วันอาทิตย์ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

เหมือนคนละฟากฟ้า ตอนที่ 7


30 พ.ค. 2560 09:30
4,285,598 ครั้ง

เหมือนคนละฟากฟ้า ตอนที่ 7

อ่านเรื่องย่อ

เหมือนคนละฟากฟ้า

แนว:

ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

วาสนา

บทโทรทัศน์โดย:

เบญจธารา

กำกับการแสดงโดย:

แมน เมธี

ผลิตโดย:

บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

แอนดริว เกร็กสัน, ภีรนีย์ คงไทย

ท่าทีสงสัยและคำพูดแปลกๆของกุสุมาทำให้โยทกาใจไม่ดี พยายามทำตัวห่างชัชรัณและปลีกตัวไปคุยกับภุชงค์ กิ่งกาญจน์ไม่คิดมากเพราะทั้งสองต้องทำงานด้วยกัน แต่ชัชรัณไม่คิดเช่นนั้น หึงหวงและคิดว่าทั้งสองกำลังหว่านเสน่ห์ใส่กัน ยิ่งกุสุมาบอกว่าภุชงค์นัดกินมื้อเย็นกับโยทกา ยิ่งของขึ้น

กฤตนัยมองคนนั้นทีคนนี้ทีงงๆ พอเดาได้ว่ากุสุมามีแผนบางอย่าง แต่ที่พูดไม่ออกคือคำพูดของกิ่งกาญจน์ ที่นอกจากจะไม่ระแวงโยทกากับชัชรัณ ยังสนับสนุนให้เขาจีบโยทกาอีกต่างหาก

กิ่งกาญจน์ถูกผ่องเรียกไปบ้านวริศรักษ์เย็น วันเดียวกัน ชัชรัณเลยต้องขับรถให้แบบไม่เต็มใจนัก เพราะโยทกาไม่กลับด้วย แต่มีนัดกินมื้อเย็นกับภุชงค์ กุสุมายืนมองการจัดเตรียมสถานที่ของภุชงค์ด้วยความพอใจ แต่กระนั้นก็อดกระแนะกระแหนตามประสาคนยังไม่มีความรักไม่ได้ ภุชงค์ไม่ถือสาแต่แกล้งแซว

“คุณไม่เคยมีแฟนใช่ไหม”

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคย”

“ตอบแบบนี้อาจแปลว่าก็ไม่ใช่ว่าจะเคย...จากที่คุณพูดถึงดอกไม้ ผมเดาว่าคุณโสด...โสดมานานแล้วด้วย”

“แค่พูดถึงดอกไม้เนี่ยนะ”

“พูดถึงดอกไม้แบบปลงๆ คุณไม่ใช่ผู้หญิงทั่วไปจริงๆ”

“เดี๋ยว...คุณกำลังบอกว่าฉันไม่ปกติใช่ไหม”

“ใช่...อย่าเพิ่งเดือด ผมไม่ได้ว่าคุณแปลก ผมกำลังบอกว่าคุณพิเศษที่ไม่มีโหมดเพ้อฝันเรื่องรัก”

“ฉันไม่ได้ปลงนะ แต่ฉันเข้าใจต่างหาก”

“ฟังดูดีแบบนี้ต่อคานรอได้เลย”

ระหว่างที่กุสุมากับภุชงค์ต่อปากต่อคำ โยทกาก็นั่งแท็กซี่มาถึงหน้าโรงแรมบลูมูน โดยไม่รู้เลยว่าเวนย์แอบตามมา เมื่อสบโอกาสก็จัดการโปะยาสลบและลากตัวเธอไปทางบันไดหนีไฟ!

สาเหตุที่ผ่องเรียกตัวกิ่งกาญจน์มาบ้านวริศรักษ์ก็เพื่อให้ช่วยงานบุญเนื่องในวันครบรอบวันเกิดของสินี ซึ่งปกติเธอกับชัชรัณจะทำบุญร่วมกันแค่สองคน กิ่งกาญจน์อาสาด้วยความเต็มใจ ชัชรัณไม่ชอบใจนักแต่ก็ขัดยายไม่ได้

และปีนี้ก็พิเศษกว่าทุกปี เมื่อผ่องอยากจัดงานใหญ่เพื่อระลึกถึงสินี โดยมีกิ่งกาญจน์เป็นแม่งาน ชัชรัณอยากค้านใจจะขาด แต่ไม่ทันได้ทำ ก็ต้องรีบออกจากบ้านไปโรงแรมบลูมูนเมื่อรู้ว่าโยทกาหายตัวไป!

ooooooo

เซมกับเจนจันทร์แวะมาโรงแรมบลูมูนเพื่อรอโยทกา แต่ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเพราะติดต่อโยทกาไม่ได้ เมื่อภุชงค์ทราบเรื่องก็พยายามตามหา แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา นอกจากมือถือของโยทกาที่ถูกทิ้งไว้!

นิพนธ์รีบเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาดู เห็นแค่ภาพโยทกาถูกลากตัวไปทางสระว่ายน้ำแต่มอง

ไม่เห็นว่าใครคือคนร้าย ชัชรัณโกรธมาก ยิ่งรู้ว่าไม่มีภาพ จากบันไดหนีไฟเพราะกล้องเสีย ยิ่งร้อนรนด้วยความเป็นห่วงโยทกา

เวนย์ย่ามใจมาก มั่นใจว่าไม่มีใครตามเจอ เมื่อเห็นว่าบันไดหนีไฟปลอดคนเลยคิดจะถ่ายรูปโป๊ของโยทกา โชคดีที่แม่บ้านกับพนักงานโรงแรมผ่านมาเห็นเลยช่วยเธอไว้ทันเวลา

ชัชรัณรีบไปหาและไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้โยทกา โดยเฉพาะภุชงค์ที่เขาตอกใส่หน้าไม่ยั้งให้รับผิดชอบกับเรื่องครั้งนี้ ภุชงค์เถียงไม่ออก เพราะครั้งนี้เขาพลาดจริงๆที่ดูแลระบบภายในโรงแรมบกพร่อง

โยทกามึนหัวมากแต่ก็ไม่มีอาการน่าเป็นห่วง เธอจำหน้าคนร้ายไม่ได้ แค่รู้สึกคุ้นๆ ชัชรัณที่พาเธอมาส่งคอนโดเซมกับเจนจันทร์ยืนยันให้แจ้งความ แต่เธอก็ยืนกรานปฏิเสธ

“คุณต้องแจ้งความ โดนขนาดนี้เราต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!”

“หน้าคนร้ายฉันก็ไม่เห็น กล้องวงจรปิดก็ไม่ชัด พนักงานที่ช่วยฉันก็จำหน้ามันไม่ได้ คุณจะเอาเรื่องกับใคร!”

“กับทางโรงแรมไง เขาจะต้องรับผิดชอบ เขาจะต้องหาตัวคนร้ายให้ได้ ชดเชยกับเรื่องเลวร้ายที่คุณได้รับ!”

“ฉันตัดสินใจไปแล้ว เราจะไม่พูดเรื่องนี้อีก”

“ถ้าไม่แจ้งความแล้วจะหาตัวคนร้ายได้ยังไง”

ชัชรัณมองมาอย่างคาดคั้น โยทกาเลยต้องอ้างแบบขอไปที

“ฉันไม่อยากให้แม่เป็นห่วง!”

“ถ้าให้คนร้ายลอยนวล มันจะกลับมาเล่นงานคุณเมื่อไหร่ก็ได้ คุณห่วงตัวเองบ้างไหม!”

“ฉันคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกน่ะ ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่!”

สองหนุ่มสาวเถียงกันหน้าดำหน้าแดง เซมกับเจนจันทร์ได้แค่มองหน้ากันเครียดๆ ก่อนที่เสียงมือถือของโยทกาจะดังขึ้น ภุชงค์นั่นเองที่โทร.มาถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วง โยทการับไปพูดตามมารยาทว่าเธอดีขึ้นแล้ว แต่ชัชรัณที่กำลังหัวเสียคิดว่าเธอไม่ยอมแจ้งความเพราะภุชงค์

“คุณห่วงนายภุชงค์ขนาดนี้เลยเหรอ”

“ถ้าบลูมูนมีปัญหามันจะกระทบถึงบริษัทเรา”

“ผมไม่แคร์! ความปลอดภัยของคุณสำคัญกว่า”

“ก็ฉันยังไม่เดือดร้อน แล้วคุณจะเดือดร้อนทำไม!”

พูดจบก็ปึงปังเข้าห้องตัดบท ชัชรัณทำท่าจะตามไป เซมกับเจนจันทร์ต้องห้ามไว้ และขอเวลาให้โยทกาได้ใคร่ครวญทุกอย่าง ชัชรัณถึงยอมรามือ แต่ก็ไม่วายกำชับให้โทร.หาเขาทุกเวลาหากต้องการความช่วยเหลือ

ooooooo

โยทกาตัดสินใจค้างคอนโดเซมกับเจนจันทร์เพราะไม่อยากตอบคำถามแม่ แต่กรรณิการ์ก็อดห่วงไม่ได้ เพ็ญศรีผ่านมาได้ยินสองแม่ลูกคุยกันก็แกล้งพูดกระทบกระเทียบ

“บ้านวริศรักษ์ไม่เคยมีใครมีความประพฤติเสื่อมเสีย โดยเฉพาะผู้หญิงสาวๆ”

กิ่งกาญจน์ที่เดินมาชมสวนเห็นท่าไม่ดี พยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์

“กิ่งว่ามันไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอกค่ะ คุณน้าอย่ากังวลไปก่อนเลยนะคะ”

แต่มีหรือเพ็ญศรีจะยอมจบ แขวะไม่เลิก “ผู้หญิงสมัยนี้มันไวไฟ หาดีอย่างหนูกิ่งยาก แต่อย่างว่า...มันอยู่ที่ต้นแบบ ลูกยังไงก็ต้องเหมือนแม่ เห็นด้วยไหมคะคุณกรรณิการ์”

“ถ้าคุณศรีคิดแบบนั้น ฉันก็อยากจะเห็นต้นแบบของคุณศรีนะคะ”

กรรณิการ์ไม่ยอมให้ใครดูถูกลูกสาว ตอกกลับไม่ไว้หน้า เพ็ญศรีโกรธมากและคงมีเรื่องกันแล้ว ถ้ากิ่งกาญจน์จะไม่จับแยก และชัชรัณกลับถึงบ้านพอดี

ชัชรัณรู้สึกผิดมากที่เห็นกิ่งกาญจน์ยังรอ แถมไม่ซักไซ้เรื่องเขาหายตัวกะทันหันอีกต่างหาก แต่กระนั้นเขาก็เลือกไม่บอกความจริงว่าเขารีบไปเพราะเรื่องโยทกา แต่อ้างว่าเป็นธุระด่วนของเพื่อนเก่าสมัยเรียนที่อังกฤษ...

โยทกาพยายามคิดหัวแทบแตก แต่ก็จำไม่ได้ว่าใครคือคนร้ายโปะยาสลบ เซมกับเจนจันทร์แนะให้แจ้งความ เพราะดูท่าคนร้ายจะไม่ได้สุ่มเลือกเหยื่อ แต่จงใจเลือกเธอเป็นเป้าหมาย

การคาดการณ์ของสองพี่น้องไม่เกินจริงเลย โยทกาได้รับภาพถ่ายตัวเองถูกปลดกระดุมจากคนร้ายที่ยังคงเป็นปริศนา โดยไม่รู้เลยว่าคนร้ายคนนั้นก็คือเวนย์ และครั้งนี้นอกจากโยทกาแล้ว เวนย์ก็มีเป้าหมายใหม่คือชัชรัณ คู่กรณีหนุ่มที่เคยมีเรื่องชกต่อยกับเขาในงานแสดงสินค้าที่ออสเตรีย

ภุชงค์วุ่นวายกับเรื่องโยทกาเกือบทั้งคืน คำพูดตำหนิรุนแรงของชัชรัณทำให้เขาเครียดจัด ต้องเรียกตัวผู้จัดการโรงแรมมาสั่งงานและคาดโทษ หากยังไม่สามารถแก้ไขกล้องวงจรปิดทั่วโรงแรมให้ได้ภายในพรุ่งนี้เช้า

กุสุมาเฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยความสนใจ เรื่องชัชรัณกับโยทกานั้นไม่ต้องสงสัย ส่วนอาการคล้ายคนอกหักของภุชงค์ทำให้เธอเห็นใจไม่น้อย แต่ยังตีหน้านิ่ง แกล้งแหย่ให้เขาอารมณ์ดี

ภุชงค์ยื่นมือไปรับของว่างที่กุสุมาเอามาฝาก ซึ้งในความห่วงใยและก็อยากรู้ความเห็นเธอ

“คุณว่าผมยังมีหวังไหม”

“ยังต้องถามฉันอีกเหรอ”

“บางที...คุณต้องรู้จักปลอบใจตามมารยาทบ้างนะ”

“ความหวังลมๆแล้งๆ มันทำร้ายคนเสมอนะ...”

ooooooo

ผ่องเห็นอาการของชัชรัณก็รู้ว่าไม่เต็มใจเรื่องงานของสินี เลยคิดแผนร้ายจะกดดันและปั่นหัวเหมือนเคย มาลัยรู้ทันและอยากจะห้าม แต่ผ่องก็ไม่ฟัง รั้นจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างของวริศรักษ์มาเป็นของตนแต่เพียงผู้เดียว

“ฉันเคยอยู่ที่นั่น ที่นี่มันเคยเป็นของฉัน”

“ทุกวันนี้มันก็ยังเป็นของคุณท่านอยู่นะคะ”

“วริศรักษ์ของฉัน...มันแปดเปื้อนตั้งแต่วันที่ไอ้สวะนั่นมันหลอกสินี มันใช้วิธีสกปรกยึดวริศรักษ์ไปเป็นของมัน ทุกวันที่ฉันตื่นขึ้นมา ศักดิ์ศรีของฉันมันด้อยค่าลงทุกครั้งที่เห็นเศษสวะกับกาฝากลอยหน้าอยู่ในบ้านของฉัน ทุกวันนี้ฉันมีชีวิตเพื่อรอเห็นวริศรักษ์กลับมามีเกียรติเหมือนเดิมอีกครั้ง ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของฉันคืนมา!”

มาลัยกลัวใจเจ้านายสาวใหญ่มาก แต่ไม่ทันซัก ชัชรัณก็ออกมาหายายเสียก่อน ผ่องเลยรีบปรับสีหน้าจากเคียดแค้นเป็นหญิงชราใจดีทันที

“คิดถึงเมื่อก่อนตอนชัชเล็กๆ ทุกเช้า...แม่ของชัชกับชัชจะมาปลุกยายที่ห้อง”

“คุณแม่อยากให้คุณยายได้ออกกำลังน่ะครับผมก็ชอบนะครับเดินเล่นในสวนด้วยกัน”

“หลังจากแม่ของหลานไม่อยู่ ทุกเช้าของยายก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป ชัชคือสิ่งเดียวที่ทำให้ยายยังอยากมีชีวิตอยู่ ได้เห็นชัชเป็นอย่างที่ยายตั้งใจเมื่อไหร่ วันนั้นยายคงตายตาหลับ”

ชัชรัณอึดอัดใจมาก รู้ดีว่ายายจะพูดอะไร และก็จริงดังคาด ผ่องพยายามกล่อมให้เขาคบหาดูใจกับ

กิ่งกาญจน์อย่างจริงจัง ก่อนจะโชว์แหวนแต่งงานที่สวมติดนิ้วมาตลอด

“ยายใส่ติดนิ้วมาสี่สิบปี จนบางครั้งยายก็ลืมไปว่าสวมมันไว้ ถ้าวันหนึ่งมันหายไปยายคงเสียดาย”

“มันราคาสูงเหรอครับ”

“ราคาของมันไม่สำคัญเท่ากับความทรงจำของยายกับตาที่อยู่ในนี้ บางครั้งเวลาที่มันใกล้ตา อาจจะไกลใจ แต่ถ้าวันไหนที่มันไกลตา...เราก็อาจจะต้องเสียใจ...ยายไม่อยากให้ชัชเสียใจนะลูก”

“คุณยายครับ...ผมวางกิ่งไว้เป็นเพื่อนมายี่สิบปี มันยากจะเปลี่ยน”

“ยายแค่อยากให้ชัชพิจารณาหนูกิ่งบ้าง...แดดเริ่มออกแล้ว ชัชพายายเข้าไปในตึกหน่อยนะ...”

โยทกาไปทำงานแต่เช้า เจอกิ่งกาญจน์ที่มาถามความคืบหน้าเรื่องงานของโรงแรมบลูมูน

“คุณภุชงค์โอเคกับรายชื่อแขกทั้งหมดที่จะเชิญมาในงานแถลงข่าวการรีแบรนด์โรงแรมบลูมูน โยเห็นแล้วยังทึ่งเลย รายชื่อในคอนแทกต์ของคุณกิ่งคงสร้างกระแสให้งานได้ไม่น้อย”

“ฝ่ายพีอาร์เป็นทั้งด่านหน้าหรือกองหนุนที่แข็งแรงได้ก็เพราะคอนเน็กชั่นนี่ล่ะค่ะ”

“สวยสมบูรณ์แบบทั้งชาติกำเนิดและความสามารถ คุณกิ่งกับคุณชัชเหมาะกันมากนะคะ”

ชื่อของชัชรัณทำให้กิ่งกาญจน์ยิ้มหวาน ก่อนจะพูดถ่อมตัว “คนเราไม่ได้สมบูรณ์แบบทุกคนหรอกค่ะ วันนี้รวย พรุ่งนี้อาจจะจนก็ได้ แต่กิ่งเชื่อว่าความสามารถในการทำงานทำให้เราไม่อดตายแน่นอน!”

ooooooo

ชัชรัณขัดคำสั่งผ่องไม่ได้เลยต้องดำเนินการเรื่องงานของสินี และเขาก็เลือกมูลนิธิเพื่อนไทยของอาภา เพื่อนเก่าของสินีที่เมื่อครั้งมีชีวิต เธอช่วยเหลือมาตลอดเป็นไฮไลต์ ด้วยการจัดงานประมูลภาพการกุศล

กิ่ง​กาญจน์​เป็น​หัวหน้า​ฝ่าย​ประชาสัมพันธ์​ที่​มี​สาย​สัมพันธ์​อัน​ดี​กับ​นักข่าว​และ​ผู้คน​มากมาย​ใน​หลาย​วงการ ชัชรัณ​เลย​ไว้ใจ​ให้​เธอ​เป็น​แม่​งาน โยท​กา​รับคำ​สั่ง​มา​อีก​ที​ให้​ช่วย​ประสาน​งาน​เรื่อง​จัด​งาน​และ​สถาน​ที่

ซึ่ง​เธอ​ก็​ตอบ​รับ​ด้วย​ความ​เต็มใจ คง​มี​ลิลลี่​ลิ่ว​ล้อ​ของ​เพ็ญ​ศรี​ที่​โวยวาย​ตาม​ประสา​พวก​ชอบ​เกี่ยง​งาน

โยท​กา​หมกมุ่น​กับ​งาน ทั้ง​งาน​โรงแรม​บลู​มูน​และ​งานการ​กุศล​ของ​สิ​นี โดย​ไม่​รู้​เลย​ว่า​กุสุมา​แอบ​นำ​ภาพ​ที่​แอบ​ถ่าย​เมื่อ​คืน ตอน​ชัชรัณ​ประคอง​เธอ​ออก​จาก​โรงแรม​มา​คุย​กับ​กฤต​นัย

“ป้อง​เชื่อ​ว่า​สอง​คน​นี้​ไม่ได้​เป็น​แค่​เพื่อน​ร่วม​งาน​หรือ​ว่า​พี่น้อง​แน่นอน​ค่ะ​พี่​กฤต”

“ป้อง​คง​ไม่ได้​ส่ง​ภาพ​นี้...”

“ป้อง​รู้​ว่า​พี่​กิ่ง​รัก​คุณ​ชัช​มาก...ถ้า​พี่​กิ่ง​กับ​คุณ​ชัช​จะ​หมั้น​กัน​จริงๆ ป้อง​ไม่​อยาก​ให้​พี่​กิ่ง​เสียใจ”

กุสุมา​ไม่ได้​คิด​จะ​ส่ง​ภาพ​นั้น​ให้​กิ่ง​กาญจน์​ดู แต่​อยาก​หา​ทาง​อื่น​มาก​กว่า​เตือน​เพื่อน​สาว​รุ่น​พี่ กฤต​นัย​เห็นดี​ด้วย เพราะ​แม้​เขา​จะ​ไม่​อยาก​ให้​กิ่ง​กาญจน์​แต่งงาน แต่​ก็​ไม่​อยาก​ทำร้าย​ใจ​เธอ​เช่น​กัน

อาภา​ประทับใจ​การ​จัดการ​ของ​ชัชรัณ​กับ​กิ่ง​กาญจน์​มาก​เลย​พา​ไป​เลี้ยง​ขอบคุณ โยท​กา​ปฏิเสธ​จะ​ไป​ด้วย ได้​แต่​มอง​ตาม​เศร้าๆ ต่าง​จาก​ปุ้ม​ลูกน้อง​ใน​ทีม​ที่​มอง​ตาม​ชัชรัณ​กับ​กิ่ง​กาญจน์​ด้วย​ความ​ปลื้ม​ใจ ก่อน​จะ​เล่า​ให้​โยท​กา​ฟัง​เรื่อง​นง​นิจ อดีต​เลขา​และ​คน​รัก​ของ​ชัชรัณ​ที่​ต้อง​เลิก​รา​อย่าง​กะทันหัน​โดยที่​ไม่​มี​ใคร​รู้​เหตุผล!

ภาพ​ข่าว​สังคม​เมื่อ​หลาย​ปี​ก่อน​ที่​ปุ้ม​เอา​มา​ให้​ดู มี​ภาพ​นง​นิจ​ควง​คู่​ออกงาน​กับ​ชัชรัณ​อย่าง​เปิดเผย สีหน้า​ของ​ชาย​หนุ่ม​ดู​ผ่อนคลาย​และ​มี​ความ​สุข โยท​กา​อ่าน​เนื้อหา​ข่าว​ด้วย​ความ​สนใจ ก่อน​จะ​รีบ​เก็บ​แทบ​ไม่ทัน เมื่อ​จู่ๆกฤต​นัย​ก็​โผล่​มา​พร้อม​กิ่ง​กาญจน์ เพื่อ​ขอ​ให้​เธอ​ไป​ดู​สถาน​ที่​จัด​งาน​ของ​สิ​นี​ด้วย​กัน

สถาน​ที่​จัด​งาน​เป็น​โรงแรม​ใน​เครือ​บลู​มูน เมื่อ​ภุชงค์​รู้​เรื่อง​ก็​แอบ​สั่ง​ให้​คน​ของ​โรงแรม​ตอบ​รับ โดยไม่คิด ​ค่า​เช่า​สถาน​ที่​และ​เสนอ​ตัว​เป็น​สปอนเซอร์ กิ่ง​กาญจน์​ดีใจ​มาก ยิ่ง​เห็น​โยท​กา​ตั้งใจ​และ​ทุ่มเท​กับ​ทุก​รายละเอียด ยิ่ง​ประทับใจ กฤต​นัย​เห็น​ดังนั้น​ก็​อด​ไม่ได้​จะ​พูด​เหมือน​เตือนสติ​โยท​กา

“กิ่ง​เขา​ดู​สดใส​ขึ้น​นะ​ครับ กิ่ง​ชม​คุณ​ให้​ผม​ฟังบ่อยๆ กิ่ง​มี​เพื่อน​ไม่​มาก​แต่​เขา​ให้​ใจ​กับ​คน​ที่​เขา​มอบ​มิตรภาพ​ให้​เต็ม​ร้อย​ทุก​คน เขา​นับ​คุณ​เป็น​เพื่อน​ที่​ไว้ใจ...ความไว้ใจ​มัน​สำคัญ​นะ​ครับ โดยเฉพาะ​คน​ที่​เรา​นับ​ว่า​เป็นเพื่อน...”

นอกจาก​โยท​กา​แล้ว กิ่ง​กาญจน์​ก็​อยาก​ให้​เถกิง​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​งาน​ครั้ง​นี้ แต่​ชัชรัณ​ก็​ค้าน​หัวชนฝา

“ผม​ไม่​อยาก​ให้​คน​อื่น​เข้า​มา​ยุ่ง​กับ​งาน​ของ​แม่”

“ชัช...​กิ่ง​เชื่อ​นะ​ว่า​คุณ​ลุง​ก็​คิดถึง​คุณ​น้า​สิ​นีถ้า​ท่าน​รู้...ท่าน​ต้อง​อยาก​ช่วย”

“แต่​ผม​ไม่​ต้องการ!”

กิ่ง​กาญจน์​หน้าเสีย ชัชรัณ​เลย​ได้สติ​ว่า​ใส่​อารมณ์​เกินไป

“ผม​ขอโทษ...แต่​ผม​ไม่​อยาก​ได้​รับ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​เขา กิ่ง​เข้าใจ​ผม​ใช่​ไหม”

“กิ่ง​เข้าใจ​ค่ะ กิ่ง​จะ​พยายาม​ทำให้​ดี​ที่สุด​นะ​คะ”

“ผม​ขอ​ให้​กิ่ง​ช่วย​เพราะ​ผม​เชื่อ​ว่า​กิ่ง​ทำได้”

“ถ้า​ชัช​เชื่อ...กิ่ง​จะ​ไม่​ทำให้​ชัช​ผิดหวัง”

ooooooo

งาน​กุศล​ของ​สิ​นี​เป็น​งาน​ประมูล​ภาพ​วาด​คนดัง​เพื่อ​นำ​ราย​ได้​ไป​ช่วยเหลือ​มูลนิธิ​เพื่อน​ไทย​ของ​อาภา กิ่ง​กาญจน์​เลย​คิด​จะ​นำ​ภาพ​วาด​ของ​สิ​นี​ออก​แสดงด้วย ผ่อง​อนุญาต​แต่​ไม่​ให้​ขาย​เพราะ​อยาก​เก็บ​ผล​งาน​ของ​ลูก​สาว​ไว้

เพ็ญ​ศรี​น้อม​รับคำ​สั่ง​เหมือน​เคย ก่อน​จะ​ออก​ไป​มี​เรื่อง​กับ​เด็ก​ใน​บ้าน​ที่​หยิบ​นิตยสาร​ที่​มี​รูป​เถกิง​กับ​กรรณิการ์​ขึ้น​ปก​มา​ชื่นชม นิตยสาร​ของ​กรรณิการ์​ถูกฉีกทิ้ง​อย่าง​ไม่​มี​ชิ้น​ดี แต่​กระนั้น​เพ็ญ​ศรี​ก็​ยัง​อารมณ์​ค้าง​และ​ไป​ระบาย​กับ​ศิริ​พร​สาว​ใหญ่​ที่​รับหน้า​ที่​ดูแล​เรื่อง​ค่า​เช่า​ใน​ชุมชน​มี​สุข​ของ​ผ่อง

เพราะ​เพ็ญ​ศรี​ประกาศ​จะ​ขึ้น​ค่า​เช่า ศิริ​พร​เลย​ต้อง​มา​บีบ​เอา​กับ​ชาว​บ้าน​ใน​ชุมชน ยาย​ละมุด​ไม่​ยอม​เหมือน​เคย และ​หวิด​จะ​มี​เรื่อง​ตบ​ตี ถ้า​โยท​กา​จะ​ไม่​โผล่​มา​ห้าม​ไว้

เพ็ญ​ศรี​มา​ถึง​ชุมชน​มี​สุข​เวลา​เดียวกัน สั่ง​ให้​จับ​ชาว​บ้าน​ที่​แข็ง​ขืน​เข้า​คุก โยท​กา​ปรี่​ไป​ขวาง​และ​ประกาศ​กร้าว​จะ​ทำ​ทุก​ทาง​เพื่อ​ปกป้อง​ทุก​คนใน​ชุมชน​และยาย​ละมุด​หาก​ไม่ได้​รับ​ความ​เป็น​ธรรม

สภาพ​ของ​ยาย​ละมุด​ทำให้​เพ็ญ​ศรี​นึก​รังเกียจ และ​ไม่​รอ​ช้า​จะ​เหยียดหยาม​ตาม​ประสา​พวก​ชอบ​ดูถูก

“นี่​ยาย​ของ​เธอ​สิ​นะ รากเหง้า​มัน​เสื่อม​แบบ​นี้ถึง​ได้​เน่า​กัน​ตั้งแต่​แม่​ยัน​ลูก”

“อ๋อ...คน​นี้​สิ​นะ​ที่​เป็น​คุณ​น้า​ผู้ดี​หางแถว​ของ​คุณ​ชัช แห​ม่...​ราศี​ตัว​อิจฉา​จับ​ทีเดียว”

“ฉัน​ไม่​ใช่​ตัว​อิจฉา!”

“ยาย​หมาย​ถึง​ใคร​เหรอ​คะ​ตัว​อิจฉา” โยท​กาแกล้ง​ถาม

“ก็​ผู้หญิง​ที่​มัน​หวัง​จับ​พ่อคุณ​ชัช ​แต่​เขา​ไม่​เอา ยอม​เป็น​ขี้ข้า​เพื่อ​เป็น​ผู้ดี​ปลาย​แถว​คน​นี้​ไม่​ใช่​เหรอ”

เพ็ญ​ศรี​ปรี๊ด​แตก จะ​เอาเรื่อง​ยาย​ละมุด โยท​กา​รีบ​ขวาง เลย​เกือบ​โดน​ลูกหลง​แทน

“ถ้า​แตะ​หลาน​กู มึง​ได้​เลือด​แน่ แก่​อย่าง​กู​ไม่​มี​อะไร​จะ​เสีย​เว้ย!”

ยาย​ละมุด​ประกาศ​กร้าว​เอาจริง ศิริ​พร​รู้​ฤทธิ์​แม่​ค้า​ขนมจีน​ดี ไม่​อยาก​มี​เรื่อง แต่​ก็​ถูก​เพ็ญ​ศรี​บังคับ

“หุบปาก! ที่​นี่​เป็น​ที่​ของ​คุณ​ผ่อง ว​ริ​ศ​รักษ์ เจ้าของที่​จะ​ทำ​อะไร​ก็ได้ ใคร​มี​ปัญหา ฉัน​จะ​ไล่​ออก​ให้​หมด!”

เหล่า​ชาว​บ้าน​เงียบกริบ กลัว​ถูก​ไล่​ที่ โยท​กา​พยายาม​ทักท้วง แต่​ก็​ถูก​เพ็ญ​ศรี​บอกปัด​อย่าง​ไม่​ไยดี

“ช่วย​ไม่ได้...คน​ที่​ฉัน​นับ​ว่า​เป็น​ศัตรู มัน​ไม่​มี​วัน​ได้​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​แน่!”

ระหว่าง​ที่​โยท​กา​รับมือ​เพ็ญ​ศรี กิ่ง​กาญจน์​ทุ่มเท​กับ​งาน​ของ​สิ​นี​จน​กฤต​นัย​กับ​ชัชรัณ​อด​ทึ่ง​ไม่ได้

“งาน​นี้​แก​รับผิดชอบ​ค่า​ใช้​จ่าย​ทั้งหมด​เลย​เหรอ”

“ครับ...ผม​อยาก​จะ​ทำ​ครั้ง​นี้​เพื่อ​แม่”

“ทำไม​ไม่​ให้​คุณ​ลุง​ช่วย ถ้า​ชัช​เอ่ย​ปาก...”

“ผม​แค่​อยาก​สาน​ต่อ​สิ่ง​ที่​แม่​ทำ ไม่ได้​อยาก​พี​อาร์​ว​ริ​ศ​รักษ์​หรือ​แม้แต่​ตัว​เอง ผม​ถึง​ต้อง​อาศัย​คอน​เน็กชั่น​ของ​กิ่ง”

กิ่ง​กาญจน์​ปลื้ม​มาก​ที่​ได้​ทำ​เพื่อ​ชัชรัณ กฤต​นัย​ได้​แต่​มอง​มา​อย่าง​อ่อนใจ รู้​ดี​ว่า​น้อง​สาว​นอก​ไส้​เต็มใจแค่ไหน ต่าง​จาก​ชัชรัณ ที่​แม้​จะ​ไม่ได้​คิด​หลอก​ใช้ แต่​ก็​ดูเหมือน​จะ​ยอม​รับ​เธอ​ใน​แบบ​เพื่อน​แสน​ดี​ที่พึ่ง​พา​ได้​มาก​กว่า

ooooooo

เพ็ญ​ศรี​รู้​ว่า​กรรณิการ์​จะ​ไป​ร่วม​งาน​กุศล​ของ​สิ​นี​พร้อม​เถกิง เลย​คิด​จะ​ฉีกหน้า​กลาง​งาน​ด้วย​การ​ยืม​มือ​อรัญญา​กับ​สิทธิ คู่กรณี​เก่า​ที่​เคย​จ้าง​มา​ใน​งาน​แต่ง แต่​สิทธิ​กลัว​คำ​ขู่​ของ​เถกิง​เลย​บอก​ให้​เมีย​ปฏิเสธ อรัญญา​เลย​หา​ทาง​ไป​คุย​กับ​คุณหญิง​ละออง ซึ่ง​ไม่รีรอ​จะ​ร่วมมือ​เพราะ​อยาก​เล่น​งาน​เถกิง

ข่าว​ดี​จาก​อรัญญา​ทำให้​เพ็ญ​ศรี​ยินดี​มาก แม้​จะ​ไม่ได้​เป็น​ตาม​แผนที่​คิด​ตอน​แรก แต่​ได้​คุณหญิง​ละออง​รับรอง​ก็​เบาใจ เชื่อ​แน่​ว่า​อีก​ฝ่าย​ยอม​ร่วมมือ​เพราะ​อยาก​เอาหน้า​กับ​ผ่อง

“อีก​ไม่​นาน​เรา​ก็​จะ​ดอง​กัน​แล้ว​นี่​นะ แต่​ถ้า​เป็น​ข่าว​ขึ้น​มา ทาง​คุณ​ผ่อง​จะ​โอ​เค​เหรอ​คะ”

“กำจัด​ปลิง​ไป​ได้ ว​ริ​ศ​รักษ์​ก็​จะ​สูง​ขึ้น ศรี​เชื่อ​ว่า​ถ้า​คุณ​ท่าน​รู้​ก็​ต้อง​รู้สึก​ขอบคุณ​คุณ​ละออง​แน่นอน​ค่ะ”

“กำจัด​ปลิง​แลก​กับ​การ​เป็น​ข่าว​ฉาว...ก็​คุ้ม​ดี​นะ​คะ แล้ว​พบ​กัน​วัน​งาน​นะ​คะ...”

วัน​งาน​ของ​สิ​นี​ใกล้​เข้า​มา​ทุกที ทีม​งาน​เตรียมงาน​แข็ง​ขัน โดยเฉพาะ​กิ่ง​กาญจน์​กับ​โยท​กา ประคบประหงม​ภาพ​วาด​ของ​สิ​นี​อย่าง​ดี​เพราะ​รู้​ดี​ว่า​ผ่อง​กับ​ชัชรัณ​หวงแหน​แค่​ไหน

ชัชรัณ​มา​ตรวจ​งาน​ทุก​วัน พยายาม​หา​ทาง​คุย​กับ​โยท​กา แต่​เธอ​ก็​เลี่ยง​ตลอด จน​เขา​ต้อง​ตาม​ไป​ดัก​พบ

“ผม​ว่า​คุณ​จงใจ​หลบหน้า​ผม​นะ”

“อย่า​ตีความ​เข้า​ข้าง​ตัว​เอง​ค่ะ​บอส...​ฉัน​มี​งาน​ต้อง​ทำ จะ​ต้อง​หลบ​เพื่อ...”

“เพื่อ​ไม่​ต้อง​ตอบ​คำ​ถาม​ไง คุณ​แจ้งความ​หรือยัง”

“ไม่​ว่า​คุณ​จะ​ถาม​อีก​กี่​ครั้ง ฉัน​ก็​จะ​ตอบ​ว่า​ฉัน​ไม่​แจ้ง”

“ห่วง​ชื่อเสียง​คน​พวก​นั้น​มาก แต่​ไม่​ห่วง​ตัว​เอง​เลย​ใช่​ไหม”

น้ำเสียง​แดกดัน​ของ​เขา​ทำให้​โยท​กา​ประชด​ด้วย​การ​ตอบ​รับ

“คุณ​ไม่ได้​ห่วง​ฉัน​หรอก คุณ​แค่​อยาก​เล่น​งาน​คุณ​ภุชงค์​ เลย​ใช้​ฉัน​เป็น​เครื่องมือ”

“ต้อง​ทำ​แค่​ไหน​ถึง​จะ​เข้าใจ​ว่า​ผม​ห่วง​คุณ​จริงๆ”

“ไม่ต้องมาห่วงฉัน ฉันไม่ต้องการ!”

แหวจบก็จะผละหนี แต่ก็ถูกชัชรัณดึงตัวไว้ จะพาไปแจ้งความ ภุชงค์มาทันเห็นเหตุยื้อยุดเลยช่วยขวางไว้

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง คุณนัดให้มาที่นี่เหรอ” ชัชรัณโวย

“ถ้าผมจะมาตรวจดูธุรกิจของตัวเอง มันจะแปลกตรงไหนล่ะครับ”

“ที่นี่เป็นโรงแรมของคุณเหรอคะ” โยทกาก็เซอร์ไพรส์ที่เจอภุชงค์

“โรงแรมในเครือครับ...ผมยินดีนะครับที่ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในงานการกุศลครั้งนี้”

“แต่ผมไม่ยินดี เราจะแคนเซิลการจัดงานกับโรงแรมนี้!”

ooooooo

ชัชรัณหึงจัดและพาลจะยกเลิกทุกอย่าง กิ่งกาญจน์พยายามทักท้วงแต่เขาก็ไม่ฟัง แถมโยงเรื่องโยทกาถูกทำร้ายในโรงแรมบลูมูนเมื่อวันก่อนมาเป็นข้ออ้าง โยทกาเลยต้องยอมนำภาพถ่ายเกือบโป๊ของเธอให้ดู

“มันส่งภาพนี้มาแต่ฉันยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร”

ภาพเกือบโป๊ของโยทกายิ่งทำให้ชัชรัณยิ่งโมโห “โรงแรมเป็นธุรกิจของการให้บริการ คนของผมถูกทำร้าย ถ้าผู้บริหารจะกลัวเสียชื่อเสียงด้วยการปิดข่าว ไม่รับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น ผมจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ผ่านแน่นอน!”

ภุชงค์จะอธิบาย แต่ตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้ก็มาขอสอบปากคำโยทกาก่อน โยทกาเต็มใจให้ความร่วมมือกับตำรวจ เช่นเดียวกับภุชงค์ แต่ชัชรัณก็ไม่เปลี่ยนใจเรื่องสถานที่ จนโยทกาต้องพูดตรงๆ

“การแจ้งเปลี่ยนสถานที่ไม่ยากหรอกค่ะ แต่การหาที่ใหม่และจัดงานให้เสร็จตามสเกลที่คุณตั้งไว้มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่สำคัญงานนี้ต้องจัดวันพรุ่งนี้เท่านั้น...เพื่อคุณแม่ของคุณ คุณจะยอมเลื่อนจริงๆเหรอคะ”

ชัชรัณจนด้วยเหตุผล ยอมใช้สถานที่ของภุชงค์แบบไม่เต็มใจนัก โยทกากับกิ่งกาญจน์โล่งใจมาก ก่อนจะแยกย้ายกันไปดูความเรียบร้อยของการเตรียมงานเป็นครั้งสุดท้าย เพราะพรุ่งนี้จะถึงวันจริงแล้ว

คุณหญิงละอองลงมาจากเชียงรายในวันเดียวกันเพื่อร่วมงานของสินีในวันรุ่งขึ้น เลยถือโอกาสเยี่ยมผ่องตามประสาคนคุ้นเคยและคนที่จะดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน และการมาถึงครั้งนี้ คุณหญิงละอองก็มีจุดประสงค์แฝงจะยุแยงผ่องเรื่องเถกิง เพื่อกรุยทางให้กฤตนัยได้ตำแหน่งในบริษัทตามที่หวัง

“ดิฉันเห็นใจคุณนะคะ...บ้านที่เป็นของเราตั้งแต่เกิด จู่ๆก็มีลูกคนสวนมายึดไป จากเจ้าบ้านกลายเป็นผู้อาศัย คุณคงเจ็บปวดไม่น้อย ดิฉันห่วงว่าคุณผ่องจะคิดมากเรื่องนี้ อย่าไปใส่ใจเลยนะคะ ถึงตอนนี้จะมีผู้หญิงไร้สกุลมากินตำแหน่งคุณผู้หญิงของวริศรักษ์ ก็อย่าคิดมากนะคะ ดิฉันเป็นห่วงสุขภาพ”

“ดิฉันไม่คิดมากหรอกค่ะ มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่ฉุดให้วริศรักษ์ตกต่ำไม่ได้ ถึงจะขัดหูขัดตาบ้าง แต่ในบ้านนี้ฉันก็ยังมีอำนาจจะจัดการอะไรได้หลายๆอย่าง ถ้าเราไม่มีอำนาจในที่ที่เป็นของเรา ฉันคงจะเจ็บปวดมากกว่านี้”

คำพูดของผ่องแทงใจดำอย่างแรง แต่คุณหญิงละอองก็โต้อย่างไม่ยอมแพ้

“แต่ความหลงอาจจะมีอำนาจมากกว่า คุณเถกิงก็ดูจะหลงแม่กรรณิการ์มากนะคะ...หลงขนาดที่ว่าถ้าแม่คนนี้กระเด็นออกจากบ้าน คุณเถกิงก็คงจะตามไป คุณผ่องเห็นด้วยกับดิฉันไหมคะ...”

ขณะที่ผ่องคุยกับคุณหญิงละออง เพ็ญศรีก็ตามราวีกรรณิการ์ถึงในครัว แดกดันเรื่องกำพืดเหมือนเคย ก่อนจะพาลพาโลถึงโยทกาที่ทำท่าเหมือนจะเข้าหาชัชรัณอีกคน

ยุจบก็สะบัดหน้าจากไป กรรณิการ์เป็นห่วงลูก รีบตามไปคาดคั้น

“ร้อนมากเหรอที่ฉันรู้ทันพวกเธอ...โยทกา กรรณิการ์ แม่ลูกคู่ดอก...ไม้อย่างพวกเธอชอบส่งกลิ่น บานรับพวกแมลงทุกชนิดอยู่แล้วนี่ เลือดของเธอในตัวโยทกามันคงแรงจริงๆ”

“หุบปาก! คุณไม่รู้จักลูกฉัน ไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าลูกฉันจะเป็นไปตามความคิดเลวๆของคุณ”

“งั้นที่ลูกเธอย้ายเข้ามาบ้านนี้หน้าด้านๆ มันทำเพื่ออะไร ทุกอย่างมันชัด”

“โยเข้ามาเพราะเป็นห่วงฉันตามประสาลูกที่ดี เพราะเขารู้ว่ามีพวกขี้แพ้ชวนตีอย่างคุณจ้องทำร้ายฉันตลอด”

“ห่วงเธอ...แล้วกระเสือกกระสนเข้าไปทำงานที่เดียวกับคุณชัช มันช่วยอะไรเธอได้ล่ะ...ตอบมาสิ...ตอบฉันมา!”

กรรณิการ์ถึงกับอึ้งไป เพราะก็ไม่รู้เหตุผลเรื่องนี้ เพ็ญศรียิ้มเยาะ ตอกเสียงเข้ม

“รู้จักลูกสาวดีไม่ใช่เหรอ ทำไมแค่นี้ถึงตอบไม่ได้ล่ะ แต่ฉันตอบเธอได้นะ เพราะว่าฉันเห็นกับตาเวลาที่ลูกสาวเธอใช้งานบังหน้าเข้าหาคุณชัช จะพูดว่าเข้าหาก็คงไม่ถูกต้อง พูดว่าแทบจะประเคนตัวให้คุณชัชเลยจะตรงกว่า”

“ฉันไม่เชื่อว่าโยจะทำแบบนั้น”

“ฉันอยากให้เธอเห็นเวลาที่ลูกเธอคิดว่าไม่มีใครสังเกต มันชัดเจนมากว่าลูกเธอมันร่านขนาดไหน!”

ooooooo

กรรณิการ์ร้อนใจเรื่องลูก ต้องโทร.ไปขอให้ทวนคำสัญญาที่เคยให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน โยทกาแปลกใจไม่น้อย แต่ก็ยอมทวนคำสัญญาว่าจะทำตัวให้ดี ให้แม่ภูมิใจและไม่ยอมให้ใครดูถูกเด็ดขาด!

แต่ถึงโยทกาจะรับปากแข็งขัน กรรณิการ์ก็ไม่สบายใจ อยากไปงานของสินีให้เห็นกับตาว่าลูกสาวคนเดียวไม่ได้ทำตัวเหลวไหลหาทางเข้าหาชัชรัณอย่างที่เพ็ญศรีกล่าวหาจริงๆ

โยทกาไม่ได้คิดถึงอาการแปลกๆของแม่อีกเลย มัวสะเทือนใจต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจระหว่างชัชรัณกับกิ่งกาญจน์ตลอดการเตรียมงาน พลันบทสนทนาเมื่อวันก่อนกับยายละมุดก็ผุดในหัว

“คุณกิ่งดีกับแม่กับโยมาก เขาไม่ควรต้องเสียใจ”

“โยต้องถามตัวเองว่าโยอยากรักแบบไหน รักแบบครอบครอง หรือแค่ได้เห็นคนที่รักมีความสุขก็พอ”

“โยเคยรู้สึกแบบนั้นกับแม่ แต่ตอนแม่แต่งงานโยไม่รู้สึกสูญเสีย”

“เพราะโยอยากครอบครองเขาไงลูก”

“มันเจ็บที่อยากอยู่ใกล้ อยากทำอะไรเพื่อเขาแต่เราไม่มีสิทธิ์ โยไม่อยากทำผิด ทำไมมันเจ็บปวด
จังเลยยาย” “อกหักดีกว่ารักไม่เป็น...อย่างน้อยโยก็ได้รู้จักความรัก...เสียใจที่ได้รัก ดีกว่าเสียดายที่ไม่เคยรู้จักมันนะลูก”

โยทกาดึงตัวเองจากอดีต พยายามทำใจไม่ให้คิดมาก ภุชงค์เห็นเธอมีท่าทางเหนื่อยเลยเอานมร้อน มาให้ ก่อนจะแกล้งเย้าเมื่อมือเขาโดนมือเธอโดยไม่ตั้งใจ โยทการู้ดีว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่ก็ทำได้แค่แบ่งรับแบ่งสู้เหมือนเคย

“เป็นเพื่อนวันนี้ อาจจะเป็นคนรักวันพรุ่งนี้ได้ใช่ไหมครับ”

โยทกาอยากจะปฏิเสธตรงๆ แต่เห็นชัชรัณโผล่มาจากด้านหลังของภุชงค์เลยเปลี่ยนใจแกล้งพูด

“คนเราเปลี่ยนได้ทุกวันนะคะ ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกค่ะ”

“อย่างนี้ผมถือว่าคุณโยอนุญาตให้ผมลุ้นนะครับ”

ชัชรัณหงุดหงิดมาก หวิดจะมีเรื่องกับภุชงค์แล้ว ถ้ากฤตนัยกับกิ่งกาญจน์จะไม่โผล่มา ทั้งหมดเลยต้องแยกกัน โดยที่ชัชรัณกลับกับโยทกา ส่วนกิ่งกาญจน์กลับกับกฤตนัย

ภุชงค์มองตามด้วยความเสียดาย กุสุมาที่ถูกเรียกตัวจากห้องกลางดึกมาปรับทุกข์ต้องปลอบให้กำลังใจและจะต้องเคลียร์ทุกอย่างก่อนกิ่งกาญจน์จะรู้ความจริงทั้งหมดให้ได้

แต่ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เพราะกิ่งกาญจน์แอบรู้เรื่องโยทกาถูกทำร้ายและสงสัยว่าเพราะอะไรชัชรัณถึงไม่บอกเธอตรงๆ กฤตนัยพยายามแก้ตัวแทนเพื่อนรัก ยังไม่พร้อมให้เธอรู้ความจริงตอนนี้ แต่คุณหญิงละอองก็ทำเสียเรื่อง

“สันดานผู้ชาย ถ้ามันไม่มีนอกมีใน มันก็ต้องพูดความจริงได้คล่องปาก...จริงไหม”

“ชัชกับคุณโยเหรอคะ...เป็นไปไม่ได้ สองคนนั้นไม่เคยพูดดีๆใส่กันเลย”

“มองโลกแง่ดีกับคนดีมันก็ดูฉลาดคบ แต่ถ้ามองแง่ดีกับพวกงูพิษ เราอาจจะเป็นคนโง่ที่โดนสวมเขา”

“ผมไม่อยากให้เราระแวงไปก่อน เพราะมันอาจจะไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เราคิด” กฤตนัยแย้ง

“แม่ไม่ได้อยากให้กิ่งระแวงนะลูก แต่แม่อยากให้กิ่งระวัง ถ้ากิ่งรักชัช กิ่งควรจะใกล้ชิดกับชัชให้มากกว่านี้”

กิ่งกาญจน์เข้าบ้านแล้ว ทิ้งกฤตนัยให้คุยกับคุณหญิงละอองตามลำพัง

“ทำไมต้องดึงโยทกาเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องนี้ด้วยครับ”

“แกรู้ว่าที่ฉันพูดมันเป็นเรื่องจริง เรื่องชัชรัณกับโยทกา...แกอยากเห็นยัยกิ่งร้องไห้เหมือนตอนที่นงนิจแย่งตาชัชไปอีกหรือไง ในเมื่อผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ยังถือหางไอ้เถกิง ยัยกิ่งก็ต้องแต่งงานกับตาชัชเท่านั้น”

“ผมไม่อยากให้ใช้กิ่งเป็นเครื่องมือ”

“ทำไมแกถึงไม่อยากให้ยัยกิ่งแต่งงานกับชัชรัณ”

“ผมแค่ไม่อยากให้คุณแม่ดึงใครต่อใครเข้ามาจนมันกลายเป็นเรื่องใหญ่”

“ถึงแกกับกิ่งจะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดกันจริงๆ แต่สำหรับกิ่งแกคือพี่ชาย ถ้าแกรักน้อง แกต้องกันนังโยทกาออกไป แกไม่เห็นลายเด็กนั่นเหรอ แม่ไวยังไง ลูกก็ไวอย่างนั้น”

ooooooo

บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด โยทกาลำบากใจมากต้องนั่งรถมากับเขา ชัชรัณก็สัมผัสมันได้ แต่ก็เลือกจะเปิดฉากคุยกับเธอทันทีที่ถึงบ้านวริศรักษ์

“คุณหนีผมทำไม”

“เพราะฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณ”

“เดี๋ยววิ่งเข้าหา เดี๋ยวถอยออก คุณกำลังคิดจะทำอะไร เล่นเกมปั่นหัวผู้ชายด้วยวิธีเรียกร้องความสนใจ”

“คนที่เรียกร้องไม่ใช่ฉัน คุณต่างหากที่คิดว่าตัวเองเป็นเซ็นเตอร์ สั่งให้คนนั้นคนนี้ต้องทำตาม”

“เพราะผมเห็นว่ามันควรต้องทำ ไม่ว่าจะเรื่องแจ้งความหรือห้ามคบกับไอ้ภุชงค์”

“ฉันจะทำหรือไม่ทำ จะคบใครมันก็เรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์บังคับเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“ผมมีสิทธิ์!”

“ถึงพ่อคุณกับแม่ฉันจะแต่งงานกันแต่เราไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ อย่าอินค่ะ...พี่ชาย”

ชัชรัณถอนใจเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเอ่ยเสียงกร้าว “ไม่ใช่สิทธิ์ของพี่ชาย แต่เป็นสิทธิ์ของผู้ชายที่คุณบอกว่าคุณเปิดโอกาสให้ตัวเอง...คนที่คุณบอกว่าอยากเจอก็จะไปเจอ อยากอยู่ใกล้ก็จะไปหา”

โยทกาถึงกับอึ้งไป ชัชรัณเลยถือโอกาสถามย้ำ “คำพูดวันนั้นของคุณ มันบอกชัดเจนว่าผมมีสิทธิ์เพราะผมเป็นคนสำคัญของคุณ หรือคุณจะบอกว่าวันนั้นคุณโกหก คุณไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ”

คำถามของเขาทำให้โยทกาไปไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจตอบแบบขอไปที

“วันนั้น...ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ แต่วันนี้มันไม่ใช่แล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันไม่ได้สำคัญอีกแล้ว คุณกำลังจะมีเจ้าของ ถ้ามีทางที่ดีกว่าแล้วฉันจะยอมโง่กินน้ำใต้ศอกทำไมล่ะคะ ในเมื่อฉันเลือกได้...”

“อย่างนายภุชงค์หรือว่าพี่กฤต”

“คนไหนก็ได้ที่พร้อมจะเป็นคนสำคัญของฉันคนเดียว...แต่ไม่ใช่คุณ!”

ในที่สุดเช้าวันสำคัญก็มาถึง ทุกคนในบ้านยกเว้นชัชรัณกับโยทกาตื่นมาทำบุญตอนเช้าให้สินี กรรณิการ์ลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่วายถูกเพ็ญศรีค่อนแคะ เถกิงเลยตัดปัญหาไปถวายเพลที่วัดแทน

ชัชรัณยังไม่ถอดใจเรื่องโยทกา ลากตัวเธอขึ้นรถไปทำงานด้วยกันจนได้ ท่ามกลางความตกใจของใครหลายคน โดยเฉพาะกรรณิการ์กับมาลัยที่สังหรณ์ว่าทั้งสองน่าจะมีความรู้สึกบางอย่างต่อกัน

โยทกาไม่ทันแก้ตัวหรือสังเกตปฏิกิริยาคนในบ้านวริศรักษ์ ต้องรับมือกับอารมณ์ฉุนเฉียวและเอาแต่ใจของชัชรัณ โชคดีที่ภุชงค์โผล่มาขัดจังหวะ เธอเลยถือโอกาสติดรถเขาไปทำงาน

ภุชงค์พาเธอไปกินมื้อเช้า ชัชรัณก็ตามมาป่วนและต่อว่าเธอแบบไม่ไว้หน้า

“อย่าทำให้ฉันต้องรู้สึกว่าเธอก็ไม่แตกต่างจากผู้หญิงหิวเงินพวกนั้น”

“ผมว่าคุณควรจะสุภาพกว่านี้” ภุชงค์อดแทรกไม่ได้

“ผมกับโยทกาอยู่บ้านเดียวกัน เราสนิทกันมากกว่าที่คุณเห็น”

โยทกาเห็นท่าไม่ดี ชัชรัณไม่ยอมเลิกราแน่ เลยตัดสินใจโพล่งออกไป

“คุณภุชงค์ไม่ต้องไปไหนหรอกค่ะ เพราะคุณกำลังจะเป็นคนสนิทของฉัน โอกาสที่ขอ...ฉันให้คุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

ภุชงค์ดีใจมาก และเมื่อโยทกาขอตัวไปทำงาน ก็อดหันมาเย้ยชัชรัณไม่ได้

“ถ้าเป็นฟุตบอล...ผมเรียกสถานการณ์นี้ว่ายิงเข้าประตูตัวเอง ผมฝากเนื้อฝากตัวกับคุณด้วยในฐานะ...ว่าที่น้องเขย ผมคงต้องไปเคลียร์งานก่อนนะครับ กลางวันนี้มีนัดทานข้าวกับ...แฟน!”

กุสุมายินดีด้วยเมื่อรู้เรื่องจากภุชงค์ว่าโยทกายอมตกลงเป็นแฟนด้วย แต่กระนั้นก็ไม่วางใจ กลัวชัชรัณจะไม่ยอมหยุด แล้วก็จริงดังคาด ชัชรัณอดทนรอถึงใกล้เวลางาน หาทางเข้าประชิดโยทกา

“คุณคิดจะคบกับภุชงค์เพื่อหนีผมใช่ไหม”

“ฉันต้องการความก้าวหน้า ต้องพิสูจน์ฝีมือก็ไม่แน่ว่าจะได้โตหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นสะใภ้บลูมูน...ชัวร์กว่าเยอะ”

“มันไม่ง่ายแบบนั้นแน่โยทกา”

“ฉันเป็นคนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ”

“แล้วกับเรื่องของผม ทำไมถึงยอม”

“เดินเข้าซอยทั้งที่รู้ว่ามันตัน มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ทำ...จริงไหมคะ...”

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement