advertisement

เล่ห์ร้อยรัก ตอนที่ 14

บทประพันธ์ อรพิน จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย วิลักษณา
24 ส.ค. 2555 14:22

ระหว่างธาวินกับบุญทันอยู่ในห้องผ่าตัด ตาลและเมย์ ต่างชะเง้อมองหน้าห้องด้วยความกังวล

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แม้จะหลายชั่วโมงแล้ว หมอก็ยังไม่ออกมา ยิ่งทำให้สองสาวทวีความหวาดวิตก และคิดไปต่างๆ นานา

“พี่ภูกับพี่วินจะเป็นอะไรไหมคะพี่ตาล” เมย์เอ่ย ขณะหายใจไม่ทั่วท้อง

“ตาลก็ไม่รู้ แต่หมอต้องช่วยเขาได้”

“ขออย่าให้พี่ภูเป็นอะไรเลย ถ้าพี่ภูตาย เมย์คงไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง ถ้าไม่นับพ่อกับคุณปู่ พี่ภูเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตเมย์ เขาทำให้เมย์มีความหวัง มีกำลังใจที่จะลุกขึ้นสู้กับปัญหา ขออย่าให้เขาเป็นอะไรเลยนะพี่ตาล” เมย์ทรุดลงนั่งร้องไห้

ตาลเข้ามากุมมือปลอบใจ “เขาต้องปลอดภัยค่ะ”

วินาทีนั้น หมอเปิดประตูออกมา สองสาวลุกพรวดไปถามอาการเกือบจะพร้อมกัน

“คุณภูบดีกับคุณธาวินปลอดภัยแล้วครับ”

สองสาวโผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ พวกเธอขอเข้าไปเยี่ยมสองหนุ่ม แต่หมอชี้แจงว่า รอให้คนไข้ย้ายไปพักฟื้นก่อนจะสะดวกกว่า แล้วขอตัวจากไป

“คราวนี้เราก็ยกโทษให้เขาสองคนได้แล้วนะพี่ตาล” เมย์หันมาเปรย สาวตาลส่งยิ้มให้แทนความคิดเห็นใดๆ

ครู่ต่อมา เจ้าหน้าที่ย้ายสองหนุ่มเข้าไปพักในห้องคนไข้ เมย์ตามไปเฝ้าคนรักด้วยความเป็นห่วง เธอแตะแก้มบุญทันอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มลืมตามองพลางเรียกหา

“น้องเมย์”

“ขอโทษค่ะ เมย์ไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่ภูตื่น”

“พี่ไม่ได้หลับ” บุญทันจับมือคนรักไว้

“พี่ภูเป็นยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหน”

“ที่เอว”

“หมอบอกว่าโชคดีที่กระสุนไม่ถูกเข้าที่สำคัญ”

“แล้ววินล่ะ”

“พี่วินก็ปลอดภัยค่ะ แต่ปารมีตายแล้ว”

บุญทันพยักหน้ารับรู้ แล้วถามหาคุณปู่

“คุณปู่ก็แอดมิทอยู่ห้องข้างๆ นี่ล่ะค่ะ พรุ่งนี้น่าจะลุกมาเยี่ยมพี่ภูได้ พี่ภูนอนพักเถอะนะคะ เมย์จะนั่งอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้”

“พี่ว่าเมย์นอนเถอะ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก”

“เมย์ไม่ง่วงค่ะ พี่ภูหลับเถอะ”

บุญทันดึงมือคนรักมาจูบ สาวเจ้าจุ๊บแก้มให้กำลังใจ ชายหนุ่มยิ้มปลื้ม พลางจับมือสาวเจ้าไว้ก่อนจะหลับตาลง

ส่วนธาวินนอนชะเง้อรอตาลมาเยี่ยม เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มนึกว่าเป็นตาล แต่กลายเป็นพยาบาลนำยาแก้ปวดมาให้ แม้จะผิดหวังอย่างแรง แต่ยังมีกำลังถามหา

“ภรรยาผมอยู่ข้างนอกรึเปล่าครับ”

“ไม่เห็นนะคะ มีแค่คุณเมย์ที่ตอนนี้อยู่กับคุณ

ภูบดี มีอะไรรึเปล่าคะ จะให้โทร.ตามไหม”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาคงมาเยี่ยมผม”

พยาบาลยิ้มให้ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ธาวินมองตาม พลางรำพึงออกมาเบาๆ “อย่าบอกนะ ว่าตาลจะไม่ ยกโทษให้เรา”

ooooooo

วันรุ่งขึ้น อาการบาดเจ็บทางกายธาวินดีขึ้น แต่อาการทางใจเหมือนยังไม่ได้รักษา ชายหนุ่มนอนรอคนรักมาเยี่ยม หวังเห็นรอยยิ้มเป็นโอสถรักษาใจ แต่คนที่เข้ามากลับเป็นเมย์

“มอร์นิ่งค่ะพี่วิน พี่ภูฝากให้เมย์มาเยี่ยมค่ะ เป็นไงบ้างคะเมื่อคืนหลับสนิทไหม”

ธาวินซ่อนความผิดหวังไว้ในใจ ทักทายเมย์ด้วยไมตรี ก่อนสารภาพเรื่องนอนไม่หลับในคืนที่ผ่านมา

“อ้าว ทำไมล่ะคะ อย่าบอกว่าพี่ตาลชวนคุยทั้งคืนนะ”

“ตั้งแต่พี่ฟื้นขึ้นมา พี่ยังไม่เจอตาลเลย”

“จริงหรือคะ เมื่อคืนตอนที่รอผ่าตัดพี่ตาลยังอยู่กับเมย์เลยนะคะ”

“เขาคงยังโกรธพี่อยู่”

“ไม่น่าโกรธแล้วมั้ง ตอนที่พี่วินถูกยิงพี่ตาลเขายังร้องไห้เลย เดี๋ยวเมย์โทร.หาเขาดีกว่า บางทีเขาอาจจะมีเรื่องอะไร” เมย์กดโทรศัพท์หาตาล

ด้านสาวตาล เธอยืนเหม่ออยู่หน้าบ้านได้ยินเสียงโทรศัพท์จึงเข้ามากดรับ

“ค่ะ คุณเมย์”

“พี่ตาลอยู่ไหนคะ มีคนป่วยต้องการกำลังใจด่วนค่ะ”

“อ๋อ ตาลอยู่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ”

“พี่ตาลไปทำอะไรที่ต่างจังหวัดคะ”

“ตาลมาพักผ่อนน่ะค่ะ คุณเมย์มีอะไรรึเปล่าคะ”

“แล้วพี่ตาลไม่มาดูพี่วินหรือคะ”

“เขาปลอดภัยแล้วนี่คะ ก่อนมา ตาลถามหมอ หมอ บอกว่าอีกสองวันก็กลับบ้านได้”

“คือเมย์หมายถึงว่าพี่ตาล...” เมย์พูดไม่ออก

“ขอพี่พูดกับตาลหน่อย” ธาวินขอโทรศัพท์ แล้วส่งเสียงอ้อนไปตามสาย “ตาล...นี่ตาลจะไม่ยกโทษให้ ผมจริงๆหรือ”

“ฉันเคยบอกคุณแล้วไงว่าไม่”

“ต้องให้ผมทำอะไรตาลถึงจะหายโกรธ หรือตาลอยากเห็นผมตายไปต่อหน้า ถึงจะยกโทษให้”

“ถึงคุณจะตาย ฉันก็ไม่ยกโทษให้ แค่นี้นะ” ตาลกดปิดโทรศัพท์

ธาวินหน้าสลดหันมาฟ้องเมย์ “เขาบอกว่าถึงผมตายเขาก็ไม่ยกโทษให้ผม”

เสียงธาวินเศร้าสร้อย เรียกความสงสารจากเมย์ได้ไม่น้อย แต่เธอก็ได้แต่แสดงความเห็นใจ และเข้าใจ ไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มเบื้องหน้าอาการดีขึ้นมาได้

ooooooo

เวลาเดียวกัน พิพัฒน์มาเยี่ยมบุญทันในห้อง พลางปรับทุกข์กับหลานชาย

“ปู่ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆว่าปารมีจะมีจิตใจโหดเหี้ยม ขนาดนี้ ถ้าปู่ไม่ยอมเซ็นเอกสารให้ เขาคงจะฆ่าปู่อีกคน”

“ผมผิดเองครับ ที่ไม่เชื่อสัญชาตญาณตัวเองตั้งแต่แรก ไม่งั้นคุณปรารภคงไม่ตาย”

“ไม่ใช่ความผิดของหลานหรอก ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงที่อ่อนหวาน เจียมเนื้อเจียมตัวอย่างปารมีจะเป็นฆาตกรที่อำมหิต”

“ปารมีคงคิดวางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว”

“ใช่ ตำรวจบอกว่าปารมีเป็นคนบงการฆ่าภาคิน แล้วก็พยายามหาทางฆ่าปู่มาแล้วครั้งหนึ่ง”

“ที่สนามกอล์ฟใช่ไหมครับ”

“ใช่ ปารมีให้สมยศจ้างคนมายิงปู่”

“ไม่รู้หัวใจเธอทำด้วยอะไรนะครับ ทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้”

“หวังว่าคราวนี้เรื่องร้ายๆ คงจะจบลงซะทีนะ”

พิพัฒน์เอ่ยพลางถอนใจ ขณะที่บุญทันมองปู่อย่างเข้าใจและเห็นใจ

ooooooo

ธาวินกับบุญทันนอนพักที่โรงพยาบาลสองวัน หมอก็อนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน

บุญทันดีใจมาก สีหน้าเบิกบานอย่างเห็นได้ชัด เมย์ตามดูแลไม่ห่าง ผิดกับธาวินที่เอาแต่นั่งเหม่อเพราะสาวตาลนอกจากไม่มารับแล้วยังไม่ยอมติดต่อมาเลย

“สงสารพี่วินนะคะ พี่ตาลไม่ยอมใจอ่อนเลย” เมย์แอบกระซิบกับคนรัก

“แต่พี่เชื่อว่าคนอย่างธาวินไม่ยอมแพ้ตาลง่ายๆ หรอก” บุญทันมองธาวินอย่างมั่นใจ

ครู่ต่อมา ธาวินหยิบโทรศัพท์มากดหาตาล แม้หวังจะริบหรี่ แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม สาวตาลนั่งอยู่ริมระเบียงบ้าน สายตาอยู่กับหนังสือทำเบเกอรี่ เมื่อโทรศัพท์ดังก็กดรับสาย “ฮัลโหล”

“นี่ผมนะตาล ธาวินสามีคุณ”

“คุณอย่ามาทำซี้ซั้วพูดนะ ฉันยังไม่เคยมีอะไรกับคุณ”

“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งไม่ได้หรือตาล”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่”

“ถ้าอย่างงั้นให้ผมได้เจอคุณอีกซักครั้งได้ไหม”

“เพื่ออะไร”

“ผมไม่รู้ว่าเพื่ออะไร แต่ถ้าคุณจะเลิกกับผม ผมก็อยากเห็นหน้าคุณอีกครั้ง ก่อนที่เราจะจากกัน”

“ก็ได้ ฉันอยู่หัวหิน ถ้าคุณอยากเจอก็มาหาฉันที่นี่”

“ได้ ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้” ธาวินกดวางสาย ส่วนตาลยืนอมยิ้มดีใจที่ชายหนุ่มจะมาง้อ

บุญทันกับเมย์ยืนมองอยู่ เห็นธาวินเดินไปที่รถจึงเข้ามาถามว่าจะไปไหน ชายหนุ่มตอบว่าจะไปหัวหิน

“พี่ตาลยกโทษให้แล้วหรือคะ”

“เปล่า พี่จะไปเจอหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย” ธาวินทำเสียงเศร้า เขาบอกลาบุญทันแล้วขึ้นรถออกไป

เมย์ใจคอไม่ดีบ่นกับคนรัก “ทำไมพี่วินพูดเป็นลางไม่ดีเลย ไปเจอครั้งสุดท้าย”

“มันอาจจะหมายความว่าต้องเลิกกันจริงๆมั้ง นี่ดีนะที่น้องเมย์ไม่ใจแข็งเหมือนตาล”

“ที่จริง เมย์ก็อยากทำแบบพี่ตาลเหมือนกัน แต่กลัวพี่ภูไม่ง้อแล้วหนีกลับไปอยู่อเมริกา”

“ไม่มีทางหรอก ถึงยังไงพี่ก็ต้องทำให้น้องเมย์ใจอ่อนให้ได้”

“จริงหรือ”

“จริงสิ พี่รักน้องเมย์ พี่ไม่มีวันหนีน้องเมย์ไปไหนหรอก”

“รักพี่ภูที่สุดในโลกเลย” เมย์จุ๊บแก้มบุญทันแล้วโผเข้ากอด

ooooooo

ระหว่างเดินทาง ธาวินครุ่นคิดถึงคำพูดของตาล พลางคิดหาวิธีงอนง้อให้สาวเจ้าหายโกรธ แล้วประโยคที่ว่า “ถึงคุณตายฉันก็ไม่ยกโทษให้” แวบเข้ามา

“ต่อให้เราตายก็ไม่ยกโทษให้งั้นหรือ” ธาวินคิดได้ เขาเปลี่ยนเกียร์เร่งความเร็วรถ

ไม่กี่ชั่วโมง ธาวินก็มาถึงบ้านริมทะเล ขณะนั้นตาลเดินคุยอยู่กับผู้รับเหมาก่อสร้างร้านเบเกอรี่ในฝัน เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา เธอหันไปบอกผู้รับเหมาว่า จะโทร.ไปนัดวันอีกที ผู้รับเหมารับคำเดินออกไป

“คุณอยากจะพูดอะไรก็พูดมาได้เลย” ตาลเริ่มรุกเมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน ธาวินยืนมองตาลนิ่ง แล้วถูกตาลตวาดซ้ำ “ว่าไง จะพูดหรือไม่พูด มายืนมองหน้าฉันอยู่ได้”

“ผมคงไม่มีอะไรจะพูดนอกจากบอกคุณว่า ผมรักคุณ”

“โอเค ฉันรับทราบ”

“แค่นี้แหละที่ผมอยากจะบอกคุณ” ธาวินหันหน้าจากคนรัก ค่อยๆเดินจากไปอย่างเชื่องช้า

ตาลมองตามด้วยความงง ไม่คาดฝันว่าชายหนุ่ม จะจากไปง่ายๆ เธอพึมพำออกมา “อะไร มาตั้งไกลพูดแค่นี้เองหรือ”

ธาวินเดินออกมาหน้าบ้าน วัยรุ่นสองคนขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นร้องบอกเพื่อน “เฮ้ย มันอยู่นั่นไง”

วัยรุ่นคนซ้อนท้ายโดดลงจากรถ ถือไม้หน้าสามวิ่งเข้าหาธาวิน “ซ่านักหรือไง เมื่อกี้มึงขับรถปาดกู”

“ใจเย็นน้อง ฉันขอโทษ”

“ขอโทษหรือ” วัยรุ่นฟาดไม้เข้าที่หน้าธาวิน

“โอ๊ย” ธาวินร้องลั่น

ตาลตามออกมาพอดี เธอยืนตะลึง เมื่อเห็นวัยรุ่นฟาดไม้ซ้ำที่ท้ายทอยธาวิน แล้วโดดขึ้นรถหนีไป ส่วนธาวินหมดสตินอนอยู่กับพื้น

“คุณวิน คุณวิน นี่มันเรื่องอะไรกัน” ตาลเข้ามาประคอง พลางตะโกนให้คนแถวนั้นช่วยเรียกรถพยาบาล

ooooooo

ธาวินถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ตาลเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องด้วยความเป็นห่วง สักครู่พยาบาลออกมาถามว่า เธอเป็นอะไรกับคนไข้

“เป็นภรรยาค่ะ เขาเป็นยังไงบ้างคะ”

“ตอนนี้คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ”

“แล้วอาการเขาเป็นยังไงบ้างคะ คือเขาถูกตีแรงมากน่ะค่ะ”

“ปลอดภัยดีค่ะ ให้นอนพักซักนิดเดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้ว”

“ไม่มีอะไรรุนแรงหรือคะ”

“ค่ะ ขอตัวนะคะ” พยาบาลเดินออกไป

ตาลถอนใจโล่งอก เธอตามไปดูธาวินในห้องคนไข้ เห็นเขาหลับอยู่ จึงย่องเข้าไปดูใกล้ๆ ธาวินรู้ตัวลืมตาขึ้น สาวตาลแกล้งทำปั้นปึ่ง

“คุณนี่หัวแข็งนะ ถูกตีขนาดนั้นไม่มีบาดแผลซักนิด อ้อ ฉันโทร.บอกคุณภูบดีให้มารับตัวคุณกลับกรุงเทพฯแล้วนะ”

ธาวินไม่โต้ตอบอะไร แถมมองหน้าตาลนิ่ง ทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จนตาลชักโมโห

“นี่ฉันพูดกับคุณ คุณไม่ได้ยินหรือ”

“ได้ยิน แต่ใครคือภูบดี”

“อย่ามาเล่นมุกนี้กับฉันนะ”

“แล้วคุณเป็นใคร” ธาวินมองตาลอย่างไม่ไว้ใจ

“นี่คุณวิน ฉันไม่สนุกกับคุณหรอกนะ”

“วิน...ผมชื่อวินหรือ แล้วคุณชื่ออะไร”

ตาลแทบช็อกรีบถามย้ำ “นี่คุณจำฉันไม่ได้จริงๆหรือ”

ธาวินส่ายหน้า สาวตาลยืนตะลึง

ooooooo

ตาลออกมายืนรอบุญทันกับเมย์อยู่หน้าโรง-พยาบาล ไม่นานทั้งสองก็มาถึง เมย์รีบถามอาการธาวิน ตาลหน้าสลดบอกว่า เขาปลอดภัยดี แต่จำอะไรไม่ได้เลย

“หมายความว่าไงจำอะไรไม่ได้เลย” บุญทันตกใจ

“คือ...เขาสมองเสื่อม”

เมย์กับบุญทันมองหน้ากันด้วยความตกใจ แล้วหันกลับมามองตาล เห็นเธอพยักหน้ายืนยัน ตาลพาบุญทันกับเมย์เข้ามาเยี่ยมธาวิน ชายหนุ่มมองทั้งสามอย่างระแวง บุญทันรีบแนะนำตัว

“ฉันภูบดีนะ แกจำฉันได้ไหม”

ธาวินมองแล้วส่ายหน้า

“แกพยายามนึกหน่อยสิ ฉันกับแกเป็นเพื่อนรักกันนะ”

ธาวินส่ายหน้าอีกครั้ง เมย์ดึงบุญทันออกแล้วเข้าแทนที่ “แล้วเมย์ล่ะคะ พี่วิน พี่วินจำน้องเมย์ได้ไหม”

ธาวินจ้องเมย์แล้วส่ายหน้าอีก...ตาลทำใจไม่ได้ สะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนรัก เธอบอกทั้งสองคนด้วยเสียงสั่นเครือว่า ธาวินจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ตัวเธอ บุญทันเป็นห่วงเพื่อนมาก เสนอว่าจะ

พาตัวเพื่อนกลับไปรักษาที่กรุงเทพฯ แต่ธาวินร้องลั่น ไม่ยอมไป

“ผมไม่รู้จักพวกคุณ พวกคุณอย่ามายุ่งกับผม”

“แต่ฉันเป็นเพื่อนแกนะไอ้วิน ตอนนี้แกความจำเสื่อม เราต้องพาแกไปรักษา”

“ผมไม่เชื่อคุณ คุณจะเอาผมไปฆ่า คุณต้องการมรดกผม”

“ไม่ใช่นะคะคุณวิน คุณภูเป็นเพื่อนคุณแล้วตาลก็เป็นเมียคุณ”

“ไม่! ผมไม่เชื่อ พวกคุณออกไปได้แล้ว ไม่งั้นผมจะให้เรียกตำรวจ พยาบาล...พยาบาล” ธาวินตะโกนเรียก

เมย์เห็นท่าไม่ดีชวนบุญทันกับตาลออกไปคุยกันข้างนอก ครั้นพ้นห้องคนไข้ บุญทันยืนยันเจตนาเดิม จะพาธาวินกลับไปรักษาที่กรุงเทพฯ เมย์ค้านเพราะธาวินคงไม่ยอมง่ายๆ

“ตาลว่าเอาอย่างนี้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวตาลจะโทร.ไปหาคุณหมอที่เคยรักษาเรื่องสมองคุณวินที่กรุงเทพฯ เชิญให้ท่านมาตรวจดูอาการที่นี่ก่อน”

“อืมม์ เอางั้นก็ได้” บุญทันเห็นด้วย

ตาลกดโทรศัพท์ เมย์กับบุญทันมองอย่างร้อนใจ

ooooooo

หมอจากกรุงเทพฯ เดินทางมาตรวจอาการธาวินในห้องพัก ตาล เมย์ และบุญทันยืนลุ้นอยู่หน้าห้อง สักพักหมอเปิดประตูออกมา

“คุณวินเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ”ตาลร้องถาม

หมอส่ายหน้า แต่ไม่ทันได้พูดอะไร เมย์ก็ด่วนสรุป “ไม่มีทางรักษาหรือคะ”

หมอส่ายหน้าอีก บุญทันร้อนใจ เสนอจะพาธาวินไปรักษาที่อเมริกา แต่ตาลไม่ยอม

“ไม่ค่ะ คุณภู ตาลจะไม่ให้คุณวินไปไหน”

“แต่คุณไม่ได้ยินที่หมอบอกหรือ ว่าหมอรักษาไม่ได้ คุณจะปล่อยให้วินเป็นคนสมองเสื่อมไปตลอดชีวิตงั้นหรือ”

“ไม่ใช่ค่ะ ตาลจะรักษาเขาเอง”

“รักษายังไงคะพี่ตาล พี่ตาลไม่ใช่หมอนะ”

“คุณหมอเคยบอกตาลว่า ถ้าเราช่วยกระตุ้นความทรงจำเขา เขาอาจจะหายได้ใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ”

“งั้นตาลจะทำทุกวิถีทางให้เขาหายค่ะ” ตาลเปิดประตูเข้าห้องไป

เมย์หันมาถามบุญทัน “แต่ถ้าพี่วินไม่หายล่ะคะ”

“ก็คงเป็นกรรมของมัน” บุญทันถอนใจ

คุณหมอมองบุญทันกับเมย์แล้วเอ่ยคำลา เพราะหมดหน้าที่แล้ว

“ขอบคุณนะครับคุณหมอ” บุญทันกับเมย์ยกมือไหว้

สาวตาลเข้ามานั่งข้างเตียงธาวิน เธอนึกถึงคำพูดของเขา “ถ้าผมจำอะไรในอดีตไม่ได้เลย ตาลจะยังรักผมอยู่ใช่ไหม”

“รักสิคะ ก็ตาลเป็นเมียคุณภูนะคะ ตาลจะไม่รักคุณภูได้ไง”

“ขอบคุณมากนะตาล ผมอยากให้ตาลรู้นะถึงผมจะจำไม่ได้ว่าผมรักตาลตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมจะรักตาลตลอดไป” ธาวินจับมือตาลขึ้นมาจูบ

ตาลน้ำตาซึมมองธาวินที่นอนหลับอยู่บนเตียง เธอจับมือเขามากุมแล้วยกขึ้นจูบ

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นพลางร้องโวยวาย “นี่คุณทำอะไรผม มาจูบมือผมทำไม”

“ก็ตาลบอกแล้วไงคะ ว่าตาลเป็นเมียคุณ ทำไมตาลจะจูบไม่ได้”

“ผมไม่เชื่อคุณหรอก คุณอย่ามาหลอกผม ถ้าเป็นเมียผมจริงคุณมีอะไรมายืนยัน”

“ไม่มีค่ะ”

“นั่นไง คุณจะมาหลอกเอามรดกผมใช่ไหม”

“นี่คุณวิน ฟังให้ดีนะคะ ตอนนี้คุณไม่มีมรดกอะไรเลย มีแต่ตัว เข้าใจรึเปล่าคะ”

“ผมน่ะหรือ มีแต่ตัว”

“ใช่ค่ะ เอาล่ะคุณไม่ต้องพูดมาก หมอให้กลับบ้านได้แล้ว คุณลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะได้กลับบ้านด้วยกัน”

“กลับบ้านหรือ แต่ผมไม่ไปกับคุณ”

“ถ้าคุณไม่ไปกับตาล คุณจะไปอยู่ที่ไหนคะ หรือว่าคุณจำได้ว่าบ้านคุณอยู่ไหน พ่อแม่คุณเป็นใคร เอาล่ะค่ะ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว” ตาลหยิบเสื้อผ้าส่งให้

ธาวินจำใจรับเสื้อผ้าถือไว้ แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ตาลมองตามด้วยความหนักใจ ยังคิดไม่ออกว่าจะเยียวยาคนรักให้ความทรงจำกลับคืนมาได้อย่างไร

ooooooo

สาวตาลพาธาวินมาพักบ้านริมทะเล หวังรักษาอาการด้วยการฟื้นความทรงจำ โดยการกระตุ้นให้คิดถึงเรื่องราวในอดีต

ชายหนุ่มยืนงงๆ หันมาถาม “นี่บ้านเธอหรือ”

“บ้านของเราค่ะ ไม่ใช่บ้านตาล ไปค่ะ เข้าบ้าน” ตาลจูงมือธาวินเดินเข้าไป

ในตอนเย็น ตาลลงทุนเข้าทำอาหารให้ธาวินทาน แต่เขายังนั่งเหม่อ ไม่ทานอะไรแถมอ้างว่า ตาลอาจใส่ยาพิษลงในอาหาร

“คุณจะบ้าหรือไง ตาลจะไปใส่ยาพิษให้คุณทำไม”

“ผมไม่รู้ว่าผมเชื่อคุณได้แค่ไหน คุณมาทำดีกับผมเพื่ออะไร”

“ไม่ได้เพื่ออะไรค่ะ แต่ที่ตาลทำเพราะว่าตาลรักคุณ”

“รักผม ทั้งๆ ที่คุณบอกว่าผมมีแต่ตัว ไม่มีสมบัติอะไรเลยหรือ”

“ค่ะ ตาลไม่ได้สนใจทรัพย์สมบัติอะไรของคุณ”

“นั่นไง ผมยิ่งไม่เชื่อใหญ่เลย ผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณเนี่ยหรือ จะมารักผู้ชายสมองเสื่อมที่มีแต่ตัว”

“คุณวินคะ ตาลชักจะหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ ถ้าคุณไม่กินก็ตามใจ” ตาลตักข้าวเข้าปาก เลิกสนใจธาวิน

ชายหนุ่มเห็นคนรักเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ก็เริ่มหิว ค่อยๆ

ตักอาหารใส่ปากบ้าง แต่ไม่วายเหลือบมองสาวตาลอย่างระแวง หญิงสาวเห็นอาการคนรักก็แอบถอนใจ

ครั้นทานอาหารเสร็จ ตาลเข้าไปเตรียมที่นอนให้ธาวิน รออยู่จนดึกชายหนุ่มก็ยังไม่ตามเข้ามา เธอลุกออกไปดู เห็นเขานอนหลับอยู่บนโซฟา จึงปลุกให้ไปนอนด้วยกันในห้อง

“ไม่เป็นไร เชิญคุณเถอะ ผมไม่ได้เป็นอะไรกับคุณจะไปนอนร่วมห้องกับคุณได้ยังไง”

“คุณวินคะ คุณจะให้ตาลทำยังไง คุณถึงจะเชื่อว่าตาลเป็นเมียคุณ ตาลรู้ค่ะ ว่ามันเป็นเรื่องยากที่อยู่ๆจะให้คุณเชื่อ แต่ขอให้เชื่อใจตาลได้ไหมคะ เชื่อในความรักที่ตาลมีให้คุณ นะคะ ขอให้เชื่อว่าตาลรักคุณ” ตาลเข้ามากอดธาวิน แต่เขายังเล่นตัวขอคิดดูก่อน

“ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวตาลจะเอาหมอนกับผ้าห่มออกมาให้คุณแล้วกัน” ตาลฝืนยิ้มเดินกลับเข้าห้อง

ooooooo

เช้าวันใหม่ ตาลตื่นขึ้นมาไม่พบธาวิน พบเพียงข้อความเขียนไว้ “ขอบคุณที่คุณรักผม แต่ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ ลาก่อน”

“ไม่ คุณวินคุณต้องไม่ทิ้งตาลไปนะ” ตาลวิ่งออกไปหน้าบ้าน มองซ้ายขวา เห็นชายหนุ่มเดินลงทะเลก็ตกใจ รีบตามไปดึงตัวไว้

“คุณวิน อย่านะคุณวิน นี่คุณจะทำอะไร ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้” ตาลตบหน้าชายหนุ่มหวังเรียกสติให้กลับมา

“โอ๊ย คิดสั้นอะไร ผมจะว่ายน้ำ แล้วคุณมาตบผมทำไม”

“เอ้อ ตาลคิดว่าคุณจะฆ่าตัวตายน่ะ”

“ผมน่ะหรือจะฆ่าตัวตาย แค่ผมจำอะไรไม่ได้ ผมไม่คิดฆ่าตัวตายหรอก”

“แล้วที่คุณเขียนจดหมายทิ้งไว้ หมายความว่าไง ที่บอกว่าลาก่อน”

“ผมมาคิดๆ ดูแล้ว ผมควรจะไปตามทางของผม”

“คุณวิน ตาลขอร้องล่ะ อย่าไปได้ไหม ตาลรักคุณนะ อยู่กับตาล เชื่อตาลสิคะ วันหนึ่งคุณจะต้องจำตาลได้ นะคะ อย่าทิ้งตาลไป” ตาลโผเข้ากอด

ชายหนุ่มอมยิ้ม “ก็ได้ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมไป ผมก็จะอยู่กับคุณ”

“ขอบคุณนะคะ ตาลรักคุณ”

“ถ้างั้นไปเล่นน้ำกับผมนะ” ธาวินจูงตาลลงเล่นน้ำทะเล

เมื่อขึ้นจากน้ำ ตาลชวนคนรักทานอาหารทะเล เพื่อทบทวนความหลัง แต่ธาวินกลับส่ายหน้าบอกว่าจำอะไรไม่ได้เลย

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้นึกไม่ออกพรุ่งนี้ก็อาจจะนึกออก ทานเยอะๆนะคะ” ตาลแกะกุ้งและปูให้

“ทำไมถึงต้องดีกับผมขนาดนี้”

“ก็บอกแล้วไงคะว่าตาลรักคุณ”

“แล้วก่อนที่ผมจะสมองเสื่อมผมรักคุณรึเปล่า”

“รักสิคะ รักมากด้วย คุณบอกตาลทุกวัน ก่อนที่คุณจะถูกตีจนสมองเสื่อมคุณยังมาบอกให้ตาลรู้ว่าคุณรักตาล แต่ตาลไม่ดีเอง ถ้าตาลไม่แกล้งโกรธคุณ คุณก็คงไม่ถูกตี” ตาลเสียงเครือนึกโทษตัวเอง

“แล้วทำไมคุณต้องแกล้งผม”

“ก็ตาลโกรธที่คุณหลอกตาลว่า คุณเป็นทายาทมหาเศรษฐี ตาลก็เลยอยากเล่นงานคุณกลับคืนบ้างเท่านั้น ถ้ารู้ว่าคุณจะเป็นแบบนี้ตาลไม่โกรธคุณหรอก”

“คุณพูดจริงหรือ”

“จริงสิคะ ที่จริงตาลยกโทษให้คุณตั้งนานแล้วด้วย”

“แล้วถ้าผมบอกคุณว่า ผมไม่ได้สมองเสื่อมคุณจะโกรธผมไหม” ธาวินเฉลยความจริง

“คุณว่าอะไรนะ...นี่คุณโกหกอีกแล้วหรือ” ตาลลุกขึ้น

“อ้าว ไหนบอกว่ารักผมทำไมเรื่องแค่นี้ต้องโกรธผมด้วย”

“คุณนี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆ ตาลไม่น่าหลงเชื่อคุณเลย” ตาลเดินหนี

“เดี๋ยวสิ จะไปไหนล่ะ” ธาวินดึงเธอมากอด

“ปล่อยนะ คุณมันจอมโกหก คนลวงโลก”

“อย่าโกรธผมเลยนะ ถ้าผมไม่หลอกตาล ผมจะรู้หรือว่าตาลรักผมแค่ไหน รู้ไหมว่าผมดีใจมากเลยนะ ที่รู้ว่าตาลยังรักผมอยู่”

“คุณนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ ตาลนึกสงสัยอยู่แล้วเชียว ว่าทำไมถูกตีแล้วไม่มีบาดแผล แถมยังสมองเสื่อมซ้ำสอง”

“หายโกรธผมแล้วนะ นะครับ”

“ก็บอกแล้วไง ว่ายกโทษให้ตั้งนานแล้ว” ตาลสะบัดตัวหนีอย่างเขินๆ

ธาวินยิ้มหน้าบานดึงตาลเข้ามากอดอีกครั้ง พร้อมให้สัญญา “ผมรักตาลนะ แล้วก็จะรักตลอดไป”

ooooooo

บุญทันรู้จากหมอว่า ธาวินแกล้งความจำเสื่อม เพราะอยากให้ตาลยกโทษ จึงมากระซิบบอกเมย์

“อะไรนะ หมายความว่าพี่วินแกล้งสมองเสื่อมหรือคะ”

“ใช่จ้ะ”

“อะไรกันเนี่ย ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้”

“ถ้าวินไม่ทำแบบนี้ ตาลเขาก็ไม่ยกโทษให้น่ะสิ”

“ใครบอกว่าเขาไม่ยกโทษให้ พี่ตาลเขาก็แค่ทำเล่นตัว”

“เมย์รู้ได้ไง”

“พี่ภูคะ เมย์เป็นผู้หญิงนะคะ ถ้าพี่ตาลไม่ยกโทษให้พี่วิน เขาไม่มีทางให้พี่วินตามไปหาเขาที่หัวหินหรอกค่ะ เฮ้อ พวกผู้ชายนี่ไม่รู้เรื่องอะไรบ้างเลย”

“จริงหรือ”

“ก็จริงน่ะสิคะ ว่าแต่พี่ภูน่ะร่วมมือกับพี่วินรึเปล่า”

“เปล่า พี่เพิ่งรู้จากหมอ”

“งั้นก็แล้วไป นึกว่าพี่ภูรู้เห็นเป็นใจกับเขาซะอีก”

“ถ้าพี่รู้แล้วทำไม”

“ไม่ทำไมหรอกค่ะ เมย์จะได้ไล่พี่ไปอีกคนน่ะสิ เมย์โทร.บอกพี่ตาลก่อนดีกว่า”

“ไม่ต้องโทร.หรอก ตาลเขารู้ความจริงแล้ว วินเพิ่งโทร.มาหาพี่”

“จริงหรือคะ ดีใจจัง ในที่สุดทุกอย่างก็จบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้งซะที”

“ใช่ แฮปปี้ซะที มาขอพี่กอดหน่อย” บุญทันดึงเมย์มากอดแถมหอมแก้มหนึ่งฟอด

ooooooo

เมื่อสองคู่ชู้ชื่นปรับความเข้าใจกันได้ ทั้งสี่ชวนกันมาเลี้ยงฉลองใหญ่ให้กับชีวิตที่ผ่านมา บุญทันหันมาเปรยกับธาวินเเบาๆ

“แกนี่มันแสบจริงๆ ไอ้วิน นี่ถ้าคุณหมอไม่บอกว่าแกแกล้งเล่นละครหลอกตาลล่ะก็ ฉันต้องคิดว่าแกสมองเสื่อมจริงๆแน่”

“เป็นไง ฉันเล่นได้เนียนไหม”

“เนียนมาก จนน้องเมย์ยังคิดว่าแกสมองเสื่อมจริง ร้องไห้บ่นสงสารตาลไม่หยุด จนฉันต้องบอกความจริง น้องเมย์ด่าแกยกใหญ่”

“อ้าว เป็นงั้นไป”

“แล้วนี่แกจะกลับอเมริกาเมื่อไหร่”

“คิดว่าเดือนหน้า”

“แล้วตาลว่าไงเขาจะไปกับแกรึเปล่า”

“ไป เขาบอกว่าฉันอยู่ไหน เขาก็จะอยู่ด้วย”

“ดีใจกับแกด้วย”

“ขอบใจ ฉันก็ต้องแสดงความยินดีกับแกเหมือนกัน ที่ได้กลับมาเจอคุณปู่ แถมยังได้เจ้าสาวมาเป็นของแถม” สองหนุ่มหยิบแก้วมาชน

“อะไรคะ ใครเป็นของแถมคะพี่วิน” เมย์กับตาลเข้ามาสมทบ ได้ยินแว่วๆจึงซัก

“เปล่าจ้ะ พี่บอกว่าน้องเมย์โชคดีที่ได้ภูมาเป็นของแถม”

“แต่เมื่อกี้เราไม่ได้ยินอย่างนี้นะ” ตาลเสียงเข้ม

“อย่าไปสนใจคำพูดของคนสมองเสื่อมเลย เชื่อถือไม่ได้”

“อ้าว ไอ้ภู ทำไมมาเล่นงานกันเอง”

“จริงของคุณภูค่ะ คุณวินเนี่ยเชื่อใจไม่ค่อยได้”

“ซวยเลยผม”

“นี่ดีนะคะที่เป็นพี่ตาล ถ้าเป็นเมย์ล่ะก็ รับรองพี่ภูได้สมองเสื่อมสมใจแน่” เมย์ทำเข้ม แล้วทั้งสี่ก็หัวเราะให้กันอย่างมีความสุข

ooooooo

เรื่องร้ายๆ ในบ้านวริทธิวรนันท์จบลง พิพัฒน์เรียกความสุขของทุกคนกลับคืนมาด้วยการจัดงานแต่งให้หลานทั้งคู่พร้อมกัน

ระฆังวิวาห์ดังกังวาน กลางบรรยากาศอวลอายแห่งรัก พิพัฒน์จูงมือตาลและเมย์เดินเข้ามาหาเจ้าบ่าว ที่ยืนรออยู่ข้างบาทหลวง

“ขอให้หลานทั้งสองดูแลหนูตาลกับยัยเมย์ยิ่งกว่าชีวิตนะ” พิพัฒน์ส่งตาลกับเมย์ให้สองหนุ่ม

“ครับคุณปู่ ผมจะดูแลตาลไปจนวันตาย”

“ผมสัญญาผมจะไม่ทำให้น้องเมย์ต้องเสียใจเพราะผม”

พิพัฒน์พยักหน้ารับ พลางส่งยิ้มปลื้มใจ ตาลมองหน้าธาวิน ชายหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าจูบหน้าผาก เช่นเดียวกับบุญทันที่บรรจงจูบหน้าผากเมย์

เมื่อเสร็จพิธีในโบสถ์ เจ้าสาวทั้งสองออกมาโยนดอกไม้ให้สาวๆ แล้วขึ้นรถเปิดประทุนออกไปพร้อมกับเจ้าบ่าวเจ้าเล่ห์ของพวกเธอ

ooooooo

-อวสาน-

เล่ห์ร้อยรัก ตอนที่ 14

อ่านเรื่องย่อ

เล่ห์ร้อยรัก

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement