ละอองดาว ตอนที่ 5 นิยายไทยรัฐ
วันเสาร์ที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

ละอองดาว ตอนที่ 5


21 ต.ค. 2560 07:52
657,458 ครั้ง

ละคร นิยาย ละอองดาว

ละอองดาว ตอนที่ 5

อ่านเรื่องย่อ

ละอองดาว

แนว:

โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

พนมเทียน

บทโทรทัศน์โดย:

คุณชาย และ สรรพชัย เกิดอุทัย

กำกับการแสดงโดย:

ชัชวาลย์ คล้องช้าง

ผลิตโดย:

บริษัท เจ เอส แอล โกลบอล มีเดีย จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ:

ทิสานาฏ ศรศึก, อรรคพันธ์ นะมาตร์

ถึงวันนัดเพื่อนพ้องมารวมตัวจัดงานเลี้ยงที่บ้านเบ็ญจรงค์ กรกฎเอาใจและตามใจผดาชไม ทุกอย่าง เธอจึงวางตัวไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน เดินเฉิดฉายสวยเด่น แสดงความรักต่อกรกฎอย่างประเจิดประเจ้อไม่แคร์สายตาใคร

พอเบื่อบรรยากาศนอกตัวบ้าน ผดาชไมก็พาเพื่อนสนิทเข้ามาในตึกใหญ่ กราบเคารพศพบิดาของกรกฎก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องสะสมสมบัติล้ำค่าหายากจำนวนมาก

ผดาชไมเจ้ากี้เจ้าการเรียกคนรับใช้มาเคลื่อนย้ายจัดวางสิ่งของใหม่ พอถูกใจของชิ้นไหนก็ขอเอาไปตกแต่งที่บ้านของตน กรกฎก็ใจดีเหลือเกิน ยินยอมยกให้โดยดี

ชวนชมไม่เห็นด้วยแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก รีบร้อนไปบอกละอองดาวหมายจะให้มาทัดทานห้ามปราม

“เกิดเรื่องวุ่นวายกลียุคแล้วค่ะ คุณดาวเร็วเข้าเถอะ”

“ใจเย็นๆน้าชวน วุ่นวายอะไรกัน”

“ก็แม่งิ้วของคุณกรกฎน่ะสิคะ เข้าไปวางอำนาจเจ้ากี้เจ้าการของในห้องคุณท่าน จัดแจงขนออกมาใหญ่แล้ว ทั้งพระพุทธรูปเชียงแสน เครื่องลายคราม ภาพเขียน แจกัน อะไรต่อมิอะไรที่อยากได้ คุณกฎก็เอาแต่พยักหน้า ประเคนให้ใหญ่ ของรักของมีค่าที่คุณท่านหวงทั้งนั้น ไม่ได้การแล้วค่ะ ไปเถอะค่ะ คุณดาวเร็วเข้า”

“น้าชวนไปวุ่นวายอะไรกับเขาด้วยล่ะ ไม่ใช่ธุระ อะไรของน้าสักหน่อย”

“ตายจริง! คุณดาวจะปล่อยให้แม่นั่นทำอย่างนี้เหรอ ยอมไม่ได้นะคะ”

“นอกจากไม่ใช่ธุระของน้าแล้ว มันก็ยิ่งไม่ใช่ธุระของฉันด้วย”

“ตายๆ นี่คุณดาวไม่เสียดายของของคุณพ่อเลยหรือคะ”

“ฉันไม่มีสิทธิ์จะไปขวางเขา ก็น้าบอกอยู่หยกๆว่าคุณกฎเป็นคนอนุญาต”

“แล้วกัน! คุณดาวใจเย็นเกินไปแล้ว คุณกฎเป็นผู้ชายก็ชุ่ยๆส่งเดชไปตามประสา คุณดาวเป็นน้องสาวคุณกฎและเป็นลูกสาวของคุณพ่อ ต้องพิทักษ์ทรัพย์สินของคุณพ่อสิคะ”

“น้าก็ชอบพูดทึกทักเอาอย่างนี้ตลอด ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักอย่างในบ้านนี้ นอกจากคนอาศัยใบบุญของเขา คนที่มีอำนาจและสิทธิ์เต็มที่ในบ้านนี้คือคุณกรกฎ ในเมื่อเขาอนุญาตแล้วก็ไม่เห็นจะผิดอะไร เขาจะให้ใครก็ได้ อย่าเดือดร้อนไปเลย”

“ไม่ได้ๆ คุณดาวต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ คุณกฎเห็นคุณดาวก็ต้องเกรงใจ อาจคิดได้มีสติขึ้นมาบ้าง อย่าลืมว่าคุณดาวเป็นแม่บ้านของบ้านหลังนี้นะคะ แม่ผดาชไมนั่นจะมาใหญ่กว่าคุณดาวที่เป็นลูกคนหนึ่งของคุณพ่อได้หรือคะ”

ละอองดาวฟังเฉย ชวนชมไม่ได้ดังใจ เดินจ้ำเข้าไปในบ้านโทรศัพท์หาอรรถวาที

เพียงได้ฟังชวนชมเล่าเรื่องราว อรรถวาทีตกใจ แทบทำโทรศัพท์หลุดมือ

“จริงหรือคุณชวน ทำไมคุณกฎถึงทำแบบนั้นล่ะ แล้วกัน”

“คุณดาวเธอก็นิ่งทำทองไม่รู้ร้อนท่าเดียว ของคุณท่านที่สะสมมาจะโดนยกไปหมดก็ไม่รู้ คุณอรรถขา...เร็วเข้าเถอะ”

“แล้วจะให้ผมทำยังไงดีล่ะครับ”

“ก็มาช่วยกันห้ามน่ะสิคะ”

“ให้ผมไปห้าม! ก็แล้วผมจะไปห้ามเธอได้ยังไงล่ะ ในเมื่อสังหาริมทรัพย์ในเบ็ญจรงค์ทั้งหมดเป็นเรื่องของสองพี่น้องเขาเท่านั้น คนนึงยกให้ อีกคนก็ไม่ค้าน”

“โอ๊ย...ไม่ได้ๆ คุณอรรถก็ช่วยมาทำอะไรสักอย่างสิคะ” ชวนชมเต้นผาง เร่งเร้าเสียจนอรรถวาทีพ่นลมหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

หลังงานเลี้ยงเลิกรา เพื่อนคนอื่นๆพากันกลับ คงเหลือรุ้งเพชรเพื่อนสนิทที่ตามติดผดาชไมมาสำรวจความร่ำรวยของเบ็ญจรงค์ กับอีกคนคือธัชชัยที่แยกไปคุยกับละอองดาวเพื่อสานสัมพันธ์ให้เธอไว้วางใจ

การพูดคุยเริ่มต้นเรื่องงานเลี้ยงที่ละอองดาวไม่ยอมไปร่วมงาน แต่จัดการทุกอย่างให้โดยไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง ธัชชัยเชื่อว่าที่เธอไม่ไปเพราะมีเรื่องขุ่นเคืองใจกับกรกฎ นั่นก็คือเรื่องพินัยกรรม

“คุณธัชชัยคงจะรู้เรื่องอะไรระหว่างดิฉันกับคุณกรกฎดีใช่ไหมคะ”

“รู้มาตลอดเวลา ผมเห็นใจคุณจริงๆ แต่ยังไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับคุณในเรื่องนี้ เพราะเราเพิ่งรู้จักกัน บอกตรงๆว่าผมอยากถนอมความเป็นเพื่อนกับคุณอย่างที่สุด”

“คุณรู้อะไรบ้างล่ะคะ”

“พินัยกรรมและเงื่อนไขครับ”

“งั้นคุณก็คงจะทราบมาตลอดเวลาว่าดิฉันเป็นหญิงที่น่าทุเรศแค่ไหน”

“เปล่าครับ คุณเป็นคนน่าสงสาร”

“ที่คุณกรกฎไม่ต้องการดิฉันน่ะหรือคะ”

“ไม่ใช่ครับ ที่คุณต้องมาตกอยู่ในภาวะเช่นนี้ทั้งๆที่คุณไม่ได้กระทำขึ้น”

“ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยในภาวะแย่ๆ คำพูดของคุณก็ทำให้ดิฉันรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง”

“นานพอหรือยังครับ ที่ผมจะถามคุณว่าความเป็นมิตรของผมในสายตาคุณพอแก่การไว้ใจได้บ้างหรือยัง”

“ยังไม่นานพอที่ดิฉันจะตอบคุณได้หรอกค่ะ”

“ผมรักในความตรงไปตรงมาและวิธีพูดอ่อนหวานแต่ไม่เกรงใจของคุณเหลือเกิน ถ้าผมถามคุณว่าผมจะเชิญคุณไปรับประทานอาหารเป็นส่วนตัวบ้าง แล้วก็ดูหนังฟังเพลงกันบ้าง ผมพอจะมีโอกาสบ้างไหมครับ”

“ก็ลองเชิญมาสิคะ ดิฉันจะพิจารณาเป็นครั้งๆไป”

“วันเสาร์หน้า...ผมขอเชิญคุณไปรับประทานอาหารเที่ยง บ่ายสองโมงตรงไปฟังคอนเสิร์ต น่าจะเลิกประมาณสามโมงครึ่ง จากนั้นผมจะมาส่งคุณที่บ้านก่อนเวลาอาหารค่ำ ผมจะมารับคุณประมาณ 11 โมง จะได้ไหมครับ”

ละอองดาวขอเป็นวันศุกร์จะให้คำตอบ...เพียงแค่นี้ธัชชัยก็ตาเป็นประกายมีความหวัง

ooooooo

โพล้เพล้ใกล้ค่ำ กรกฎเดินไปหาละอองดาวถึงหน้าตึก ขอบคุณที่เธอทำให้งานเลี้ยงเป็นไปด้วยดีทุกอย่าง และเขายังมีธุระอีกเรื่องจะพูดด้วย

“เงินที่อยู่ในตู้เซฟก่อนคุณพ่อจะเสียยังอยู่ใช่ไหมครับ”

“ก็ควรจะอยู่ค่ะ ถ้าไม่มีใครงัดเซฟหรือใช้กุญแจปลอมไขไปเสียก่อน”

“ผมขอความกรุณาเบิกเงินสักสามแสน ผมมีความจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ คุณจะกรุณาได้ไหม”

“ทำไมจะต้องเป็นความกรุณาด้วยล่ะคะ ในเมื่อเงินทั้งหมดนั้นมันเป็นของคุณเองแท้ๆ รอสักครู่นะคะ ดิฉันจะขึ้นไปเอากุญแจก่อน”

ละอองดาวเดินจากไป กรกฎรู้สึกโล่งผ่อนคลายเหมือนยกภูเขาออกจากอกที่เธอตอบรับง่ายดาย

ครู่ต่อมา สองคนเดินตามกันมาถึงหน้าตึกใหญ่ เห็นภายในตึกมืดสนิทเพราะไฟดับ แต่ละอองดาวก็มีวิธีที่จะทำให้กรกฎได้เงินจำนวนนั้นตามต้องการ เธอให้ยอดรักไปเอาไฟฉายมาแล้วเดินนำทางกรกฎเข้าไป

ขณะเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องของด็อกเตอร์ไกร ละอองดาวเกือบหงายหลังลงมาถ้าไม่ได้กรกฎรับตัวไว้ทันพอดี แต่กระนั้นก็ทำให้เธอขาแพลงเจ็บข้อเท้าต้องกัดฟันเดินต่อไป ทั้งที่กรกฎพยายามทัดทาน

เมื่อได้เงินในเซฟครบสามแสนแล้ว กรกฎต้องเซ็นรับให้ละอองดาวเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย เสร็จแล้วสองคนพากันกลับลงมา แต่เพราะละอองดาวเจ็บขามาก กรกฎจึงอุ้มเธอออกมาหน้าตึก โดยไม่ฟังเสียงโวยวายของอีกฝ่ายที่ต้องการจะเดินเอง

พอวางเธอลงตรงหน้าตึก กรกฎร้องเรียกยอดรักให้เอารถมา ตนจะพาละอองดาวไปส่ง เพราะถ้าเดินไปเองมีหวังพิการกันพอดี

ยอดรักปฏิบัติตามเร็วจี๋ ไม่นานกรกฎก็ขับรถไปส่งละอองดาวถึงหน้าตึกของเธอ ชวนชมเห็นละอองดาวเดินเขย่งขาเดียวเข้ามาก็แปลกใจ ถามว่าเป็นอะไร

“ตกบันไดขาแพลงไปแล้ว” กรกฎชิงตอบ

“ตายจริง เกิดอะไรขึ้นคะคุณกฎ”

“ฉันขอคุณดาวให้ช่วยไปเอาของที่ตึกใหญ่ ไฟมันดับมองไม่เห็นทางเลยเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ รบกวนน้าชวนหายามาทาให้หน่อย”

“ไหนคะ...ดูซิบวมเชียว เจ็บใช่ไหมคะ เดี๋ยวน้าไปหายามาให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“อย่าวุ่นวายไปเลยน้าชวน ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็หาย”

“ไม่ทายาแล้วมันจะหายที่ไหนล่ะคุณดาว” ชวนชมกระวีกระวาดไปเอาน้ำมันมานวดข้อเท้าให้ละอองดาว นวดไปบ่นไปว่าบวมเป่งขนาดนี้ยังจะบอกไม่เป็นอะไร เสร็จแล้วให้นั่งพัก อย่าเพิ่งเดินไปไหนมาไหน เดี๋ยวจะล้มไปอีก

กรกฎยืนมองอยู่ตลอด พอชวนชมลุกออกไป ก็ถามละอองดาวว่าค่อยยังชั่วหรือยัง

“หายแล้ว”

“อืม...เป็นหลักการที่ดีที่ไม่พยายามแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แต่ผมบังเอิญเห็นว่าคุณเจ็บ เจ็บมากจนน้ำตาไหล”

“ก็คุณแกล้งบีบข้อเท้าฉัน ทีแรกมันแค่เคล็ดๆเท่านั้น”

“งั้นก็ขอบคุณมากที่อุตส่าห์ขาแพลงเพื่อผม”

“มันเป็นอุบัติเหตุ เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องไปเจ็บตัวเพื่อคุณ”

“ก็คุณไปเอาเงินให้ผมไม่ใช่หรือ”

“มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว”

“คุณรู้ไหมว่าผมจะเอาเงินไปทำอะไร”

“ฉันไม่สนใจหรอกค่ะคุณกรกฎ”

กรกฎชะงัก แต่ก็เล่าออกมาตรงๆ “ผมอยากซื้อแหวนวงหนึ่งให้กับผดาชไม แต่ผมไม่มีปัญญาซื้อให้เขาได้ เพราะเงินรายเดือนก็แทบไม่พอใช้ เลยต้องเบิกเอาจากเซฟนั่น”

“ประโยชน์อะไรที่ต้องมาบอกฉัน”

“นั่นสินะ มันไม่ใช่เรื่องเลยที่ผมต้องมาบอกคุณ แต่อย่างน้อยคุณเป็นน้องสาวผม และเป็นคนรักษาเงินจำนวนนี้อยู่ ผมก็อยากบอกให้คุณรู้ไว้บ้าง เดี๋ยวจะหาว่าพี่ชายคนนี้เอาไปเสียพนัน”

“คุณจะเอาไปเข้าบ่อนเล่นการพนัน จะเอาไปโปรยหรือฉีกทิ้ง ก็ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะรับทราบทั้งสิ้น”

“คุณไม่น่ามาย้อนผมอย่างนี้เลย ผมแค่จะบอกกับคุณตามตรง”

“ฉันก็แค่พูดกับคุณตามตรงค่ะ”

ละอองดาวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามวางสีหน้าให้เป็นปกติ กรกฎอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผมรู้ตัวว่าออกจะเอาใจคนรักมากเกินไปหน่อย ผดาชไมเขาเป็นคนดีมาก ไม่เพียงแต่สวยเท่านั้น เธอโดดเด่นและมีค่าที่สุด เรารักกันมานาน เขาดีกับผมสารพัด อย่างชนิดที่ดาวเด่นเช่นเขาไม่มีความจำเป็นต้องถนอมน้ำใจชายคนรักถึงเพียงนี้ แต่เธอก็ยังอดทน เห็นใจผม และยินดีที่จะรอต่อไปตามที่ผมขอ”

“ฉันเห็นใจคุณค่ะ”

“ขอบคุณ...ผมรบกวนคุณมามากแล้วยังทำให้คุณเดือดร้อนตกบันไดอีก เห็นจะต้องไปเสียที”

ละอองดาวไม่พูดอะไรอีก มองตามเขาเดินออกไปด้วยความรู้สึกขุ่นมัว

ooooooo

รุ่งขึ้นกรกฎรีบไปซื้อแหวนเพชรเม็ดโตเอามาจับจองที่นิ้วนางข้างซ้ายของผดาชไมถึงบ้านเช่าหลังใหม่ หญิงสาวถูกใจและสุขใจมาก บอกรักและหอมแก้มเขาเป็นรางวัลอยู่หลายครั้ง เมื่อเขาเอ่ยปากชวนไปเล่นสกีน้ำที่พัทยาก็ตอบรับด้วยความเต็มใจ

แต่พอออกจากบ้านได้สักครู่เขาขอแวะไปที่อู่เพื่อดูรถเบนซ์ที่เอามาซ่อมสีไว้ ผดาชไมอิจฉาริษยาขึ้นมาทันที เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่ารถสวยหรูเป็นของละอองดาว นึกอยากแกล้งเพื่อเอาชนะ ขอกุญแจจากช่างเอามาขับไปเที่ยวพัทยาแทนคันที่ขับมา

“เธอช่วยย้ายของในรถคันนั้นมาใส่คันนี้ด้วย แล้วเราจะทิ้งรถไว้ที่นี่ด้วยนะ ถ้าว่างก็ช่วยขับไปส่งที่บ้านด้วย”

ช่างแก้วกุลีกุจอย้ายของให้ กรกฎยืนตะลึง อยากจะตำหนิคู่รักแต่คิดว่าไม่เหมาะสมที่จะพูดตรงนี้จึงเงียบไว้ รอจนกระทั่งเธอออกรถมาได้สักครู่ถึงบอกให้จอด มีเรื่องจะพูดด้วย

“สำคัญมากเหรอคะ” ผดาชไมลอยหน้ากวนโทสะแล้วเร่งความเร็วรถขึ้นไปอีก พร้อมส่งเสียงร้องเริงร่ามีความสุขสุดเหวี่ยง

กรกฎโกรธจัด บอกว่าเรื่องที่จะพูดสำคัญมาก ผดาชไมยักไหล่ไม่ใส่ใจ บอกให้พูดออกมาเลย

“ฉันบอกให้หยุด” กรกฎตวาดลั่น ผดาชไมหน้าง้ำ เบรกรถดังเอี๊ยดเข้าจอดริมทาง “เธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องเอารถคันนี้ไปใช้ ทั้งๆที่เรามีรถอยู่แล้ว”

“ก็ดาชอบคันนี้”

“ฉันบอกเธอแล้วไงว่ามันไม่ใช่รถของฉัน มันเป็นรถของแตน อย่าทำอย่างนี้”

“เชอะ! รถแม่แตน แล้วทำไมทะเบียนเป็นชื่อของคุณพ่อล่ะ กฎเป็นลูกก็ต้องเป็นของกฎ แม่นั่นถือดียังไงมาอ้างสิทธิ์รถคันนี้ น้ำหน้าอย่างมันอย่าว่าแต่จะมีรถอย่างนี้ขับเลย ถ้าไม่ได้ร่มบุญของเบ็ญจรงค์น่ะเหรอ ป่านนี้มันกลายเป็นผู้หญิงข้างถนนไปแล้ว”

“ผดาชไม! เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงแตนแบบนี้ นี่เป็นการระรานกันเกินขอบเขตไปแล้ว ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลย”

“ทำไมคุณต้องปกป้องนังนั่น มันวิเศษมาจากไหน”

“เธอทำเกินไป อย่างน้อยที่สุดละอองดาวก็เป็นน้องสาวฉัน”

“ฮึ! ยอมรับว่าเป็นน้องสาวด้วย”

“ฉันคิดว่าเขาเป็นน้องสาวมานานแล้ว เพราะคิดอย่างนั้นฉันถึงไม่คิดจะแต่งงานกับเขา รอที่จะแต่งงานกับเธออยู่นี่ไง ถ้าเธอชอบรถสปอร์ต ฉันจะซื้อใหม่ให้เธอเอง”

“ไม่เอา! ดาจะเอาคันนี้แหละ ให้มันรู้ไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวดาจะไปส่งคุณที่บ้าน แล้วจะเอารถคันนี้ไปไว้ที่บ้านดาสำหรับใช้ส่วนตัว”

กรกฎฟังแล้วอึ้ง ผดาชไมเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ

ooooooo

เมื่อมาถึงบ้านเบ็ญจรงค์เห็นละอองดาวกำลังคุมคนงานย้ายต้นไม้อยู่หน้าตึก ผดาชไมลงจากรถรีบไปสวมกอดกรกฎและหอมแก้ม แล้วจงใจพูดให้ละอองดาวได้ยิน

“กฎใจดีจังเลย ขอบคุณนะคะที่ให้รถคันนี้ดาไปใช้”

ละอองดาวโกรธ แต่ตีสีหน้านิ่งทำเป็นไม่ใส่ใจ ทำให้ผดาชไมอยากเอาชนะ กลับขึ้นรถสตาร์ตออกตัวจะพุ่งชนโดยที่กรกฎห้ามไม่ทัน

ผดาชไมแค่ต้องการขู่ละอองดาว ซึ่งก็ได้ผล ละอองดาว ตกใจล้มลง ส่วนผดาชไมที่หมุนพวงมาลัยหักหลบ เร่งเครื่องออกไปจากบ้านเบ็ญจรงค์ด้วยความสะใจ

กรกฎกับชวนชมและคนงานบริเวณนั้นต่างเป็นห่วงละอองดาว เข้ามาสอบถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง หญิงสาวบอกไม่เป็นอะไร เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น

“โถ...คุณดาว ข้อเท้าพลิกยังไม่หายดี นี่มาล้มอีก”

“ผมขอโทษแทนดาด้วยนะ ขอโทษจริงๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ละอองดาวข่มความโกรธเดินเลี่ยงไปในสวน กรกฎรู้สึกผิดพยายามเดินตามเพื่อขอโทษ

“จะขอโทษทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ”

“แต่หน้าคุณมันฟ้องว่าคุณกำลังโกรธผม”

“ฉันมีสิทธิ์อะไรที่จะไปโกรธเจ้าของบ้านอย่างคุณ”

“งั้นผมขอใช้สิทธิ์เจ้าของบ้าน ขอให้คุณหยุดฟังผม...ผมขอโทษเรื่องเมื่อกี้ที่ผดาชไมขับรถเฉี่ยวคุณ ผมเสียใจ ผมจะไปตักเตือนดาให้ เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ตอนนี้รถของคุณซ่อมเสร็จแล้ว ผมอยากจะคืนให้กับคุณ”

“คุณยกให้กับคุณผดาชไมเธอไปแล้ว อย่าดีกว่าค่ะ เธอจะรู้สึกไม่ดีเปล่าๆ”

“ครับ แต่นั่นไม่ใช่ความเต็มใจของผมเลย ขอโทษด้วยนะครับ ผมรู้ว่าเบนซ์คันนั้นคุณพ่อซื้อให้คุณ มันสำคัญทางจิตใจกับคุณมาก แต่ไหนๆมันก็เคยมีรอยแล้ว ไว้ผมจะซื้อคันใหม่คืนให้นะครับ”

“อย่าลำบากเลยค่ะคุณกรกฎ ฉันเองก็ไม่ได้ใช้รถ แล้วอีกอย่างในวันที่ฉันต้องไปจากบ้านหลังนี้ สมบัติทุกชิ้นที่ฉันมี ณ ขณะนี้ ก็คือสมบัติของเบ็ญจรงค์ ซึ่งฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว เหมาะสมแล้วที่รถคันนั้นจะอยู่กับคุณผดาชไมที่เป็นคู่รักของคุณ คุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้ไม่ใช่ฉัน”

พูดจบเธอหันหลังเดินจากไป ซ่อนน้ำตาที่อัดอั้นตันใจจนกลั้นไม่อยู่ ทิ้งให้กรกฎยืนอึ้งด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ

ooooooo

ผดาชไมหงุดหงิดไม่พอใจกรกฎ หาว่าเขาเห็นน้องนอกไส้ดีกว่าตนเองซึ่งเป็นคู่รัก...พอกลับถึงบ้านในคืนนั้น ผดาชไมโทร.นัดรุ้งเพชรไปดื่มที่ไนต์คลับแล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างมีอารมณ์

“เธอคิดดูสิ มีอย่างที่ไหนมาต่อว่าฉัน ทำโมโหใส่ฉัน”

“เธอก็ร้ายนะ เขาสั่งให้หยุดก็ยังไม่หยุดอีก”

“ก็ทำไมฉันต้องทำตามที่กฎบอกด้วย ปกติมีแต่เขา ที่ตามใจฉัน ขึ้นเสียงสักคำก็ไม่มี แต่วันนี้ทำตัว silly มาก”

“เอาเถอะ ยังไงคุณกฎเขาก็ยอมให้เธอทุกเรื่องอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ให้เธอเอารถเบนซ์มาขับเฉิดฉายอยู่แบบนี้หรอก สุดท้ายเขาก็ยอม”

ผดาชไมดื่มวิสกี้หมดแก้วแล้วยกมือเรียกบริกรจะสั่งอีก พอดีคำอินทร์เดินส่งยิ้มเข้ามาพร้อมแก้ววิสกี้แก้วใหม่ “นี่เลยครับคุณผู้หญิง”

ผดาชไมประหลาดใจ เปลี่ยนท่าทีจากที่บ่นอยู่เมื่อครู่เป็นยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายเสียงหวาน

“เจ้าคำอินทร์ มาได้ยังไงคะเนี่ย”

“ผมเป็นหมอดูครับ ผมอ่านใจคุณได้ว่าคุณผดาชไม จะมาที่นี่”

“ดาก็แย่น่ะสิคะ โดนเจ้าอ่านใจแบบนี้”

“พอจะขอร่วมวงสนทนาด้วยได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ ยินดีเลยค่ะเจ้า เชิญค่ะ”

คำอินทร์นั่งลงข้างผดาชไมก่อนจะหันมาพูดกับรุ้งเพชร “นี่คุณจัดคิวให้ผมได้เจอคุณผดาชไมได้เร็วกว่าที่ผมคิดอีกนะครับคุณรุ้งเพชร ยอดเยี่ยมจริงๆ”

“คิวอะไรหรือคะ” ผดาชไมสงสัย

“เปล่าครับ พอดีเมื่อเช้าผมเจอคุณรุ้งเพชรที่สถานีวิทยุ ก็เลยบอกว่าอยากให้คุณรุ้งเพชรหาคิวว่างคุณให้สักหน่อย แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าจะบังเอิญมาเจอกันที่นี่ เพราะนึกอยากเจอคุณ ก็ได้เจอเลย”

“อยากพบดา มีเรื่องอะไรหรือคะ”

“พอดีมีเรื่องอยากเชิญคุณไปพบท่านเจษน่ะครับ ท่านกำลังจะมีโปรเจกต์ภาพยนตร์เรื่องใหม่”

“จริงเหรอคะ”

“เท่าที่ผมคุยกับท่าน ท่านก็อยากจะให้คุณมารับบทแสดงนำเรื่องนี้”

“ยอดไปเลยดา จะได้เล่นหนังอีกแล้วนะเธอ”

“ผมก็เลยคิดว่าถ้าคุณพอจะมีเวลา อยากจะให้เข้าไปหาท่านด้วยกัน จะได้คุยในรายละเอียดเรื่องนี้”

“ได้สิค่ะ ดายินดีเลยค่ะ”

รุ้งเพชรมองผดาชไมกับคำอินทร์ที่คุยกันอย่างออกรส รู้สึกสะท้อนใจตัวเองที่เหมือนไม่อยู่ในสายตาคำอินทร์เลยสักนิด

ooooooo

เช้าวันถัดมา กรกฎร้อนใจไปพบอรรถวาทีถึงห้องทำงาน บอกความประสงค์ว่าตนต้องการรถเก๋งขนาดและยี่ห้อเดียวกันกับที่ละอองดาวเคยใช้ ขอเร็วที่สุดด้วย

“อะไรกันครับ ทำไมรีบร้อนอย่างนี้”

“ผดาชไมน่ะสิครับ เขายึดรถส่วนตัวของดาวเอาไว้ใช้เป็นรถส่วนตัวเขาไปแล้ว”

“ผมเข้าใจแล้ว ไว้ผมจะจัดการให้คุณเอง”

“แล้วรบกวนคุณอรรถเอาไปให้ดาวที่บ้านด้วย ขอบพระคุณคุณอรรถมากนะครับ เช่นนั้นผมลา” กรกฎจะลุกขึ้น อรรถวาทีเรียกไว้ทันที

“เดี๋ยวสิครับคุณกรกฎ อาทิตย์ที่แล้วคุณเข้าไปเปิดพิพิธภัณฑ์ของคุณพ่อ เคลื่อนย้ายของออกไปหลายชิ้นมิใช่หรือ”

“อะไรกัน คุณอรรถมีญาณทิพย์หรือครับ แค่พระพุทธรูปองค์เดียว แล้วก็เครื่องลายครามเก่าๆบางชิ้นเท่านั้นแหละครับ”

“อันที่จริงเรื่องสังหาริมทรัพย์ในบ้านเบ็ญจรงค์นั้นผมไม่ได้ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องดูแลด้วย แต่ผมเพียงอยากจะบอกให้คุณทราบว่าของทุกชิ้นในพิพิธภัณฑ์นั้นเป็นที่รักและหวงแหนยิ่งของด็อกเตอร์ไกร ท่านเพียรหามาสะสม ลงทุนลงแรงสารพัดเพื่อให้เป็นสมบัติของลูกหลาน”

“ผมทราบแล้วครับ ที่ผมเอาไปมีเพียงสองชิ้นเท่านั้น”

“สิ่งอะไรก็ตามที่คุณพ่อรัก ถึงแม้คุณจะไม่ศรัทธาเลื่อมใส ก็โปรดเก็บรักษาของท่านไว้ เพื่อแสดงว่าคุณยังระลึกถึงและเคารพท่านอยู่”

“เช่นนั้นคุณอรรถก็บอกผมสิครับ ว่ามีสิ่งใดที่สำคัญมากๆอีกบ้าง ผมจะได้ไม่ผิดพลาดให้คุณอรรถต้องมาเทศนากันอีกรอบ”

“มีอยู่สี่สิ่งที่ท่านรักมากที่สุด หนึ่ง...ของเก่าในพิพิธภัณฑ์ สอง...สัตว์เลี้ยงและต้นไม้ทุกชนิดที่ท่านปลูกไว้ สาม...คนทุกคนที่เคยอาศัยอยู่ในบ้านเบ็ญจรงค์มาก่อน และอย่างที่สี่พิเศษเหนือสิ่งอื่นใด คุณละอองดาวลูกเลี้ยงของท่าน ถึงไม่ศรัทธา แต่อย่าคิดเอาไปจำหน่ายจ่ายแจกให้ใครเสีย เข้าใจนะครับคุณกรกฎ”

อรรถวาทีเน้นย้ำ กรกฎถึงกับหน้าเจื่อนอย่างรู้สึกผิด

ooooooo

ไม่ทันข้ามวัน อรรถวาทีก็ขับรถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมมาจอดหน้าตึกของละอองดาว พร้อมนำเอกสารกองทะเบียนแผนกยานยนต์มาให้หญิงสาวด้วย

“คุณกรกฎมอบรถคันใหม่นี้ให้กับคุณครับ โปรดเซ็นรับโอนด้วยครับ รถคันนี้ทะเบียนเป็นชื่อคุณ คุณเอารถไว้ใช้ได้เลย ส่วนเรื่องอื่นผมจัดการให้เอง”

“ดิฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

“แต่คุณกรกฎพี่ชายคุณเป็นคนซื้อให้ในชื่อคุณนะครับ รับไปเถิด”

“ดิฉันขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงค่ะ แต่คุณกรกฎซื้อไว้ ก็ทำชื่อในทะเบียนเป็นชื่อคุณกรกฎเถิดค่ะ”

“แปลกเสียจริงคุณดาว เช่นนั้นก็ตามแต่คุณแล้วกัน ทีนี้เรื่องเงินเดือน รบกวนคุณดาวเซ็นรับเงินให้ผมด้วยนะครับ” อรรถวาทียื่นเอกสารอีกฉบับพร้อมธนบัตรปึกใหญ่มาให้ละอองดาวตัดสินใจรวดเร็ว ไม่เซ็นและไม่ขอรับเงิน บอกให้อรรถวาทีเก็บเอาไว้

“แล้วกันคุณดาว ผมนี่ปวดหัวไปหมดแล้ว ทำไมคุณไม่ยอมรับเงินค่าใช้จ่ายตามสิทธิ์ที่คุณพ่อกำหนดไว้ให้ล่ะครับ”

“รับสิคะ แต่ดิฉันยังไม่อยากรับน้อยๆ ไว้รับเป็นเงินก้อนใหญ่จะได้เอาไปทำอะไรถนัดหน่อย”

ละอองดาวยิ้มน้อยๆ อรรถวาทีอึ้งไป เข้าใจทันทีว่าเธอไม่ได้ต้องการเงินเลยแม้แต่นิดเดียว
สมควรแก่เวลา อรรถวาทีขอตัวกลับ “ผมลากลับก่อนนะครับ ส่วนเรื่องรถคันนี้ผมจะทิ้งไว้นี่ก่อน จนกว่าผมจะคุยกับคุณกรกฎเรียบร้อย”

“ค่ะคุณอรรถ ขอบคุณที่อุตส่าห์มานะคะ สวัสดีค่ะ”

ละอองดาวยกมือไหว้อย่างนอบน้อม อรรถวาทีรับไหว้แล้วหิ้วกระเป๋าเอกสารเดินจากไป พอทนายประจำตระกูลคล้อยหลัง ละอองดาวก็เรียกยอดรักมาสั่งการ

“ขับรถคันนี้ไปไว้ในโรง...แล้วเก็บกุญแจไว้ให้คุณกรกฎ บอกท่านด้วยฉันสั่งให้เรียนว่าขอบคุณ”

ยอดรักปฏิบัติตามคำสั่งทันที พอดีกับที่ชวนชมเดินมาบอกละอองดาวว่ามีผู้หญิงโทร.มาจากวังนพดล

“วังนพดล...ฝ่าบาท” ละอองดาวทวนคำ สีหน้าไม่สู้ดีเกรงว่าจะมีข่าวร้าย

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement