผมเจนลากเข้าห้องน้ำท่ามกลางเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเจน

เหตุเพราะแตงกวาเห็นเจนนั่งรถกษิดิฐกลับไปเมื่อเย็นวานนี้ เธอหาว่าเจนอ่อยเขา จิกผมลากเข้าไปในห้องน้ำล็อกประตูตะคอกให้เจนบอกมาว่านั่งรถกษิดิฐไปทำไม!

นลินพยายามร้องเรียกให้เปิดประตู  แตงกวาไม่ยอมเปิด เธอจึงวิ่งไปปลุกกษิดิฐที่นั่งหลับอยู่ให้รีบไปช่วยเจน

ในห้องน้ำ แตงกวาตะคอกใส่หน้าเจนอย่างโกรธจัด ว่า “เธอหลอกให้กบนอนกับเธอแบบคราวที่แล้วรึเปล่า”

“เจนไม่ได้หลอก พี่กบเต็มใจ” เจนแกล้งยั่วแตงกวา

แตงกวาเงื้อมือจะตบ ถูกเจนจับมือไว้ตบสวนไปอย่างแรงจนแตงกวาร้องลั่น แล้วทั้งสองก็ผลัดกันตบ ผลัดกันทุบถอง จนเจนเซไปชนอ่างล้างหน้า กระเป๋าถือตก ซองยาบำรุงครรภ์กระเด็นไปตกที่เท้าแตงกวา พอเธอจะก้มหยิบ เจนก็คว้าไปเสียก่อน แตงกวาเห็นแว้บๆจะแย่งมาดูให้ชัดๆ เจนสู้สุดฤทธิ์ ปากก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

กษิดิฐกับนลินมาถึงพอดี พอแม่บ้านไขกุญแจห้องน้ำ ทั้งสองก็พุ่งเข้าไป นลินตรงไปดูเจน ส่วนกษิดิฐถามแตงกวาว่าทำอะไรเจน สองสาวต่างโทษกันไปมา นลินด่าแตงกวาว่ารังแกคนไม่มีทางสู้ บอกกษิดิฐให้พาแตงกวาออกไปเสียก่อนที่ตนจะทนไม่ได้เรียกตำรวจมาจัดการ

เมื่อกษิดิฐพาแตงกวาออกไปแล้ว เขาถูกแตงกวาคาดคั้นว่าเมื่อคืนไปนอนกับเจนมาใช่ไหม กษิดิฐพยายามใจเย็นชี้แจงว่า ตอนที่โทร.หาเธอนั้นตนกลับถึงบ้านแล้ว แตงกวาก็หาว่าไปนอนกันก่อนกลับบ้าน ทั้งยังอ้างว่าเจนบอกตนอย่างนี้

“คนซื่ออย่างเจนโกหกใครไม่เป็นหรอก” กษิดิฐโต้ แตงกวาพูดใส่หน้าว่าเขามองคนผิดไปแล้ว กษิดิฐเลยขู่ว่า “กบจะมองเจนยังไงก็เรื่องของกบ แต่ตอนนี้ กบชักจะทนมองความไม่มีเหตุผลของแตงกวาไม่ไหวแล้ว กบขอบอกเป็นครั้งสุดท้ายว่า อย่ายุ่งกับเจนอีก ถ้าแตงกวาไม่เชื่อ กบจะหนีเหมือนที่หนีมาจากอเมริกา แล้วคราวนี้อย่าหวังเลยว่าจะหากบเจอ”

กษิดิฐผละกลับไปห้องทำงาน แตงกวาพาลแค้นเจนคำราม“เพราะแกคนเดียวกบถึงโกรธฉันอย่างนี้...นังเจน!”

เมื่อถูกกษิดิฐขู่ว่าถ้าไม่เลิกระรานเจนตนจะหนีไปอีก แตงกวาจึงไม่กล้า หันไปขอให้ปราณช่วยหาทางเอายาบำรุงครรภ์จากเจนเพื่อมาแฉว่าเจนท้องจริงๆ ปราณจึงหาจังหวะเข้าใกล้ชิด เจนเองก็คิดว่าคบเผื่อไว้อีกสักคนคงไม่เป็นไร แต่หารู้ไม่ว่า ปราณเข้ามาเพื่อแอบขโมยยาบำรุงครรภ์ในกระเป๋าเธอ และเขาก็ทำได้สำเร็จ

ฝ่ายเจน เพราะท้องชนอ่างล้างหน้าอย่างแรง ทำให้ปวดท้องจนกษิดิฐต้องพาไปหาหมอ โชคดีที่เด็กไม่เป็นอะไร

เจน เธอฉวยโอกาสที่ไปหาหมอนี้ แอบถ่ายรูปตัวเองนอนบนเตียงคนป่วยส่งไปให้ปภพดูเพื่อเรียกร้องความสงสาร

ได้ผล! ปภพตกใจมากแอบโทร.ถามเจนว่าเป็นอะไร...แตงกวาทำร้ายเธอแล้วลูกเป็นยังไงบ้าง?

“ปลอดภัยค่ะ แต่หมอบอกว่าถ้ากระทบกระเทือนอีกลูกเราอาจจะไม่รอดค่ะ เจนกำลังจะกลับออฟฟิศ  แค่นี้ก่อนนะคะ” เจนวางสายยิ้มอย่างสมใจที่ทำให้ปภพสนใจและเป็นห่วงตน

ระหว่างนั่งรถกลับ เจนรำพึงอย่างน่าสงสารว่า ถ้าตนทำงานที่นี่ต่อไปก็เสี่ยงกับการต้องเสียลูกเพราะแตงกวาคงไม่หยุดแค่นี้ กษิดิฐบอกให้เธอทำงานกับตนต่อไป ตนจะรับส่งเธอทั้งเช้าและเย็น จะไม่ให้แตงกวาเข้าถึงตัวเธอได้อีก

เจนยิ้มสมใจอีกครั้งที่ทำให้กษิดิฐสงสารจนรับปากจะดูแลอย่างใกล้ชิด

ooooooo

ติณณ์มารับนลินไปลองชุดแต่งงาน เมื่อต่างใส่ชุดแต่งงานมายืนคู่กัน นลินรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความฝัน...แต่น่าแปลกที่ไม่รู้สึกตื่นเต้น จนนึกถามตัวเองว่า

“ทำไมถึงไม่รู้สึกมีความสุขอย่างที่ฝันไว้เลย แล้วยังรู้สึกว่าตอนลองชุดแต่งงานกับกบมีความสุขกว่าลองชุดกับติณณ์อีก...นี่เราเป็นบ้าอะไร”

หลังลองชุดแต่งงานแล้วติณณ์พาไปทานอาหารร้านอร่อยที่เธอชอบ แต่วันนี้เธอกับทานกร่อยๆ จนติณณ์ถามว่าไม่อร่อยหรือ เธอแก้ตัวว่าคงเป็นเพราะทำงานหนัก เหนื่อยเลยอาจดูเนือยๆไปหน่อย

ทานอาหารเสร็จ ติณณ์พานลินไปที่สำนักงานที่ดินซึ่งนัดกษิดิฐไว้แล้ว จัดการโอนกรรมสิทธิ์บ้านและที่ดินที่ซื้อจากกษิดิฐให้เธอ กษิดิฐพยายามทำเป็นร่าเริงบอกนลินว่า

“กบดีใจนะที่บ้านเป็นของบัวไม่ต้องตกไปเป็นของคนอื่น กบฝากบัวดูแลบ้านด้วยนะ”

“บัวจะดูแลบ้านคุณย่าให้ดีที่สุดเลย บัวจะกลับไปบอกคุณพ่อคุณแม่ว่า แต่งงานแล้วบัวจะใช้บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอของเราค่ะ” นลินทำเป็นร่าเริงรับปากกษิดิฐและบอกติณณ์ ชายหนุ่มยิ้มอย่างยินดีเช่นเคยบอกว่า

“สำหรับผม...ยังไงก็ได้ ขอให้คุณบัวพอใจ”

ทั้งสามต่างยิ้มแย้มยินดีต่อกัน ทั้งที่ในใจของกษิดิฐและนลินต่างเจ็บอยู่ลึกๆ

ooooooo

แตงกวายังดำเนินแผนของตนต่อ วันนี้เธอไปที่ออฟฟิศของกษิดิฐ บอกเขาว่าจะจัดปาร์ตี้ฉลองที่เราจะแต่งงานกันและเชิญทุกคนที่ออฟฟิศไปร่วมงาน คาดคั้นให้เจนรับปากว่าจะไป

“เจนจะไปค่ะ” เจนรับปากอย่างมีแผนในใจ

ปภพไม่สบายใจกลัวเจนจะเจอกับดารินทร์ กลับถึงบ้านดารินทร์ถามว่าเขาจะไปงานนั้นไหม ปภพถามว่าแล้วเธอไปหรือเปล่า พอดารินทร์บอกว่าไปเพราะเกรงใจกษิดิฐ ปภพหาเหตุไม่ไปอ้างว่าจะเลี้ยงน้องจุง

“ก็เอาไปฝากบ้านคุณแม่ฉันสิ คุณกบเป็นเจ้านายคุณ ถ้าคุณไม่ไปน่าเกลียดตายเลย คิดอะไรไม่เข้าท่า” ดารินทร์บ่นอย่างหงุดหงิด ปภพนิ่งไปอย่างหนักใจ

เจนกลับไปเล่าให้จันทร์ฟังว่าถูกแตงกวาตบตีเอาจนเกือบแท้ง บอกแม่ว่าแต่ก็คุ้ม เพราะทำให้ปภพสงสารตนจนบอกให้ออกจากงานจะหางานใหม่ให้ทำและคอยรับส่งทุกวัน พูดอย่างกระหยิ่มว่า

“พอพี่ภพมารับส่งฉันทุกวัน สักวันเมียเขาก็ต้อง สงสัยแล้วก็จับได้ว่าพี่ภพมีฉัน” นึกอะไรได้ บอกจันทร์

อีกว่า “วันนี้นังแตงกวามาประกาศที่บริษัทว่าจะจัดงานปาร์ตี้ฉลองที่มันได้แต่งงานกับพี่กบ มันบอกด้วยนะว่าให้ฉันไปให้ได้เพราะมันอยากขอโทษที่ทำร้ายฉัน”

“คนอย่างมันน่ะเหรอจะขอโทษแก มันจะหลอกให้แกไปเพื่อหาเรื่องแกล้งอีกน่ะสิ”

“เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงต้องไป...เพื่อเรียกคะแนนสงสารจากทุกคน” เจนยิ้มร้ายกับแผนของตน

ooooooo

งานปาร์ตี้จัดขึ้นในห้องหนึ่งของร้านอาหารหรู ทุกคนที่เกี่ยวข้องทยอยกันมางาน รวมทั้งอณุกาและปราณด้วย

แตงกวาดีใจเป็นพิเศษที่เจนมาตามที่รับปากไว้ เมื่อเริ่มรับประทานอาหาร แตงกวาก็เริ่มแผนเชือดเจน เธอขึ้นเวทีทำทีขอบใจเจนที่ให้อภัยตนที่ทำร้ายเธอ

เรียกเจนไปยืนใกล้ๆ มอบของให้เป็นการขอโทษ พร้อมกับประกาศอย่างสะใจ

“ของบำรุงสำหรับคนที่กำลังจะเป็นแม่คน!”

เจน ปภพ และกษิดิฐ มองแตงกวาอย่างตกใจ เอ็ดดี้โวยวายว่าทำไมแตงกวาให้ของแบบนี้กับเจน

“ก็เพราะเจนกำลังตั้งท้องน่ะสิ” แตงกวาฉีกหน้าซ้ำ

ทุกคนหันมองเจนเป็นตาเดียว เจนบอกว่าแตงกวาเข้าใจผิด ตนไม่ได้ท้อง แตงกวาจึงเอายาบำรุงครรภ์ที่ปราณขโมยจากกระเป๋าเจนออกมายืนยัน ไม่เพียงเท่านั้นยังเอาใบรับรองแพทย์มาโชว์ด้วย!

เจนยังพยายามแก้สถานการณ์ จนถูกอณุกาที่มีอคติกับเจนเพราะหึงปราณอยู่แล้วพูดอย่างสมน้ำหน้าว่า ชอบแย่งคนมีเจ้าของก็ต้องโดนอย่างนี้ถึงจะสาสม เจนจึงตัดสินใจประกาศว่า ตนยอมรับก็ได้ว่าท้อง

“แล้วสามีเธอเป็นใคร ถึงปล่อยให้เธอออกมาอ่อยผู้ชาย ทั้งที่มีลูกคาท้องอย่างนี้” แตงกวารุกทันที

เจนก้มหน้าไม่กล้าตอบ แตงกวารุกหนัก “บอกมาสิว่าสามีเธอคือใคร? อ๋อ...หรือว่ามั่วเสียจนไม่รู้ว่าใครเป็นใครเลยตอบไม่ได้ว่าใครเป็นพ่อเด็ก”

เจนตัดสินใจจะโกหกว่าถูกเพื่อนข่มขืน แต่กษิดิฐโพล่งขึ้นก่อนว่า

“กบเอง!”

ทุกคนตกใจมาก นลินมองกษิดิฐช็อก เสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่กษิดิฐก็บรรยายความดีความน่ารักของเจนจนตนอดใจไม่ได้ พูดให้สมจริงน่าเชื่อถือ

แต่แตงกวาไม่เชื่อ เธอมองออกว่าเป็นแผนของกษิดิฐที่ออกมายอมรับเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับตน กษิดิฐตัดบทว่าวันนี้เจนเหนื่อยมากแล้วขอพาเธอกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วประคองเจนออกไป

เจนไหว้ขอบคุณกษิดิฐที่ช่วยตนไว้ ถ้าไม่ได้เขาตนต้องขายหน้าคนทั้งงานแน่ๆ พูดอย่างหนักใจว่าการยอมรับของเขา จะทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเขาเป็นพ่อของลูกตน

“วันนี้ให้เขาเข้าใจผิดไปก่อน ส่วนวิธีที่จะทำให้พวกเขาเข้าใจถูกค่อยคิดวันหน้า” พูดแล้วพาเจนเดินไป พลันก็ชะงักเมื่อปภพก้าวออกมาถามว่า เมื่อเขาไม่ได้เป็นพ่อเด็กแล้วยอมรับทำไม “พี่ภพรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ใช่พ่อของเด็ก...หรือว่า...”

“ครับคุณกบ...เจนท้องกับผม”

กษิดิฐมองปภพอย่างตกใจ ส่วนเจนมองเขาอย่าง...สมใจ

ooooooo

เมื่อกษิดิฐรับว่าเจนท้องกับตน ทำให้นลินถึงกับช็อก น้ำตาไหลพรากๆเสียใจอย่างที่สุด

และเมื่อปภพยอมรับว่าเจนท้องกับตน ดารินทร์ตกใจ เสียใจ ประกาศขอหย่ากับปภพทันที ไม่ว่าปภพจะตามง้อ ขอโทษและพยายามชี้แจงอย่างไรเธอก็ไม่ยอมฟัง จนปภพพูดเสียงดังอย่างเสียใจ น้อยใจ และอัดอั้นว่า

“คุณก็เป็นเสียอย่างนี้ ทำกับผมเหมือนผมเป็นแค่พ่อบ้านที่มีหน้าที่ดูแลลูก มีหน้าที่ทำกับข้าวให้คุณกิน คุณไม่เคยฟังเวลาผมพูด ไม่เคยปลอบใจเวลาผมทุกข์ ไม่เคยให้เกียรติ ไม่เคยชื่นชมในสิ่งที่ผมทำให้คุณ เพราะคุณเป็นอย่างนี้ไงรินทร์ผมถึงไปมีคนอื่น”

“นอกใจฉันแล้วยังมาโยนความผิดให้ฉัน สารเลว!!” ดารินทร์ด่า ตบหน้าปภพแล้วผละไปทันที

กระนั้น ปภพก็ยังมองตามไปอย่างรู้สึกผิด ส่วนเจนที่แอบดูอยู่ยิ้มอย่างสะใจที่แผนของตนใกล้ความจริงแล้ว เข้าไปปลอบใจปภพทำทีขอร้องไม่ให้เขาหย่ากับดารินทร์ แต่เมื่อปภพบอกว่าดารินทร์เป็นคนเชื่อมั่นตัวเองไม่มีทางที่จะยกโทษให้ตนแน่ เจนเสนอทันทีว่า

“ถ้าพี่รินทร์หย่ากับพี่จริง พี่ก็ยังมีเจน ยังมีลูกของเรา...พี่มาอยู่กับเจนก็ได้นี่คะ”

“ไปอยู่กับเจนทั้งที่ยังรักรินทร์มันคงไม่ยุติธรรมกับเจน พี่ขออยู่คนเดียวสักพัก ทำใจเรื่องรินทร์ได้เมื่อไหร่แล้วเราค่อยมาอยู่ด้วยกัน” เจนฟังแล้วแอบยิ้มสมใจกับแผนการของตนที่สำเร็จไปทีละขั้น...ทีละขั้น

ooooooo

ติณณ์เห็นนลินร้องไห้อย่างหนักเขาชวนเธอกลับบ้าน นลินขออยู่คนเดียวก่อน ติณณ์ทิ้งเธอไว้ไม่ได้ขอไปส่งเธอที่บ้าน นลินจึงยอมกลับไปกับเขา
นลินยังร้องไห้มาตลอดทาง จนติณณ์ถามว่าทำไมเธอต้องร้องไห้มากขนาดนี้

“เอ้อ...บัวขอโทษนะคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ บัวขอตัวนะคะ” ติณณ์พูดอย่างเป็นห่วงว่าถ้ามีอะไรจะให้ช่วยตนยินดี “ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เมื่อนลินลงจากรถเดินเข้าบ้าน ติณณ์มองตามอย่างเจ็บปวด เขาตระหนักแล้วว่า...เธอรักกษิดิฐ ไม่ได้รักตน

วันรุ่งขึ้น เมื่อนลินไปถึงออฟฟิศ พอรู้จากสารัช ว่า ปภพยอมรับว่าเป็นคนทำเจนท้อง นลินขนลุกซู่หันหลังวิ่งออกไปทันที เธอตรงไปที่ห้องทำงานของกษิดิฐ โผเข้าหาพูดอย่างดีใจสุดๆ

“กบ...บัวรู้แล้วนะว่ากบไม่ได้ทำเจนท้อง... กบสวมรอยรับเป็นพ่อของเด็กเพราะกบอยากให้แตงกวายกเลิกงานแต่งอย่างที่แตงกวาบอกใช่ไหม”

กษิดิฐพูดสบายๆตามเคยว่าเบื่อคนรู้ทันจริงๆ นลินกลับไปอย่างมีความสุข มาถึงออฟฟิศเจอติณณ์เข้าพอดี เขาทักว่า ดูเธอมีความสุขผิดจากเมื่อวานเป็นคนละคนเลย นลินบอกว่าเพราะตนหายตกใจที่กบทำเจนท้องแล้ว

“มันไม่ใช่เรื่องของความตกใจหรอกครับคุณบัว มันเป็นเรื่องของความรัก” ติณณ์ชี้ให้เห็น นอกจากนี้ ติณณ์ยังซักถามทดสอบความรู้สึกของเธอที่มีต่อกษิดิฐ เปรียบเทียบกับที่เธอมีต่อตนแล้วชี้ให้เห็นว่า

“คุณไม่เคยหัวเราะเสียงดังกับผมเหมือนที่หัวเราะกับคุณกบ คุณไม่เคยงอนผมแบบที่งอนกบ แล้วการร้องไห้ของคุณเมื่อคืน ทำให้ผมมั่นใจว่าคุณรักกบจริงๆ”

“บัวขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ”

“ความรักเป็นสิ่งที่บังคับใจกันไม่ได้ ผมรักคุณ แต่ผมไม่ได้โกรธที่คุณรักกบ ดีใจเสียด้วยที่เรารู้ก่อน เพราะถ้ารู้หลังจากที่เราแต่งงานกันไปแล้ว เราคงมีความทุกข์ด้วยกันทุกคน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมพอรู้ แต่ผมก็พยายามเข้าข้างตัวเองมาตลอด”

“บัวเองไม่เคยรู้ใจตัวเองเลย คิดว่าบัวรักคุณ คุณคือผู้ชายในฝัน”

“คุณบัว...ผมรักคุณ ไม่ว่าผมจะได้ยืนข้างๆคุณหรือไม่ ผมก็อยากเห็นคนที่ผมรักมีความสุขมากกว่าที่ผมจะเห็นแก่ตัว” เมื่อนลินขอบคุณ ติณณ์ถามว่า “ตอนนี้คุณก็รู้ใจตัวเองแล้ว คุณจะบอกกบไหมครับว่า คุณรักเขา”

ขณะนั้น แตงกวาเดินผ่านมาเห็นทั้งสองคุยกัน เธอชะงักแอบฟัง...

นลินยอมรับว่าตนกับกษิดิฐเป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก กลัวว่าถ้าเขารู้ว่าตนคิดกับเขาเกินกว่าเพื่อนแล้วจะทำตัวห่างเหิน

“เมื่อก่อนผมก็เป็นแบบคุณ ไม่กล้าบอกความรู้สึกกับคนที่ตัวเองรัก มันทรมานมากนะครับที่ต้องเก็บความรักเอาไว้กับตัว” นลินถามว่าตนควรบอกเขาหรือ “ผมว่าในชีวิตหนึ่งของเราควรมีสักครั้งที่จะบอกคำว่ารักให้คนที่เรารักได้ฟัง” นลินนิ่งคิด ทวนประโยคสุดท้ายของติณณ์ แล้วพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

“บอกคำว่ารักให้คนที่เรารักได้ฟัง...ตกลงค่ะ บัวจะบอกรักกบ”

ติณณ์ยินดีกับการตัดสินใจของนลิน แต่ยิ้มเศร้าๆให้กับตัวเอง ส่วนแตงกวาที่แอบฟังอยู่ มองนลินอย่างแค้นใจ

ooooooo

เพียงสายวันนั้น ทั้งติณณ์และนลินก็ได้รับคำสั่งจากอณุกาให้เดินทางไปทำงานด่วนที่เกาหลี  มีเวลาให้เก็บของ 5 ชั่วโมงก่อนขึ้นเครื่อง!

นลินขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ได้ไหมเพราะเธอยังมีธุระสำคัญต้องทำ เมื่ออณุกาไม่ยอมเธอตัดสินใจยอม ถูกไล่ออกจากงาน ติณณ์บอกอณุกาว่าถ้าไล่นลินออกตนจะออกด้วย อณุกาจึงจำต้องยอม

เรื่องสำคัญที่นลินจะทำคือบอกรักกษิดิฐ แต่หาเขาไม่เจอแล้ว ติณณ์บอกว่าเวลาคนมีความทุกข์มักจะไปยังที่ที่เคยมีความสุข นลินจำความสุขที่เขาใหญ่ได้จึงไปหา

กษิดิฐที่นั่น และเจอเขาจริงๆ เธอบอกรักเขา กษิดิฐเองก็บอกว่าตนก็รักเธอและรักมานานแล้ว

กษิดิฐจะกลับไปบอกแตงกวาว่าตนกับนลินรักกันและขอยกเลิกการแต่งงานกับเธอ นลินไม่เห็นด้วย เธอต้องการแค่บอกรักเขาแต่ไม่ต้องการแย่งเขาจากแตงกวา

“กบจะต่อสู้กับทุกอย่างเพื่อความรักของเรา บัวต้องเป็นกำลังใจให้กบนะ”

นลินพยักหน้าน้ำตาคลอ ต่างกอดกันด้วยความรักท่ามกลางดวงดาวและแสงเดือน...

ขณะที่กษิดิฐและนลินมีความสุขอยู่ที่เขาใหญ่นี่เอง แตงกวาก็ตามไปรังควาน กษิดิฐลากแตงกวาไปคุย เธอตัดพ้อต่อว่ากษิดิฐที่ตนพยายามทำดีกับเขาทุกอย่างด้วยความหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเห็นความดีของตนแต่ไร้ผล

“รักมันเกิดเพราะรัก ไม่ได้เกิดเพราะความดี แตงกวาเคยถามตัวเองบ้างไหมว่าทำไมแตงกวาถึงรักกบทั้งๆที่กบไม่เคยดีกับแตงกวาเลย” เขาขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจแม้พยายามที่จะรักคนที่ทำดีกับตนอย่างเธอแล้วแต่ทำไม่ได้

ปรากฏว่าติณณ์ตามแตงกวามาด้วยเขาต้องการมาปกป้องนลิน แตงกวายื่นคำขาดให้กษิดิฐต้องกลับไปกับตนเดี๋ยวนี้

“กบกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้ก็ได้ แต่กบจะกลับกับบัว” กษิดิฐเดินกลับไปเพื่อเตรียมเดินทาง แตงกวาจะตาม ถูกติณณ์ดึงไว้บอกว่าเขาไปเก็บของเดี๋ยวก็ออกมา ให้เธอคุยกับตนตรงนี้ก่อนอย่างน้อยก็คงจะช่วยให้เธอหายเสียใจ ใจเย็นขึ้นบ้าง

“ความรักไม่จำเป็นต้องได้เป็นเจ้าของเสมอไปหรอกครับ” ติณณ์เอ่ย ถูกแตงกวาย้อนว่าพูดเหมือนเขาไม่เสียใจที่ต้องเสียนลินไป “เสียใจครับ แต่การยอมรับความจริงและมีสติทำให้ผมทำใจได้ง่ายขึ้น”

กษิดิฐเก็บของออกมาพอดี เขาบอกแตงกวาว่า “เจอกันที่กรุงเทพฯนะแตงกวา” แตงกวาจะไปหาถูกติณณ์จับไว้ขอร้องให้ปล่อยกษิดิฐกลับไปกับนลินเถิด แตงกวาไม่อาละวาดแต่โทร.บอกปราณทันทีว่า

“ฉันอยากให้คุณทำให้บัวไม่ได้เจอกับกบ จนกว่าฉันกับกบจะแต่งงานกัน จะทำยังไงก็ได้แต่ต้องไม่รุนแรง”

เมื่อส่งนลินถึงบ้าน กษิดิฐบอกว่า ตนจะซื้อบ้านหลังนี้คืนจากติณณ์และเราจะอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้ บอกเธอว่า

“พรุ่งนี้พอคุณอาชลัชเลิกงานแล้ว กบจะพาคุณพ่อคุณแม่มาคุยเรื่องเรานะครับ” ต่างอวยพรให้ฝันดีก่อนแยกกัน

ooooooo

รุ่งขึ้น นลินไปถึงลานจอดรถตึกภัทรฯ พอลงจากรถก็ถูกปราณโปะยาสลบพาขึ้นรถตัวเองรีบขับออกไป ติณณ์เห็นนลินหลับอยู่ในรถปราณก็เอะใจขับตามไปพลางโทร.บอกกษิดิฐ

แตงกวามาดักอย่างรู้แผน ถามกษิดิฐว่าจะไปไหนพอเขาบอกว่าติณณ์โทร.บอกว่าเห็นนลินอยู่ในรถปราณตนจะตามไป เธอขอไปด้วยอ้างว่าคุณพ่อตนมีลูกน้องมากมายอาจช่วยเขาตามรถของปราณได้ง่ายขึ้น

ความกระวนกระวายใจของกษิดิฐทำให้แตงกวาใจอ่อน บอกให้ตำรวจลูกน้องของพ่อใช้จีพีเอสตามโทรศัพท์ของนลิน จนเจอว่าเธออยู่ที่บ้านสวน ติณณ์จึงโทร.บอกกษิดิฐ แล้วตัวเองก็รีบเข้าไปช่วยนลิน

ปราณกำลังลงมือลวนลามนลินอย่างหน้ามืด ถูกติณณ์บุกเข้าช่วยไว้ทัน แต่ติณณ์พลาดท่าถูกลูกน้องปราณจับมัด ปราณจะฆ่าปิดปากติณณ์ไม่ให้ไปบอกอณุกา พอดีกษิดิฐตามมาช่วยไว้ แตงกวาไม่พอใจปราณที่ทำเกินที่ตนสั่งว่าไม่ให้ใช้วิธีรุนแรง สั่งปราณวางปืน ปราณจึงเปลี่ยนมายิงนลินแทน กษิดิฐพุ่งเข้าบังนลินไว้จึงรับกระสุนไปเต็มๆจนหมดสติไป

ขณะนั้นเอง ตำรวจมาถึงพร้อมอณุกา ตำรวจจับปราณลากออกไป พอเห็นอณุกาปราณก็ประกาศอย่างผยองว่า

“เมียกูมาแล้ว พวกมึงเสร็จแน่...” แล้วหันไปอ้อนอณุกา “คุณณุกา คุณมาช่วยผมแล้ว”

อณุกาแค้นที่ปราณหื่นถึงขนาดจะฆ่าคนได้ พูดใส่หน้าปราณว่า

“คนชั่วอย่างคุณติดคุกก็สมควรแล้ว ไปทรมานในคุก สันดานหื่นจนฆ่าคนได้ของคุณ จะได้หายไปบ้าง...เอาตัวไปเลยค่ะ”

ตำรวจพาตัวปราณไป เขาตะโกนบอกอณุกาว่า ตนไม่ได้ตั้งใจ ตนทำตามแตงกวาสั่ง ไม่ใช่ความผิดของตน อณุกาได้แต่มองตามปราณไปอย่างเจ็บปวด เสียใจ

ooooooo

ชลัชกับยศภัทรที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอดนั้น เมื่อต่างรับรู้ว่าลูกสาวลูกชายตนรักกันและดูแลปกป้องกันทุกครั้งที่ตกอยู่ในอันตราย ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ดีขึ้น

ส่วนดารินทร์ หลังจากคิดทบทวนตัวเองตามที่ปภพพูดอย่างน้อยใจวันนั้นแล้ว เธอเห็นข้อบกพร่องของตัวเองและยินดีให้อภัยปภพ โดยรับเลี้ยงดูเจนและลูกแทนเพื่อตัดปัญหาที่อาจตามมาอีก คนที่มีความสุขมากคือน้องจุง ที่ได้เห็นพ่อแม่รักกันและอยู่พร้อมหน้าทั้งพ่อและแม่...

แตงกวาเอง แม้จนวันนี้ เธอยังกีดกันไม่ให้นลินอยู่ดูแลกษิดิฐที่ยังไม่ได้สติและนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล แต่พอเขารู้สึกตัวก็เพ้อเรียกหาแต่นลิน รำพันความรักความห่วงใยที่มีต่อนลิน ทำให้แตงกวาเจ็บปวดจนน้ำตาไหล ตระหนักแล้วว่าความพยายามดิ้นรนเพื่อแย่งกษิดิฐมานั้นไม่มีผลอะไรเลย เพราะตลอดมาในหัวใจของเขามีแต่นลินอยู่เพียงคนเดียว

แตงกวาตัดสินใจถอยออกมาให้นลินเข้าไปดูแลกษิดิฐแทน

คืนนี้ คนผิดหวังสองคนไปเจอกันในผับ คือแตงกวากับอณุกา พออณุการู้ว่าแตงกวายอมถอยก็พูดอย่างทึ่งว่าไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเธอจะยอมแพ้

“บางทีถ้าเรามีสติแล้วก็ยอมรับความจริงบ้าง ไม่เข้าข้างตัวเองอย่างเดียว มันก็ทำให้เรายอมรับอะไรได้มากขึ้นนะคะ”

“จริงค่ะ เราอาจมีอำนาจสั่งให้ทุกคนทำอะไรก็ได้ ใช้เงินซื้อทุกอย่างได้ แต่ใจคน ความรัก ความซื่อสัตย์ เราสั่งไม่ได้ ซื้อไม่ได้จริงๆ”

ทั้งสองต่างเดินมาพบกันในจุดที่เข้าใจและยอมรับความจริง ต่างอวยพรให้ได้พบคนที่เรารักและเขารักเราในเร็ววันเพื่อชีวิตจะได้มีความสุขอย่างแท้จริง

ooooooo

วันนี้ นลินพากษิดิฐนั่งรถเข็นลงมาเปลี่ยนบรรยากาศข้างล่าง เจอติณณ์ถือช่อดอกไม้มาเยี่ยมบอกว่าอณุกาฝากมาเยี่ยมและขอโทษแทนปราณด้วย

ติณณ์บอกข่าวดีว่า อณุกาตัดสินใจไปเกาหลีกับตนที่ต้องไปดูงานที่นั่น ตนจะพาเธอไปพักผ่อนด้วย เชื่อว่าเวลาจะช่วยให้เธอดีขึ้น กษิดิฐบอกว่าตนจะซื้อบ้านหลังนั้นคืน ติณณ์บอกว่าตนไม่มีสิทธิ์เพราะเป็นชื่อของนลิน ขอให้ถือเสียว่าเป็นของขวัญวันแต่งงานจากตนก็แล้วกัน

พอดีแตงกวามาเจอ ติณณ์จึงชวนเธอไปพักผ่อนที่เกาหลีด้วยจะได้สบายใจขึ้น แตงกวามาพร้อมเงื่อนไขที่ตนจะยกเลิกการแต่งงานกับกษิดิฐถ้านลินปฏิบัติได้ แล้วยื่นเงื่อนไขให้ 100 ข้อ ในข้อความเดียวกันตั้งแต่ข้อ 1 ถึงข้อที่ 100 ว่า

“รักและดูแลกบให้ดีอย่างที่ฉันทำ”

วันนี้ นลินกับกษิดิฐที่มาอยู่ที่บ้านต้นรักของคุณย่ายอแสงแล้ว พากันไปดูต้นรักที่คุณย่าปลูกไว้ริมรั้วระหว่างสองบ้าน กษิดิฐบอกว่าคุณย่าอาจปลูกไว้ให้เราก็ได้ เขาบอกกล่าวแก่คุณย่าว่า

“คุณย่าครับ กบกับบัวรู้ในสิ่งที่คุณย่าอยากบอกเราแล้วนะครับ”

“แล้วตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้วด้วยนะคะ”

“แต่งครั้งที่ 3 แต่คราวนี้เราแต่งกันด้วยหัวใจและความรัก”

“ทั้งกบและบัวรู้ใจตัวเองแล้วค่ะ ว่าเรารักกัน”

“และจะไม่ยอมให้อะไรมาพรากเราจากกันอีกแล้วครับ” เขาโอบนลินเข้าไปกอดมองต้นรักอย่างมีความสุข...

ooooooo

–อวสาน–

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 11

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement