thairath.co.th
วันเสาร์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

อาจเป็นเรื่องเหลือเชื่ออยู่บ้าง หากจะกล่าวว่า "กำพล วัชรพล" ก้าวย่างเข้สู่อาชีพนักหนังสือพิมพ์ด้วยความบังเอิญมากกว่า ความตั้งใจ แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น เพราะเขาอาจจะกลายเป็นนักเดินเรือตามแม่น้ำลำคลอง หรือกลายเป็นเกษตรกรภูธร ไปแล้วก็ได้ หากไม่มีแรงกดดันบางประการเกิดขึ้นแก่ตัวเขาเมื่อปลายปีพุทธศักราช 2492 ซึ่งขณะนั้นอายุของเขาใกล้จะถึง 30 ปี ขาดเพียงไม่กี่วันเท่านั้น

นับตั้งแต่ลืมตาดูโลกเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ.2462 และเริ่มจำความได้ เมื่ออายุย่างเข้า 45 ปี เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำไปว่าเขาจะมีโอกาสเข้าสู่วงการหนังสือพิมพ์

กำพลกล่าวอยู่เสมอแก่ผู้ใกล้ชิดว่า "ตอนเด็กๆครอบครัวผมยากจน ผมต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยพ่อแม่ทำมาหากินตั้งแต่อายุยังน้อย การเล่าการเรียนก็เลยเล็กน้อยเพียงแค่ประถท 2 เท่านั้น เคราะห์ดีที่ครูสมัยโน้นท่านสอนเก่ง ทำให้ผมยังพออ่านออกเขียนได้ แต่ความรู้แค่นี้ จะให้ผมฝันถึงการทำหนังสือพิมพ์ได้อย่างไร ก็บอกได้เลยว่ตอนเด็กๆแทบไม่เคยคิด"

แม้ "กำพล วัชรพล" จะยืนยันว่าเขาไม่เคยคิดถึงการเป็นนักหนังสือพิมพ์มาก่อน แต่สิ่งหนึ่งที่เขากล่าวอย่างมั่นใจและยอมรับว่าเป็นคุณลักษณะพิเศษของเขาก็คือ ความใฝ่ฝันที่จะเดินไปข้างหน้า ไปสู่อนาคตที่ใหม่กว่าและตื่นเต้นกว่าสิ่งที่เขาพานพบอยู่ทุกวี่วัน

"ผมฝันถึงกรุงเทพฯตั้งแต่เด็กๆ ฟังผู้ใหญ่เขาคุยกันถึงความใหญ่โตมโหฬารด้วยความตื่นเต้นจนอยากจะไปเห็นเป็นบุญตาสักครั้ง ต้องยอมรับนะว่ายุคนั้น กระทุ่มแบน สมุทรสาคร บ้านเกิดผมยังเป็นแค่พื้นที่ชนบทบ้านนอกที่ห่างไกลความเจริญ และผู้ใหญ่แถวบ้านคนไหนที่มีโอกาสไปกรุงเทพฯจะกลับมาเล่าด้วยความภูมิใจ จนทำให้ผมเกิดความรู้สึกว่าเราจะต้องไปอยู่ที่นั่นให้ได้สักวันหนึ่ง ไม่ไปอยู่ก็ขอให้เห็นด้วยตาตนเอง"

คำกล่าวแก่เพื่อนร่วมงานของ "กำพล วัชรพล" ระหว่งที่เขานั่งรถไปเปิดโรงเรียนไทยรัฐวิทยาด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน