วันศุกร์ที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ข้อคิดจากวังวรดิศ

โดย ซี.12

ในช่วงปีใหม่ 2560 ที่เพิ่งผ่านมา 11 วัน มีความคิดเห็นทางด้านการศึกษา วัฒนธรรม และสังคม ตลอดจนเอกลักษณ์ไทยที่น่าสนใจ

เป็นบทความพิเศษทางวิชาการ หอสมุดสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ โดยหม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในฐานะประธานพิพิธภัณฑ์วังวรดิศและหอสมุดสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ

จึงขออนุญาตนำมาเผยแพร่ต่อ ด้วยประสงค์จะสร้างความตระหนักรับรู้ร่วมกันในชาติบ้านเมือง

“ข้าพเจ้าจำได้เมื่อครั้งยังเป็นเด็กนักเรียนตั้งแต่บ้านเมืองไทยมีความร่มเย็นเป็นสุข ผู้คนมีความรักสมัครสมาน เราทุกคนในสังคมจะมีความรัก ความเกรงใจต่อกันและกัน ไม่เคยแบ่งแยกหรือแตกแยก แม้ผู้ใหญ่ทั้งหลายก็จะมีความเมตตากรุณาแก่ลูกหลานทั้งสิ้น ทำอะไรผิดหรือไม่เหมาะไม่ควร ท่านจะเมตตาอบรมสั่งสอน ไม่ถือโทษโกรธใคร และในฐานะเด็กก็ต่างล้วนมีความเคารพและเกรงอกเกรงใจผู้ใหญ่กันอย่างมาก

จำได้ว่ามีศาสตราจารย์ชาวญี่ปุ่นเคยกล่าวกับข้าพเจ้า เมื่อครั้งที่ข้าพเจ้าได้รับทุนรัฐบาลญี่ปุ่นไปศึกษา ณ กรุงโตเกียว ว่าแลเห็นชาวญี่ปุ่นเรียบร้อย อ่อนน้อมถ่อมตนกันมากมาย แต่ท่านมองว่าชาวไทยมีมากกว่าเสียด้วยซ้ำ เอกลักษณ์ของชนชาติไทยช่างมีความงดงาม ยากที่จะหาผู้ใดเสมอเหมือน ข้าพเจ้าฟังแล้วมีความภาคภูมิใจ แม้วันเวลาดังกล่าวจะผ่านพ้นไปแล้วเนิ่นนาน

ข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่า การที่ประเทศชาติและบรรพบุรุษไทยสามารถดำรงรักษาแผ่นดินนี้มาได้ ก็ด้วยเอกลักษณ์แห่งความดีงามของชนชาติไทยที่มีความหมายต่อลูกหลานเหลนไทยมาช้านานมาก จนกระทั่งกลับกลายเป็นประเพณีนิยมที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ อันไม่เคยถูกลืม และไม่มีวันล้าสมัยไปจากใครผู้ใด ลูกหลานไทยจะจดจำและปฏิบัติให้ได้เฉกเช่นท่าน เพื่อความร่มเย็นเป็นสุขของชาติบ้านเมือง

ธรรมเนียมการไหว้ การแสดงความเคารพ ความสุภาพอ่อนน้อม การเดินผ่านผู้อาวุโส ครูอาจารย์ แล้วย่อตัวหรือก้มตัว การพูดจาด้วยน้ำเสียงที่มีความไพเราะ เช่น การใช้อักขระของภาษาที่ถือเป็นวิชาการทางศิลปศาสตร์ชั้นเยี่ยม หรือแม้แต่การพูดภาษาต่างประเทศด้วยความระมัดระวัง ถูกต้องตามหลักภาษาในทุกกระบวนวิธีการใช้ ความผิดพลาดจะเกิดขึ้นด้วยความยากลำบาก ก็ด้วยความใส่ใจของเราคนไทย ที่จะคำนึงถึงความถูกต้อง คือ ความไม่ผิดพลาดเป็นสำคัญ

คนไทยจะมีเอกลักษณ์สำคัญประจำชาติอีกประการหนึ่ง ได้แก่ เมื่อใช้ภาษาต่างประเทศ ต่างล้วนพูดและเขียนด้วยความตั้งใจและไพเราะ แต่เมื่อใช้ภาษาไทยก็จะเป็นเช่นนั้น จะไม่พูดในลักษณะผสมปนเปอย่างฟุ่มเฟือย หรือพูดไทยคำฝรั่งคำ ที่จะทำให้หลักการใช้ภาษาผิดแผกไปจากหลักการใช้ภาษาที่ถูกต้อง และกลายเป็นการทำลายล้างศิลปะของการใช้ภาษาที่มีวัฒนธรรมสืบสานมาหลายชั่วคน

ข้อคิดเหล่านี้ยังมีประเด็นอื่นอีกซึ่งจะนำมาเสนอในวันพรุ่งนี้.

“ซี.12”