advertisement

โบ๊เบ๊ ตอนที่ 15

บทประพันธ์ วราภา จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ภาวิต
17 มิ.ย. 2554 09:57

เตียมกับเผยแอบฟังอยู่บนบันได แปลกใจที่ฮิ้มกับชบาทะเลาะกันอย่างไรไม่มีเสียงดังให้ได้ยินบ้าง ตี๋เล็กลงมาเห็นสองคนลับๆล่อๆจึงถาม“ม้าทำอะไรน่ะ”

เตียมสะดุ้งโหยง “ไอ๊หยา เมื่อคืงลื้อกับบ้างเรอะ อาโซ้ยตี๋”

“ตังค์หมดมันก็ต้องกลับซิครับอาม้า จะให้อั๊วไปนอนข้างถนนหรือไง”

เตียมตกใจแทบเป็นลมที่ตี๋เล็กบอกว่าเงินหมด “แล้วทังไมลื้อต้องใช้หมกเร็วคาหนากนี้”

“นี่ยังหมดช้านะม้า อั๊วเกรงใจม้า เลยตั้งหนึ่งสัปดาห์กว่าจะหมด”

“นั่นทำอะไรกัน”เสียงฮึ้มขัดขึ้น ทั้งสามสะดุ้ง“ที่อื่นมีเยอะแยะไม่นั่ง ดันมาคุยกันที่บันได” เตียมหันไปยิ้มแหยๆ

ทุกคนเดินมานั่ง ฮิ้มไล่เผยให้ออกไป แล้วหันมาถามตี๋เล็กว่าตนไล่ออกจากบ้านแล้วไม่ใช่หรือ ตี๋เล็กทรุดลงคุกเข่าโอดครวญ

“แต่อั๊วกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีแล้ว ไม่เชื่อลองถามอาม้าดูก็ได้ ใช่มั้ยอาม้า”

“ใช่ เวลานี้อาโซ้ยตี๋ ลี...ไม่มีที่ติ” เตียมแดกดันนิดๆ

“อั๊วไม่เห็นลื้อทำตัวมีสาระอะไร”

“อั๊วน่ะ อยากจะไปช่วยงานกับเฮียจะตาย แต่เฮียไม่ยอม”

“เพราะอีเห็นว่าลื้อจะไปทำเสียมากกว่าทำดีน่ะสิ”

“ลื้อพูกยังงั้งก็ไม่ถูก”เตียมแย้ง

“อั๊วว่าอั๊วพูดยิ่งกว่าถูกอีก”

“อาม้าอย่าไปเถียงอาเตี่ยเลยครับ อั๊วทำไม่ดีมามาก จะให้ใครมาเชื่อใจก็คงไม่ง่าย”

เตียมร้องไอ๊หยา มองลูกชายอย่างไม่เชื่อหู แต่ฮิ้มว่าเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี ตี๋เล็กทำเศร้า เขาจะให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ฮิ้มถามว่า“พิสูจน์ว่าลื้อเลวเสมอต้นเสมอปลายน่ะเหรอ”

“อาเฮีย...ลื้อไม่ยุติทัง ทีอาเก๊าตี๋ยกย่องเป็นเทวะลา อาโซ้ยตี๋ กาทืกเอากาทืกเอา”

“ไม่เป็นไรม้า อั๊วยอมถูกตำหนิทุกอย่าง ขอแต่เพียงอาเตี่ยมีเมตตาให้อั๊วอาศัยชายคาเท่านั้น”คำพูดของตี๋เล็กทำเอาฮิ้มอึ้งไป โกรธก็โกรธจนเกือบลืมไปว่าตี๋เล็กก็เป็นลูก...

คืนนั้น ฮิ้มรอตี๋ใหญ่กลับจากทำงาน เพื่อคุยเรื่อง ตี๋เล็ก เขาขอตี๋ใหญ่ให้โอกาสตี๋เล็กทำงานอีกสักครั้ง ถ้ายังเกเรอยู่ก็พอกันที เขามอบอำนาจให้ตี๋ใหญ่จัดการทั้งหมด ทั้งที่ยังกังวลอยู่ลึกๆ

ooooooo

ถึงเวลาจะผ่านไป แต่เปี๊ยกกับเพื่อนๆก็ยังนัดพบที่เก่า กินอาหารที่ต่างคนต่างนำมาร่วมกัน แต่ครั้งนี้ดูบรรยากาศจะเศร้าเพราะอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย เฮงกับหน่อนกำลังจะไปเรียนต่อเมืองนอก ทั้งสองชวนเปี๊ยกให้ไปด้วยกัน แต่เปี๊ยกอ้างว่าไม่มีเงิน หน่อนให้หาแค่ค่าเครื่องบินก็พอ โอ่งมองว่าเปี๊ยกไม่อยากไปมากกว่า

พอแยกย้ายจากเพื่อน เปี๊ยกกลับบ้านมาเจอแทนไท

รออยู่ เปี๊ยกทักว่าหายไปไหนเสียนาน

“ผมไปต่างจังหวัดมา เมื่อกี้แวะไปหาคุณที่ร้าน แต่

ไม่เจอ”

“ผมไปกินข้าวกับเพื่อนๆ”

“วันหลังผมไปด้วยคนสิ”

เปี๊ยกว่ากับข้าวมีแต่ของพื้นๆสถานที่ก็ไม่โก้หรู แต่แทนไทกลับบอกว่านั่นแหละเขาชอบ แทนไทซื้อข้าวหมูแดงมาฝากแต่ทิ้งไว้ที่ร้าน เปี๊ยกว่าดีแล้ว จะได้ให้หงวนกับจิ๊บกินกัน

“หมู่นี้คุณได้เจอน้องดอกแก้วบ้างหรือเปล่า”

เปี๊ยกตอบว่าเขาไม่ค่อยว่าง แทนไทถามอีกว่าเขียนจดหมายหาบ้างไหม เปี๊ยกข้องใจ

“ก็แล้วมันเรื่องอะไรของคุณ”

“ผมรู้มาว่า ตอนนี้ที่บ้านน้องดอกแก้ว มีแขกไปมาหาสู่ประจำ ดูเหมือนจะชื่อทรงชัย”

เห็นเปี๊ยกนิ่งเฉย จึงถามว่าไม่มีอะไรจะพูดบ้างหรือ เปี๊ยกว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน แทนไทมองเปี๊ยกขวางๆ...

จากนั้นมาเยี่ยมดอกแก้วที่บ้าน  เอาของมาฝากมากมาย

ดอกแก้วดีใจบอกว่าคิดถึงมาก แทนไทกระฟัดกระเฟียด

“ไม่เชื่อหรอก มีเพื่อนใหม่จะมาสนใจอะไรเพื่อนเก่า”

“อู๊ว...พี่ต้นรู้ได้ยังไง แต่บอกก่อนนะว่าดอกแก้วไม่เคยลืมพี่ต้นเลย ต่อให้มีเพื่อนใหม่อีกซักกี่คนก็เถอะ”

“แล้วพี่เปี๊ยกล่ะ ลืมเขาหรือเปล่า”

“ยิ่งไม่ลืมใหญ่ เอ๊ะ...พี่ต้นรู้ได้ยังไง”

“เรื่องเพื่อนใหม่ของดอกแก้วน่ะเหรอ...เมื่อวานพี่

ผ่านมาทางนี้ เห็นดอกแก้วนั่งรถออกไปกับเพื่อนใหม่คนนั้น”

“พี่ทรงชัยน่ะค่ะ เขาเป็นหลานเพื่อนของแม่ พี่ต้น...

พี่เปี๊ยกเขาพูดถึงดอกแก้วว่ายังไงบ้าง”

แทนไทให้ไปถามกันเอาเอง ดอกแก้วจึงไปบอกเรียมว่าตนจะออกไปข้างนอกกับแทนไทสักครู่ เรียมให้ไปขอชบา ดอกแก้วว่าชบาไม่อยู่จะขอได้อย่างไร แล้ววิ่งตื๋อไป เรียมได้แต่ถอนใจ

ขณะ​ที่​เปี๊ยก​กำลัง​ชื่นชม​ดอก​แก้ว​ที่​เขา​ทับ​ไว้​ใน​หนังสือ นึกถึง​ความ​น่า​รัก​ของ​คน​ให้ ยิ้ม​อย่าง​สุขใจ พลัน​มีเสียง​แทน​ไท​ตะโกน​เรียก​ให้​เปิด​ประตู​บ้าน เขา​รีบ​เดิน​ออก​มา​เปิด แล้ว​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​ว่าดอก​แก้ว​มา​ด้วย แทน​ไท​กับ​ดอก​แก้ว

ถือ​ถุงอาหาร​มา​เต็ม​สอง​มือ เปี๊ยก​สบตา​ดอก​แก้ว​อย่าง​โหย​หา​ครู่​หนึ่ง แทน​ไท​แกล้ง​กระแอม​ถาม

“จะ​ให้​เข้าไป​ได้​หรือ​ยัง คุณ​เปี๊ยก”

“คุณ​หนู​มา​ทำไม” เปี๊ยก​นิ่ว​หน้า​ถาม

“อ้าว...ก็​มา​หา​พี่​เปี๊ยก​ไง​คะ พี่​เปี๊ยก​อยาก​ไม่​ไป​หา​หนู​นี่” ดอก​แก้ว​เดิน​เบียด​เข้าไป​ใน​บ้าน

“ได้ยิน​แล้ว​ใช่​ไหม​ล่ะ” แทน​ไท​พูด​แล้ว​เดิน​ตาม​

ดอก​แก้ว​เข้าไป เปี๊ยก​ยืน​งง​สัก​พัก

“เฮ้ย...​คุณ​ต้น นี่​พวก​คุณ​ทำ​อะไร​กัน” เปี๊ยก​วิ่ง​ตาม​สอง​คน​เข้า​บ้าน

ดอก​แก้ว​กับ​แทน​ไท​ช่วย​กัน​หยิบ​จาน​ชาม​มา​เท​อาหาร​ใส่​อย่าง​คล่องแคล่ว แทน​ไท​บ่น​ว่า​น่า​จะ​ชวน​โอ่ง เฮง และ​หน่อ​น มา​ด้วย ดอก​แก้ว​เห็น​ด้วย​ให้​เปี๊ยก​ไป​ตาม​เพื่อนๆมา แทน​ไท​เสนอ​ว่า​เขา​ขับ​รถ​ไป​เร็ว​กว่า ว่า​แล้ว​ก็​เดิน​ไป​เลย เปี๊ยก​มอง​ตาม​แล้ว​หัน​มาก​อด​อก​มอง​ดอก​แก้ว​อย่าง​ดุๆ

“อ้าว...อย่า​ยืน​เท่อยู่​อย่าง​นั้น​สิ​คะ ช่วย​กัน​หน่อย” ดอก​แก้ว​แกล้ง​ว่า​แล้ว​เอื้อม​ไป​หยิบ​จาน

เปี๊ยก​จับ​มือ​เธอ​ไว้ ถาม​อย่าง​จริงจัง “ที่มา​นี่​ขอ​อนุญาต​ใคร​หรือ​เปล่า”

ดอก​แก้ว​ตอบ​ว่า “อา​เตี่ย​กับ​แม่​ไม่​อยู่ หนู​ก็​เลย​บอก​พี่​เรียม​ไว้”

เปี๊ยก​รู้ทัน​ว่า​คง​บอก​แค่​ไป​กับ​แทน​ไท จึง​เอ็ด​ว่า​ไม่​ควร​ทำ​อย่าง​นี้ ดอก​แก้ว​สวน

“ทำไม...มัน​เสียหาย​ตรง​ไหน”

“เสียหาย​มาก​ก็​แล้วกัน คุณ​หนู​เป็น​ลูก...”

“ใคร​ก็​ไม่​รู้” ดอก​แก้ว​ต่อ​คำ​ทันที

“คุณ​หนู​เป็น​ลูก​เถ้าแก่​ฮิ้ม​กับ​คุณ​ชบา ถ้า​ใคร​มา​เห็น​เข้า...”

“ไม่​เห็น​มี​ใคร นอกจาก​พี่​เปี๊ยก​คน​เดียว” ดอก​แก้ว​ดึง​มือ​ออก​มา​จัด​ของ​ต่อ เปี๊ยก​ส่าย​หน้า

ooooooo

ใน​ขณะ​ที่​เรียม​เดิน​กระสับกระส่าย​รอด​อก​แก้ว​กลับ​มา แต่​แล้ว​ชบา​กับ​ฮิ้ม​กลับ​มา​ก่อน พอ​รู้​ว่า​ดอก​แก้ว​ออก​ไป​กับ​แทน​ไท​ก็​เคือง ชบา​ถาม​ว่า​ไป​ไหน เรียม​ตอบ​ว่า​ไม่​ทราบ

“แล้ว​ลื้อ​ก็​ปล่อย​ให้​ไป” ฮิ้ม​ตำหนิ

“คือเรียม​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง​น่ะ​ค่ะ พยายาม​ห้าม​แล้ว แต่​คุณ​หนู​ไม่​เชื่อ”

“ลื้อ​ไม่ได้​ห้าม​จริงจัง​น่ะ​สิ”

“ไว้ใจ​อะไร​ไม่ได้​เลย” ชบา​บ่น

“ใน​เมื่อ​ทำ​อะไร​ไม่ได้​แล้ว​ก็​ช่าง​เถอะ อา​ต้น​อี​ไม่ได้​เสียหาย​ตรง​ไหน เพียง​แต่​กลับ​มา​ต้อง​เตือน​หน่อย​เท่านั้น” ฮิ้ม​ถอน​ใจ​เดิน​กลับ​ตึก​ใหญ่...

พอได้​เจอ​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ดู​สดชื่น ตัก​โน่น​นี่​ชิม “อร่อยจัง พี่​เปี๊ยก ไม่​ชิม​หน่อย​เหรอ​คะ”

“คุณ​หนู​นี่​น่า​ตี​จริงๆ”

“เ​อ้า ทาน​เข้าไป​จะ​ได้​ไม่​พูด​มาก” ดอก​แก้ว​ทำ​ไม่รู้​ ไม่​ชี้​ใช้​ส้อม​จิ้ม​อาหาร​ยื่น​ไป​ที่​ปาก​เปี๊ยก

แทน​ไท โอ่ง เฮง และ​หน่อ​น​เดิน​เข้า​มา เปี๊ยกชะงัก ​รีบ​ดึง​ส้อม​จาก​มือ​ดอก​แก้ว​วาง​ลง เฮง​แซว “ทำไม​ไม่​กิน​ล่ะ​เปี๊ยก คุณ​หนู​อุตส่าห์​ป้อน”

ดอก​แก้ว​สวัสดี​ทุกๆคน​แล้ว​ชวน​ให้​ทาน​อาหาร​ด้วย​กัน บอก​ว่า​ตน​กับ​แทน​ไท​ช่วย​กัน​เลี้ยง เปี๊ยก​ทำ​หน้า​เคร่งเครียด​ตลอด​เวลา​ที่​กิน​เลี้ยง​กัน จนถึง​เวลา​กลับ เฮง โอ่ง และ​หน่อน​ ขอบคุณ​ดอก​แก้ว เธอ​จึง​บอก​ว่า​วัน​หลัง​จะ​มา​เลี้ยง​อีก

“ไม่​แล้ว​ครับ ครั้ง​นี้​ครั้ง​เดียว​พอ​แล้ว” เปี๊ยก​ขัดคอ

“เฮ้ย...ไอ้​เปี๊ยก รักษา​นํ้า​ใจ​คุณ​หนู​หน่อย​สิ” หน่อ​น​ตำหนิ​เปี๊ยก

“พี่​เปี๊ยก​เขา​ไม่ค่อย​ชอบ​หน้า​หนู​หรอก​ค่ะ” ดอก​แก้ว​น้อยใจ

“คุณ​เปี๊ยก​หวัง​ดี กลัว​น้อง​ดอก​แก้ว​จะ​เสียชื่อ​น่ะ​ครับ” แทน​ไท​แก้ตัว​ให้

“อย่า​แก้ตัว​แทน​เขา​เลย​ค่ะ ไป​กัน​เถอะ” ดอก​แก้ว​ชวน​แทน​ไท​กลับ

แทน​ไท​บอก​ลา​ทุก​คน​แล้ว​เดิน​ตาม​ดอก​แก้ว​ไป โอ่ง เฮง และ​หน่อ​น​หัน​มา​จ้อง​เปี๊ยก

“ไม่​เข้าใจ​เอ็ง​เลย ไอ้​เปี๊ยก” โอ่ง​บ่น

“ช่าง​หัวมัน​เถอะ มัน​อยาก​โง่​ก็​ช่าง​หัวมัน” เฮง​อ่อนใจ

“แล้ว​อย่า​มา​เศร้า​โศก​เสียใจ​ทีหลัง​ล่ะ จะ​สม​นํ้าหน้า ​ให้​น่า​ดู” หน่อ​น​หมั่นไส้ ชวน​เพื่อนๆกลับ มอง​เปี๊ยก​เข้า​บ้าน​ปิด​ประตู​อย่าง​ขวางๆ

ไม่ทัน​ไร โอ่ง​กำลัง​จะ​ไป​ขึ้น​มอเตอร์ไซค์​รู้สึก​หน้ามืด​เซๆ เฮง​กับ​หน่อ​น​ช่วย​กัน​ประคอง​จะ​พา​กลับ​ไป​พัก​ใน​บ้านเปี๊ยก ​ก่อน แต่​โอ่ง​อยาก​กลับ​ไป​นอน​บ้าน เฮง​จึง​ให้​โอ่ง​ซ้อน​ท้ายรถ​ เขา​ และ​ให้​หน่อ​น​ขี่​รถ​โอ่ง​กลับ​ไป...

พอก​ลับ​มา​บ้าน ดอก​แก้ว​เห็น​ชบา​นั่ง​รอ​จึง​เข้า​มาอ้อน ​ถาม​ว่า​กลับ​มา​นาน​แล้ว​หรือ ชบา​พยัก​หน้า​แล้ว​ย้อน​ถาม​ว่า​ไป​ไหน​มา ดอก​แก้ว​ตอบ​ว่า​ไป​ทาน​ข้าว​กับ​แทน​ไท

“ทำไม​ไม่​ขอ​อนุญาต​แม่”

“ก็​แม่​ไม่​อยู่​นี่​คะ ถ้า​จะ​ให้​รอ มี​หวัง​หนู​หิว​ตาย”

“งั้น​ก็​ทาน​ที่​บ้าน​เอา​สิ ไม่​เห็น​ต้อง​ออก​ไป​ข้าง​นอก​เลย”

“แม่​ขา...พี่​ต้น​กับ​หนู​น่ะ สนิท​กัน​เหมือน​พี่​กับ​น้อง เรา​ไป​กิน​ข้าว​ด้วย​กัน​ไม่​เห็นจะ​เป็น​อะไร ที​พี่​ทรงชัย​เพิ่ง​จะ​รู้จัก​กัน แม่​ยัง​ให้​หนู​ไป​กับ​เขา​ได้​เลย”

ชบา​อึ้ง  เรียม​ปราม​เบาๆ “คุณ​หนู...อย่า​เถียง​คุณแม่​ สิ​คะ”

“แม่​ขา แม่​ทำ​เหมือน​ไม่​รู้จัก​หนู หนู​จะ​ไม่​มี​วัน​ทำอะไร ​เสียหาย​เด็ดขาด​ค่ะ” พอ​เห็น​ชบา​นิ่ง​ไม่​พูด​อะไร ดอก​แก้ว​จึง​ตัดบท “ถ้า​ไม่​มี​อะไร​แล้ว หนู​ขอ​ไป​อาบ​นํ้า​ก่อน​นะ​คะ ร้อน​จัง”

ดอก​แก้ว​หอม​แก้ม​ชบา​ก่อน​จะ​เดิน​ไป ถอน​ใจ​เกือบ​เอา​ตัว​ไม่​รอด ชบา​ยัง​นั่ง​นิ่ง เรียม​ถาม

“ทำไม​คุณ​ชบา​ไม่​ถาม​ล่ะ​คะ​ว่า​ไป​เจอ​เปี๊ยก​ด้วยหรือ​เปล่า”

“ขืน​ถาม​ก็​เสียผู้ใหญ่​น่ะ​สิ”

“บางที​คุณ​หนู​อาจจะ​ไป​ทาน​ข้าว​กับ​คุณ​ต้น​จริงๆก็ได้”

“ขอ​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เถอะ ไม่​อย่าง​นั้น​ฉัน​คง​ต้อง​พูด​กับ​เปี๊ยก​เอง” ชบา​หนักใจ​สุดๆ

ooooooo

ในคืนนั้น ทุกบ้านเข้านอนตามปกติ รวมทั้งโอ่ง ที่เข้านอนกับสุดาภรรยาเหมือนเคย จนเช้า สุดาลุกขึ้น อาบนํ้าแต่งตัว กลับเข้ามาปลุกโอ่ง เพราะเห็นว่า สายมากแล้ว

“เฮีย เฮีย ยัง​ไม่​ตื่น​อีก ดู​สิ​หลับ​เป็น​ตาย​เลย​เฮีย”

สุดา​ก้ม​ลง​เขย่า​ตัว​โอ่ง แล้ว​ต้อง​สะดุ้ง​สุด​ตัว เมื่อ​รู้สึก​ว่า​ตัว​โอ่​ง​เย็นเฉียบ สุดา​ใจหาย​วาบ ค่อยๆเพ่ง​พิศ สีหน้า​เริ่ม​สังหรณ์​ใจ ยื่นมือไป​อัง​ที่​จมูก แล้ว​ต้อง​ร้อง​ลั่น “เฮีย...”

สุดา​นํ้า​ตา​ไหล​พราก เมื่อ​เห็น​โอ่ง​นอน​แน่​นิ่ง...

หลัง​การ​ตาย​ของ​โอ่ง เปี๊ยก​ยิ่ง​ดู​เคร่งขรึม​ลง​ไป​อีก ดอก​แก้ว​เป็น​ห่วง​ความรู้สึก​ของ​เขา​มาก พยายาม​ปลอบโยน​บ่อยๆ ทำให้​ชบา​หวั่น​วิตก

แม้​จะ​ผ่าน​ไป​นาน แต่​ตี๋​เล็ก​ยัง​เจ็บแค้น​อาฆาต​เปี๊ยก​ ที่​ทำให้​ตน​ต้อง​เข้าไป​นอน​ใน​คุก​หนึ่ง​คืน พอ​มี​โอกาส​ก็​จะ​หาเรื่อง​กลั่นแกล้ง เปี๊ยก​พยายาม​เลี่ยง​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง แต่แล้ว ​วัน​หนึ่ง เปี๊ยก​มี​ความ​จำเป็น​ต้อง​มา​ที่​บ้าน ตี๋​เล็ก​ก็​เข้า​มา​ยั่ว​โมโห พูด​พาดพิง​ถึง​ดอก​แก้ว​เสียๆหายๆ ทำให้​เปี๊ยก​เหลืออด ต่อย​ตี๋​เล็ก​จน​สะบักสะบอม ฮิ้ม​มา​เห็น​โกรธ​มาก​จะ​เอาเรื่อง ดอก​แก้ว​อธิบาย​อย่างไร ฮิ้ม​ไม่​ฟัง​แถม​ยัง​ต่อว่า​ดุ​ด่า​ดอก​แก้ว ทำให้​เธอ​
เสียใจ​เพราะ​ไม่​เคย​โดน​ดุ​ว่า​มา​ก่อน

ชบา​มา​ช่วย​ไกล่เกลี่ย ยก​เหตุ​ยก​ผล​มา​อธิบาย​ให้​ฮิ้ม​เข้าใจ ฮิ้ม​รู้สึก​เสียใจ​กับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น แต่​ด้วย​ทิฐิ​มานะ ทำให้​ไม่​ยอม​ขอโทษ ชบา​ต้อง​มา​พูด​กับ​ดอก​แก้ว​ให้​เข้าใจ และ​อบรม​ว่า​จะ​ถูก​จะ​ผิด​อย่างไร ฮิ้ม​ก็​เป็น​พ่อ ลูก​จะ​โกรธ​พ่อ​ไม่ได้ และ​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ไป​ขอโทษ​และ​ทำ​ความ​เข้าใจ​กับ​พ่อ ดอก​แก้ว​เชื่อฟัง​และ​ไป​กราบ​ขอโทษ​ฮิ้ม ทุก​อย่าง​จึง​ลงเอย​ด้วย​ดี...

ต่อ​มา ฮิ้ม​รู้ตัว​ว่า​เจ็บ​ออดๆแ​อดๆเป็น​ห่วง​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว จึง​เรียก​ทนายความ​มา และ​ตาม​ทุก​คน​มา​พร้อมหน้า​เพื่อ​แบ่ง​สมบัติ​ให้​เป็น​เรื่อง​เป็น​ราว​กัน​ไป สอง​คน​จะ​ได้​ไม่​ลำบาก

เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ แสดง​ท่าที​ไม่​ดูแล​เอาใจใส่​ฮิ้ม​เหมือน​ก่อน  ฮิ้ม​จึง​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​เรือน​ชบา และ​กั้น​รั้ว​แบ่ง​สอง​บ้าน​ออก​จาก​กัน ตี๋​ใหญ่​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​ร้าน ตี๋​เล็ก​ผลาญ​เงิน​ส่วน​ของ​ตน​จน​หมด​และ​ยัง​มา​เบียดเบียน​จาก​เตีย​ม จนเตียม​ต้อง​ขาย​บ้าน​ให้​เงิน​ตี๋​เล็ก​แล้ว​มา​อยู่​กับ​ตี๋​ใหญ่

ชบา​เฝ้า​มอง​ความ​ผูกพัน​ระหว่าง​ดอก​แก้ว​กับ​เปี๊ยก​ด้วย​ความ​กังวล​ใจ อีก​ทั้ง​ยัง​ได้ยิน​ฮิ้ม​คุย​กับ​เปี๊ยกว่า​ยินดี​ให้​เขา​พิสูจน์​ตัว​เอง สร้าง​เนื้อ​สร้าง​ตัว​ให้​คู่ควร​กับ​ดอก​แก้ว ​และ​ฮิ้ม​ยัง​บอก​เปี๊ยก​อีก​ว่า เขา​รู้​มา​นาน​แล้ว​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คน​เอา​ดอก​แก้ว​มา​วาง​ไว้หน้า​บ้าน เปี๊ยก​อึ้ง สัญญา​ว่า​เขา​จะ​มุ​มา​นะ​สร้าง​เนื้อ​สร้าง​ตัว​ให้​ได้...เพราะ​ความ​รัก​ลูก ชบา​จำ​ต้อง​มา​ขอร้อง​เปี๊ยก​ให้​เห็นแก่​อนาคต​ของ​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​เสียใจ​มาก แต่​ต้อง​ตอบแทน​บุญคุณ​ชบา เขา​จึง​มา​บอก​ดอก​แก้ว​ว่า​เขา​ต้อง​รับผิดชอบ​ชีวิต​ของ​หมวย ดอก​แก้ว​เสียใจ​มาก...ฮิ้ม​ล้ม​ป่วย​อีก​ครั้ง เงิน​ทอง​รักษา​ก็​ร่อ​ยห​รอ​ พอ​ทรงชัย​ส่ง​ผู้ใหญ่​มา​สู่ขอ ทำให้​ชบา​ยก​เหตุผล​ต่างๆ นานา​มา​อ้าง​ให้​ดอก​แก้ว​ตัดสินใจ​แต่งงาน​เพื่อ​ช่วย​พ่อ​แม่

คืน​งาน​แต่งงาน แทน​ไท​เล่า​ความ​จริง​ให้​ดอก​แก้ว​ฟัง แต่​มัน​สาย​ไป​แล้ว ดอก​แก้ว​ได้​พบ​เปี๊ยก ต่าง​พยายาม​หักห้าม​ใจ​ด้วย​ความ​อาลัย​รัก ทุก​คน​ที่​รู้​ว่า​สอง​คน​มี​ใจ​ให้​กัน พลอย​เศร้า​น้ำตา​คลอ​ไป​ด้วย แม้​กระทั่ง​ชบา...เสร็จ​จาก​งาน เปี๊ยก​มา​เดิน​เศร้า​บน​สะพาน นุช​ขับ​รถ​ผ่าน​มา เข้าใจ​ผิด​คิด​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​จึง​ลง​มา​ช่วย ทำให้​ทั้ง​สอง​รู้จัก​กัน​และ​เข้าใจ​กัน ทั้ง​สอง​แต่งงาน​และ​พา​กัน​ไป​สร้าง​เนื้อ​สร้าง​ตัว​ที่​อเมริกา มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​ภศณ...​จน​วัน​หนึ่ง​เปี๊ยก​พา​ครอบครัว​กลับ​มา​เมือง​ไทย​เพราะ​อยาก​ให้​ลูก​รู้จัก​อดีต​ของ​พ่อ ภศณ​ขอ​ไป​พบ​ข้าว​ปั้น​แฟน​สาว ที่​กลับ​มา​งาน​ศพ​พ่อ​และ​ดูแล​แม่ ทำให้​เปี๊ยก​ได้​

รู้​ว่า​ข้าว​ปั้น​เป็น​ลูก​ของ​ดอก​แก้ว​กับ​ทรงชัย​นั่นเอง ดอก​แก้ว​พา​เปี๊ยก​ไป​เยี่ยม​ชบา พอ​ชบา​เห็น​เปี๊ยก​ก็​เสียใจ​กล่าว​ขอโทษ​และ​เอา​กล่อง​เก็บ​จ​ดหมาย​ทุก​ฉบับ​ของ​ทั้ง​สอง​ออก​มา​ให้​ดู ทำให้​ ทั้ง​สอง​รู้​ว่า ทำไม​ถึง​ต้อง​พราก​จาก​กัน แต่​ก็​ยัง​ดีใจ​ที่​ลูกๆได้​รัก​กัน ดอก​แก้ว​ฝาก​ให้​เปี๊ยก​ดูแล​ข้าว​ปั้น​ด้วย เปี๊ยก​และ​นุช​รับปาก​ว่า​จะ​รัก​ข้าว​ปั้น ไม่​เพียง​เป็น​แค่​ลูกสะใภ้ แต่จะรักเหมือนลูกแท้ๆ

ภศณ​ถาม​นุช​ว่า​ไม่​เสียใจ​หรือ​ที่​พ่อ​ยัง​รัก​แฟน​เก่า​อยู่ นุช​บอก​ลูก​ว่า​อดีต​ก็​คือ​อดีต ปัจจุบัน​สำคัญ​กว่า ทุก​คน​จึง​เป็น​เพื่อน​ที่​ดี​ต่อ​กัน​ตลอด​ไป

โบ๊เบ๊ ตอนที่ 15

อ่านเรื่องย่อ

โบ๊เบ๊

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ:

นิยายไทยรัฐ
advertisement

Thairath TV

คิดต่าง อย่างเข้าใจ
advertisement