มีบุตรธิดา 3 คน คือ นางยิ่งลักษณ์ วัชรพล, นายสราวุธ วัชรพล และ นางอินทิรา วัชรพล นอกจากนี้นายกำพล วัชรพล ยังมีบุตรกับภรรยาอื่นอีก ได้แก่ นายฟูศักดิ์ วัชรพล, นางนำพร วัชรพล, นายเกรียงศักดิ์ วัชรพล, นายพีระพงษ์ วัชรพล และนางเพ็ชรากรณ์ วัชรพล

นายกำพล ได้รับการศึกษาจนจบภาคบังคับอันเป็นชั้นสูงสุด คือชั้นประถมปีที่ 4 ที่วัดดอนไก่ดี ใกล้บ้าน อำเภอกระทุ่มแบน ประกอบกับมารดาซึ่งมีอาชีพค้าข้าวเรือเร่ จำเป็นต้องหอบเอาลูกขึ้นล่องไป ตามแม่น้ำลำคลองทั้งแม่น้ำเจ้าพระยา ท่าจีนและแม่กลอง ค่ำไหนนอนนั่น ไม่มีโอกาสได้เรียนต่อ ระหว่างที่ต้อง

พ.ศ. 2483 นายกำพล ได้เข้ารับราชการทหารเรือเพื่อรับใช้ชาติ เริ่มแรกถูกส่งไปเข้าศึกษาอบรม ที่โรงเรียนชุมพลทหารเรือ จังหวัดสมุทรปราการ ต่อมาได้บรรจุให้ประจำเรือรบหลวงสีชัง ซึ่งเป็นเรือธง มีโอกาสเข้าร่วมรบในราชการสงครามใหญ่ถึง 2 ครั้ง คือ ครั้งแรกในสงครามอินโดจีน เมื่อเกิดกรณีพิพาทเขตแดนระหว่างไทยกับฝรั่งเศส ครั้งที่ 2 คือมหาสงครามเอเซียบูรพา

อีก 9 เดือนต่อมา นายกำพล ได้ก้าวเข้าสู่วงการหนังสือพิมพ์ โดยทำงานเป็นผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์หลักไทย ซึ่งมีนายเลิศ อัศเวศน์ เป็นบรรณาธิการ อยู่พักหนึ่ง เขาถูกทดสอบทั้งการให้เป็นพนักงานหาโฆษณา ซึ่งสามารถเจรจากับบริษัทห้างร้านจนได้สัญญาโฆษณาถึง 10 ชิ้น ภายในเวลาเพียง 2 ชั่วโมง แล้วยังต้องทำงานอย่างสมบุกสมบัน ในการทำหน้าที่ผู้สื่อข่าว ต้องโหนรถราง

ด้วยวิญญาณนักหนังสือพิมพ์ที่หยั่งรู้ถึงความต้องการของผู้อ่าน นายกำพลจึงชักชวนนายเลิศ และนายวสันต์ ออกหนังสือชื่อ "นรกใต้ดิน" ที่ เลิศ อัศเวศน์ เขียนเป็นตอนๆ ในหนังสือพิมพ์หลักไทย ซึ่งมีคนติดตามอ่านพอสมควร ปรากฏว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า หนังสือเล่มนี้ใช้เงินลงทุน 2 พัน ได้มาจากการหยิบยืมบวกกับของตนเอง ขายแล้วหักหนี้สินแล้วแบ่งกัน นายกำพล ยังมีเงินเหลือเป็นกองกลางอีก 6 พันบาท

ต่อมา นายกำพล ได้ปรึกษากับนายเลิศและนายวสันต์ว่า น่าจะออกหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์สักเล่มหนึ่ง เพราะพอมีเงิน และความสามารถในการหาโฆษณา ซึ่งสมัยก่อนเรียกว่าหา "แจ้งความ" ก็พอมี จึงได้ไปจดทะเบียน

เมื่อเริ่มออกหนังสือพิมพ์ฉบับแรกนั้นยังไม่มีโรงพิมพ์เป็นของตนเอง ต้องจ้างโรงพิมพ์ "หลักเมือง" ของนายพินิต อังกินันท์ ซึ่งอยู่ที่ตำบลสวนมะลิรับพิมพ์ให้ นับตั้งแต่หนังสือพิมพ์ข่าวภาพรายสัปดาห์ออกวางตลาดครั้งแรก ราคา 1 บาท ยอดพิมพ์ 3 พันฉบับ เมื่อวันที่
1 มกราคม 2493 ด้วยเงินลงทุนเพียง 6 พันบาท แล้วหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ฉบับนี้ก็โตวันโตคืน เป็นที่ต้องการของคนอ่าน จนต้องปรับเป็นหนังสือพิมพ์ราย 3 วัน เมื่อทำมาได้ไม่ถึงปี และเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2495 เขาก็ได้เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันชื่อ "ข่าวภาพ" โดยมี นายอุทธรณ์ พลกุล เป็นบรรณาธิการ โดย

ช่วงที่ทำหนังสือพิมพ์ "ข่าวภาพ" นี้เอง นายกำพลได้ใช้เวลาช่วงหนึ่งไปบวชเป็นพระ ที่วัดลาดบัวขาว ถนนตก กรุงเทพมหานคร เพราะเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา ตั้งแต่ได้มีโอกาสนมัสการพระภิกษุนพ โพธิรักษ์ ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ สมัยขับเรือเมล์วิ่งรับส่งผู้โดยสารอยู่แถวนั้นแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้บวชเรียน ส่วนงานหนังสือพิมพ์ได้มอบให้คุณหญิงประณีตศิลป์ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก กับเพื่อนรักที่ชื่อนายวสันต์ ชูสกุล ช่วยกันบริหาร และเมื่อสึกแล้วได้มาบริหารหนังสือพิมพ์ข่าวภาพต่อไป จนเป็นที่นิยมของบรรดาผู้อ่านทั้งข่าวการเมืองและข่าวทั่วๆ ไป

หนังสือพิมพ์ เสียงอ่างทอง เป็นหนังสือพิมพ์ที่นายกำพล วัชรพลนำทีมเข้าไปบริหาร จนได้รับความนิยมจากประชาชนมากที่สุด และเมื่อการใช้หัว "เสียงอ่างทอง" มีปัญหากับเจ้าของเดิม จนถึง ปีพ.ศ.2505 นายกำพล จึงได้ออกหนังสือพิมพ์ "ไทยรัฐ" อันเป็นหัวหนังสือ

หนังสืออินเวสเตอร์ อันเป็นนิตยสารรายเดือนภาษาอังกฤษ ฉบับประจำเดือนตุลาคม พ.ศ. 2512 ได้กล่าวในบทความ ทางเศรษฐกิจการค้า ภายใต้หัวเรื่องว่า
"กำพล วัชรพล ลอร์ดทอมสันแห่งประเทศไทย" ยกย่องถึงความเป็นคน "ติดดิน" ว่าฟังแล้วเหมือนเรื่องโกหกที่นายกำพล วัชรพล ชอบทำงานกุลี คลุกคลีอยู่กับเด็กเร่ ขายหนังสือพิมพ์ คนทำสวน คนแบกและเข็นม้วนกระดาษ แม้กระทั่งภารโรงเก็บกวาดบริเวณโรงพิมพ์ "เป็นที่รู้กันว่าเขามีเงินมหาศาล สามารถบริหารธนาคารได้สัก 2-3 แห่ง แต่เขากลับพอใจที่จะทำงานหนังสือพิมพ์อย่างเดียว และก็มีไทยรัฐเพียงฉบับเดียวโดด ๆ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่า กำพลคือไทยรัฐ ไทยรัฐคือกำพล"

ในเรื่องเครื่องพิมพ์ ก็เขาอีกนั่นแหละที่เปลี่ยนจากการพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์แบบเก่าที่เรียกว่า "เลทเตอร์เพรส" หรือ "ฉับแกระ" เป็นการพิมพ์ด้วยระบบ "โรตารี่" มาเป็น "โรตารี่ ออฟเสท" เป็นระบบ "เวบ ออฟเสท" และจากยี่ห้อ "ฮามาดะ" ของญี่ปุ่นเป็นยี่ห้อโรแลนด์ รุ่นยูนิแมน 2/2 ของเยอรมัน มาเป็นเครื่องยี่ห้อเดียวกัน แต่รุ่นยูนิแมน 4/2 แล้วก็ต้องหยุดใช้ไป เพราะพิมพ์ได้เพียง 32 หน้า จนเมื่อวันที่อายุครบ 76 ปี เต็ม ในวันที่ 27 ธันวาคม 2538 ความฝันของเขาได้เป็นความจริง เมื่อเขาเองเป็นผู้กดปุ่มเดินเครื่องพิมพ์ "เอมเอแอนโรแลนด์ รุ่นจีโอแมน" อันเป็นเครื่องพิมพ์ขนาดยักษ์แบบล่าสุดจากประเทศเยอรมัน มูลค่ารวมทั้งอาคาร 2,500 ล้านบาท นับเป็นการลงทุนทางด้านเทคโนโลยี

ความมีน้ำใจของนายกำพล นั้น นายกุ่ย ฮะเจริญ เพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันที่กระทุ่มแบน เป็นทหารเรือรุ่น '83 พร้อมกัน และยังไปมาหาสู่กันอยู่ จนกระทั่งนายกำพลเป็นฝ่ายจากไปเสียก่อน เล่าว่า ระหว่างนั่งชมการแสดงลิเก ซึ่งเขาชอบเป็นชีวิตจิตใจที่อำเภอกระทุ่มแบน จ.สมุทรสาคร เมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 นั้น เพื่อนหลายคนได้สรรเสริญในความมีน้ำใจต่อหน้า เขาจึงได้ตอบกับเพื่อนๆ ว่า หลักในการดำรงชีวิตอย่างหนึ่งที่ถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัดตลอดมาก็คือ ถือว่าตนเองเป็นคนที่ "ได้เงาไม่ลืมร่ม ได้พรมไม่ลืมเสื่อ ได้เสื้อไม่ลืมใส่ ได้เป็นใหญ่ไม่ลืมญาติ" รวมทั้งลูกเมียบริวารอื่น ๆ โดยเฉพาะ

นายกำพล กล่าวอยู่เสมอว่า หนังสือพิมพ์นั้นอยู่ได้ด้วยศรัทธาของประชาชน ฉะนั้นเมื่อมีโอกาสก็ควรจะตอบแทนประชาชน การตอบแทนประชาชนผู้มีอุปการะเกื้อหนุนหนังสือพิมพ์ของเขานั้น มีทั้งการรวบรวมทรัพย์สิ่งของส่งไปช่วยพี่น้อง ประชาชนผู้ประสบภัยพิบัติครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยการเป็นผู้นำในการบริจาคและลงมือจัดสิ่งของช่วยเหลือด้วยตนเอง และการตอบแทนประชาชนที่ได้รับการกล่าวขวัญสรรเสริญยกย่องไปทั่วทุกสารทิศนั้น ได้แก่ การอุทิศเงินสร้างโรงเรียนให้กับ เยาวชนในชนบทที่ห่างไกลความเจริญเป็นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2512 ที่จังหวัดลพบุรีเป็นแห่งแรก ขณะนี้ได้

วิธีการช่วยเหลือในเรื่องของการศึกษานั้นเขาเห็นว่า เมื่อได้มอบโรงเรียนให้กระทรวงศึกษาธิการ ในนามของ หนังสือพิมพ์ไทยรัฐแล้ว ควรจะมีอีกองค์กรหนึ่งไว้คอยให้ความอุปการะเกื้อหนุน ดังนั้น เมื่อคราววันเกิดครบ 60 ปีของเขา เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ.2523 เขาได้อุทิศเงินสดจำนวน 1 ล้านบาท เป็นทุนก่อตั้ง "มูลนิธิหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ" ต่อมาได้มีผู้มีจิตศรัทธานำเงินมาบริจาคสมทบอีกมากมาย ในโอกาสวันครบรอบวันเกิดเขาปีต่อ ๆ มา และโอกาสอื่น ๆ ดอกผลจากเงินต้นนี้ได้กำหนดให้นำมาใช้จ่ายในการอุปการะเกื้อหนุนนักเรียนจำนวนประมาณ 3 หมื่นคนและโรงเรียนจำนวน 101 แห่งทั่วประเทศ ด้วยปณิธานอันแน่วแน่ว่าเมื่อได้

นายกำพล ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติและสมาชิกวุฒิสภาถึง 3 สมัย ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์สูงสุด ชั้นมหาปรมาภรณ์ช้างเผือก
เมื่อ พ.ศ. 2533 และได้รับพระราชทานเหรียญกาชาดสรรเสริญชั้นที่ 1