advertisement

อาญารัก ตอนที่ 11

บทประพันธ์ จำลักษณ์ จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย วรพันธ์ รวี
16 มิ.ย. 2556 07:51

แดงน้อยเห็นเนื้อทองกับทานตะวันออกไปพายเรือเล่นนานเกินไป จึงเดินลัดเลาะริมตลิ่งตามไปดู ต้องตกใจเมื่อเห็นเรือพายที่สองสาวนั่งไปหงายท้องลอยผ่านหน้า

“เรือล่ม...น้องอี๊ด น้องติ๋ว” แดงน้อยตะโกนเสร็จ กระโจนลงน้ำออกตามหา...

ด้านทานตะวันซึ่งเกาะขอนไม้ล่องมาตามน้ำได้ยินเสียงแดงน้อยร้องเรียก ดีใจมาก แต่แกล้งไม่รู้ไม่ชี้ รีบปล่อยขอนไม้ ตะเกียกตะกายตะโกนลั่น

“ช่วยด้วยๆ...นังติ๋วจะฆ่าฉัน”

ชายหนุ่มว่ายน้ำเข้าไปช่วยทานตะวัน ไม่เห็นเนื้อทองอยู่ด้วยก็ถามหา เธอโกหกว่าหนีขึ้นฝั่งไปแล้ว นังนั่นแกล้งทำเรือล่มจะฆ่าเธอ แล้วทำทีหมดสติปล่อยให้แดงน้อยพากลับเข้าฝั่ง...

ที่เหนือคุ้งน้ำขึ้นไป เนื้อทองหมดแรงกำลังจะจมน้ำ นายเอกซึ่งนั่งเรือกลับมาจากทำธุระให้ขุนภักดีผ่านมาเห็นเข้า รีบโดดลงไปช่วยเหลือได้ทันท่วงที...

ทางด้านแดงน้อยว่ายประคองทานตะวันมาถึงท่าน้ำบ้านภักดีภูบาล อยู่ๆหญิงสาวที่ดูเหมือนหมดสติกลับแหกปากลั่นว่าช่วยด้วยๆ นังติ๋วจะฆ่าตน แล้วปีนขึ้นไปบนท่าน้ำอย่างคล่องแคล่ว ป้องปากตะโกนคำเดิมซ้ำๆอยู่อย่างนั้น ก่อนจะแสร้งเป็นลมหมดสติอีกครั้ง แดงน้อยมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาประณาม รู้ตัวว่าถูกหลอก นึกเป็นห่วงเนื้อทองขึ้นมารีบออกตามหา สนวิ่งนำช้อยมายังท่าน้ำก่อนใครๆกระซิบกับบ่าวตัวดีว่า

“นังอี๊ดมันไม่ยักจมน้ำตาย ใครพามันขึ้นมานะ”

“แต่นังติ๋วมันหายเจ้าค่ะ นังติ๋วคงจมน้ำตาย” ช้อยกระซิบตอบ

“เอาเถิด ถึงอย่างไรก็เป็นไปตามแผนถล่มอีสองแม่ลูกของเรา รีบตะโกนป่าวประกาศไวๆเข้า”

สองนายบ่าวพากันตะโกนเรียกให้คนมาช่วย ใส่ความว่าเด็กติ๋วจะฆ่าคุณหนูอี๊ด พวกบ่าวไพร่ต่างกรูกันมาที่ท่าน้ำ สนสั่งการให้พาคุณหนูไปที่เรือนท่านขุน แล้วหันมากระซิบกับช้อยอีกครั้งหนึ่ง

“ข้าจะไปเสี้ยมพี่ขุนให้โกรธนังติ๋วถึงขั้นฆ่านังเนียนตายได้ เพราะผลที่ลูกมันทำกับหนูอี๊ด”

ooooooo

อีกมุมหนึ่งของสวนบ้านภักดีภูบาล นายเอกเอาตัวเนื้อทองพาดบ่าเพื่อให้น้ำออกจากท้อง สักพักเธอได้สติ เขาดีใจที่เธอไม่เป็นอะไร รีบวางลงกับพื้น เนื้อทองเป็นห่วงทานตะวันมาก ละล่ำละลักถามว่าเธอปลอดภัยหรือเปล่า นายเอกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ขอร้องให้เนื้อทองเล่าทุกอย่างมาให้ฟังอย่างละเอียด

“แต่หนูเป็นห่วงคุณหนูอี๊ดค่ะ หนูจะไปดูคุณหนูอี๊ดก่อน” เนื้อทองพยายามจะยันตัวลุกขึ้น

แดงน้อยตามมาเจอพอดี บอกว่าไม่ต้องไปดู ทานตะวันปลอดภัย เขาช่วยไว้เอง แต่ความจริงไม่ต้องช่วยก็ได้ เพราะเธอว่ายน้ำเป็น แล้วหันไปถามนายเอกว่าเกิดอะไรขึ้น นายเอกเองก็ไม่เห็นเหตุการณ์ ตอนมาถึงเห็นแต่มือของเนื้อทองกำลังจมหายไปในน้ำ ก็เลยโดดลงไปช่วย เนื้อทองขอบพระคุณลุงเอกมากที่ช่วยชีวิตไว้ เขาพยายามสอบถามเธอว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่ เนื้อทองกลับไม่อยากเอ่ยถึง

“ช่างเถอะค่ะ...หนูดีใจมาก หนูกลัวจะแย่ว่าคุณหนูอี๊ดจะเป็นอะไรไป”

นายเอกหวั่นใจว่าคนที่กำลังแย่อาจจะเป็นเนื้อทองเองก็ได้...

เป็นอย่างที่นายเอกคาดไว้ไม่มีผิด สนเสี้ยมขุนภักดีว่าเนื้อทองคิดจะฆ่าทานตะวัน แกล้งทำเรือล่มหวังจะให้จมน้ำตาย ขุนภักดีตกใจ ถามด้วยความเป็นห่วงว่าลูกของเขาเป็นอย่างไร มีใครช่วยทันไหม จังหวะนั้นพวกบ่าวประคองทานตะวันเข้ามา พอเห็นหน้าพ่อเท่านั้น เธอวิ่งปร๋อเข้าไปกอด ร้องไห้โฮ

“คุณพ่อขา นังติ๋วมันจะฆ่าหนูค่ะ มันรู้ว่าหนูว่ายน้ำไม่เป็น มันแกล้งชวนหนูไปนั่งเรือ มันผลักหนูตกน้ำแล้วตบตาทำเรือล่มค่ะ” ทานตะวันฟ้องเป็นชุด แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ขุนภักดีหลงเชื่อคำโป้ปด โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สั่งให้บ่าวไปจับเนื้อทองมัดกับต้นไม้ ตนจะโบยให้สลบคามือฐานเนรคุณ ทานตะวันยุส่งให้โบยให้ตายไปเลยถึงจะสาสมกับสิ่งที่เธอทำ สนอาสาจะไปหยิบแส้ม้ามาให้ แล้ววิ่งรี่ออกไป

“ใครกันที่มาช่วยลูก” ขุนภักดีตระกองกอดลูกเอาไว้ ทานตะวันอึกอักขึ้นมาทันที

“เอ่อ...ตอนนั้น...หนูหมดสติไปแล้ว หนูไม่รู้ดอกค่ะว่าใครช่วยหนู...คุณพ่อต้องลงโทษมันให้สาสมกับที่มันทำกับหนูนะคะ” ทานตะวันปล่อยโฮอีกครั้ง ยิ่งทำให้ขุนภักดียิ่งแค้นใจ...

ระหว่างที่เนื้อทอง แดงน้อยกับนายเอกกำลังเดินกลับบ้าน กบปรี่เข้ามาเตือนเนื้อทองว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว ทานตะวันไปฟ้องขุนภักดีว่าเนื้อทองจงใจหลอกเธอไปลงเรือแล้วทำเรือล่มหวังจะฆ่าเธอให้ตายเพราะรู้ว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็น แดงน้อยจะช่วยยืนยันกับท่านให้เองว่าทานตะวันว่ายน้ำเป็น

“อธิบายจนปากฉีกท่านก็เชื่อแต่คำพูดของคุณ

หนูอี๊ดเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ ทางที่ดีเพื่อความปลอดภัยหนูติ๋วรีบหลบไปหาคุณท่านกับคุณนายเรียมที่วัดก่อนเถิดค่ะ” กบแนะ

เนื้อทองยืนกรานไม่ได้ทำอะไรผิด ขืนหนีหน้าท่านขุนต้องคิดว่าเธอผิดจริง แล้ววิ่งออกไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงห้ามปรามของใคร นายเอกเป็นห่วงมากที่เนื้อทองเหมือนแม่ไม่มีผิดเพี้ยน ไม่กลัวถูกลงโทษ และไม่กล่าวโทษคนอื่นแม้คนนั้นคิดจะทำร้ายตนเอง พวกเรา ต้องหาทางช่วยเธอให้ได้ แดงน้อยอาสาจะตามไปช่วยอธิ–

บายให้ท่านขุนเข้าใจ กบจะรีบไปบอกเรื่องนี้กับเนียน ส่วนนายเอกจะแยกไปตามคุณท่านกับคุณนายเรียมที่วัดเอง

ooooooo

ขุนภักดีไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆของเนื้อทอง เข้าไปฉุดกระชากล้มลุกคลุกคลานมาที่ต้นไม้ใหญ่ ช้อยกับสนช่วยกันจับเธอมัดมือขึงไว้กับต้นไม้ จากนั้น ขุนภักดีโบยเนื้อทองด้วยแส้ม้าไม่ยั้งจนหลังแตกเลือดซิบ สั่งให้สารภาพผิดมาว่าจงใจจะฆ่าลูกของตนโทษหนักจะได้เป็นเบา เธอปฏิเสธลั่นว่าไม่ได้ทำ ทานตะวันยุพ่อ

“แรงๆสิคะ โบยมันตีมันแรงๆกว่าเดิมให้มันรู้จักเจ็บรู้จักเลิกด้านทน รับสารภาพว่ามันต้องการให้หนูตาย”

“อีลูกชู้ มึงจะยอมรับผิดไหม” ขุนภักดีโบยเนื้อทองหนักมือขึ้นอีก เธอพยายามแก้ต่างให้ตัวเองว่า ทานตะวันเป็นฝ่ายชวนเธอไปพายเรือแต่ไม่เป็นผล ยิ่งทำให้เขาโกรธหาว่าเธอใส่ร้ายลูกของเขา แดงน้อยปราดเข้ามาคุกเข่ายกมือไหว้ขุนภักดี ช่วยยืนยันว่าเนื้อทองพูดความจริง ขอร้องให้เขาฟังตนบ้าง

“ไม่ฟัง เงียบไปเลยนะแดงน้อยนี่มันเรื่องในบ้านของฉัน” ขุนภักดีว่าแล้วโบยเนื้อทองต่อไป จังหวะนั้นเนียน ปราดเข้ามาเอาตัวบัง รับแส้แทนลูก สน ทานตะวันและช้อยสบตากันอย่างสะใจที่เหยื่อมาให้เชือดถึงที่ เนียนขอร้องขุนภักดีอย่าทำร้ายลูกของเธอ ถ้าอยากโบยก็ขอให้โบยเธอแทน

“นังเนียน แกอย่ามาขวาง ฉันจะทำโทษลูกแกให้สาสมกับความเลวความใจร้ายของมัน”

สนและทานตะวันช่วยกันเสี้ยมขุนภักดีให้โบยเนียนด้วยฐานท้าทายอำนาจของเขา เนื้อทองเจ็บปวดแสนสาหัสแต่ยังเป็นห่วงแม่ ขอร้องให้แม่หลบไปอย่ามาเจ็บตัวแทนตน เนียนไม่ไปไหนทั้งนั้น ขอปกป้องลูกด้วยชีวิตตัวเอง ขุนภักดียินดีสนองให้ตามที่เธอต้องการ แล้วเฆี่ยนตีสองแม่ลูกไม่ยั้ง กบทนดูไม่ได้ขอร้องแดงน้อยช่วยทำอะไรสักอย่าง ชายหนุ่มนึกถึงเทิดศักดิ์ซึ่งตอนนี้อยู่ที่บ้านเจ้านายของเขาขึ้นมาได้ รีบวิ่งออกไปทันที

ขุนภักดีโบยไม่ยั้งจนเลือดอาบแต่สองแม่ลูกกัดฟันไม่ร้องสักคำ เนียนขอร้องลูกทั้งน้ำตาให้อดทนไว้ เขาอยากเห็นเราร้องขอชีวิต ในเมื่อเราไม่ได้ทำผิด ทำไมต้องขอความเมตตา เนื้อทองพยักหน้ารับคำ สนหาว่าขุนภักดีโบยเบามือไป พวกนั้นถึงไม่ส่งเสียงร้อง

“พวกมึงไม่ร้องแปลว่าพวกมึงไม่เจ็บ ดีล่ะ มึงจะเอาชนะกู กูก็จะเอาชนะมึง กูต้องการให้มึงร้องขอชีวิต ร้องสิ...ร้อง” ขุนภักดีหูเบาเชื่อตามคำยุยง

ooooooo

ในขณะเดียวกัน นายเอกวิ่งหน้าตื่นเข้าไปรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นแก่เรียมกับทองจันทร์ซึ่งกำลังนั่งฟังท่านพระครูเทศนาธรรมอยู่บนศาลาการเปรียญ ทั้งคู่ร้อนใจมากกราบลาท่านพระครู ขอตัวกลับก่อน

ท่านปลอบใจว่าอีกไม่นานเมฆหมอกดำที่ครอบงำบ้านภักดีภูบาลจะมลายสิ้น ผู้ใดที่ถูกทำร้ายจะพ้นกรรม และผู้ใดที่ก่อกรรมจะถึงวาระไปสู่นรก ใครที่ก่อกรรมโดยไม่เจตนาต้องชดใช้กรรมที่ก่อไว้ ความสุขจะกลับสู่บ้านภักดีภูบาลอีกครั้ง แล้วบอกให้ทองจันทร์กับเรียมรีบกลับ...

ไม่นานนัก แดงน้อยขับรถพาเทิดศักดิ์กลับถึงบ้านภักดีภูบาล ลูกชายคนโตของท่านขุนปรี่เข้าไปขอร้องพ่อให้หยุดตีน้าเนียนกับน้องติ๋วได้แล้ว เขาไม่หยุดจนกว่าเนื้อทองจะสารภาพผิดเสียก่อน เธอยืนกรานไม่มีวันสารภาพในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ ขุนภักดี
โกรธมากผลักเทิดศักดิ์พ้นทางแล้วโบยสองแม่ลูกต่อ เนื้อทองทนความเจ็บปวดไม่ไหวสลบเหมือด เนียนกอดลูกร้องไห้แทบขาดใจ ขอให้เขาตีตนเองให้สลบตามลูกไปอีกคน

“มันฮึดสู้ค่ะ ตีพวกมันอีกค่ะ ตีอย่ายั้งค่ะ” ทานตะวัน ยุส่ง

เทิดศักดิ์ต่อว่าทานตะวันว่าทนดูสองแม่ลูกถูก ลงโทษในสิ่งที่ไม่ได้กระทำได้อย่างไร ทำไมไม่บอกความจริงกับพ่อ ทานตะวันส่ายหน้า เรื่องอะไรที่ต้องไปช่วยพวกนั้น

“เมตตาธรรม จริยธรรมประจำใจของคนที่มีความเป็นคนไงน้องอี๊ด...คุณพ่อครับ...นี่ไม่ใช่การชำระโทษนะครับ นี่คือการพยายามฆาตกรรมที่ทารุณโหดร้ายที่สุดที่มนุษย์กระทำต่อกัน นี่มันเป็นวิธีที่บ้านท่านเจ้าพระยาชอบทำกันหนักหนาหรือว่าคุณพ่อ
ลืมเสียแล้ว” เทิดศักดิ์มองพ่อด้วยน้ำตาคลอเบ้า ขุนภักดีถึงกับชะงัก

“หยุดนะตาเทิด แกเอาเรื่องบ้านท่านเจ้าพระยามาพูดทำไม”

เทิดศักดิ์พูดให้ได้ยินกันสองคนพ่อลูกว่าแค่อยากเตือนใจพ่อเท่านั้น ขุนภักดีโกรธเงื้อมือจะตบ เขาท้าให้ตบ เผื่อจะทำให้พ่อนึกออกว่าเวลาที่คนไม่ได้ทำความผิดเช่นพ่อและตัวเขา ถูกลงโทษแล้วรู้สึกอย่างไร

“ผมไม่ได้ทำของท่านเจ้าพระยาเสียหาย แต่ท่านบังคับให้ผมยอมรับ ผมทำไม่ได้จึงโดนตีจนสลบ ยายเอมมาทายาให้ผมแล้วก็เล่าเรื่องของคุณพ่อให้ฟัง ผมน้ำตาตกเพราะสงสารคุณพ่อที่ไม่ได้ทำผิดแต่ต้องรับโทษ”

ขุนภักดีนิ่งอึ้ง พลันภาพในอดีตเมื่อครั้งที่ถูกท่านเจ้าพระยาเฆี่ยนด้วยแส้ม้ากล่าวหาว่าจะปลุกปล้ำเมียน้อยของท่านผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของเขา

ถึงกับตัวสั่นเทาพึมพำเบาๆ ว่าตนเองไม่ได้ผิดจะมาโบยทำไม เทิดศักดิ์ตกใจรีบเข้าไปประคองพ่อไว้ ถามด้วยความเป็นห่วงว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ขุนภักดีตื่นจากภวังค์

“พ่อไม่ได้เป็นอะไร ขอบใจมาก ลูกไปแก้มัดเนื้อทองพาสองแม่ลูกนั่นไปดูแลใส่ยาด้วย”

ทานตะวันยังไม่สาแก่ใจ วิ่งมากระชากแส้ม้าไปจากมือพ่อจะโบยสองแม่ลูกเอง เขาดึงแส้กลับ ส่งให้เทิดศักดิ์ สั่งให้พอได้แล้ว ตนลงโทษทั้งคู่มากเกินพอแล้ว แดงน้อยรีบเข้ามาช่วยแก้มัดเนื้อทองกับเนียน แล้วช่วยกันกับเทิดศักดิ์พากลับเรือนทองจันทร์ ทานตะวันผวาจะเข้าไปหาพ่อที่ทำท่าจะกลับเรือนตัวเอง แต่สนดึงมือไว้ ปรามว่าเรากำลังเสียเปรียบ ใจเย็นๆ ก่อน ทานตะวันแค้นใจมากถึงกับน้ำตาร่วง...

สักพัก แดงน้อยกับเทิดศักดิ์พาเนียนและเนื้อทองมานอนพักบนเรือนทองจันทร์ สองแม่ลูกนอนซมเพราะพิษไข้จากแผลโดนเฆี่ยน แดงน้อยเล่าถึงเหตุการณ์ที่โดดน้ำลงไปช่วยทานตะวัน เพราะคิดว่าว่ายน้ำไม่เป็น แต่พอถึงท่าน้ำเธอลืมตัวโผเข้าฝั่งเอง หนำซ้ำยังปีนขึ้นท่าตะโกนใส่ร้ายเนื้อทองแล้วแกล้งสลบ

“ผมขอโทษน้องติ๋วกับน้าเนียนด้วยที่น้องสาวผมช่างเป็นเด็กเลวทรามต่ำช้า” เทิดศักดิ์หน้าสลด

“อย่าไปว่าเธอเลยค่ะ น้าไม่ถือโทษโกรธเธอแม้แต่น้อย อีกหน่อยเธอจะเลิกทำเองค่ะ”

“น้าเนียนมองทุกคนในแง่ดีเสมอ ผมเกิดมาเพิ่ง เคยพบคนจิตใจประเสริฐอย่างนี้ แม่แพรกับลุงโพล้งก็เคยบอกผมว่าถ้าผมเจอน้าเนียนแล้วจะรู้ว่าน้าเนียนดีงามเพียงใด ผมดีใจที่เราได้พบกันครับ”

เนียนยิ้มทั้งน้ำตา ยื่นมือออกไปจะจับแดงน้อยแต่ไม่กล้า เขาคว้ามือเธอมากุมไว้ เทิดศักดิ์เห็นด้วยกับเพื่อนรักและเสริมว่าอีกคนที่จิตใจดีงามเหมือนเนียนก็คือเนื้อทอง แล้วขอโทษทั้งคู่ที่พ่อของเขาหูเบาไม่ฟังเหตุผล  สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก จังหวะนั้น ทองจันทร์กับเรียม กบ แมวและนายเอกพากันเข้ามา

เรียมกับทองจันทร์เศร้าใจมากเมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของสองแม่ลูก รับปากว่าจากนี้ไปจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแม้แต่ปลายก้อยแล้วสั่งให้นายเอกไปรับหมอมารักษาทั้งคู่ ทองจันทร์เรียกแดงน้อยเข้ามาใกล้ๆ เพื่อจะซักถามบางอย่าง เทิดศักดิ์ขยับตามมาด้วย เธอไล่ตะเพิดให้ไปห่างๆ ไม่อยากเห็นหน้าพวกคนใจร้าย

“อ้าวมาเกลียดผมทำไมครับคุณย่า”

“แกเป็นลูกแม่สน จอมยุแยงตะแคงรั่ว” ทองจันทร์โบกมือไล่เทิดศักดิ์ เรียมทนเห็นทานตะวันทำตัวแบบนี้ไม่ไหวขอไปจัดการให้เข็ดหลาบ เนียนกับเนื้อทอง

ขอร้องเป็นเสียงเดียวกันว่าอย่าทำอย่างนั้น เธอถึงกับถอนใจเหนื่อยใจเพราะเป็นกันแบบนี้ ทานตะวันถึงเสียคน เทิดศักดิ์แนะว่าถ้าจะโทษคงต้องโทษแม่ของเขาที่เสี้ยมสอนทานตะวันให้เป็นเยี่ยงนี้ เรียมขอโทษเนียนกับลูกอีกครั้งแล้วลุกออกไป

ooooooo

ในเวลาต่อมา ที่ห้องนอนของขุนภักดี เจ้าของห้องถึงกับทอดถอนใจ รู้สึกผิดที่ตัวเองหูเบาฟังความข้างเดียว เฆี่ยนตีเนียนกับลูก ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด เรียมมาทันได้ยินเสียงเฮือกๆ ถามประชดว่าถอนใจเพราะยังตีสองแม่ลูกนั่นไม่ตายดังใจปรารถนาหรือ ขุนภักดีขอร้องอย่ามาประชดประชันกันอีกเลย

“พี่เทพเกือบกลายเป็นฆาตกร จำที่เรียมพยายามย้ำเตือนได้ไหมคะว่าเนียนไม่ได้เป็นชู้กับใคร และถ้าเนียนไม่ได้มีชู้ก็แปลว่าหนูติ๋วเป็นลูกของพี่เทพ พี่เกือบฆ่าลูกฆ่าเมียตัวเองตายโดยที่ไม่มีความผิดเพราะหูเบา หนูติ๋วไม่รู้หรอกว่าพ่อแกคือใคร แต่เนียนน่ะรู้แน่นอน และเนียนก็ต้องรู้ต่อไปอีกว่าเด็กสองคนเป็นพี่น้องกัน แล้ววิสัยของคนอย่างเนียนจะรังเกียจหรือสอนให้ลูกชังหนูอี๊ดเพื่ออะไร”

ขุนภักดีขอร้องให้เลิกตำหนิเขาได้แล้ว เรียมไม่ได้คิดจะทำเช่นนั้นเพียงแต่ทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้ และมีอีกเรื่องที่อยากจะต่อว่าเขาว่าทำไมถึงไม่ยอมฟังแดงน้อยที่พยายามจะบอกว่าลูกสาวของเราว่ายน้ำเป็น แต่แกล้งว่ายไม่เป็น เขาช่วยพาลูกมาที่ท่าน้ำ เธอลืมตัวกระโดดขึ้นฝั่งตะโกนขอความช่วยเหลือ จากนั้นแกล้งสลบให้สมจริง ขุนภักดีตกใจไม่คิดว่าลูกจะเจ้าเล่ห์ เรียมขอตัวไปเรือนเล็กจะตามลูกกลับมาสอบถามความจริง ทิ้งให้ขุนภักดีสับสนเรื่องของเนียนเพียงลำพัง

“ถ้าเนียนไม่มีชู้ แล้วคืนนั้นนัดเสือหนักมาทำไม...

ปัดโธ่เว้ย ทำไมอะไรๆมันถึงคลุมเครืออย่างนี้...”

ในเวลาเดียวกัน ที่เรือนเล็ก สนยังคงเสี้ยมให้ทานตะวันเกลียดชังเนียนกับเนื้อทองและให้หาทางเล่นงานต่อไปห้ามหยุดเด็ดขาด ทานตะวันชักจะท้อ พอสองแม่ลูกนั่นจะเสียท่าเมื่อใดต้องมีคนมาช่วยทุกครั้งไป อีกไม่นานตนจะไปเรียนทำผมที่ฝรั่งเศสแล้ว ไม่มีเวลาจะเล่นงานพวกนั้น ฝากแม่สนจัดการแทนด้วย สนถึงกับร้องอ้าว ยังไม่ทันจะอ้าปากต่อว่า ช้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานว่าคุณนายเรียมกำลังตามหาคุณหนูให้ควั่ก

“ตายจริง คุณแม่มาเอาเรื่องหนูแน่ คุณแม่น่ะเข้าข้างสองแม่ลูกนั่นตลอดเวลา หนูไม่อยากเผชิญหน้าคุณแม่ อย่าบอกว่าหนูอยู่นะคะ” ยังไม่ทันขาดคำ เรียมเดินหน้าบึ้งขึ้นมาพอดี เรียกทานตะวันกลับไปคุยกันที่เรือนของเรา เธอมีเรื่องจะสอบถาม พอเห็นลูกอิดออดปรี่เข้ามาดึงแขน แล้วหันมองสนกับช้อย

“ขอบใจมากนะสนที่พยายามอบรมสั่งสอนลูกแทนฉันเสมอ นับจากนี้ขอเสียทีไม่ต้องชี้แนะหนูอี๊ดอีกแล้ว ช้อยก็เหมือนกัน ถ้ายังอยากมีที่ซุกหัวนอนก็เจียมเนื้อเจียมตัวเสียบ้าง ไอ้เรื่องทำตัวเป็นนายว่าขี้ข้าพลอยนั่น สักวันมันจะย้อนมาลงโทษตัวแกเอง” เรียมด่าจบ ลากแขนทานตะวันลงเรือน สนได้แต่มองตามเจ็บใจ...

หลังจากนายเอกพาหมอที่มาตรวจรักษาอาการของเนียนและเนื้อทองกลับไปแล้ว แดงน้อยอาสาจะมาช่วยดูแลจัดยาตามที่หมอสั่งให้เนียนเอง เทิดศักดิ์สบช่องขอมาช่วยเพื่อนอีกแรง ทองจันทร์ไม่อนุญาตให้หลานชายมาเหยียบเรือนนี้เพราะพ่อของเขาทำร้ายเด็กของเธอถึงสองคน เธอจึงเกลียดเขาไปด้วย

“โธ่คุณย่า ผมอุตส่าห์ไปห้ามคุณพ่อจนเกือบโดนตบหน้านะครับ แล้วผมยังพูดเตือนสติคุณพ่อเรื่องที่บ้านท่านเจ้าพระยา จากที่คุณพ่อหน้าแดงด้วยความโกรธกลายเป็นหน้าขาวเหมือนผ้าอ้อมเด็ก” เทิดศักดิ์คุยอวด

“ย่าหายเกลียดแกแล้ว แถมรักมากๆด้วย ย่าจะให้รางวัลแก อยากได้อะไรว่ามา”

เทิดศักดิ์ขอเปลี่ยนรถคันใหม่ ทองจันทร์ตกลงทันทีไม่มีอิดออด และจะพาหลานรักไปเลือกซื้อด้วยตัวเองถึงบางกอก ตอบแทนที่เขามีน้ำใจช่วยเหลือเนียนกับเนื้อทอง...

ด้านทานตะวันถูกเรียมและขุนภักดีคาดคั้นให้สารภาพมาว่าแผนชวนเนื้อทองไปพายเรือเล่นเป็นความคิดของเธอหรือของใครกันแน่ ถ้าไม่บอกความจริงจะถือว่าเธอวางแผนเองทั้งหมดและจะถูกเฆี่ยนด้วยไม้มะยม ทานตะวันคิดจะปัดสวะให้พ้นตัว ยอมสารภาพความจริงทั้งหมดให้พ่อกับแม่ฟัง

ooooooo

เทิดศักดิ์มั่นใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แม่ ของเขาต้องอยู่เบื้องหลัง จึงปรามแม่ว่าหากทำแบบนั้นอีกตนจะจับทันที สนโกรธหาว่าลูกขู่เข็ญจะให้เธอเป็นคนผิดให้ได้ เทิดศักดิ์แค่เตือนสติ ไม่ได้คิดจะจับใครเข้าตะราง

“เรื่องนายแช่มนั่น ผมยังไม่เคยพูดว่าที่แท้มันคือลูกของช้อย หนีทหารแต่เอามาตบตาว่าเป็นญาติคุณแม่สน เขามีความผิดไม่น้อยและอาจมากกว่านั้น ระวังเถิดจะโดนจับ ตอนนี้ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใคร

ในบ้านรู้เพราะคุณแม่สนคือผู้ช่วยเหลือนายแช่ม แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะครับ” เทิดศักดิ์ต่อว่าเสร็จ ลงเรือนไป...

แม้จะบอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อวาน เนียนไม่โกรธไม่เกลียดทานตะวันกับขุนภักดี หนำซ้ำยังขอร้องลูกสาวให้อภัยทั้งคู่ด้วย เนื้อทองยังไม่ทันจะว่าอะไร แดงน้อยแวะมาบอกลาเสียก่อน ต้องกลับบางกอกวันนี้แล้ว เพื่อเตรียมตัวเรื่องจะไปเรียนต่อต่างประเทศ เนียนใจหายน้ำตาร่วง ทั้งเนื้อทองและแดงน้อยต่างตกใจเกิดอะไรขึ้น เนียนไม่ได้เป็นอะไร แค่คิดถึงลูกชายตัวเอง เนื้อทองตัดพ้อไม่เคยได้ยินแม่พูดเรื่องนี้มาก่อน

“เรื่องบางเรื่องแม่ไม่อยากพูดถึง พูดแล้วมันตื้นตันใจอยากแต่จะร้องไห้ คุณแดงน้อยเจ้าขา น้าเห็นหน้าคุณทีไรใจหายคิดถึงลูกชายที่พลัดพรากจากกันมานานมากร่วมยี่สิบกว่าปีทุกที” เนียนอยากจะกอดลูกใจแทบขาดแต่ไม่กล้า แดงน้อยเสนอตัว ถ้าเนียนไม่รังเกียจ รับเขาเป็นลูกแทนลูกชายของเธอก็ได้ เนียนปลื้มใจมาก

“ลูก...เอ๊ย...คุณแดงน้อยไม่รังเกียจน้าหรือเจ้าคะ น้าเป็นคนรับใช้เท่านั้น”

“แม่ผมจะเป็นใครก็ได้ขอให้เป็นแม่ผม ผมก็รักใคร่เคารพเทิดทูนไว้เหนือหัวจนวันตายครับ แม่เนียนกอดลูกสิครับ แม่เนียนกอดให้หายคิดถึง”

เนียนไม่รอให้บอกซ้ำโผกอดแดงน้อยไว้แน่น เนื้อทองน้ำตาคลอดีใจที่เห็นแม่มีความสุข แดงน้อยเองก็โหยหาอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่มาชั่วชีวิต รับรู้ถึงสัมผัสที่เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นของเนียนที่ส่งมาให้

“แดงน้อยรู้ไหมว่าลูกชายของแม่คนนั้น เขาเหมือนแดงน้อยราวกับคนคนเดียวกัน”

“แม่ในฝันของผมก็ช่างหน้าตาเหมือนน้าเนียนราวกับคนคนเดียวกันครับ” แดงน้อยกอดเนียนตอบ ทั้งสามคนไม่ทันสังเกตเห็นทานตะวันแอบมองอยู่ด้วยจิตใจสกปรก หาว่าเนียนคิดจะรวบหัวรวบหางเอาเด็กรุ่นลูกมาทำผัว เธอจะไม่ยอมให้นังบ่าวหลายผัวนั่นมาแย่งพี่แดงน้อยของเธอไปเด็ดขาด...

ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก ขุนภักดีเดินหน้าบึ้งขึ้นมาบนเรือนเล็ก อาละวาดสนยกใหญ่ที่บังอาจมาสอนลูกของตนให้เป็นโจรใจดำอำมหิต สนแก้ตัวเป็นพัลวันว่าไม่เคยสั่งสอนทานตะวันแบบนั้น โทษว่าเป็นเพราะแกไปเรียนที่บางกอกนานเกินไปจึงไปจำสิ่งไม่ดีกลับมา เธอเจอแกก็แค่ช่วงปิดเทอมเท่านั้น เวลาสั้นๆ จะไปสอนอะไรให้ได้ โยนความผิดให้ทานตะวันว่าเป็นคนวางแผนการทั้งหมดด้วยตัวเอง

“แต่หนูอี๊ดบอกว่าสนเป็นคนวางแผนทั้งหมด แม้กระทั่งสอนแกให้ว่ายน้ำเป็นตบตาคนอื่น”

“ต๊าย!...อกอีสนจะแตก สนว่ายน้ำเป็นเสียที่ไหนกันคะ จะไปสอนใครได้ใช่ไหมช้อย”

บ่าวผู้ซื่อสัตย์รับลูกทันทีว่าเป็นความจริง ขุนภักดีเริ่มงง ตกลงใครกันแน่ที่โป้ปดมดเท็จ สนฉวยธูปขึ้นมาทำท่าจะจุดเพื่อสาบานพูดความจริง ขุนภักดีร้องห้าม ใครทำอะไรไว้ย่อมรู้แก่ใจ อีกไม่กี่วันทานตะวันจะไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว เขาขอความสงบสุขในบ้านจะได้ไหม แล้วกระแทกเท้าปังๆ ลงเรือน สนถึงกับถอนใจโล่งอกขอบใจช้อยมากที่ช่วยโกหกว่าตนว่ายน้ำไม่เป็น

“แต่แหม นังเด็กอี๊ดมันร้ายกาจ พอจวนตัวมันย้อนกลับมาเล่นงานข้า อยากจะสั่งลามันก่อนไปเรียนต่อนัก” สนพูดยังไม่ทันขาดคำ ทานตะวันวิ่งหน้าตื่นขึ้นมาบนเรือน ฟ้องเรื่องที่เห็นเนียนกอดแดงน้อยตำตาบนเรือนคุณย่า แก่แล้วยังไม่เจียมคิดจะแย่งเขาไปจากเธอ สนยุให้ไปฟ้องคุณท่าน มาฟ้องตนทำไม

“เดี๋ยวแม่สนก็โดนถลกหัวอีก คุณพ่อเพิ่งมาด่าลงจากเรือนไปเมื่อครู่เพราะหนูไปฟ้องว่าแม่สนชี้แนะ”

“หนูเปล่านะคะ คุณแม่ต่างหากที่คาดคั้นจับเรื่องราวมาปะติดปะต่อ คนที่พูดมากที่สุดก็พี่เทิดศักดิ์นั่นแหละ ฟ้องคุณแม่ฟ้องคุณพ่อ แม่สนก็เห็นว่าคุณพ่อเปลี่ยนใจทันทีที่พี่เทิดศักดิ์ไปกระซิบกระซาบอะไรก็ไม่รู้ หนูมาบอกแค่นี้แหละค่ะ ถ้าคุณพ่อคุณแม่รู้หนูจะโดนเลื่อนการไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส” ทานตะวันพูดจบ จากไปหน้าตาเฉย สนมองตาม แล้วหันมาบ่นกับช้อย เด็กบ้าไม่มีสัมมาคารวะไปไม่ลามาไม่ไหว้ แช่งให้เครื่องบินตกตายระหว่างทางไปฝรั่งเศสให้รู้แล้วรู้รอด เทิดศักดิ์ของเธอจะได้รับมรดกของภักดีภูบาลแต่เพียงผู้เดียว

ooooooo

พอทองจันทร์รู้ว่าแดงน้อยจะกลับบางกอกมอบพระเครื่องให้หนึ่งองค์และอวยพรให้ประสบความสำเร็จ เธอเหลือบเห็นเนียนมานั่งมองแดงน้อยตาละห้อยอดเย้าไม่ได้ เนื้อทองแก้ต่างให้แม่ว่าเห็นแดงน้อยแล้วคิดถึงลูกชายตัวเอง ทองจันทร์ตกใจ เนียนไปมีลูกชายตั้งแต่เมื่อไหร่
“เอ่อ...ลูกชายของเนียนกับสามีคนที่ตายไปตั้งแต่ลูกของเนียนยังเด็กน่ะเจ้าค่ะ”

“ชีวิตของเขาช่างเหมือนกับผมเหลือเกินครับ แม่เนียน” แดงน้อยหน้าสลด ทองจันทร์กระเซ้าอีกว่านี่ตั้งตัวเป็นแม่เป็นลูกกันเลยหรือ ประจวบเหมาะจริงๆ แดงน้อยขาดแม่ ส่วนเนียนขาดลูกชาย จังหวะนั้นเทิดศักดิ์เข้ามาเร่งแดงน้อยให้ไปขึ้นรถได้แล้ว แดงน้อยชวนแม่เนียนไปส่งที่รถ เทิดศักดิ์ถึงกับร้องเอะอะ

“แม่เนียนหรือ นี่กันหูเฝื่อนหรือเปล่า”

“เอาไว้เล่าในรถเถิดหมวดเทิดศักดิ์...เชิญครับแม่เนียน น้องติ๋ว”

จากนั้น เนียนจูงมือแดงน้อยและเนื้อทองไว้คนละข้างพากันมาที่รถของเทิดศักดิ์ ทานตะวันแอบมองด้วยความเคียดแค้น ขณะกำลังหลบออกมาแต่เทิดศักดิ์หันมาเห็นเสียก่อน เธอจึงเดินเข้ามาหา ต่อว่าแดงน้อยกลบเกลื่อนว่าจะกลับบางกอกทั้งทีทำไมไม่เห็นบอกกันสักคำ แดงน้อยถือโอกาสนี้บอกลาเธอเลยแล้วกัน

“ลาก่อนนะครับน้องอี๊ด ขอให้น้องอี๊ดไปฝรั่งเศสและเรียนจบด้วยดีนะครับ โชคดีนะครับ”

ทานตะวันอาลัยอาวรณ์แดงน้อยมากคว้ามือเขาไว้แล้วอวยพรตอบ เทิดศักดิ์ไม่ชอบใจที่น้องสาวเที่ยวจับมือถือแขนผู้ชาย ดึงแขนเพื่อนรักไปจากเธอ แล้วเร่งให้ขึ้นรถ เนียนใจหาย ยืนมองจนรถลับสายตา

“ทุเรศบอกไม่ถูก แก่แล้วไม่ดูตัวเอง อยากมีผู้ชายหนุ่มมาเคียงข้าง เชอะ น่าไม่อายแท้ๆ” ทานตะวันพูดลอยๆก่อนจะเดินเชิดออกไป เนื้อทองไม่พอใจจะตามไปเอาเรื่อง แต่เนียนรั้งไว้ ขอร้องอย่ามีเรื่องกันเลย...

อีกมุมหนึ่งของบ้านภักดีภูบาลซึ่งหญ้าขึ้นรก เสือหนักแอบมองอยู่โดยตลอด อดสงสารน้องสาวไม่ได้ที่อาภัพเหมือนตนเอง ที่ไม่สามารถแสดงตัวให้ลูกรู้ได้ว่าเป็นแม่เป็นพ่อของเขา ทานตะวันเดินผ่านมาใกล้จุดที่เสือหนักซ่อนตัวอยู่ ก่นด่าเนียนกับเนื้อทองผ่านหน้าไป เขาถึงกับส่ายหน้าที่เธอนิสัยแย่มากผิดพี่ผิดน้อง

ooooooo

อาญารัก ตอนที่ 11

อ่านเรื่องย่อ

อาญารัก

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

วัน-เวลาออกอากาศ:

ช่องออกอากาศ:

นักแสดงนำ: