อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10 นิยายไทยรัฐ
วันศุกร์ที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10


2 ต.ค. 2560 14:22
2,181,344 ครั้ง

ละคร นิยาย อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10

อ่านเรื่องย่อ

อย่าลืมฉัน

แนว:

โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

ทมยันตี

บทโทรทัศน์โดย:

ณัฐิยา ศิรกรวิไล

กำกับการแสดงโดย:

ยุทธนา ลอพันธ์ไพบูลย์

ผลิตโดย:

บริษัท ละครไท จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ:

เจษฎาภรณ์ ผลดี,แอน ทองประสม

เกนหลงมองเอื้ออย่างชื่นชมที่เขามีแต่ความจริงใจให้กับเธอ ถึงขนาดเอ่ยปากว่า ใครได้เขาไปเป็นสามี ถือว่าโชคดีมากๆ เอื้อถึงกับเขินแอบคิดถึงสุริยง ถ้าคิดเหมือนเกนหลงคงจะดี

“แปลกนะคะ เกนยังหาเหตุผลให้คุณสุไม่ได้เลยว่าทำไมคุณสุถึงไม่ชอบพี่เอื้อที่แสนดีของเกน พี่ชายเกนออกจะอบอุ่น แสนดีไม่มีที่ติ” เกนหลงเอนหัวมาอิงไหล่อ้อนเหมือนน้องสาวแถมยังเอามือโอบไหล่ปลอบ “ถ้าเกนเป็นคุณสุนะ เกนไม่คิดมากเลย ตีหัวลากเข้าถ้ำไปนานแล้ว”

“ฮ่าๆๆ นี่คุณหนูเกนหลงพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอเนี่ย”

“พี่เอื้อเห็นคุณหนูเกนหลงแบบไร้สติมาแล้ว แค่นี้รับได้สบายมาก” เกนหลงหัวเราะ

เอื้อจับหัวหญิงสาวโยกไปมาอย่างเอ็นดูและรู้สึกดีลึกๆ “ถ้าพี่เป็นเขมชาติ พี่ก็จะไม่คิดมากและไม่ทำงานอะไรทั้งสิ้นในตอนนี้ จะอยู่ข้างๆเรา คอยช่วยเราจัดงานหมั้นให้ดีที่สุด”

เกนหลงชะงักเศร้าลง เปลี่ยนมาเป็นเอื้อที่โอบไหล่ปลอบหญิงสาวบ้าง ทั้งสองถอนใจนั่งอิงพิงกันเหมือนพี่น้องที่ดูแลกันและกัน เกิดความรู้สึกอบอุ่นมีความสุขอย่างประหลาด...

ในขณะที่สุริยงนั่งครุ่นคิดถึงงานที่ชนะเสนอมา พลันสายตามองไปเห็นแปลงดอกฟอร์เก็ตมีน็อตก็ชะงักเดินเข้าไปยืนมองตัดสินใจถอนมันออก ไม่ทันไร ชื่นเข้ามาบอกว่ามีแขกมาหา เธอเงยหน้ามองเห็นเอื้อกับเกนหลงก็เกิดความกังวลที่ทั้งสองมาด้วยกัน ถามมีอะไร  เกนหลงแกล้งทำหน้าขรึม ก่อนจะยิ้มแฉ่งบอกว่ามาขอบคุณ สุริยงทำหน้างงๆ

“ขอบคุณเรื่องที่คุณสุช่วยเขมจัดเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานให้...น่ารักมาก เกนชอบมากๆเลยค่ะ ขอบคุณคุณสุมากนะคะ”

สุริยงเจ็บจี๊ดฝืนยิ้ม “ไม่ต้องขอบคุณสุหรอกค่ะ คุณเกนคู่ควรที่จะได้รับ สุยินดีด้วยนะคะ”

เอื้อมองแปลงดอกไม้ด้วยความแปลกใจ “ปกติผมเห็นหนูเล็กถนอมแปลงดอกไม้นี่มาก ทำไมอยู่ๆถึงถอนซะล่ะ”

สุริยงอ้างอยากปลูกแบบอื่นบ้าง เกนหลงเสียดายจึงขอดอกฟอร์เก็ตมีน็อตเหล่านั้น...เย็นวันนั้น เกนหลงเอาดอกไม้นั่นมาลงที่บ้านเขมชาติ เขากลับมาถึงตะลึงงงๆ เกนหลงออกตัว

“ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกก่อน เกนแอบคิดไว้ตั้งนานแล้วว่าอยากปลูกดอกไม้เพิ่มที่มุมนี้ ดูสิคะสวยมากเลย...เขมไม่ว่าใช่ไหมคะ”

เขมชาติเห็นรอยยิ้มเกนหลงแล้วต้องพยายามเก็บความรู้สึก ถามทำไมถึงเลือกดอกฟอร์เก็ตมีน็อตหญิงสาวแปลกใจ “เขมรู้จักด้วยเหรอคะ แสดงว่าเกนเลือกถูก ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าคุณสุเลือกถูก...เพราะคุณสุเป็นคนให้เกนมาค่ะ”...เขมชาติชะงักถามอีกทีว่าใครให้มา

ด้วยความรู้สึกทั้งรักและแค้น ทำให้เขมชาติแล่นมาเอาเรื่องสุริยงถึงที่บ้านในเย็นวันนั้น เธอกำลังลากซากต้นไม้ออกมาทิ้งนอกบ้าน รถเขมชาติแทบจะเสยขึ้นมาบนตัวเธอ พอเห็นว่าเป็นเขา เธอก็หันหลังรีบเดินเข้าบ้าน แต่ชายหนุ่มถลาลงจากรถมากระชากประตูไว้ หญิงสาวกระแทกประตูปิดหนีบมือ เขาร้องลั่น เธอไม่สนใจกลับเดินจ้ำอ้าวเข้าตัวบ้าน เขมชาติยังตามมาจับมือเธอ เสียงสุริยงเสียงกร้าวให้ปล่อย แต่เขากลับสวน

“ผมไม่ปล่อย เพราะคุณไม่ได้อยากให้ปล่อยจริงๆ บางทีคุณอาจจะอยากให้ผมทำมากกว่าจับมือด้วยซ้ำ...ไม่อย่างนั้น คงไม่ให้คุณเกนเอาดอกไม้พวกนั้นไปปลูกถึงในบ้านผม”

สุริยงสะบัดมือออกตวาดกลับตนไม่รู้เรื่อง เขากลับหาว่าเธอทำหน้าซื่อแสนดีแต่หลอกใช้เกนหลงเอาดอกฟอร์เก็ตมีน็อตเป็นสะพานทอดมาหาตน
“อย่าเอามาตรฐานของตัวเองมาวัดคนอื่น ฉันไม่ใช่คนที่ชอบสร้างเรื่องบีบน้ำตา พูดจาโกหก หลอกใช้คนอื่นเหมือนคุณ และไม่มีความจำเป็นที่ฉันต้องทอดสะพานเพื่อเดินลงนรก”

“แต่นรกขุมนี้ ก็เคยพาคุณขึ้นสวรรค์มาแล้ว”

เขมชาติสวนทันควัน

สุริยงโกรธสุดๆฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเขาอย่างแรง... นภากับอาทิตย์ซึ่งทำขนมอยู่ในบ้านได้ยินเสียงเอะอะก็ให้ชื่นออกไปดู...สุริยงกำมือแน่นด้วยความโกรธด่า “ต่ำ สกปรกที่สุด อย่ามาพูดแบบนี้ในบ้านของฉัน ออกไปได้แล้วและอย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันไม่เคยคิดจะเดินกลับเข้าไปในชีวิตคุณ เพราะฉันเกลียดคุณและคุณเองก็คงจะเกลียดฉันไม่น้อยไปกว่ากัน ในเมื่อเราเกลียดกันก็ควรจะแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเอง อย่ามาสร้างเวรสร้างกรรมให้กันอีกเลย...ถ้าสิ่งที่คุณได้ไปมันยังไม่พอ ฉันจะทำสังฆทานเพิ่มไปให้ ขอจบกันในชาตินี้ ชาติหน้าอย่ามาเจอกันอีก”

แววตาเขมชาติอ่อนลงเมื่อเห็นหญิงสาวโกรธจริง แต่ด้วยคำพูดตัดขาดของเธอทำให้เขาสวนออกไป “ไม่จริง คุณอยากเจอผม ผมจะไม่ไปไหน จนกว่าคุณจะยอมรับความจริง”

“ฉันไม่ต้องการเจอ หรืออยู่ใกล้คุณ ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไรก็ตาม คุณนั่นแหละที่ต้องยอมรับความจริง”สุริยงเสียงเขียวแล้วเดินกลับเข้าบ้าน เขมชาติอึ้ง ขยับจะตาม

พอดีชื่นออกมาเห็น ถามมีแขกทำไมไม่บอก ตนจะได้เอาน้ำมาเสิร์ฟ สุริยงไม่ตอบเดินเข้าบ้านหน้าเครียด ชื่นยืนงงหันมาถามเขมชาติ เขาก็หันหลังกลับออกไปเช่นกัน ขับรถทะยานไปด้วยอารมณ์คลั่งแค้น  ต่างจากสุริยง ที่เข้าห้องร้องไห้ตัวสั่นเทา จะหนีจากสภาพนี้ได้อย่างไร

ooooooo

ในร้านหนังสือ เกนหลงกำลังเลือกซื้อหนังสือเวดดิ้ง วานิตาผ่านมาเห็นอดหมั่นไส้ไม่ได้พยายามพูดให้เกนหลงหวาดหวั่นว่า คนอย่างเขมชาติมีด้านมืดที่เธอยังไม่เจอ เขาไม่ใช่ผู้ชายดีเลิศอย่างที่เธอคิด เกนหลงโต้กลับ ไม่หวั่นใจแม้แต่น้อย ทำให้วานิตาหน้าม้าน กลับไป

วันต่อมา หลังจากที่เกนหลงจดรายการว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง มันมากมายจนน่าปวดหัว จึงมาหาเขมชาติบอกเขาว่าอยากได้ผู้ช่วย เขมชาติให้วิบูลย์ไปช่วยแต่เกนหลงอยากได้ผู้หญิงมากกว่า เขาจึงฉุกคิดถึงสุริยงทันทีแววตาฉายแววกระหยิ่ม กุมมือแฟนสาวป้อคำหวานว่าเพื่อเธอ ตนจะตามสุริยงมาช่วยงานให้ได้ เกนหลงห้าม ถ้าสุริยงไม่อยากทำก็อย่าบังคับเด็ดขาด...ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาสั่งวิบูลย์ไปตามสุริยง ออกตัวว่าไม่ใช่ตนอยากเจอ แต่เพราะเกนหลงอยากให้มาช่วยจัดงานหมั้นและงานแต่ง สมคิดแอบมองอย่างสงสัย...

สุริยงตัดสินใจไปทำงานกับชนะ อาทิตย์กับนภาตกใจทำไมรวดเร็วขนาดนี้ หญิงสาวขอร้องพ่อแม่ว่าตนโตแล้วขอทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองต้องการบ้าง อาทิตย์อดถามไม่ได้ทำไมไม่ทำงานกับเอื้อ สุริยงอ้างว่าอยากทำกับคนอื่นดูบ้าง เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ

รุ่งเช้า สุริยงล่ำลาพ่อ แม่และไก่กับไข่ เพื่อเดินทางไปรีสอร์ตริมทะเลของชนะ และสัญญากับเด็กๆว่าจะกลับมาหาทุกวันหยุด หญิงสาวกลั้นน้ำตาตัดใจจากลูกๆทั้งที่ไม่เคยทิ้งกันมาก่อน...วิบูลย์แวะมาหา ได้รู้จากชื่นว่าสุริยงเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดแต่ไม่ได้บอกไว้ไปที่ไหน วิบูลย์กลับมารายงานเขมชาติในทันที และบอกอีกว่าติดต่อเธอไม่ได้เพราะมือถือหายตั้งแต่ตอนอยู่สวิส เขมชาตินึกได้ว่าตนเป็นคนทิ้งมือถือเธอเอง เขาจึงกำชับวิบูลย์ให้คอยตามข่าวว่าสุริยงติดต่อกลับมาบ้านเมื่อไหร่ สมคิดอ้าปากจะถาม เขมชาติร้อนตัวดักคอ

“เรื่องอยากให้สุริยงมาช่วยจัดงาน ถ้าไม่เชื่อไปถามคุณเกนได้”

“ผมก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เชื่อ ก็แค่เป็นห่วงเพราะเห็นว่ากลับจากสวิสมา ดูหลายสิ่งหลายอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปเร็วมาก เร็วจนน่าตกใจ...คุณสุยื่นใบลาออกข้าวของก็ไม่เข้ามาเก็บ เงินเดือนก็ไม่เอา...คุณเขมกับคุณเกนตกลงปลงใจแต่งงานกันแบบสายฟ้าแล่บ ผมก็แค่ห่วง”

เขมชาตินิ่งเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด ย้ำไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี...ส่วนเอื้ออยากถามสุริยงทำไมยกเลิกทำงานกับตน ก็เพิ่งรู้ว่าเธอเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดแล้ว นภากับอาทิตย์แปลกใจเพราะคิดว่าเธอคุยกับเอื้อตั้งแต่อยู่สวิส จึงถามตรงๆว่า ลูกสาวมีเรื่องอะไรที่นั่นหรือเปล่า เอื้อเองก็สงสัยแต่ตอบเลี่ยงๆ

“เท่าที่ทราบก็ไม่มีนะครับ แค่ทำงานปกติ...หนูเล็กคงคิดอยากเปลี่ยนงานใหม่ เขาเป็นคนชอบทำงาน คุณอาอย่าคิดมากเลยครับ เอาเป็นว่าถ้าหนูเล็กติดต่อมาอีกฝากบอกให้เขาติดต่อผมด้วย” อาทิตย์รับคำ เอื้อครุ่นคิดเป็นห่วง พลัน เกนหลงโทร.มาขอความช่วยเหลือ...

ตกดึก เขมชาติหงุดหงิดที่ยังไม่ได้ข่าวสุริยง โทร.เค้นวิบูลย์ให้คอยถามที่บ้านว่าสุริยงติดต่อมาบ้างหรือยัง แนะให้ถามไปทางเอื้อด้วย วิบูลย์แปลกใจทำไมเจ้านายต้องงุ่นง่านขนาดนี้

ooooooo

เช้าวันใหม่ สุริยงตื่นมายืนมองทะเลสวยสดใส รู้สึกเหมือนชีวิตใหม่กำลังเริ่มต้น เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมสู้ พึมพำ...จบสิ้นกันทีเรื่องเก่าๆ นับจากนี้ชีวิตเป็นของเราแล้ว

ฮันนี่เห็นสุริยงมาทำงานกับพ่อตนก็ดีใจสุดๆ ชนะร่วมดีใจด้วยเนียนๆ สุริยงออกตัวว่าตนอาจทำไม่ได้ดั่งใจเขาจะผิดหวังเปล่าๆ ชนะบอกว่าเขามั่นใจเลือกคนไม่ผิด...ชนะพาสุริยงเดินชมสถานที่และแนะนำงาน ฮันนี่เดินเกาะมือเธอแจ สุริยงชมว่าเขาวางระบบงานได้ดีมากไม่มีอะไรน่าหนักใจ พนักงานหอบแฟ้มงานมาให้เธอไว้ศึกษา ชนะนึกได้

“อีกสองสามวันผมจะต้องไปธุระ พอดีคุณพจน์จะให้ผมเข้ากรุงเทพฯไปดูความเรียบร้อยของคอนเวนชั่นฮอลล์ที่ตกแต่งใหม่ คุณพจน์อยากรีบให้เสร็จภายในเดือนหน้า จะได้ทันงานแต่งงานคุณเกนหลงกับคุณเขมชาติ...คุณสุทราบมั้งครับ”

สุริยงชะงักเล็กน้อยก่อนตอบว่าพอทราบ ฮันนี่โพล่งถามชนะว่า เกนหลงจะแต่งงานกับเขมชาติหน้าดุหรือ ชนะปรามอย่าเรียกผู้ใหญ่แบบนั้น ฮันนี่ว่าก็เขาหน้าดุเป็นยักษ์ตลอดเวลา

ระหว่างนั้น วิบูลย์มาเปรยๆเขมชาติว่า สุริยงไม่น่าหายไปแบบนี้เพราะปกติเป็นคนรักและห่วงลูกมากแต่กลับทิ้งลูกไว้กับตายาย มันน่าแปลก เขมชาติได้ฟังนึกได้รีบถามว่าไก่กับไข่อยู่โรงเรียนอะไร แล้วเขาก็แล่นมาหาเด็กแฝดในตอนพักกลางวันทันที เพื่อซักไซ้เด็กๆว่าแม่ของพวกเขาไปไหน เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากสื่อสารกับเด็กๆ ไก่กับไข่ส่ายหน้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต่างจังหวัดคืออะไร เขาต้องอธิบาย หมายถึงสถานที่ที่ไม่ใช่กรุงเทพฯ ต้องนั่งรถไปนานๆ สองคนกระซิบกันใหญ่ว่าบ้านฮันนี่เป็นต่างจังหวัดหรือเปล่า ชายหนุ่มเอะใจ

เขมชาติโทร.สั่งวิบูลย์ให้หาเบอร์ติดต่อชนะซึ่งเป็นวิศวกรออกแบบโรงแรมให้แก่พจน์ทันที...เขารอด้วยความร้อนรุ่มใจ “เป็นไปไม่ได้...คุณจะลืมสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไปหาผู้ชายคนใหม่ง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง...ไม่จริง มันต้องไม่เป็นความจริง” พลัน วิบูลย์ส่งเบอร์ออฟฟิศชนะมาให้

สุริยงศึกษาแฟ้มงานขณะที่ชนะออกไปคุยกับลูกค้า ฮันนี่นั่งทำการบ้านอยู่โต๊ะเล็กข้างๆ พอดีสุริยงเดินไปเข้าห้องน้ำ เขมชาติโทร.เข้ามา ฮันนี่จึงรับสายแทน พอเขาขอพูดกับสุริยง ก็จำน้ำเสียงดุๆนี้ได้ว่าเป็นใคร เกรงจะเอาตัวสุริยงกลับจึงพูดจากวนเขาสารพัดก่อนจะวางสายไป สุริยงเดินกลับมา ฮันนี่รีบบอกว่ามีคนโทร.ผิดเข้ามา...เขมชาติมั่นใจว่าสุริยงอยู่ที่นั่นแน่ สั่งวิบูลย์หาแผนที่ทางไปรีสอร์ตของชนะให้ด่วนที่สุด

เขมชาติอ้างกับเกนหลงว่าติดประชุมและกำลังพยายามเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อนวันหมั้น...เกนหลงจึงขอให้เอื้อช่วยหาที่เช่าชุดไทยให้ เอื้ออดแซวไม่ได้ว่าช่างเป็นแม่พระจริงๆ เข้าใจทุกคนโดยเฉพาะเขมชาติ ทั้งที่ตนไม่เข้าใจเขาเลย หญิงสาวหัวเราะย้อนว่า

“งั้นพี่เอื้อก็คงจะเป็นพ่อพระเหมือนกัน ที่พร้อมจะเข้าใจทุกคนโดยเฉพาะเกน ที่บางครั้งก็ไม่เข้าใจตัวเอง” เอื้อหัวเราะ...เออจริง เกนหลงเปลี่ยนเรื่อง “ชุดไทยที่พี่เอื้อให้เกนมาลองวันนี้ เป็นของใครเหรอคะ”

เอื้อพาเกนหลงมาบ้านทรงไทยบรรยากาศร่มรื่นหลังหนึ่ง บอกว่าเป็นบ้านคุณยายน้อย น้องสาวคุณยายตน“พอเกนโทร.มาถามพี่เรื่องที่อยากได้ชุดหมั้นเป็นผ้าไทยโบราณ พี่ก็นึกถึงคุณยายน้อยขึ้นมาเลย คุณยายสะสมผ้าเก่าไว้เยอะ ถ้าถูกใจน่าจะยืมของท่านมาได้ ท่านใจดีมาก”

พออยู่ต่อหน้าคุณยายน้อย เกนหลงนั่งพับเพียบตัวลีบ ท่าทางคุณยายน้อยเอ็นดูเธอ ยิ่งพอรู้ว่าเป็นลูกสาวพจน์พงษ์สุภา ก็ชมว่าสวยเหมือนแม่ หญิงสาวแปลกใจ คุณยายบอกว่า

“รู้จักดีทั้งพ่อทั้งแม่ พ่อเราเป็นคนดี รักเดียวใจเดียว ภรรยาเสียไปตั้งนานแล้วไม่เคยคิดจะมีคนใหม่ ไม่เหมือนพ่อของคนนี้” ชี้ไปทางเอื้อ “คนนึงไป คนใหม่มา คนใหม่ ไปอีก คราวนี้เอาเมียคราวลูกซะเลย”

เอื้อสะดุ้งเข้าบีบนวดประจบ อย่าพูดถึงพ่อเลย มาพูดเรื่องผ้าที่โทร.มาคุยดีกว่า ยายน้อยนึกได้หันมาถามเกนหลงจะหมั้นกับเอื้อหรือ เอื้อรีบปฏิเสธอย่างเกรงใจเกนหลง ยายน้อยบ่นเสียดาย “แต่ไม่ใช่ก็ไม่เป็นไรเอื้อพามาถึงที่นี่แสดงว่าต้องเป็นคนสำคัญ คนสำคัญของหลานคนโปรดของยาย ก็ต้องเป็นคนสำคัญของยายด้วย...ไป ไปดูผ้ากัน ยายมีสไบงามๆหลายผืน”

ยายน้อยให้เอื้อลองชุดเจ้าบ่าวแทนเพื่อดูว่าเข้าชุดกับชุดของเกนหลงหรือไม่ ยายชอบใจขอถ่ายรูปเก็บไว้โดยใช้ไอแพด แสดงว่าเป็นคนทันสมัยไม่น้อย แถมแกล้งให้ทั้งสองโพสต์ท่าเหมือนเจ้าบ่าวเจ้าสาวจริงๆ ทำเอาทั้งสองเขิน เกนหลงอดขำความเปรี้ยวของคุณยายน้อยไม่ได้

ooooooo

ระหว่างนั้น เขมชาติขับรถมุ่งหน้ามาตามแผนที่ที่วิบูลย์ส่งมาให้ จนมาถึงหน้ารีสอร์ต เขาทึ่งกับความโอ่อ่าของรีสอร์ตชนะ พนักงานเข้ามาต้อนรับ เขากลับขอพบสุริยง พนักงานเอ่ย

“อ๋อ ต้องการพบผู้จัดการใช่ไหมคะ” เขมชาติอึ้งกับตำแหน่งของเธอ “ค่ะ คุณสุริยงเป็นผู้จัดการของที่นี่ ไม่ทราบว่าใช่สุริยงเดียวกันหรือเปล่าคะ”

เขมชาติเสียงเครียดว่าใช่ ให้ตามมาพบตนเดี๋ยวนี้ พนักงานย้อนถามให้บอกว่าใครขอพบ เขาอึ้งก่อนจะเอาชื่อเอื้อมาอ้าง...สุริยงแปลกใจที่เอื้อรู้ได้อย่างไรว่าตนอยู่ที่นี่ ฮันนี่ได้ยินฉุกคิด

“หรือว่าคนที่ชื่อเอื้อมาเอาตัวน้าสุกลับกรุงเทพฯ ไม่ได้นะ...น้าสุคะอย่าเพิ่งไปค่ะ” ฮันนี่ทำทีให้สุริยงช่วยตรวจการบ้านให้ก่อน แล้วตัวเองจะไปบอกให้เอื้อรอก่อน ว่าแล้วก็วิ่งไปเลย

เขมชาติกำลังมองรอบๆรีสอร์ตด้วยความริษยาหาว่ารวยแบบนี้นี่เอง สุริยงถึงทิ้งลูกทิ้งพ่อแม่หนีมาอยู่ด้วย...

ฮันนี่มาถึงเห็นว่าเป็นเขมชาติไม่ใช่เอื้อ ก็ต่อว่าว่าเขาโกหกแบบนี้แสดงว่าไม่หวังดีต่อสุริยง ชายหนุ่มโต้ เด็กดีก็ไม่ควรโกหกเช่นกันว่าสุริยงไม่ได้อยู่ที่นี่...เสียงสุริยงดังขึ้น

“ฉันเป็นคนบอกให้ฮันนี่พูดแบบนั้นเอง”

เขมชาติหันมองตามเสียงอึ้งๆ ฮันนี่ให้สุริยงกลับเข้าไปอย่ามายุ่งกับคนไม่หวังดี แต่สุริยงกลับขอให้ฮันนี่เข้าบ้านไปก่อน เธอจึงจ๋อยไม่กล้าดื้อ...ทันทีที่ฮันนี่เดินไป เขมชาติก็เปิดฉากถาม ทำไมมาอยู่ที่นี่ เธอกลับสวน ต้องถามเขามากกว่า มาทำอะไรที่นี่ ระหว่างเราไม่มีเรื่องต้องพูดกันอีก หรือแม้แต่จะมองหน้ากัน มาทางไหนเชิญทางนั้น ชายหนุ่มโอดโอยว่าเธอกำลังโกรธ

“ไม่ได้โกรธ แต่เกลียด เกลียดทุกอย่างที่เป็นคุณ ฉันเคยบอกคุณไปแล้ว ถ้าไม่โง่หรือบ้าก็น่าจะคิดได้ และหยุดพฤติกรรมหลอกลวงซ้ำซากซะที”

“ถ้าสิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดเมื่อกี๊ มันทำให้คุณสบายใจขึ้น ผมก็ดีใจด้วยที่คุณได้ระบายออก คราวนี้เรามาคุยกันแบบมีเหตุผลไม่ใส่อารมณ์...ผมมาที่นี่ตามคำขอร้องของคุณเกน คุณก็รู้เพื่อคุณเกน ผมทำได้ทุกอย่าง”

“ฉันไม่เชื่อ ไม่ไว้ใจและไม่ไป คนอย่างคุณ อย่ามาเรียกร้องขอความช่วยเหลือ ทั้งที่ตัวเองทำแต่เรื่องเห็นแก่ตัว ไม่เคยเห็นหัวหรือเห็นใจใครสักนิด”

เขมชาติโพล่งขึ้น ถ้าเธอยังโกรธเรื่องคืนนั้น ตนขอชดใช้ เท่าไหร่ที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น สุริยงหน้าชา ผิดหวังเสียใจสุดขั้ว เงื้อมือขึ้นจะตบ แต่เขมชาติไหวตัวทันล็อกมือเธอไว้

“คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผมอีก เพราะครั้งนี้ผมพูดกับคุณดีๆ”

สุริยงกระชากมือกลับ ผลักเขาออกตวาด “ค่าชดเชยอย่างเดียวที่ฉันอยากได้ คือสิ่งที่คุณเขียนไว้ในจดหมาย ขอให้เราตายจากกัน”

เขมชาติอ่อนลงเรียกชื่อเธอ สุริยงให้หยุด ไม่ต้องพูดอะไรให้ตนขยะแขยงมากไปกว่านี้เขาสวน “ไม่จริง!คุณรักผม ถ้าไม่รัก คืนนั้นคุณคงไม่ยอม...”

สุริยงโกรธจัดตบหน้าเขาฉาดจนหน้าหัน ไล่ให้กลับไป เขมชาติกลัวเสียของรักจู่โจมเข้ากอด หาว่าเธอไม่อยากให้เขาไป เธอทั้งผลักไสตบตี ทันใด เสียงชนะดังมา “คุณสุ!”

ทั้งสองผละออกจากกัน ชนะไม่ทันเห็นแต่มองเขมชาติอย่างสงสัย เขมชาติทำทีทักทายแสดงความยินดีที่ได้พนักงานใหม่ พูดกำกวม “หวังว่าการที่เขาผ่านมือผมมาแล้ว จะทำให้เขาทำงานกับคุณได้คล่องขึ้น”

สุริยงเจ็บจี๊ด ชนะย้อนถามเขมชาติคงไม่ได้มาตามตัวเธอกลับไป เขาแขวะ ตนเป็นคนใจกว้างพอ พนักงานรู้งานแบบนี้ต้องแบ่งๆกันใช้ หญิงสาวยิ่งแค้นใจ หันมาพูดกับชนะ

“สุเป็นประเภทขี้เบื่อค่ะ ไม่ชอบอะไรซ้ำซาก แต่ถ้าเจอเจ้านายดีๆ ก็อยู่ยาวค่ะ”

“หวังว่าผมจะเป็นเจ้านายผู้โชคดีคนนั้นนะครับ” ชนะเอื้อนเอ่ย

เขมชาติขัดใจอย่างมาก ที่สุริยงยิ้มรับ จึงขัดขึ้นอ้างเรื่องงานแต่งงานของตน ทำให้ต้องมา เพราะเจ้าสาวอยากได้สุริยงไปช่วยจัดงาน เธอไม่ถูกใจพวกเวดดิ้งแพลนเนอร์ ชนะหันมาถามสุริยง เธอตอบว่า ฝากขอโทษเกนหลงให้ด้วย เธออยากทำงานที่นี่ให้ดีที่สุด เขมชาติหมั่นไส้ไม่ได้คิดให้เธออยู่ยาว แค่จัดงานเสร็จก็กลับมาได้ หญิงสาวสวน

“ถึงจะแค่ชั่วคราว ดิฉันก็คงไม่รับ เพราะเวลาถึงแม้จะสั้นๆก็มีค่า ดิฉันอยากทำเฉพาะสิ่งที่อยากทำเท่านั้น”

ชนะรู้สึกบรรยากาศมาคุ จึงออกตัวว่าแล้วแต่สุริยงจะเคลียร์กับเกนหลงเอง สุริยงบอกไม่มีอะไรต้องเคลียร์ ว่าแล้วขอตัวไปทำงานต่อ เขมชาติไม่พอใจเอ่ยปากจองห้องพักที่รีสอร์ตนี้สักสองสามวัน สุริยงหันขวับมาจ้องหน้า เขายักคิ้วยั่ว มันไม่จบง่ายๆ...พอฮันนี่รู้ว่าเขมชาติพักที่นี่ก็ออกอาการไม่ชอบใจ โทร.หาสุริยงจะไปนอนเป็นเพื่อน สุริยงบอกไม่เป็นไร รับรองดูแลตัวเองได้...ชนะอดสงสัยไม่ได้ ว่าสุริยงมีปัญหาอะไรกับเขมชาติ

ooooooo

พจน์ดูภาพถ่ายเกนหลงที่ไปลองชุดไทยบ้านคุณยายน้อย พอเห็นมีเอื้อถ่ายคู่กันก็แปลกใจ เกนหลงยิ้มแหะๆอธิบายว่า เขมชาติไม่ว่างจึงขอให้เอื้อช่วยลองชุดแทน พจน์แอบห่วงลึกๆ

คืนแรก เขมชาติก็หาเรื่องโวยวายว่าพนักงานปูที่นอนไม่ตึง ขอพบผู้จัดการ สุริยงต้องมาเคลียร์ด้วยการลงมือปูเสียเอง เขมชาติโยนเหรียญลงบนที่นอนเด้งดึ๋ง เขาทึ่งที่เธอทำได้

“ถ้าคิดจะป่วนด้วยมุกเด็กๆแบบนี้ควรมีข้อมูลสักนิด ฉันจบการโรงแรมที่สวิสและใช้วิชาที่เรียนมาดูแลสามี ถึงไม่เคยทำงานโรงแรมมาก่อนแต่ฉันก็รู้ว่า ต้องทำยังไง ถ้าคิดจะป่วนก็เชิญแต่ขอบอกว่าเหนื่อยเปล่า เพราะฉันก็จะแก้ปัญหาไปเรื่อยและไม่มีวันกลับไปจัดงานให้คุณ... เก่งเรื่องสร้างปัญหาอยู่แล้วนี่...เชิญ” สุริยงจะกลับออกไป

เขมชาติเข้ามาขวางดันเธอไปติดผนัง ยิ้มเยาะคิดหรือว่าเข้ามาถึงในห้องแล้วตนจะปล่อยออกไปง่ายๆ หญิงสาวเสียงกร้าว แล้วคิดหรือว่าตนจะยอมเข้าห้องผู้ชายที่เชื่อถือไม่ได้ โดยไม่คิดป้องกันตัว ว่าแล้วก็ตะโกนเรียก รปภ. ทันใด รปภ.สามนายก็กรูเข้ามา เขมชาติจำต้องปล่อย หญิงสาวกระซิบ คนอย่างตนเจ็บแล้วจำ เธอยิ้มเย้ยออกไป เขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว

เช้าวันใหม่ พจน์เรียกเอื้อมาพบขอร้องให้ช่วยเกนหลงเตรียมงาน เอื้อยินดีอย่างยิ่งเพราะงานสำคัญแบบนี้มีครั้งเดียวในชีวิต พจน์บ่น คนที่พูดน่าจะเป็นเขมชาติ...เอื้อเดินมาหาเกนหลงนั่งหัวฟูกับกองเอกสารและคุยโทรศัพท์อย่างหงุดหงิดว่า ตนยังคอนเฟิร์มไม่ได้ เพราะยังติดต่อเจ้าบ่าวไม่ได้ ถ้าไม่ทันก็ไม่เป็นไร...พอวางสายเงยหน้ามาเจอเอื้อ เหมือนโลกสวยขึ้นทันตา

เอื้อถามยังติดต่อเขมชาติไม่ได้อีกหรือ เกนหลงตอบเขารับสายแต่บอกว่าไม่ว่างติดงาน เอื้อรู้สึกเห็นใจจึงหยิบลิสต์ที่เธอโน้ตไว้มาดู แล้วแนะนำ ใช้แท็บเล็ตจัดลำดับความสำคัญก่อนหลัง แยกเป็นสี่ส่วนให้เธอดู เพื่อจะได้ไม่สับสนเวียนหัว เกนหลงเห็นแล้วยิ้มออกอารมณ์ดีขึ้น

จากนั้นเอื้อก็โทร.ถามวิบูลย์ว่าเขมชาติหายไปไหน พอไม่ได้เรื่องก็ฝากคำตำหนิเอาไว้ วิบูลย์ฟังแล้วอึ้งเพราะมันเป็นความจริงทุกอย่าง วิบูลย์ต้องมาบ่นต่อให้สมคิดฟัง และเล่าเรื่องที่เขมชาติให้ตนค้นหาที่อยู่รีสอร์ตของชนะ สมคิดฟันธงว่าเขมชาติต้องไปที่นั่นแน่...เขาตัดสินใจโทร.ไปที่รีสอร์ต พนักงานเอาโทรศัพท์ไปให้เขมชาติซึ่งนั่งหงุดหงิดอยู่ในห้องอาหาร

เขมชาติขัดใจแต่จำต้องฟังสมคิดเทศนาอย่างผู้ใหญ่ที่หวังดี ยังไม่วายออกตัวว่าที่มาตามสุริยงเพราะเป็นความต้องการของเกนหลง ที่ไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้วุ่นวาย

“ถ้าอยากทำเพื่อคุณเกนหลงจริงๆควรรีบกลับมาก่อนที่ทางนั้นจะไม่พอใจไปมากกว่านี้ ผมพูดเพราะหวังดีไม่อยากให้คุณต้องเสียใจภายหลัง”

“ขอบคุณที่หวังดี ยังไงผมก็ต้องกลับไปแน่นอนอยู่แล้ว แต่ผมจะไม่กลับไปมือเปล่า”

“คุณเขม...คุณเขม...” สมคิดเรียกแต่เขาวางสายไปแล้ว สมคิดถอนใจบ่น อยากรู้จริงๆทำไมสุริยงถึงได้มีอิทธิพลกับเขมชาติมากมายขนาดนี้

ด้านเขมชาติเริ่มกังวล จะต้องรีบทำอะไรสักอย่าง พลันเห็นป้ายที่เพิ่งมาติดไว้ว่า...ยินดีต้อนรับพนักงานบริษัท ด้ายไทย...เขานึกได้ว่าบริษัทนี้ ตนเป็นลูกค้ารายใหญ่ จึงยิ้มกริ่ม

บ่ายวันนั้น สุริยงได้รับรายงานว่ากรุ๊ปทัวร์ใหญ่ที่จองไว้ได้ยกเลิก ลูกค้าบอกว่า มีผู้สนับสนุนอัพเกรดห้องพักให้ที่โรงแรมห้าดาวแทน ยอมให้ทางเรายึดมัดจำ แถมบอกว่าสปอนเซอร์เป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทด้ายไทย...สุริยงนึกได้ เดินตามหาเขมชาติ มาเจอนอนรับลมอย่างสบายอารมณ์อยู่ริมหาด เธอตรงเข้าต่อว่าเขาทันที รู้ไหมว่าทำให้ทางรีสอร์ตเสียหายขนาดไหน

“รู้...เพราะรู้ถึงทำและผมจะไม่หยุดแค่นี้ ผมพร้อมจะทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้รีสอร์ตของคุณไม่มีลูกค้า คุณจะได้ว่างไปจัดงานให้คุณเกน” เขมชาติอ้างท่าทางกวนสุดฤทธิ์

สุริยงเจ็บจี๊ดที่เขาทำร้ายตนทุกอย่างเพื่อให้ไปจัดงานให้คนรัก เขายังถากถางว่าเธอเล่นตัวเพื่อเพิ่มมูลค่า อย่าคิดว่าเขาต้องการตัวเธอ สุริยงโต้ อย่าหลงตัวเองคนอย่างเขาไม่มีคุณค่าพอ

“พิสูจน์สิว่าผมไม่มีค่าต่อความรู้สึกคุณ พิสูจน์ว่าผมไม่ได้มีอิทธิพลเหนือชีวิตคุณ พิสูจน์ด้วยการกลับไปจัดงานให้ผมกับคุณเกน ทำให้เห็นว่าคุณอยู่ใกล้ผมได้โดยไม่รู้สึกอะไร...ถ้าคุณไม่กล้าไป ผมจะสรุปว่า คุณยังหวั่นไหวและไม่กล้าอยู่ใกล้ผม และคุณทำใจไม่ได้ที่เห็นผมกับคุณเกนมีความสุข” เขมชาติท้าทาย

สุริยงเจ็บปวดตัดสินใจรับคำท้า จะฝืนใจกลับไปเพื่อพิสูจน์ว่าตนรังเกียจ สะอิดสะเอียนและขยะแขยงเขามากแค่ไหน และหลังจากเสร็จสิ้นงาน หวังว่าจะไม่ต้องเจอกันอีกตลอดชีวิต...เขมชาติรู้สึกเจ็บแสบกับคำด่าของหญิงสาว แต่ก็แอบสะใจที่ทำให้เธอกลับไปได้

ooooooo

เย็นวันนั้น เกนหลงตามเอื้อมารับไก่กับไข่ด้วยความคิดถึง ทั้งสองจึงได้รู้ว่าเขมชาติมาหาเด็กๆที่โรงเรียน มาถามเกี่ยวกับสุริยง ทั้งสองอึ้งสบตากันงงๆ

เอื้อถามเกนหลงรู้มาก่อนไหมว่าสุริยงไปทำงานกับชนะ เธอส่ายหน้าและสงสัยทำไมเขมชาติต้องโกหกว่าติดงาน ทำไมไม่บอกตรงๆ เอื้อปลอบให้ใจเย็นเข้าไว้ เธอหลับตาสักพักแล้วบอกว่า ทำไม่ได้ เอื้อจึงถามจะตามไปที่รีสอร์ตชนะอีกไหม เธอส่ายหน้าแววตาดุดัน

“ไม่ค่ะ...เกนจะไม่วิ่งไล่ตามอีกแล้ว เกนจะรอคำอธิบาย ถ้าเขมไม่มีคำอธิบายที่ดีพอ เกนจะยกเลิกทุกอย่าง ทั้งงานหมั้น งานแต่งมันจะไม่มีวันเกิดขึ้น”...เอื้อมองอย่างเห็นใจ

จากเหตุการณ์ต่างๆ สมคิดประมวลดู ปะติดปะต่อเรื่องราวจากคำพูดที่เขมชาติเคยเปรยว่าเขามีแฟนแต่เธอทิ้งไปแต่งงานกับคนรวย สมคิดสรุปเองว่า สุริยงคือสาวคนนั้น...

ด้านเขมชาติเอามือถือมาเปิดเครื่องเห็นมีมิสคอลจากเกนหลงเป็นสิบ และมีข้อความด้วยจึงเปิดอ่านเกนหลงส่งมาว่า...คุณไม่ได้ไปพบลูกค้า เกนรู้เรื่องหมดแล้ว... เท่านั้นเขาก็ร้อนตัวรีบโทร.กลับไปอธิบายกับเกนหลงว่าที่ตนมาตามสุริยงเพื่อให้เธอเซอร์ไพรส์ เธอกลับบอกว่า ที่ผ่านมาเซอร์ไพรส์มากพออยู่แล้ว ตอนนี้ตนสั่งหยุดทุกอย่างถ้าเขาอยากจัดงานหมั้นต่อให้มาเคลียร์

เขมชาติว้าวุ่นใจจะทำอย่างไรดี มองไปเห็นฮันนี่ยืนมองอยู่ จึงเกิดไอเดีย...ถ่ายคลิป ฮันนี่ช่วยแก้ตัวให้ว่า ตัวเขามาขอร้องชนะ ยอมให้สุริยงไปช่วยจัดงานหมั้นแล้วฮันนี่ก็ยกช่อดอกไม้ยื่นออกไปพร้อมกล่าวว่า เขมชาติทำทุกอย่างให้เกนหลงมีความสุข

เกนหลงเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ใจอ่อนยวบลง... หลังจากนั้น ฮันนี่ก็ทวงสัญญาจากเขมชาติ ที่ว่าจะให้ตนกับไก่และไข่ไปร่วมงานหมั้นด้วย และหลังจากจบงานจะต้องไม่มากวนสุริยงอีก ชายหนุ่มจำยอมรับปากไปก่อน....ค่ำวันนั้น เขมชาติรีบกลับมาแก้ตัวกับเกนหลงถึงบ้าน ยอมรับผิดทุกอย่างแต่ที่ทำไปเพื่อเซอร์ไพรส์เธอจริงๆ เขาออดอ้อนจนเกนหลงใจอ่อนยอมยกโทษให้ทั้งที่ยังคาใจ เธอมีข้อเสนอขอเพิ่มผู้ช่วยอีกสองคน คือเอื้อและชนะ

สุริยงกลับถึงบ้าน เอื้อมาหาทันที เขาซักไซ้ทำไมเธอถึงยอมทำงานให้เขมชาติ เธอยืนยันว่าทำให้เกนหลง เอื้อถอนใจบ่น “ตั้งแต่รู้จักคุณ มีสองอย่างที่ผมไม่เคยชนะ หนึ่งใจแข็ง สองปากแข็ง เพราะฉะนั้น ผมจะไม่ฝืนใจและไม่ถามในสิ่งที่คุณไม่อยากตอบ”

สุริยงยิ้มอย่างอ่อนโยนโต้ “ตั้งแต่รู้จักคุณเอื้อ มีสองอย่างที่หนูเล็กไม่เคยชนะ หนึ่งคือความดี และสองคือความรัก...หนูเล็กต้องขอโทษที่ยกเลิกงานที่รับปากไว้ และขอบคุณมากๆที่ยังรักและดีต่อกันมาตลอด”...เอื้อรู้ว่าแพ้ทางเธอทุกที พลัน เกนหลงโทร.เข้ามานัดพบพรุ่งนี้

เช้าวันใหม่ เอื้อกับสุริยงมาบ้านเกนหลง พบชนะกับเขมชาติรออยู่ เกนหลงยิ้มแย้มขอให้ชนะกับเอื้อมาช่วยสุริยงจัดงาน เอื้อชำเลืองมองอย่างรู้ทัน จึงเสนอให้สุริยงกับชนะดูแลเรื่องสถานที่ ตนจะช่วยเขมชาติเรื่องขบวนขันหมาก เขมชาติชะงักรู้สึกว่าเอื้อมีอะไรแน่

พออยู่ตามลำพัง เอื้อก็เปิดฉาก “ดีใจด้วยนะ ที่เกนเชื่อคุณอีกครั้ง”

“ก็...มันเป็นความจริง ไม่เห็นแปลกที่คุณเกนจะเชื่อ” เขมชาติยิ้มรับ

เอื้อย้อนถามรู้หรือว่าตนหมายถึงอะไร เขมชาติโต้ก็ทุกเรื่องระหว่างตนกับเกนหลง เราไม่มีอะไรปิดบังกัน เอื้อจึงสวน รวมทั้งเรื่องเขากับสุริยงที่สวิสด้วยหรือ คราวนี้เขมชาติชะงัก

“เรื่องนั้นผมเคลียร์กับคุณเกนไปเรียบร้อยแล้ว คุณจะต้องการอะไรอีก ผมว่าคุณอย่ามาหาเรื่องผมดีกว่า คุณเป็นคนบอกให้ผมเลิกยุ่งกับแม่เลี้ยงคุณ ตอนนี้ผมกำลังจะหมั้นกับเกน คุณก็น่าจะพอใจ” เอื้อสวนแต่เขายังไม่เลิกยุ่ง เขมชาติเสียงเข้มแถไปเรื่อย “ผมไม่เลิกยุ่ง เพราะผมไม่เคยยุ่งกับเขาตั้งแต่แรก คุณกำลังหาเรื่องใส่ร้ายผม”

“สิ่งที่คุณทำต่างหากที่ให้ร้ายตัวคุณเอง คุณหลอกพี่สาวและน้องสาวผมได้ คุณหลอกเกน หลอกหนูเล็กได้ แต่คุณหลอกผมไม่ได้ ที่สวิสผมไม่เชื่อว่าทุกอย่างมันจะโปร่งใส สวยงาม ผมรู้ว่าคุณทำบางอย่างลับหลังเกนหลง”

เขมชาติร้อนตัวแต่ทำหัวเราะออกมา “ฮึๆนี่ตกลง คุณกำลังห่วง หึงหวงใครกันแน่...แม่เลี้ยงของคุณ หรือว่าที่คู่หมั้นของผม...ก่อนหน้านี้ คุณพูดแต่ให้ผมอยู่ห่างๆแม่เลี้ยงคุณ ตอนนี้ผมขอบอกให้คุณอยู่ห่างๆว่าที่คู่หมั้นผมบ้าง จะได้หรือเปล่า”

เอื้อชะงักมองเขมชาติอย่างรู้ทันว่าพูดกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง เขมชาติเห็นเอื้อเงียบยิ่งรุกทำปากดี “ไม่ต้องห่วงหรอกผมไม่ทำแบบนั้น เพราะผมใจกว้างพอ คุณเองก็ควรจะใจกว้างเหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องแม่เลี้ยงคุณ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ยุ่งกับเขาแน่ ผมไม่ชอบของมีตำหนิผ่านทั้งการมีสามี มีลูกแล้ว ให้ฟรีๆผมยังคิดหนัก”

เอื้อชกเปรี้ยงเข้าที่หน้าเขมชาติหมัดหนึ่ง เขาเซล้มลงงงๆ เอื้อเสียงกร้าว “อย่ามาดูถูกหนูเล็ก คุณไม่รู้จักเธอดีพอ คุณไม่รู้ทั้งเรื่องสามีและลูกของเธอ...ไม่รู้ก็อย่าพูด เธอมีค่ามากกว่าที่คุณคิด ผมขอย้ำอีกครั้งคนที่คุณควรจะสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือเกนหลง และคนที่คุณควรจะอยู่ห่างที่สุดคือสุริยง โตๆกันแล้ว ตรรกะง่ายๆแบบนี้ควรจะรู้ได้ด้วยตัวเองไม่ต้องให้ใครมาบอก”

เขมชาติเจ็บจี๊ด เกนหลงกลับเข้ามาพอดี เห็นเขาทรุดอยู่ที่พื้นก็ตกใจ ชายหนุ่มหันหน้าหนียันตัวลุกขึ้น เอื้อกลบเกลื่อน ว่าเขมชาติสะดุดเก้าอี้ล้ม ว่าแล้วก็ชวนหญิงสาวไปคุยงานต่อ เอื้อดึงแขนเกนหลงเดินออกไป ปล่อยเขมชาติยันตัวลุกขึ้น กุมปากที่โดนชกอย่างเคืองๆ

ออกมาพ้นห้อง เอื้อก็เอ่ยปากถามเกนหลงว่าที่ชวนตนกับชนะมาช่วยสุริยง เพราะอยากลองใจเขมชาติใช่ไหม หญิงสาวหันมามองเอื้ออย่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะรู้ใจ ก่อนจะยอมสารภาพ

“เกนไม่รู้จะทำยังไง เขมเหมือนผู้ร้ายปากแข็ง ทำยังไงเขาก็ไม่ยอมรับ และเกนก็ไม่อยากทำตัวเป็นเด็กๆที่ใช้อารมณ์ตัดสินปัญหาจากสิ่งที่เราคิดไปเอง เกนขอโทษนะคะที่ใช้พี่เอื้อเป็นเครื่องมือ”

เอื้อยิ้มไม่โกรธแถมเป็นกำลังใจให้ แต่ย้อนถามว่าเธอจะทนรับคำตอบได้หรือถ้ามันออกมาแย่ที่สุด เกนหลงว่าตนรับความจริงได้ และถ้ามันไม่มีอะไร ตนจะได้พร้อมเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่กับเขมชาติ เอื้ออวยพรให้เธอผ่านพ้นและได้คำตอบที่ดีที่สุด หญิงสาวยิ้มรู้สึกอบอุ่นใจ

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement