บริการข่าวไทยรัฐ

แสงแดดแห่งความยุติธรรม

นิทานกริมม์ เล่ม 4 (ยาค็อบ และวิลเฮล์ม กริมม์ เขียน อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล ต้นอ้อ 1999 จำกัด พิมพ์ครั้งที่ 5 พ.ศ.2542) เรื่องที่ผมอยากเอามาเล่าต่อ แสงแดดแห่งความยุติธรรม

ชายหนุ่มคนหนึ่ง เรียนจบวิชาตัดเสื้อ จากหมู่บ้านแล้ว ก็ตัดสินใจออกเดินทางไกล เขาหวังว่าจะได้ใช้ฝีมือ รับจ้างตัดเสื้อในบ้านเมืองข้างหน้า

เขามีเงินติดตัวไม่มาก เมื่อถูกปฏิเสธหลายๆครั้ง จากร้านตัดเสื้อในหลายเมืองที่เข้าไปสมัครงาน วันหนึ่ง เงินก็หมด ไม่มีแม้ค่าอาหารใส่ท้อง

แม้หมดอาลัยในชีวิต ชายหนุ่มก็ยังมุ่งมั่นเดินไปข้างหน้า...ไปบนถนนเปลี่ยว เขาก็พบยิวแก่คนหนึ่ง

เขาตรงรี่เข้าไป “มีเงินเท่าไหร่ ส่งมาให้ฉัน” เสียงเขาดุดัน “ถ้าไม่ให้ ฉันจะฆ่าแกเสีย”

“ทั้งเนื้อตัว ฉันมีสลึงเดียว” ยิวแก่อ้อนวอน “อย่าฆ่าฉันเลย”

ชายหนุ่มตะคอก “แกต้องมีมากกว่าหนึ่งสลึง” ยิวแก่ส่ายหน้า ชายหนุ่มคว้าท่อนไม้กระหน่ำตี...ตี ตี และตี

ก่อนยิวแก่หมดลมหายใจ เขาพยายามพูดประโยคสุดท้าย “แสงแดดจ้า ให้ความยุติธรรม” ชายหนุ่มตอนนั้นฟังไม่เข้าใจ แต่ก็จำฝังใจไม่เคยลืม

ค้นตัวยิวแก่ในกระเป๋าในเสื้อผ้า ยิวแก่มีเงินแค่สลึงเดียวจริง เขาลากศพไปซุกพุ่มไม้ริมถนน แล้วเดินทางต่อ

โชคดี เมืองใหญ่เมืองที่เขาไปถึง มีร้านตัดเสื้อ เจ้าของร้าน มีลูกสาวสวย รับเขาไว้ เขาได้งานทำ มีเงินใช้ มีอาหารกินไม่ขาดมื้อ

และโชคดียิ่งกว่านั้น ไม่นาน เขาก็ได้แต่งงานกับลูกสาวเจ้าของร้าน และอีกไม่ช้า เมื่อเจ้าของร้านตัดเสื้อตาย เขาก็ยกฐานะเป็นเจ้าของร้านตัดเสื้อใหญ่ มีลูกค้าขาประจำมากมาย

อีกหลายปีต่อมา เขามีลูกสองคน มีชีวิตที่สุขสบาย...วันหนึ่งในบรรยากาศที่ฟ้าสลัว ลมเย็นสบาย เขานั่งจิบกาแฟอยู่ริมหน้าต่าง

ทันทีนั้นแสงแดดจ้า ก็สาดเข้ามาถึงตัว และผ่านไปจับผนังห้อง เกิดความสว่างโชติช่วง

เรื่องใต้จิตสำนึกที่เขาพยายามซ่อนเร้น ก็ผุดขึ้นมา เขาตกใจ กระโดดหนี

“มันพยายามจะให้ความยุติธรรม” เขารำพึง และปลอบใจตัวเอง “แต่มันจะทำอะไรฉันได้”

เมียนั่งอยู่ใกล้ เธออยู่กับเขามานาน จนรู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องปกติ จึงพยายามถาม ผัวบอกไม่ได้ แต่นิสัยผู้หญิง เธอไม่ยอม พยายามคาดคั้น ในที่สุด เขาก็เปิดปากเล่า

“นี่เป็นความลับ ที่เธอต้องปกปิด” เขากำชับ เมียรับปากแต่อีกไม่กี่อึดใจต่อมา เธอก็ออกไปกระซิบให้ลูกพี่ลูกน้องหญิงคนหนึ่งฟัง

แม้ในการกระซิบทุกครั้ง มีคำสัญญา อย่าบอกใคร แต่สัญญาอย่าบอกใคร ก็ขยายไปสู่ญาติอีกคน และอีกคน ไม่นาน ความลับชั่วร้ายของเจ้าของร้านช่างตัดเสื้อ ก็รู้กันทั่วเมือง

ผลต่อมา เขาถูกนำขึ้นศาล และผู้พิพากษาตัดสินให้ประหาร ชีวิต

ในที่สุด แสงแดดจ้าก็ให้ความยุติธรรมกับยิวแก่เจ้าของคำพูดนี้...จริงๆ

แสงแดด ในนิทาน ที่เล่าต่อๆกันมานานแสนนาน...ดูเป็นเรื่องบังเอิญ เป็นเรื่องปาฏิหาริย์

สมัยนี้ แสงแดดแห่งความยุติธรรม ที่ว่านั้น ก็คือ เรื่องราวที่แพร่หลายในสังคมโซเชียล...ทุกเรื่องในโลกนี้ ดูประหนึ่ง สวรรค์มีตา นรกมีมือ

การโกงกินรับสินบน ความชั่วร้ายเลวทรามที่แอบทำกันไว้ พยายามหนีเท่าไหร่ จะหนีไปได้กี่วัน ก็หนีไม่พ้น.

กิเลน ประลองเชิง