advertisement

เล่ห์ร้อยรัก ตอนที่ 7

บทประพันธ์ อรพิน จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย วิลักษณา
24 ส.ค. 2555 14:22

ตาลนำเงินสิบล้านมาใช้หนี้เฮียเสก พาแม่ออกจากบ่อน แล้วแวะทานอาหารในห้างดัง ตาลเล่าเรื่องที่มาของเงินให้แม่ฟัง บอกให้แม่กลับไปขายของชำที่เชียงใหม่ เธอจะเปิดร้านให้ เจ๊อ้อยโวยวายอยากอยู่กับลูก

“หนูจะอยู่กับคุณภูเขาที่กรุงเทพฯ”

“คุณภู ผัวกำมะลอของเอ็งน่ะหรือ เอ็งบ้ารึเปล่า เอ็งจะอยู่กับมันได้ยังไง เอ็งบอกกับแม่อยู่แหม็บๆ ว่าเอ็งไปสวมรอยเป็นเมียมัน ถ้าวันหนึ่งมันจำเอ็งได้ มันต้องจับเอ็งส่งตำรวจแน่”

“อาจจะไม่ก็ได้นะแม่ ขนาดคุณภูเขารู้จากตำรวจว่าหนูโกหกเรื่องแม่ เขายังไม่โกรธหนูเลย”

เจ๊อ้อยส่ายหน้าแล้วยิงคำถามตรงเป้า “เอ็งรักมันใช่ไหม แม่รู้จักนิสัยเอ็งดี บอกแม่มาตรงๆ”

ตาลอึ้งไปนิดก่อนสารภาพอย่างอินเลิฟ “ใช่ หนูรักเขา เขาเป็นคนดีนะแม่ เขาดีกับหนูมาก ตั้งแต่หนูเกิดมาไม่เคยมีใครดีกับหนูเท่านี้มาก่อน”

“ไอ้ตาล เอ็งฟังแม่นะ ที่ผู้ชายคนนี้มันดีกับเอ็ง เพราะมันคิดว่าเอ็งเป็นเมีย เป็นคนรักของมัน แต่เมื่อวันหนึ่งที่มันจำทุกอย่างได้ มันจะเกลียดเอ็งแล้วเอาตำรวจลากคอเอ็งกับแม่เข้าตะราง เข้าใจรึเปล่า เอ็งตื่นจากฝันแล้วมองหน้าแม่ แม่เข้าใจนะว่าเอ็งรักมัน แต่เรื่องของเอ็งกับมันเป็นไปไม่ได้หรอก ลืมมันซะแล้วหนีไปกับแม่”

ตาลมองแม่พลางคิดหนัก ก่อนต่อรองว่า ขอไปเก็บของและพบหน้าภูบดีครั้งสุดท้ายก่อน เจ๊อ้อยเห็นใจ บอกลูกว่าเที่ยงคืนจะเอารถตู้ไปรอรับ

“จ้ะ เดี๋ยวหนูจะเขียนแผนที่ให้” ตาลยิ้มได้ ชวนแม่ออกไปซื้อของกันต่อ

ระหว่างที่สองแม่ลูกเพลินกับการเลือกซื้อเสื้อผ้า ปื๊ดลูกน้องสมยศก็ผ่านมาเห็น มันรีบโทร.รายงานสมยศ เจ้านายมันสั่งให้จับตัวตาลไว้ แต่โชคดีที่เจ๊อ้อยไหวตัวทัน ชวนตาลตลบหลังเล่นงานปื๊ดจนสะบักสะบอม ก่อนพากันนั่งแท็กซี่หนีไป

“เฮ้ย แม่นึกออกแล้ว ไอ้ผู้ชายที่มันตามเอ็งน่ะ แม่จำได้แล้วมันเคยไปที่บ่อนกับตำรวจ คนที่แม่เล่าให้ฟังว่ามันจะเอาตัวแม่ออกมา” เจ๊อ้อยหันมาบอกตาล

“สารวัตรสมยศหรือ แล้วมันจะมายุ่งกับเราทำไม”

“นี่ไง แม่ถึงบอกให้เอ็งรีบหนีออกมาจากบ้านนั้นซะ อย่ากลับเข้าไปอีก”

“ก็หนูบอกแม่แล้วไงว่า หนูขอเจอคุณภูเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนี้หนูก็จะไม่ได้เจอเขาอีก”

“เอ็งนี่นะมันบ้าผู้ชายเหมือนแม่สมัยสาวๆไม่มีผิด”

“หนูไม่ได้บ้านะแม่ หนูรักเขาจริงๆ”

“เออ เออ ไม่ต้องมาพูดหรอก แม่รู้ว่าห้ามเอ็งไม่ได้” เจ๊อ้อยมองตาลอย่างไม่เห็นด้วย

ooooooo

ธาวินบิดตัวด้วยความเมื่อย แล้วหันมาถามบุญทัน “ทำไมมันเยอะอย่างนี้วะ ไอ้ภู แกเจออะไรน่าสนใจบ้างไหม”

“เจอ ฉันว่าระบบบัญชีเหมือนจะมีรอยรั่ว เพราะมีคนแก้บัญชี”

“พูดเป็นเล่นน่ะ”

“ฉันไม่ได้พูดเล่น แกลืมไปแล้วหรือว่าฉันจบอะไรมา ยอดบัญชีรายจ่ายของปีที่แล้วตัวเลขผิดปกติ” บุญทันส่งสมุดบัญชีให้

ธาวินรับมาดูก็เห็นความผิดปกติ เขาถามเพื่อนรักว่าใครเป็นคนคุมเรื่องบัญชี

“อาอเนก” บุญทันเสียงเครียด

ooooooo

อเนกนั่งเหม่อคิดถึงเรื่องที่ตัวเองโกงเงินบริษัท กลัวว่าภูบดีจะจับได้ แล้วภาพในอดีตเมื่อครั้งภาคินเรียกอเนกเข้าไปตำหนิและขู่ว่าจะบอกเรื่องทั้งหมดกับพิพัฒน์ก็ผุดพรายขึ้นมา

ตอนนั้นอเนกร้อนใจมากเพราะกลัวความผิด แต่ในคืนนั้นเอง ก็มีคนโทร.มาแจ้งว่าภาคินตายแล้ว อเนกแอบยิ้มโล่งอก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น อเนกสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เห็นธาวินเดินเข้ามาพร้อมกับบัญชีสรุปรายได้ประจำปีที่ผ่านมา เขาบอกกับอเนกว่า มีบางจุดในบัญชีน่าสงสัยเหมือนไม่ใช่ตัวเลขจริงๆ จึงอยากได้รายละเอียดจากแผนกบัญชีเพิ่ม

อเนกชะงักแล้วรับปากจะช่วยหาข้อมูลเพิ่มเติมให้ แต่ธาวินว่า เขาต้องการพบคนที่รับผิดชอบเรื่องนี้ อยากสอบถามด้วยตัวเอง อเนกฝืนยิ้ม แล้วรับปากว่าจะรีบตามให้

“ขอบคุณครับ” ธาวินเดินกลับออกไป สวนกับเอที่หน้าห้อง

ธาวินยิ้มทักทาย แต่เอกลับทำหมางเมินใส่แล้วเข้าไปถามอเนกว่าภูบดีมาทำไม อเนกว่ามาถามเรื่องบัญชี เอไม่พอใจคิดว่าภูบดีต้องการตรวจสอบพวกตน เขาบอกกับพ่อว่าจะขอลาออก อเนกร้องห้ามไม่อยากให้คุณปู่เสียใจ

“คุณปู่เขาไม่ได้สนใจผมหรอกครับพ่อ เอาไว้ให้ถึงวันที่ไอ้ภูบดีตายก่อน เขาอาจจะเห็นคุณค่าผมขึ้นมาบ้างก็ได้”

“อย่าพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินเดี๋ยวจะเดือดร้อน”

“ผมไม่กลัวหรอกครับ ในเมื่อคุณปู่ไม่ยุติธรรมกับเราก็ไม่มีอะไรที่ผมต้องเกรงใจ” เอเสียงกร้าว หันมามองอเนกด้วยความเครียด

ooooooo

สุธีพนักงานฝ่ายบัญชีนำรายละเอียดบัญชีรายรับรายจ่ายย้อนหลังของปีที่ผ่านมา ยื่นส่งให้ธาวินแล้วจะขอตัว แต่ธาวินเรียกไว้แล้วถามว่า ลุงภาคินได้ดูสรุปบัญชีล่าสุดหรือยัง สุธีรายงานว่าดูแล้ว แต่ท่าทางท่านไม่พอใจ จึงให้อเนกเอากลับไปแก้ใหม่

“แก้ยังไง”

สุธีอึกอักไม่กล้าพูด ธาวินรับปากว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับและไม่ทำให้เดือดร้อน สุธีจึงยอมเปิดปาก เล่าว่า ภาคินสงสัยตัวเลขในบัญชีจะไม่ถูกต้อง เพราะไม่ตรงกับรายรับรายจ่ายที่แท้จริง แต่ยังไม่ทันได้แก้บัญชี ภาคินก็มาตายไปเสียก่อน

“จากนั้น คุณอเนกขึ้นมารักษาการแทนก็เลยไม่ได้แก้ไข แต่คุณภูบดีอย่าบอกคุณอเนกนะครับว่าผมพูดเรื่องนี้ให้ฟัง”

“ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำให้คุณเดือดร้อนหรอก ขอบใจมาก” ธาวินมองเอกสารในมือ แล้วคิดหนัก

ในตอนเย็น ธาวินบอกข้อมูลที่ได้มาจากสุธีให้บุญทันรู้ ด้วยมั่นใจว่า อเนกจงใจโกงเงินบริษัท บุญทันนิ่งคิดแล้วบอกกับเพื่อน คงต้องจับตาดูอเนกเป็นพิเศษ เพราะบางทีอาจจะมีส่วนรู้เห็นในการตายของภาคินด้วย

ด้านอเนกเมื่อกลับถึงบ้านก็คว้าเหล้ามาดื่มดับกลุ้ม ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร ถ้าภูบดีรื้อฟื้นเรื่องเงินที่เขาโกงบริษัทขึ้นมาอีก

เมย์เดินลงมาเห็นพ่อนั่งดื่มก็เข้าไปคุยด้วย เพราะเข้าใจว่าเธอเป็นต้นเหตุทำให้พ่อเครียด แม่จอมเหวี่ยงขอโทษที่ทำให้พ่อเสียใจและยืนยันไม่ได้มีอะไรกับบุญทันจริงๆ

“นี่เมย์ จนป่านนี้แกยังไม่ยอมรับความจริงอีกหรือ พ่อว่าแกควรจะเลิกนิสัยแบบนี้ได้แล้วนะ ตอนนี้พ่อมีเรื่องกลุ้มมากพอแล้ว แกอย่าหาเรื่องให้พ่อปวดหัวอีกเลย จะไปไหนก็ไป” อเนกเสียงดังใส่

เมย์มองพ่ออย่างน้อยใจแล้วเดินออกไป

ooooooo

ค่ำแล้ว ตาลเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเห็นสามีกำมะลอนั่งอ่านเอกสารที่เอามาจากที่ทำงานท่าทางเครียดจัด จึงเข้าไปคุยด้วยหมายจะร่ำลา แต่ธาวินกลับไม่เอะใจหันมาบอกให้ตาลนอนก่อน เขามีเอกสารต้องอ่านอีกมาก

ตาลขึ้นไปนั่งบนเตียงนึกถึงคำพูดของแม่ที่บอกให้ตื่นจากความฝันได้แล้ว เพราะเรื่องของเธอกับเขาไม่มีวันเป็นจริงได้ จึงเผลอถอนใจออกมาแล้วล้มตัวลงนอนรอเวลาหนีออกไปหาแม่ตามนัด

ธาวินอ่านเอกสารอยู่จนดึก เขาเริ่มง่วงจึงเดินไปปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆตาลจนหลับไป ส่วนตาลรอจนแน่ใจว่าธาวินหลับ จึงย่องเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในห้องน้ำแล้วคว้าเป้คู่ใจออกมา

“ลาก่อนค่ะคุณภู” ตาลยกมือตัวเองขึ้นแตะจูบแล้วแตะที่แก้มธาวินอย่างอาลัย ก่อนตัดใจเดินจากไป

แม่สาวแสบย่องลงมาที่ชั้นล่าง แล้วเดินต่อไปทางประตูหลังบ้าน เพราะนัดหมายให้แม่มารอรับ แต่กว่าจะถึงประตูหลังต้องผ่านบ้านของอเนกไปก่อน เธอเห็นเจ้าของบ้านออกมาคุยโทรศัพท์ที่ระเบียงจึงชะงักหาที่หลบ และได้ยินอเนกโทร.สั่งใครบางคนให้อุ้มภูบดีหลานชายให้หายไปจากเมืองไทย

สาวตาลสะดุ้งหยุดมองไปที่อเนกพลางพึมพำถามตัวเอง “หมายความว่าไง”

มือถือตาลสั่นอีกครั้ง เพราะเจ๊อ้อยโทร.มาเร่ง ตาลรีบกดรับแล้วบอกแม่ว่า เธอคงไปด้วยไม่ได้แล้วเพราะคุณภูกำลังมีอันตราย เธอต้องอยู่กับเขา

“นี่เอ็งจะบ้าหรือ”

“แต่หนูทิ้งเขาไปตอนนี้ไม่ได้ แม่ไปก่อนนะ ถ้าหนูจัดการทางนี้เรียบร้อยหนูจะตามไป แค่นี้นะแม่” ตาลปิดโทรศัพท์แล้วหันหลังกลับขึ้นตึกใหญ่ ไม่ทันเห็นว่ามีใครบางคนแอบมองเธออยู่

แม่ตาลเชื่อมย่องขึ้นบันไดมา แล้วพลันชะงัก เมื่อเห็นธาวินยืนรออยู่ เขาถามว่าเธอไปไหนมา ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ตาลอํ้าอึ้งแล้วด้นสดว่า มีเพื่อนโทร.มาชวนไปเต้นระบำ แต่เธอเปลี่ยนใจไม่ไปแล้ว

“แล้วทำไมไม่บอกผมตรงๆ ต้องแอบหนีมาตอนผมหลับ”

“ก็ ตาลกลัวว่าคุณภูจะไม่ให้ไปนี่คะ”

“แล้วนั่นอะไร” ธาวินชี้ไปที่เป้

“อ๋อ เมื่อกลางวันตาลซื้อของมาน่ะค่ะ เลยฝากไว้ที่ห้องต้นหอม”

“นี่ตาลไม่ได้คิดจะหนีผมใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ ตาลจะหนีคุณภูไปไหนล่ะคะ ตาลเป็นเมียคุณภูนะ ไปนอนต่อเถอะค่ะ” ตาลเข้ากอดแขนดึงธาวินกลับห้อง แถมยังใจกล้าจุ๊บแก้มเอาใจ

ธาวินลอบมองตาลอย่างไม่เชื่อใจนัก แต่ก็ยอมเดินตาม ในคืนนั้น ทั้งธาวินและตาลต่างนอนไม่หลับ ธาวินคิดหาคำตอบเรื่องตาลว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่ ส่วนตาลก็คิดเรื่องอเนกสั่งให้คนอุ้มสามีกำมะลอของเธอ

ooooooo

เช้าวันใหม่ ธาวินทำทีเป็นลงไปจ๊อกกิ้งผ่านมา ทางห้องบุญทัน เขามองซ้ายขวาไม่เห็นใครก็รีบเปิดประตูเข้าไปในห้องเพื่อปรึกษาเรื่องตาล ว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนใจกลับมาทั้งๆที่มีโอกาสหนี

บุญทันว่าบางทีตาลอาจจะตั้งใจจับธาวินก็เป็นได้ ทางที่ดีธาวินควรหาทางเลิกกับเธอเพื่อตัดปัญหา เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเมย์ร้องเรียกบุญทันอยู่หน้าห้อง บุญทันไล่ให้ธาวินเข้าไปซ่อนในห้องนํ้า แล้ว ออกไปเปิดประตู

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” เมย์เดินเข้ามาในห้อง

“มีอะไรครับ”

“ฉันจะแต่งงานกับนาย เพราะมาคิดดูแล้ว เรื่อง มันจะได้จบซะที” เมย์สรุปสั้นๆ

ขณะที่บุญทันยืนตะลึง ส่วนธาวินที่ชะเง้อฟังอยู่ในห้องนํ้าก็ดันก้าวพลาดเตะกระป๋องดังโครม เมย์หันไปแล้วจะเดินเข้าไปดูว่ามีใครอยู่ บุญทันเห็นท่าไม่ดี ตัดสินใจดึงเมย์มาจูบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

“ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส นายนี่มันเลวจริงๆ” เมย์สะบัดหน้าเดินเชิดออกไป

บุญทันมองตามแล้วหันมาต่อว่าธาวิน ที่ทำให้เมย์โกรธเขาอีก

“จริงเรอะ แต่ฉันว่าเมื่อกี้ถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วย แกคงจะ...”

“ชัตอัพ ฉันไม่เหมือนแก ที่บ้าผู้หญิง เอาล่ะ แกไปได้แล้ว” บุญทันไล่

ธาวินเดินออก พลางทำจ๊วบปากจุ๊บใส่บุญทันเป็นการทิ้งท้าย บุญทันผงะถอยหนี

ooooooo

วันต่อมา ตาลลงมาทานอาหารเช้าพร้อมพิพัฒน์ คุณปู่ใจดีถามเธอว่าเอาเงินไปไถ่ตัวแม่หรือยัง ตาลว่าเรียบร้อยแล้ว สาวเจ้าเข้ากราบคุณปู่อีกครั้ง ด้วยสำนึกบุญคุณ จนไม่รู้ว่าจะตอบแทนพระคุณได้อย่างไร พิพัฒน์อมยิ้มล้อว่า แค่มีเหลนให้เลี้ยงเร็วๆก็พอ

ตาลฝืนยิ้มให้ แล้วหันไปคุยกับธาวินที่เดินเข้ามา แต่คุยกันได้ไม่กี่คำ อเนกก็ตามเข้ามาคุยกับธาวิน

“คือ ฝ่ายเอ็มแอลเขาเสนอขอปรับปรุงสนามกอล์ฟ ที่รังสิต อาก็เลยอยากให้หลานแวะไปดูหน่อยว่าหลานมีความเห็นยังไง”

“ได้ครับ วันนี้วันหยุดผมว่างพอดี เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูบ่ายๆ”

“ดี งั้นเดี๋ยวอาจะโทร.บอกทางนู้นให้เขาต้อนรับ ขอตัวนะครับคุณพ่อ” อเนกรีบร้อนออกไป

ตาลมองตามอย่างรู้สึกมีลางไม่ดี เธอจึงขอตามสามีกำมะลอไปด้วย ธาวินอึกอักจำใจพาตาลมาที่รถ หวังให้บุญทันช่วยเจรจา แต่ตาลยืนกรานจะไปให้ได้ สองหนุ่มมองหน้ากันหมดปัญญาโต้แย้ง จึงต้องให้เธอไปด้วย

ooooooo

ตาลทำหน้าที่บอดี้การ์ดสาวคอยระวังภัยให้ธาวิน เธอนั่งมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง จนบุญทันกับธาวินนึกสงสัยท่าทางแปลกๆของเธอ และเมื่อมาถึงสนามกอล์ฟ ประสิทธิ์ผู้จัดการสนามก็ออกมาต้อนรับ และพาทั้งสามนั่งรถกอล์ฟออกไปดูรอบๆบริเวณ พลางรายงานถึงปัญหาที่เกิดขึ้นให้ทราบ

ธาวินกับบุญทันรับฟังรายงานจากผู้จัดการอย่างตั้งใจ ในขณะที่ตาลยังคงมองรอบๆตัวอย่างระแวง จนกระทั่งรถวนมาถึงหน้าล็อบบี้อีกครั้ง ธาวินบอกผู้จัดการว่า เขาจะกลับไปคุยกับอเนกอีกครั้งว่าต้องปรับปรุงตรงส่วนไหน

“ครับ ถ้าปรับปรุงยังไงต้องบอกล่วงหน้าซักสามเดือนนะครับ เราจะได้ยกเลิกแขกที่จองมาทางอินเตอร์เน็ต งั้นเดี๋ยวเชิญคุณภูกับคุณตาลทานอะไรที่ห้องอาหารก่อนนะครับแล้วค่อยกลับ”

“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมไปหาอะไรทานข้างนอก ห้องนํ้าอยู่ทางไหนครับ ผมจะขอเข้าห้องนํ้าหน่อย”

“ทางนี้เลยครับ” ผู้จัดการจะเดินนำไป

“ไม่เป็นไรครับคุณประสิทธิ์ เดี๋ยวผมไปเอง”

“งั้นผมไปเอารถนะครับคุณภู” บุญทันเดินแยกไป

ธาวินเดินไปทางห้องนํ้า ตาลรีบตามไปด้วย บุญทัน หันมามองแล้วส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ เพราะเข้าใจว่าตาล คิดจะจับเพื่อนของเขา

ตาลเดินบ่นมากับธาวินถึงเรื่องที่เขาให้บุญทันนั่งรถกอล์ฟไปด้วย เพราะกลัวว่าจะปากเสียเอาเรื่องที่ ได้ยินไปพูดให้คนอื่นฟัง ธาวินออกรับแทนว่าบุญทันไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วชี้ให้ตาลไปเข้าห้องนํ้าหญิง แต่ตาลว่า เธอแค่เดินมาเป็นเพื่อนเฉยๆ

ธาวินพยักหน้าแล้วจะเดินเข้าห้องน้ำ จังหวะนั่นเองมือปืนที่แอบตามมาสบโอกาส มันชักปืนออกมาเหนี่ยวไกยิงธาวิน ตาลหันไปเห็นเข้าจึงดีดตัวเข้าขวางคมกระสุน

“ตาล...” ธาวินรับร่างตาลไว้ เลือดสาวน้อยออกเต็มมือ

มือปืนเห็นว่าพลาดเป้า จึงวิ่งออกไปโดยมียามไล่ตามไปติดๆ

บุญทันได้ยินเสียงปืน รีบวิ่งมาที่หน้าห้องน้ำพลางถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“มีคนจะยิงฉัน แต่เธอเอาตัวเข้ารับกระสุน”

“พาเธอไปส่งโรงพยาบาลก่อน” บุญทันช่วยธาวินอุ้มตาลไปที่รถ

ooooooo

ตาลถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัด ธาวินยืนโวยวายอยู่หน้าห้อง เพราะเพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักแม่สาวสิบแปด มงกุฎเข้าแล้ว บุญทันเข้ามาบอกให้เพื่อนใจเย็น แต่กลับโดนตวาดใส่

ส่วนพิพัฒน์เมื่อรู้จากปรารภว่าตาลถูกยิง เพราะเอาตัวเข้ารับกระสุนแทนภูบดี ก็ขอตามปรารภมาเยี่ยมตาลที่โรงพยาบาลด้วย เพราะเธอเป็นหลานของท่านคนหนึ่งเหมือนกัน

เวลาผ่านไป หมอเดินออกมาจากห้องผ่าตัด ธาวินรีบเข้าไปถามอาการตาลด้วยความเป็นห่วง หมอว่าปลอดภัยแล้ว โชคดีที่กระสุนเฉียดปอดไปนิดเดียว ธาวินดีใจจะขอเข้าไปเยี่ยม แต่หมอว่ารอให้เธอฟื้นก่อน

“ครับ ขอบคุณพระเจ้า” ธาวินทิ้งตัวลงนั่งพลางสูดลมหายใจ

บุญทันหันมามองเพื่อนพลอยโล่งใจไปด้วย

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าใครกันที่ส่งมือปืนมา

“หนูตาลเป็นยังไงบ้าง” พิพัฒน์เดินนำปรารภเข้ามา

“หมอบอกว่าปลอดภัยแล้วครับ” ธาวินตอบ

“แล้วเห็นหน้าคนร้ายรึเปล่า”

“เห็นครับ แต่ผมไม่รู้จักมัน”

เสียงโทรศัพท์มือถือปรารภดัง คุณทนายกดรับแล้วหันมาแจ้งข่าวดีว่า ตำรวจจับตัวมือปืนได้แล้ว แต่มันซัดทอดว่าอเนกเป็นคนว่าจ้าง

“อะไรนะ” พิพัฒน์อึ้ง เช่นเดียวกับธาวินและบุญทัน

ปรารภรายงานต่อว่า ตอนนี้ตำรวจกำลังไปเอาตัวอเนกมาสอบปากคำ พิพัฒน์ถึงกับทรุดฮวบ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ooooooo

เมย์ออกมาเห็นสาวใช้พาตำรวจมาที่บ้านก็ตกใจ เธอถามว่าเกิดอะไรขึ้น ตำรวจรายงานว่า มีคนซัดทอดว่า อเนกเป็นผู้ว่าจ้างให้ไปยิงภูบดี แล้วขอตัวขึ้นไปพบอเนกบนห้องเพื่อแจ้งข้อหา

“คุณอเนกครับ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ เราได้รับแจ้งว่าคุณเป็นผู้ว่าจ้างให้นายชัยไปยิงคุณภูบดี ขอให้คุณออกมามอบตัวด้วยครับ” ตำรวจเคาะประตูเรียก

อเนกยืนตะลึงกลัวความผิด เขามองซ้ายขวา

คิดหาทางออก แล้วตัดสินใจหยิบปืนในลิ้นชักออกมายิงตัวตาย เพื่อหนีความผิด

เมย์ได้ยินเสียงปืน เธอรีบขึ้นไปดูพ่อ เป็นเวลาเดียวกับที่ตำรวจพังประตูเข้าไปพอดี ทุกคนยืนตะลึงเมื่อเห็นอเนกนอนจมกองเลือด

“พ่อ พ่อ...ทำไมทำแบบนี้...พ่อ” เมย์เข้าไป

กอดศพอเนกร้องไห้สะอื้น

ooooooo

พิพัฒน์ ธาวิน และบุญทันออกมาฟังข่าวอเนกอยู่หน้าล็อบบี้โรงพยาบาล ครู่ใหญ่ปรารภก็เดินหน้าเครียดเข้ามาบอกว่า อเนกยิงตัวตาย ตำรวจเพิ่งโทร.มาแจ้ง พิพัฒน์ทรุดนั่งอย่างหมดแรง ไม่อยากเชื่อว่าอเนกจะคิดสั้น

ธาวินเห็นใจคุณปู่จึงขอร้องให้ท่านกลับไปพักผ่อนก่อน เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการ พิพัฒน์พยักหน้ารับ สั่งให้บุญทันอยู่เป็นเพื่อนหลานชายด้วย แล้วเดินออกไปพร้อมกับปรารภ

ธาวินหันมาสบตากับบุญทันเปรยว่า อาอเนกคงโกงบัญชีจริงๆถึงได้ทำแบบนี้ บุญทันพยักหน้ารับไม่คิดว่าอเนกจะเลือดเย็นได้ถึงเพียงนี้ ธาวินเปรยต่อว่า เป็นไปได้ไหมที่อเนกคือฆาตกรฆ่าลุงภาคิน

“อาจจะเป็นไปได้ เขาอาจจะฆ่าปิดปากลุงภาคิน เพื่อไม่ให้บอกคุณปู่เรื่องโกงเงินบริษัท”

“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเงินมันจะทำให้คนเรากล้าทำเรื่องโง่ๆแบบนี้” ธาวินถอนใจ

บุญทันนิ่งไปเพราะนึกถึงเมย์ขึ้นมาได้ เขาบอกกับธาวินว่าจะกลับไปที่บ้าน เพราะเป็นห่วงแม่จอมวีน

ธาวินพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปหาตาลในห้องพักคนไข้ เห็นเธอลืมตาตื่นอย่างเบลอๆ เพราะยังมีอาการเมายาสลบ ชายหนุ่มรีบเข้าไปหาพลางเอ่ยถามว่าเจ็บตรงไหนบ้าง สาวเจ้าส่ายหน้าถามกลับว่าภูบดีเป็นอะไรหรือเปล่า

“ผมปลอดภัย ตาลต่างหากที่ต้องมาเจ็บตัวเพราะผม ผมขอโทษนะ ตาลหลับเถอะ เดี๋ยวผมจะนั่งเป็นเพื่อนอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน” ธาวินจับมือคนรักไว้ ตาลส่งยิ้มแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

ธาวินมองหน้าหญิงสาวพลางครุ่นคิดถึงคำพูดของบุญทัน ที่เตือนว่าตาลเป็นพวกสิบแปดมงกุฎที่คิดจะมาจับเขา แล้วภาพตอนที่ตาลเอาตัวเองรับกระสุนแทนก็แวบเข้ามา ทำให้ธาวินตัดสินใจได้ เขาบอกกับตาลที่นอนหลับไม่รู้เรื่องว่า “ผมเป็นหนี้ชีวิตคุณ...ผมสัญญา ผมจะรักและดูแลคุณตลอดไป”

ooooooo

บุญทันเข้ามาหาเมย์ในบ้าน เห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวจึงเข้าไปปลอบใจ เมย์โผเข้ากอดบุญทันอย่างคนหาที่พึ่ง ชายหนุ่มขอให้เธอขึ้นไปนอนพักเพราะวันรุ่งขึ้นมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก แต่เมย์ว่า คงนอนไม่หลับ และต้องรอฟังข่าวจากพี่ชายที่ไปคุยกับตำรวจก่อน

บุญทันอาสาอยู่เป็นเพื่อน เขาเดินไปเทนํ้าผลไม้มาให้เมย์ดื่ม หญิงสาวปรับทุกข์ว่า พ่อไม่น่าทำแบบนี้เลย ทำไมต้องฆ่าตัวตายด้วย

“บางทีท่านอาจจะมีเรื่องอะไรที่หาทางออกไม่ได้”

“แต่พ่อไม่คิดถึงฉันเลยหรือ ว่าฉันจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพ่อ...ทำไมพ่อต้องทิ้งฉันไปด้วย...ฮือ...” เมย์ปิดหน้าร้องไห้ บุญทันมองอย่างเห็นใจ

เอเดินเข้ามาในบ้าน เห็นบุญทันนั่งอยู่กับเมย์ก็ไม่พอใจจึงพาลหาเรื่อง เมย์เข้ามาห้ามพี่ชายแล้วสอบถามเรื่องตำรวจ เอโวยวายว่าพวกตำรวจกล่าวหาว่าพ่อเป็นคนสั่งฆ่าภูบดี

“ไม่จริงใช่ไหมพี่เอ พ่อต้องไม่ทำแบบนั้น”

“พรุ่งนี้ตำรวจเขาจะสอบปากคำไอ้ภูบดี ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะให้การว่าไง” เอบอกน้องสาวแล้วหันมาไล่บุญทันให้กลับไป เพราะไม่มีวันยอมรับบุญทันเป็นน้องเขยแน่

บุญทันมองหน้าเออย่างไม่ค่อยพอใจ จำต้องข่มอารมณ์เพราะสงสารเมย์ เขาบอกลาเธอแล้วเดินจากไป

ooooooo

เช้าวันใหม่ ตาลขยับตัวลืมตาขึ้น เห็นธาวินหลับฟุบอยู่ข้างเตียงก็อมยิ้มแล้วสะกิดเรียก ธาวินลืมตาเห็นตาลส่งยิ้มให้ก็ดีใจ

“ทำไมมานั่งหลับอยู่ล่ะคะ เมื่อยแย่เลย”

“ผมเป็นห่วงตาล ตาลเป็นไงบ้าง เมื่อคืนตาลละเมอทั้งคืนเลยรู้ไหม ร้องงึมงำอะไรก็ไม่รู้เรื่อง สงสัยคงจะเจ็บแผล แล้วนี่ดีขึ้นไหม”

“ก็ยังเจ็บอยู่น่ะค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวผมไปบอกพยาบาลก่อนนะว่าตาลตื่นแล้ว” ธาวินก้มลงจูบหน้าผากเธอพลางบอกรัก

ตาลยิ้มเขินตอบว่า เธอก็รักเขาเช่นกัน ธาวิน

มองสาวเจ้าอย่างตื้นตันใจแล้วเดินออกไป

เวลาเดียวกันนั้น พิพัฒน์เรียกปารมี นภา เอ และเมย์มาพบ เพื่อคุยเรื่องการตายของอเนก เอกับเมย์ไม่ยอมรับว่าพ่อโกงเงินบริษัท และจ้างคนฆ่าภูบดี ปรารภหอบหลักฐานมายืนยัน ทำให้เมย์ต้องอึ้งและยอมรับความจริง ผิดกับเอที่ยังไม่ยอมรับรู้แถมยังโทษว่า ภูบดีใส่ร้ายพ่อของตน

“เอาล่ะ เจ้าเอ แกใจเย็น คุณปรารภเขาก็พูดตามที่ตำรวจบอก ไม่ว่าพ่อแกจะทำหรือไม่ทำตอนนี้เขาก็ตายไปแล้ว และที่ปู่เรียกแกสองคนมา ก็เพราะจะบอกให้รู้ว่าปู่จะจัดงานศพพ่อแกให้เงียบที่สุด เพราะปู่ไม่อยากให้คนมาขุดคุ้ยเรื่องในครอบครัวเรา นภาเป็นธุระจัดการเรื่องงานศพอเนกให้ด้วย”

“ได้ค่ะ คุณลุง”

“เอาล่ะ พวกแกไปได้แล้ว ปู่มีเรื่องจะพูดแค่นี้” พิพัฒน์โบกมือไล่

ทุกคนแยกย้ายกันออกไป พิพัฒน์หันมาบ่นกับปรารภ “นี่ขนาดฉันรักมันเหมือนลูก มันยังกล้าทำกับฉันขนาดนี้ เป็นเพราะเงินหรือปรารภ คนเราถึงยอมทำได้ทุกอย่าง”

“ผมว่าเป็นเพราะคนเราไม่รู้จักพอมากกว่าครับ”

ooooooo

เมย์เดินตามมาอธิบายกับเอไม่ให้โกรธภูบดีเพราะพ่อทำผิดจริง แต่เอไม่ยอมรับฟัง เขาตวาดใส่น้องสาวที่เข้าข้างคนอื่นแล้วเดินหนี เมย์มองตามพี่ชายอย่างหดหู่ แล้วปารมีกับนภาก็เดินตามมาเย้ยเมย์ว่ามีพ่อเป็นคนขี้โกง ก่อนพากันเดินเข้าบ้าน ทำให้เมย์ยิ่งเจ็บใจ

ครั้นมาถึงในบ้าน นภาก็บ่นกับลูกว่า อเนกไม่น่าคิดสั้นเลย ถึงเธอจะทะเลาะกับอเนกอยู่บ่อยๆแต่ก็ไม่ได้อยากให้เขาตาย

“แต่หนูก็เสียดายนะคะ มีโอกาสทั้งที มือปืนมันน่าจะยิงเมียพี่ภูให้ตาย” ปารมีหลุดปากออกมา แต่เมื่อเห็นสายตาของแม่ก็รีบกลบเกลื่อน “คือหนูพูดเล่นน่ะค่ะแม่ ก็แม่เคยบอกว่าอยากให้หนูเป็นสะใภ้คุณปู่ไม่ใช่หรือ”

“ไอ้นั่นก็ใช่ แต่แม่ไม่ได้หมายถึงต้องฆ่าแกงกันนะ”

“ถ้าไม่ฆ่าแกงเขา หนูก็คงหมดโอกาสล่ะค่ะแม่” ปารมีพูดอย่างมีความหมายแล้วเดินออก

นภามองตามนึกสงสัยว่า ทำไมพักนี้ลูกชอบพูดอะไรแปลกๆอยู่เรื่อย

ooooooo

เล่ห์ร้อยรัก ตอนที่ 7

อ่านเรื่องย่อ
นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement