รถไฟที่ถูกวางระเบิดในกรุงมาดริด ประเทศสเปน.

จริงหรือที่ว่าการเดินทางโดยรถไฟเป็นการเดินทางที่ปลอดภัยที่สุด ไทยรัฐซันเดย์ สเปเชียล พาย้อนเวลาไปดูเหตุปล้นรถไฟหลายเหตุการณ์ ในหลายประเทศ หรือ แม้แต่เหตุวางระเบิด อาจทำให้ต้องคิดใหม่ ...

โดยทั่วไปแล้ว การเดินทางโดยรถไฟ ถือเป็นหนึ่งในการเดินทางที่ปลอดภัยมากที่สุด แถมยังขนคนได้ครั้งละจำนวนมากๆ แต่การที่มีคนจำนวนไม่น้อยบนรถไฟแต่ละขบวนนี่เอง ที่ทำให้รถไฟ...การคมนาคมที่ปลอดภัยที่สุด กลายเป็นเป้าหมายของคนร้ายมาแล้วหลายครั้ง

ไทยรัฐ ซันเดย์ สเปเชียล โดยทีมงานต่วย'ตูน ได้ค้นคว้าข้อมูลกรณีการจับตัวประกันทั้งบนรถไฟ และสถานีรถไฟหลายต่อหลายครั้งในอดีตที่ผ่านมา เห็นว่าน่าสนใจไม่ใช่เล่น จึงขอหยิบยกเอาเรื่องนี้มาเล่าสู่กันฟัง อย่างกรณีที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ คือเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา เกิดเหตุกองกำลังนิยมลัทธิเหมาในอินเดีย ที่อ้างว่าต่อสู้เพื่อประชาชนและเกษตรกรได้บุกเข้ายึดสถานีรถไฟในรัฐฌาร์ขันฑ์ จับผู้โดยสารมากกว่า 300 คน เป็นตัวประกัน

งานนี้จบลงด้วยดี เพราะกลุ่มผู้ก่อการที่มีประมาณ 200 คน ยอมปล่อยตัวประกัน หลังจากทำให้เครียดกันไปตั้ง 4 ชั่วโมง ตามข่าวว่าเป็นเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับกองกำลังรักษาความมั่นคง ที่มาพร้อมอาวุธครบมือเหมือนกัน ดังนั้น ผู้โดยสารทุกคนจึงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แม้ว่าจะตกอกตกใจกันไปบ้างก็ตามที

ผู้โดยสารกำลังลงจากรถหลังได้รับการปล่อยตัวจากกองกำลังนิยมลัทธิเหมาในอินเดีย.

แต่จะโชคดีเหมือนอย่างนี้ทุกครั้งหรือเปล่า ก็คงต้องบอกว่าไม่ใช่เหตุการณ์ยึดรถไฟและจับเป็นตัวประกันที่น่าจะเป็นเหตุการณ์บันลือโลกครั้งหนึ่ง เห็นจะเป็นกรณีที่เนเธอร์แลนด์ ซึ่งเกิดการยึดรถไฟครั้งสำคัญขึ้น 2 ครั้ง เริ่มจากครั้งแรกในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ.1975

ชนเผ่าโมลุคกะผู้อพยพมาจากอินโดนีเซีย และพยายามเรียกร้องให้ได้เป็นรัฐอิสระ ได้บุกเข้ายึดขบวนรถไฟที่มีผู้โดยสารเกือบ 50 คน การยึดครั้งนี้ ทำกันในรูปแบบที่ดูเหมือนง่ายๆคือ กลุ่มโจรแค่ 7 คน ถืออาวุธขึ้นไปบนรถไฟอย่างหน้าตาเฉย แต่ที่ไม่มีใครรู้ เพราะพวกเขาห่อมันมาอย่างดี ทำเป็นเหมือนกล่องของขวัญที่จะไปมอบความปรารถนาดีแก่กันและกัน แต่พอได้เวลา ก็ "แกะห่อของขวัญ" ออกมาเป็นอาวุธครบมือ

เหตุที่ว่านี้ เกิดขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อเวลา 07.10 น. ที่มีการดึงเบรกฉุกเฉินให้รถหยุด แล้วคนขับรถไฟถูกสังหารในทันที หลังจากนั้น ก็เกิดเป็นการจับตัว ประกันที่ยืดเยื้อยาวนานไปเกือบ 2 สัปดาห์ ทำเอาเครียดกันไปทั้งประเทศ

ผู้ได้รับบาดเจ็บจากการระเบิดรถไฟในสเปน.

ในช่วงแรกๆ ตัวประกันก็ยังอยู่กันดี มีการส่งข้าวส่งน้ำกันไปพอประมาณ แต่เหตุการณ์ก็เครียดขึ้นเรื่อยๆ เพราะข้อเรียกร้องในการขอเป็นรัฐอิสระนั้น ไม่ใช่เรื่องที่จะตกลงกันได้ภายในวันสองวัน หลังจากที่ได้เคยคุยกันมานานกว่า 20 ปีแล้ว และระหว่างเจรจานั้น ในวันที่ 3 ของเหตุการณ์การจับตัวประกันก็ปรากฏว่า มีอะไรบางอย่างถูกโยนลงมาจากโบกี้รถไฟ ซึ่งพอเข้าไปตรวจสอบ ก็พบว่าเป็นหัวของตัวประกันรายหนึ่งที่ถูกเชือดไก่ให้ลิงดูเป็นรายแรก

อย่างไรก็ตาม การที่กลุ่มผู้ร้ายมีจำนวนน้อย ก็อาจจะควบคุมตัว ประกันจำนวนมากได้ไม่ทั่วถึง ว่าแล้ว ในคืนนั้นเอง ตัวประกันจำนวนหนึ่งก็พากันย่องเงียบหนีออกมาจากเงื้อมมือคนติดอาวุธได้สำเร็จ แต่ก็ยังเหลืออีกหลายสิบคนที่เผชิญชะตากรรม

แต่นั่นอาจจะกระตุ้นต่อมที่ทำให้ผู้ก่อการโกรธ เพราะในวันต่อมา ตัวประกันรายหนึ่งก็ถูกพามาที่ประตูให้เจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจ และผู้สื่อข่าวได้มองเห็นกันชัดๆ

เจ้าหน้าที่กำลังเก็บศพ และช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ.

ว่าแล้วก็ยิงเปรี้ยงเข้าให้ ถึงตอนนี้ ทางเจ้าหน้าที่เองก็ไม่กล้าทำอะไรสุ่มเสี่ยง เพราะไม่รู้สภาพว่า ตัวประกันภายในรถไฟเป็นอย่างไรกันบ้าง

แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ หลังก่อเหตุได้ 12 วัน กลุ่มผู้ก่อการก็ยกธงขาวดื้อๆ เพราะสภาพอากาศกลางเดือนธันวาคมนั้นหนาวจับจิต ยิ่งในตู้รถไฟ อุณหภูมิลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งเสียอีก เรียกว่า จะขยับนิ้วกระดิกไกปืนก็ยังทำได้ลำบาก หนาวซะขนาดนี้ ก็เลยต้องยอมแพ้ ให้เจ้าหน้าที่เข้าจับกุม งานนี้ทั้งผู้ก่อการและพรรคพวกที่ช่วยอยู่ด้านนอกรวมกว่า 20 คน เจอคุกกันไปเหนาะๆคนละ 14 ปี แต่บางคนก็อยู่ไม่ถึง เพราะทนยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ไหว จนต้องฆ่าตัวตายในคุก

นึกว่าเรื่องจะจบลงแล้ว แต่อีกไม่ถึง 2 ปีต่อมา คือวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ.1977 โจรจากกลุ่มเดิม จำนวน 9 คน ก็ใช้ฤกษ์ 9 โมงเช้า ดึงเบรกฉุกเฉินบนขบวนรถไฟที่มีผู้โดยสารครึ่งร้อย เพื่อเรียกร้องขอเป็นรัฐอิสระ แถมขอให้ปล่อยนักโทษจากคดีคราวก่อนด้วย

อานุภาพของแรงระเบิด ทำให้รถไฟมีสภาพเช่นนี้.

หนนี้เครียดกว่าเก่า เพราะมีการขู่ว่า หากยังไม่ได้ตามที่ร้องขอแล้วล่ะก็ อีก 2 วัน จะระเบิดรถไฟให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ว่าแล้วพวกโจรก็สั่งให้ บรรดาผู้โดยสารที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นตัว ประกันช่วยกันปิดหน้าต่างรถไฟทั้งหมด จนคนภายนอกไม่รู้ไม่เห็นเลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในบ้าง

อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงเส้นตายที่ขีดไว้ว่าจะระเบิดขบวนรถนั้น เอาเข้าจริง ผู้ก่อการยังทำไม่ลง ก็เลยยืดเยื้อเจรจากันไปเรื่อยๆ ในขณะที่กองนาวิกโยธินก็แอบเอาเครื่องดักฟังไปติดไว้ที่ขบวน รถ ทำให้พอจะรู้ความเคลื่อนไหวด้านในบ้าง และสบายใจได้เปลาะหนึ่งว่า ตัวประกันยังอยู่กันดี และเมื่อรู้ว่าตัวประกันปลอดภัย ทางรัฐก็ยิ่งไม่สนใจคำขู่ แต่เจรจาไปเรื่อยๆ รอโอกาสเท่านั้น

ผ่านไป 20 วัน ข้ามมาถึงวันที่ 11 มิถุนายน กองกำลังภาครัฐก็ตัดสินใจจู่โจม ด้วยการนำเครื่องบิน 6 ลำ ขึ้นบินวนเหนือขบวนรถไฟตั้งแต่ ตี 5 เพื่อข่มขวัญผู้ร้าย พร้อมกับเป็นการส่งสัญญาณให้เหล่าตัวประกันรู้ตัวจะได้หลบทัน ว่าแล้วเหล่านาวิกโยธินก็เปิดฉากยิงไม่เลี้ยง ตอนหลังมีการมานับกระสุนที่ถูกยิงออกไปก็ต้องร้องโอ้โห เพราะมีการสาดกระสุนไปตั้งประมาณ 15,000 นัด โดยส่วนใหญ่มีการเล็งเป้าไปที่ตู้ โดยสารชั้น 1 กับแถวๆรอยต่อระหว่างโบกี้ ที่พวกโจรยึดเป็นแหล่งหลบซุ่ม

การจี้ตัวประกันบนรถไฟอาจเกิดขึ้นได้ทุกเวลา (ภาพจาก The Taking of Pelham 123).

เห็นยิงไม่ยั้งอย่างนี้ โจรจากทั้งหมด 9 คน เลยลาโลกไป 6 เหลือให้จับเป็น 3 แต่ก็น่าเสียใจว่า ในเหตุการณ์ยึดตัวประกันอันยาวนานนี้ ตัว ประกันก็สังเวยชีวิตไปด้วย 2 ราย

การจับตัวประกันบนรถไฟนั้น เป็นการก่อการที่สามารถยืดเยื้อได้ยาวนาน เพราะรถไฟเป็นหนึ่งในทำเลที่ดี เพราะเหมือนมีเกราะเหล็กคอยกั้น แถมพื้นที่เหลือเฟือ มีห้องน้ำ ห้องอาหาร และในกรณีรถไฟขบวนดีๆของต่างประเทศ ก็มีห้อง ชั้น 1 หรือชั้นหรูหราให้ได้อยู่กันสะดวก จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาจะยึดรถไฟกันได้ทีละหลายๆวัน

แต่ก็มีบ้างเหมือนกันที่โจรอาจจะขี้เกียจ ว่าแล้วก็ระเบิดให้รู้แล้วรู้รอดตั้งแต่แรก โดยการระเบิดรถไฟที่รุนแรงที่สุดหนหนึ่ง น่าจะเป็นเหตุที่เกิดขึ้นในกรุงมาดริดของสเปน

ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ.2004 รถไฟ 4 ขบวน ที่แล่นเข้าสู่มาดริดถูกถล่มด้วยระเบิดภายในเวลาใกล้เคียงกัน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 191 คน และบาดเจ็บกว่า 1,900 คน โดยที่เครือข่ายอัลกออิดะห์เป็นผู้อ้างความรับผิดชอบ

ถัดจากนั้น วันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ.2005 กรุงลอนดอนก็ตกเป็นเหยื่อของการระเบิดรถไฟและรถเมล์กลางเมืองกับเขาด้วยเหมือนกัน ผลงานของผู้ก่อการร้าย ทำให้มีผู้บริสุทธิ์เสียชีวิต 56 ราย และบาดเจ็บอีกมากกว่า 700 คน

เห็นอย่างนี้แล้ว ก็ทำให้ผู้ประกอบการรถไฟทั่วโลกมีมาตรการเข้มงวดกวดขันในการดูแลรักษาความปลอดภัยของสถานีรถไฟ รวมถึงขบวนรถไฟ จากสมัยก่อนที่ไม่ค่อยได้ตรวจตรากันมากนัก แต่ในยุคปัจจุบันนี้ รถไฟของหลายๆประเทศเข้มงวดกันยิ่งกว่าการขึ้นเครื่องบินเสียอีก แต่ก็เป็นเรื่องดีที่ควรจะมีการระแวดระวังไว้ โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีเครือข่ายรถไฟใต้ดินกว้างใหญ่

และจะว่าไป ความห่วงกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยในรถใต้ดินของอเมริกานี้ ก็มีมานานแล้ว ขนาดที่ฮอลลีวูดนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ มาแล้วหลายเรื่อง เช่น The Taking of Pelham 123 ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ.1974 ว่าด้วยเรื่องของการยึดขบวนรถไฟใต้ดินของนิวยอร์ก พร้อมจับผู้โดยสารจำนวนมากเป็นตัวประกัน เพื่อแลกกับเงินค่าไถ่ และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จ จนมีการนำมาสร้างใหม่ออกฉายในปีนี้อีกครั้ง โดยใช้ชื่อไทยว่า ปล้นนรกรถด่วนขบวน 123 ท่ามกลางความกังวลที่ว่า จริงหรือเปล่าที่การเดินทางด้วยรถไฟเป็นการเดินทางที่ปลอดภัยที่สุดในโลก??

ทีมงาน ต่วย'ตูน