วันศุกร์ที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ลอดลายมังกร

ผมตอบคำถามข้อที่ 3 ในแบบสอบถาม หลังชมละครเวทีลอดลายมังกร เดอะมิวสิคัล ที่โรงละครเมืองไทยรัชดาลัยเธียเตอร์ ...ชอบมากครับ

ถึงคำถามที่ 4 มีตัวเลือก นักแสดง เพลง เนื้อเรื่อง ฉาก แสงสีเสียง...ผมว่าน้อยไป เพราะความชอบมากของผมไกลไปถึง ประภัสสร เสวิกุล เจ้าของบทประพันธ์

พิมพ์มาดา พัฒนอลงกรณ์ เขียนบทละคร...ทำให้ผมอัศจรรย์ เธอใช้เวลาแรมปีตัดต่อย่นย่อเรื่องยาวๆขนาดมหากาพย์ให้เป็นเรื่องละครตอนเดียว ดูได้ทั้งสนุกสนาน ทั้งเร้าใจ

ละครสนุกเป็นเรื่องของคนหนุ่มสาว แต่คนแก่วัยอย่างผม ดูไปก็คิดไป “สาระ” ของละครชีวิตเจ้าสัวผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้คิดถึงเจ้าสัวแบงก์สักคน...คนนี้อยู่ที่ไหน

“เหลียง” หอบเสื่อผืนหมอนใบ จากเมืองจีนมาเป็นจับกัง...ฝันของเขาตอนนั้นคือ อยากเก็บเงินค่าแรงที่เป็นเหรียญทองแดง ร้อยเป็นพวงเอาไปธนาคารแลกเงินเหรียญหนึ่งบาท

เรื่องเล่าของลูกจีนมักเป็นเรื่องเก็บไม้คาน...งานอาชีพแรกเริ่มของก๋งหรือเตี่ย

แต่เรื่องเล่าเจ้าสัวเหลียง วางน้ำหนักไว้ที่ “เหรียญบาท” เหรียญนั้น...สื่อคำสอนไปถึงลูกหลาน แทนคำพร่ำสอน เป็นคนดี ที่รวมความขยัน ประหยัด อดทน มีน้ำใจ กตัญญู เอาไว้ด้วยกัน

เหลียงมีเมียสาม เปิดเรื่องเมื่อเริ่มตั้งตัว จำเป็นต้องมีเมียไทย...และเมื่อเมียเก่าหอบลูกสองจากเมืองจีนตามมา...ฉากเมียเก่าหึงเมียใหม่ ตัดพ้อผัว...คุณนก สินจัย เล่นได้ถึงใจจริงๆ

เมื่อ “เหลียง” อธิบายเนียม...เมียไทยเป็นหัวแรงสำคัญช่วยติดตาม “เหมยหลิง” มาเมืองไทย ฉากเมียสองถือน้ำชาคำนับเมียหนึ่ง นก สินจัยรับถ้วยชา จิบพอให้รู้ว่ายังงอน แต่ก็ยอมให้อภัย

“เหมยหลิง” เป็นเมียใหญ่ในบ้านหลังใหญ่ เป็นคนหา “เมียสาม” ให้ “เหลียง” เป็นรางวัลในยามแก่ เหตุเพื่อให้เขายังคงความหนุ่มกระชุ่มกระชวย...

โบราณว่าเมียสองต้องห้าม เมียสามตามตำรา...ตำรา...น่าจะว่าดี

แต่การมีเมียสาม หมายถึงการมีลูก 9 ไม่นับจำนวนหลาน... บ้านหลังนี้จึงเป็นภาพจำลองของสังคมใหญ่ ให้ทั้งความขัดแย้ง แก่งแย่งชิงดี

ให้ทั้งความรักความผูกพัน ให้ความสมหวัง ผิดหวังแก่ประมุขบ้าน

เมื่ออาเหลียง...เจอภัยการเมือง...ลี้ภัยไปฮ่องกง...คนในบ้าน ก็หันหน้าเข้ามาหากัน รักใคร่ปรองดองกัน...ในจังหวะธุรกิจของตระกูลกำลังล้มละลาย

ผมสะดุดใจ...คำสอนของเหลียง เรื่องลูกชายคนหนึ่งทำธุรกิจแชร์ลูกโซ่ เหลียงว่าเหมือนเอาพัดลมพัดน้ำในทะเล วันที่แรงพัดลมอ่อนน้ำทะเลจะท่วม...

เหลียงสอนในแง่ความเป็นไปได้...แต่ไม่ย้ำชัดว่าธุรกิจแชร์ลูกโซ่เป็นธุรกิจต้มตุ๋น

แต่ตอนท้ายๆในลอดลายมังกรก็สะท้อนกฎแห่งกรรม...ลูกคนเกเรถูกยิงมานอนแซ่วให้ดูแลในบ้าน ลูกคนโกงหนีคดีหัวซุกหัวซุน ในขณะที่ลูกหลายคนเป็นนักธุรกิจข้ามชาติยิ่งใหญ่...

คนแก่วัยผมดูลอดลายมังกร โดยไม่มีการบ้าน...ทั้งเรื่องเดิมจากนิยาย ทั้งละครทีวี ด้วยใจว่าง...ถ้าอยากจะติก็ขอติว่า...ตัวละครมากเกินไป การดำเนินเรื่องเร็วจนจำลีลาแต่ละชีวิตไม่ได้ ไม่สนุกเท่าที่ควร

เจ้าสัวเหลียง ปรีติ บารมีอนันต์ แสดงได้ดี แต่สีสันสะใจไม่มีใครถึง นก สินจัย ตัวละครอื่นๆนั้นล้วนแต่เป็นนักร้องดัง มีปูมหลังมีแฟนติดตาม...ใครแฟนใครก็ควรหาเวลาไป “กรี๊ด” กันเอง

แต่ที่ลืมไม่ได้ คุณบอย ถกลเกียรติ...ผู้อำนวยการ ผู้กำกับฯ

ละครเรื่องนี้เป็นอีกเรื่อง ผมยกให้เป็นงานศิลปะชิ้นเยี่ยม... จึงเป็นหน้าที่ที่จะต้องชักชวนกันไปดู ถนอมรักษาคนทำ ให้มีกำลังใจผลิตงานละครดีๆให้พวกเราได้ดูต่อไปอีกนานเท่านาน.

กิเลน ประลองเชิง