วันศุกร์ที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

เมื่อน้ำมา

ลางบอกเหตุของน้ำป่าท่วมหลายจังหวัดภาคใต้...ไม่ต่างกัน...ฝนตกหนักติดต่อกันหลายๆวัน เกิดเป็นน้ำป่าบ่าทะลัก...จากต้นน้ำลงสู่ที่ต่ำ

หลายแห่งดินอุ้มน้ำอ่อนตัว พังทลาย หรือยุบตัวเป็นเหตุให้บ้านเรือนพัง

ผมนั่งฟังนายกสมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย...อธิบายทางทีวีช่องไทยพีบีเอส แล้วก็นึกถึง ชื่อบ้านหินตก บ้านเขาพัง อำเภอร่อนพิบูลย์ เมืองนครฯ

ชาวบ้านแถวนั้นสั่งสมประสบการณ์ ตั้งชื่อบ้าน เตือนลูกหลาน ให้รู้จักระมัดระวัง ปัญหาก็คือ ก็รู้ว่าถึงเวลา น้ำป่าจะมา แต่บางครั้งมาต่างจากทิศทางเดิม...ชาวบ้านก็ตั้งตัวไม่ทัน

ต้นปี 2518 ผมไปทำข่าวอุทกภัยภาคใต้...ปี พ.ศ.นั้น เรามีถนนเพชรเกษม...สายเดียว จากกรุงเทพฯไปภาคใต้...ถึงชุมพร ถนนซึ่งขนานฝั่งอ่าวไทย...ก็เลี้ยวไปหาทะเลอันดามัน ถึงระนอง

ลัดเลาะไปพังงา กระบี่ ตรัง ข้ามเขาพับผ้า ไปหาดใหญ่...ไปสุดทางที่สุไหงโก-ลก

ก่อนเดินทาง ผมเช็กข่าว ถนนเพชรเกษมขาดที่โคกกลอย...ขาดที่เขาพับผ้า

ส่วนรถไฟสายบางกอกน้อย-สุไหงโก-ลกนั้น...ไปได้แค่สุราษฎร์

เป้าหมายข่าวอยู่ทุ่งสง...เมื่อรถไฟไปถึงชุมพร...ผมก็แวะลง ชั่งใจ...ถ้านั่งรถไฟ ก็ไปได้แค่สุราษฎร์โอกาสจะไปให้ถึงทุ่งสงก็ยาก

สี่ทุ่มขบวนรถไฟ...มีผู้ว่าการการรถไฟ...ชื่อ พ.อ.ทวนทอง นั่งมา...ผมตีตั๋วขึ้นไป เป็นไปตามที่คาดรถไฟขบวนผู้ว่าฯมีขบวนพิเศษ ไปถึงสถานีทานพอ แล้วก็ไปต่อด้วยรถโยก

เจอหลายจุด รางรถไฟแขวน น้ำเซาะเอาไม้หมอนก้อนหินหาย ก็หยุดซ่อม ห้าโมงเย็น จึงถึงที่หมาย

คนกลุ่มใหญ่กรูเข้ามาล้อม เขาว่า ในรอบเจ็ดวัน เราเป็นกลุ่มแรกที่เข้ามาถึงทุ่งสง

โรงแรมที่พัก...ไฟไม่มี โทรศัพท์ใช้ไม่ได้ เปิดห้องแล้ว บ๋อยหิ้วกระป๋องน้ำตามหลัง

ข่าวเข้าหู ที่หมู่บ้านนาหลวงเสน เชิงเขาบรรทัด...น้ำพัดเอาทั้งหมู่บ้านหาย...บ้านหลังหนึ่ง พ่อแม่พี่น้อง 5 คน ตาย เหลือลูกหญิงคนเดียวอายุ 4 เดือน รอดอยู่บนกอสวะ

ผมซ้อนมอเตอร์ไซค์ เดินเท้า ไปถึงบ้านนาหลวงแสน...มองไปเห็นแต่น้ำ...เหมือนบึงกว้าง กลับทุ่งสง ถ่ายภาพเด็กที่รอดตาย...ส่งข่าวทางโทรเลข ค่าโทรเลข 6 ร้อย เช้ารุ่งขึ้น ดิ้นรนหาทางส่งภาพ...ที่หาดใหญ่

ขึ้นรถเมล์ใช้เส้นทางห้วยยอด วกย้อนไปควนกาหลง...เจอไหล่เขาพังขวางหน้า ก่อนค่ำก็ถึงสนามบินหาดใหญ่

กราบงามๆที่อกกัปตันเครื่องบิน การบินไทย...รุ่งขึ้นภาพก็ได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์

ผมตั้งใจเล่าการทำข่าวน้ำท่วมภาคใต้ เมื่อ 42 ปีที่แล้ว เพื่อจะบอกว่า ข่ายการสื่อสาร...สมัยนั้นไม่มีเลย...กว่าจะ “สื่อ” ข่าวกันได้แต่ละเรื่อง ก็แสนจะลำบากยากยิ่ง

สมัยนี้ ข่ายการสื่อสารมากมาย...จุดน้ำป่าผ่าน ที่พะโต๊ะ ชุมพร...มีคนป่วยติดเตียงที่ต้องดูแลสามคน อีกหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้าน...บอก ปัญหาของคนพอไหว แต่เดือดร้อน...ไม่มีหญ้าให้วัวกิน

ข่ายการสื่อสารให้คุณทันตา...แต่น้อยคนที่จะทันคิดว่า เครือข่ายถนนหลายๆสาย ที่มาตามความเจริญของบ้านเมืองนั้น อีกด้านมันเป็นเหมือนเขื่อน ขวางทางน้ำ

หลายๆแห่งที่ไม่เคยท่วม ก็ท่วม ที่เคยท่วมแล้วแห้งเร็ว ก็ท่วมนาน หาดใหญ่เคยเจอมาแล้วถึงสามเดือน

โบราณว่า น้ำมาปลากินหมด น้ำลดมดกินปลา...น้ำลดคราวนี้ รัฐบาลท่านน่าจะเห็นว่า การสร้างถนน...สายต่อๆไป จะต้องคำนึงถึงเส้นทางน้ำ...ให้มากๆ

ผู้เฒ่าทางภาคเหนือ สอนลูกหลาน อย่าทับฮูลม อย่าถมฮูน้ำ...ฮูภาษาเหนือแปลว่า “รู” ใครขืนทำอะไร ทับรูลม ถมรูน้ำ ท่านว่าบรรลัยทั้งนั้น.


กิเลน ประลองเชิง

10 ม.ค. 2560 08:48 ไทยรัฐ