วันศุกร์ที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

เมื่อน้ำมา

ลางบอกเหตุของน้ำป่าท่วมหลายจังหวัดภาคใต้...ไม่ต่างกัน...ฝนตกหนักติดต่อกันหลายๆวัน เกิดเป็นน้ำป่าบ่าทะลัก...จากต้นน้ำลงสู่ที่ต่ำ

หลายแห่งดินอุ้มน้ำอ่อนตัว พังทลาย หรือยุบตัวเป็นเหตุให้บ้านเรือนพัง

ผมนั่งฟังนายกสมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย...อธิบายทางทีวีช่องไทยพีบีเอส แล้วก็นึกถึง ชื่อบ้านหินตก บ้านเขาพัง อำเภอร่อนพิบูลย์ เมืองนครฯ

ชาวบ้านแถวนั้นสั่งสมประสบการณ์ ตั้งชื่อบ้าน เตือนลูกหลาน ให้รู้จักระมัดระวัง ปัญหาก็คือ ก็รู้ว่าถึงเวลา น้ำป่าจะมา แต่บางครั้งมาต่างจากทิศทางเดิม...ชาวบ้านก็ตั้งตัวไม่ทัน

ต้นปี 2518 ผมไปทำข่าวอุทกภัยภาคใต้...ปี พ.ศ.นั้น เรามีถนนเพชรเกษม...สายเดียว จากกรุงเทพฯไปภาคใต้...ถึงชุมพร ถนนซึ่งขนานฝั่งอ่าวไทย...ก็เลี้ยวไปหาทะเลอันดามัน ถึงระนอง

ลัดเลาะไปพังงา กระบี่ ตรัง ข้ามเขาพับผ้า ไปหาดใหญ่...ไปสุดทางที่สุไหงโก-ลก

ก่อนเดินทาง ผมเช็กข่าว ถนนเพชรเกษมขาดที่โคกกลอย...ขาดที่เขาพับผ้า

ส่วนรถไฟสายบางกอกน้อย-สุไหงโก-ลกนั้น...ไปได้แค่สุราษฎร์

เป้าหมายข่าวอยู่ทุ่งสง...เมื่อรถไฟไปถึงชุมพร...ผมก็แวะลง ชั่งใจ...ถ้านั่งรถไฟ ก็ไปได้แค่สุราษฎร์โอกาสจะไปให้ถึงทุ่งสงก็ยาก

สี่ทุ่มขบวนรถไฟ...มีผู้ว่าการการรถไฟ...ชื่อ พ.อ.ทวนทอง นั่งมา...ผมตีตั๋วขึ้นไป เป็นไปตามที่คาดรถไฟขบวนผู้ว่าฯมีขบวนพิเศษ ไปถึงสถานีทานพอ แล้วก็ไปต่อด้วยรถโยก

เจอหลายจุด รางรถไฟแขวน น้ำเซาะเอาไม้หมอนก้อนหินหาย ก็หยุดซ่อม ห้าโมงเย็น จึงถึงที่หมาย

คนกลุ่มใหญ่กรูเข้ามาล้อม เขาว่า ในรอบเจ็ดวัน เราเป็นกลุ่มแรกที่เข้ามาถึงทุ่งสง

โรงแรมที่พัก...ไฟไม่มี โทรศัพท์ใช้ไม่ได้ เปิดห้องแล้ว บ๋อยหิ้วกระป๋องน้ำตามหลัง

ข่าวเข้าหู ที่หมู่บ้านนาหลวงเสน เชิงเขาบรรทัด...น้ำพัดเอาทั้งหมู่บ้านหาย...บ้านหลังหนึ่ง พ่อแม่พี่น้อง 5 คน ตาย เหลือลูกหญิงคนเดียวอายุ 4 เดือน รอดอยู่บนกอสวะ

ผมซ้อนมอเตอร์ไซค์ เดินเท้า ไปถึงบ้านนาหลวงแสน...มองไปเห็นแต่น้ำ...เหมือนบึงกว้าง กลับทุ่งสง ถ่ายภาพเด็กที่รอดตาย...ส่งข่าวทางโทรเลข ค่าโทรเลข 6 ร้อย เช้ารุ่งขึ้น ดิ้นรนหาทางส่งภาพ...ที่หาดใหญ่

ขึ้นรถเมล์ใช้เส้นทางห้วยยอด วกย้อนไปควนกาหลง...เจอไหล่เขาพังขวางหน้า ก่อนค่ำก็ถึงสนามบินหาดใหญ่

กราบงามๆที่อกกัปตันเครื่องบิน การบินไทย...รุ่งขึ้นภาพก็ได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์

ผมตั้งใจเล่าการทำข่าวน้ำท่วมภาคใต้ เมื่อ 42 ปีที่แล้ว เพื่อจะบอกว่า ข่ายการสื่อสาร...สมัยนั้นไม่มีเลย...กว่าจะ “สื่อ” ข่าวกันได้แต่ละเรื่อง ก็แสนจะลำบากยากยิ่ง

สมัยนี้ ข่ายการสื่อสารมากมาย...จุดน้ำป่าผ่าน ที่พะโต๊ะ ชุมพร...มีคนป่วยติดเตียงที่ต้องดูแลสามคน อีกหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้าน...บอก ปัญหาของคนพอไหว แต่เดือดร้อน...ไม่มีหญ้าให้วัวกิน

ข่ายการสื่อสารให้คุณทันตา...แต่น้อยคนที่จะทันคิดว่า เครือข่ายถนนหลายๆสาย ที่มาตามความเจริญของบ้านเมืองนั้น อีกด้านมันเป็นเหมือนเขื่อน ขวางทางน้ำ

หลายๆแห่งที่ไม่เคยท่วม ก็ท่วม ที่เคยท่วมแล้วแห้งเร็ว ก็ท่วมนาน หาดใหญ่เคยเจอมาแล้วถึงสามเดือน

โบราณว่า น้ำมาปลากินหมด น้ำลดมดกินปลา...น้ำลดคราวนี้ รัฐบาลท่านน่าจะเห็นว่า การสร้างถนน...สายต่อๆไป จะต้องคำนึงถึงเส้นทางน้ำ...ให้มากๆ

ผู้เฒ่าทางภาคเหนือ สอนลูกหลาน อย่าทับฮูลม อย่าถมฮูน้ำ...ฮูภาษาเหนือแปลว่า “รู” ใครขืนทำอะไร ทับรูลม ถมรูน้ำ ท่านว่าบรรลัยทั้งนั้น.


กิเลน ประลองเชิง